Κροατία Σλοβενία Zagreb, Ljubljana, Bled Γυναικεία Υπόθεση...

[evaT]

Ζάγκρεμπ

Ο καιρός έδειχνε τα δόντια του και πάλι. 'Εριχνε ένα αδιάκοπο χιονόνερο, φυσούσε και η θερμοκρασία ήταν κοντά στους 5 βαθμούς. Καλό δεν το λες.
Αλλά αυτό μας έτυχε , με αυτό θα πορευτούμε.
Φτάσαμε στο σημείο που ξεκινάει το τελεφερίκ για την παλιά πόλη. Δεν ήταν καμία σοβαρή ανάβαση αλλά εκείνη τη στιγμή η κακοκαιρία ήταν στα χειρότερά της , οπότε δεν σκέφτηκα καν να προτείνω να πάμε απο τις σκάλες μην αρχίσουν τα φάσκελα και πέφτουν μαζεμένα

Πύργος Lotrščak

και αρχίσαμε την περιήγηση στην Upper Town ενώ έριχνε πατσαβούρες...

Ωραία η θέα αλλά πολύ κρύο -μια φωτογραφία και γρήγορα για το επόμενο...
α! τι μάστιγα κ αυτή με τις κλειδαριές παντού και τις κλειδωμένες αγάπες;; Νομίζω ένα πράγμα θα μας σώσει. Μια ωραία στατιστική για το πόσες από αυτές τις αγάπες επιβίωσαν στο χρόνο, πιστεύω τα αποτελέσματα θα είναι συντριπτικά, πιθανολογώ ένα 90% χωρισμοί και μόνο 10% μακροβιότητα και με αυτό τον σατανικό τρόπο θα αλλαγούμε οριστικά από τα λουκέτα

Τα πόδια μου τα ένιωθα παγωμένα-τα σακουλάκια άντεξαν όσο άντεξαν και πλέον η κατάσταση ήταν δύσκολη.
Αλλά δεν είχα επιλογή οπότε υπομονή για όσο απέμενε...
Φτάσαμε και στην πασίγνωση εκκλησία του Αγίου Μάρκου. 'Οσοι λίγοι τουρίστες υπήρχαν αυτή την εποχή στο Ζάγκρεμπ ήταν μαζεμένοι σ αυτό το σημείο, αλλά οι μπατσόβλαχοι της περιοχής τοποθέτησαν τα παραπετάσματα και τα βανάκια τους πρώτη μούρη έτσι για να μη μπορεί ο τουρίστας να σταυρώσει φωτογραφία της προκοπής!

τράβηξα με ζούμ όσο μπόρεσα τη σκεπή. Φαίνονται και οι νιφάδες του χιονιού.

Και μετά περάσαμε και από το Stone Gate

Εκεί παραδίπλα έχουν ανοίξει ένα (και καλά) μουσείο το οποίο έχει προμοταριστεί απίστευτα
The Broken Relationships Museum τι άλλο θα ακούσουμε!!! Εκθέτουν αντικείμενα από κατεστραμένες σχέσεις και γάμους, γράμματα, ενθύμια και δεν ξέρω και γω τι άλλο.
Αυτά διάβασα όταν μπήκαμε μέσα περισσότερο για να ζεσταθούμε λιγάκι΄και να κάνουμε χαβαλέ, το εισιτήριο όμως το θεωρήσαμε γελοιωδώς ακριβό και επίσης επειδή είμαστε 4 γυναίκες-οι 3 χωρισμένες από γάμο ήταν μάλλον σουρεάλ να πάμε να πληρώσουμε για να δούμε τα πειστήρια του δράματος των αλλωνών!
θα μπορούσαμε ωραιότατα να φτιάξουμε εμείς ανάλογο μουσείο με τα δικά μας "άπλυτα" και μόνο και με μεγάλη επιτυχία μάλιστα

Οπότε προσπεράσαμε και συνεχίσαμε τη βόλτα.
Βρήκαμε το τούνελ Grič
Κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου ως καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς για να πέσει σε αχρηστία μετά....Το θυμήθηκαν και πάλι τη δεκαετία του 90 όπου διοργανώνονταν rave party (!) και στη συνέχεια και πάλι ως καταφύγιο κατά τον πόλεμο για την ανεξαρτητοποίηση της Κροατίας

Βγήκαμε στην άλλη πλευρά και περιηγηθήκαμε στα γραφικά δρομάκια της παλιάς πόλης

Πέσαμε πάνω σ αυτό...Είδωλο ο τύπος απίστευτο το ντεκόρ

και από μέσα

κ καταλήξαμε στον Καθεδρικό Ναό που ήταν κλειστός

Σ αυτό το σημείο οι μισές της παρέας ήθελαν λίγο μαγαζιά και χάζι, εγώ με την άλλη φίλη είχαμε όρεξη να συνεχίσουμε και είπαμε να ακολουθήσουμε την προτροπή της σπιτονοικυράς που μας σύστησε να δούμε το μουσείο των 80ies για να πάρετε λέει μια ιδέα πως ζούσαμε επί κομμουνισμού.
Αυτό μάλιστα, μου έκανε ισχυρό κλικ!
Περάσαμε πρώτα μια βόλτα από την ανοιχτή αγορά Dolac. Ψωνίσαμε τα μαγνητάκια μας και μετά βρήκαμε το μουσείο.

Zagreb 80's museum η ακριβής ονομασία για όποιον ενδιαφέρεται!
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα διαμέρισμα περίπου 80-90 τετραγωνικών το οποίο έχουν μετατρέψει σε ρέπλικα ενός σπιτιού της εποχής εκείνης με όλα τα αντίστοιχα έπιπλα, αντικείμενα, συσκευασίες τροφίμων ακόμα και βιβλία και τετράδια των παιδιών, λες και κατοικείται κανονικά.
Μπαίνοντας η υπεύθυνση ( η οποία ήταν γεννηθείς κάπου το 99,2000) μας λέει θα σας κάνω μια εισαγωγή για τη δεκαετία των 80ies....άσε μας κουκλίτσα μου!
Ρούφα το αυγό σου που θα πεις εσύ εμάς για ειτίλα!
Ολόκληρο ισχίο έχω καταστρέψει και κόντεψα να κουφαθώ στις disco της εποχής

Βέβαια το καλύτερο κομμάτι του μουσείου ήταν ότι ήταν διαδραστικό, επιτρεπόταν δηλαδή να ακουμπήσεις τα πάντα!
Μπείτε λέει μέσα και κάνετε ότι θέλετε!
Αυτό ήταν...
Η συνέχεια στις οθόνες σας!

Ποιός δε θυμάται τα Ζασταβάκια ;

καθόλου δεν απέχει από την ελληνική εκδοχή, πανομοιότυπη η κιτσαρία μόνο μερικά σεμεδάκια λείπουν

φυσικά και έβαλα δίσκο στο πικάπ!!

το χαρακτηριστικό "μπαρ" της εποχής

η κουζίνα. και μεις πορτοκαλί φορμάικα είχαμε στο πατρικό μου!

ποζάρουμε στην τραπεζαρία σαν τις.....συμπεθέρες

συσκευασίες της εποχής

Το παιδικό δωμάτιο με τα τεχνολογικά γκατζετάκια που έκαναν θραύση τότε. Λογικά ο υπολογιστής φορτώνει από δισκέτα 3,5'' !

Ποιός θυμάται τα ποδοσφαιράκια που οι παίχτες είχαν ελάσματα και έδινες φόρα για να πασάρεις;;

Local αφίσα του Ντράζεν σε διαφήμιση της Lewis στο παιδικό δωμάτιο! Αξία ανεκτίμητη...
Και από κάτω το αξέχαστο πακμαν....

Το πόσο διασκεδάσαμε δε λέγεται! Θυμηθήκαμε τα νιάτα μας και σκηνικά από τα δικά μας σπίτια.
Σχολιάσαμε ότι στην Ελλάδα στερούμαστε πρωτοβουλίας για πρωτότυπα ιδιωτικά μουσεία.

Κάπου εκεί το λήξαμε , 16 χιλιόμετρα περπάτημα είχε γράψει το κοντέρ, φτάνει. Γυρίσαμε σπίτι να στεγνώσω πόδια και παπούτσια και το βραδάκι βγήκαμε όλες μαζί για φαγητό σε ένα παραδοσιακό κροατικό εστιατόριο που επίσης σύστησε η σπιτονοικοκυρά (για να αποφύγουμε τα τουριστικά)

'Εφαγα και μια φρίκη για να κανονίσω ταξί για την επόμενη , η πτήση μας έφευγε στις 7 και έψαχνα uber να μας πάρει από τα αξημέρωτα αλλά έλα που λόγω μέτρων κόβιντ όλα τα ταξί έπαιρναν μόνο μέχρι 3 άτομα και για την ώρα εκείνη δεν μου έδινε επιλογή για βαν.
Αφού είδα και αποείδα ρώτησα τον σπιτονοικοκύρη ο οποίος καθάρισε τη μπουγάδα και θα έρθει λέει να σας παραλάβει ένας Ντράζεν ... λέω όπως ο Πέτροβιτς; και λέει μα ξέρεις τον Πέτροβιτς; (αυτός δεν μας είχε δει όταν φτάσαμε) , και μόλις ακούει Ελλάδα αρχίζει αυτός για τον Γκάλη και τι παιχτούρα ήτανε , μ αυτά και μ αυτά μου λένε οι άλλες με ποιόν μηνυματώνεσαι τόση ώρα, αφού ο αθλητισμός ενώνει του λαούς εγώ φταίω;

Stari Fijaker το όνομα του εστιατορίου που πήγαμε. Εγώ ζήτησα Μπριζόλα Ζάγκρεμπ για να την ποστάρω στα μούτρα της @fenia42

Μεγάλες οι μερίδες αλλά οι γεύσεις ήταν συνιθισμένες-δεν τρελαθήκαμε.
Το κρασί τους όμως ήταν ωραίο και ήπιαμε ένα ολόκληρο λίτρο ατάκα κ επί τόπου.

Μιας και ήταν το τελευταίο βράδυ το συνεχίσαμε στην Bogovićeva ulica όπου καθίσαμε για λίγο κρασάκι ακόμη. Χαλαρές και ευχαριστημένες, παρόλα τα τερτίπια του καιρού κ αφού βεβαιωθήκαμε ότι δεν υπήρχε κανείς 'Ελληνας τριγύρω αφεθήκαμε στην κουβεντούλα και τις ιστορίες μας πιάσαμε και τα σεξουαλικά....(γι αυτό και τσεκάραμε μην τυχόν και ακούει κανείς και γίνουμε ρόμπα!) και θυμηθήκαμε πόσο καλά μπορούμε να περνάμε μόνες γυναίκες αναμεταξύ μας και κυρίως πόσο χρήσιμο και θεραπευτικό για την ψυχολογία μας είναι όλο αυτό.

Φυσικά και ήθελαν να κανονίσουμε και κάτι επόμενο αλλά δεν μπόρεσαν να βγάζουν άκρη μαζί μου...
Σιγά που θα με προλάβαιναν-έχω ήδη δεσμεύσει τα αμέσως επόμενα πλάνα μου και η εποχή δεν προσφέρεται για μακρινό σχεδιασμό....Υποσχέθηκα ωστόσο ότι μόλις ξεκαθαρίσει το τοπίο οπωσδήποτε θα βρούμε χρόνο για κάτι/κάπου.

Το επόμενο πρωί στην ώρα του νταν ο Ντράζεν ο ταρίφας και αυτό μας γύρισε στην ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη....

Σε λοιπές χρήσιμες πληροφορίες συνοψίζω ότι σε όλο το ταξίδι κινήθηκα με τη ρεβολούτ δίχως να χρειαστεί να αλλάξω κάπου χρήματα.
'Οπου δε τη δέχονταν απλά τους δίναμε ευρώ (σε κάποια λίγα κυρίως μπαρ μόνο)
Στα εμπορικά μαγαζιά και στους φούρνους τη δέχονταν κανονικά..
Οι τιμές δεν μου φάνηκες φθηνές πάνω κάτω σαν εμάς κοστίζουν όλα, ειδικά τα είδη ένδυσης κλπ τα βλέπαμε αισθητά ακριβότερα.
Ο ταρίφας μας είπε ότι ένας μέσος μισθός είναι γύρω στα 1000 ευρώ αυτή τη στιγμή...Κλάψτε!

Το τριήμερο με αεροπορικό στα 26 ευρώ κ τα πάντα όλα μέσα μου στοίχισε 240 ευρώ !

Επιφυλάσσομαι για το (τα) επόμενα....
Σας ευχαριστώ!

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

First Προηγούμενη 5 of 5

Go to chapter

Go

[evaT]

Πρώτη μέρα
Ζάγκρεμπ-Λιουμπλιάνα


Ξεκινήσαμε για το Μακεδονία με βροχούλα ως λάιτ εισαγωγή στο υγρό κλίμα που θα ακολουθούσε.

Οι δύο φοβιτσιάρες της παρέας χαπακώθηκαν για να βγάλουν την πτήση και οι δύο αναίσθητες αλλάξαμε θέση στο μισοάδειο αεροπλάνο και περάσαμε ευχάριστα την μία ώρα και 15 λεπτά που διήρκεσε η πτήση η οποία ομολογουμένως κουνούσε αρκετά και σκεφτόμουν σε τι κατάσταση θα έβγαιναν οι δυό χαπακωμένες, ευτυχώς τις είχε ψιλομαστουρώσει το ζάναξ
και κατέβηκαν φρέσκιες και καλοδιάθετες.

Ο έλεγχος ήταν γρήγορος-διαβατήρια και μια ματιά στο κροατικό Plf και σε 10 λεπτά είμασταν ελεύθερες να κατακτήσουμε την πόλη! Λέμε τώρα…

Δεν έβρεχε απλά, καρέκλες έριχνε! Φτάσαμε στις 12.15 και το λεωφορείο για Λιουμπλιάνα έφευγε στις 16.20.

Υπήρχε αρκετός χρόνος να κάνουμε μια βόλτα στο κέντρο και χαζέψουμε στο Ζάγκρεμπ πλην όμως με τόση βροχή ούτε σκέψη…

Μπήκαμε σ ένα shuttle που βρήκαμε έξω από τις αφίξεις και μας πήγε ως το σταθμό λεωφορείων της πόλης με 5 ευρώ το κεφάλι.

Εκεί τριγύρω ευτυχώς είχε πολλά καφέ, χωθήκαμε σ ένα και περάσαμε το μισό χρόνο, όταν κάποια στιγμή η βροχή κόπασε βγήκαμε έξω να περπατήσουμε και να ξεμουδιάσουμε, βρήκαμε ένα φούρνο και τιμήσαμε τα ντόπια μπουρέκια, σα στριφτόπιτα γεμιστή με τυρί, κιμά, ζαμπόν και ότι βάλει ο νους σου. Λίγο βαρύ μου έπεσε δεν μου άρεσε πολύ. Μου άρεσαν όμως οι τιμές.

Βολεύτηκα τελικά με μια τυρόπιτα με τυρί κρέμα.

Ξεκινήσαμε στην ώρα μας για Σλοβενία. Τα εισιτήρια τα είχα αγοράσει μόλις το προηγούμενο βράδυ διαδικτυακά και είχαν τσιμπήσει ήδη αρκετά αλλά με τόσο κόβιντ τριγύρω μου δε ρίσκαρα να τα πάρω νωρίτερα. 32 ευρώ το άτομο πήγαινε-έλα.

130 χιλιόμετρα απέχει όλο κ όλο η Λιουμπλιάνα από το Ζάγκρεμπ ωστόσο το χασομέρι στα σύνορα είναι απίθανο!

Μας κατέβασαν στην έξοδο από Κροατία, τσέκαραν ένα ένα ταυτότητες/διαβατήρια στο μηχάνημα, μας ξαναφόρτωσαν στο λεωφορείο και σε πέντε λεπτά ξανά μανά τα ίδια για τα σύνορα της Σλοβενίας! Εντάξει σου τινάζουν τον εγκέφαλο. Επειδή αυτοί μισιούνται μεταξύ τους εκδικούνται τον κόσμο…

Εν τω μεταξύ η βροχή δυνάμωνε. Εσείς τι άλλα νέα;

Αισίως φτάσαμε στη Λιουμπλιάνα γύρω στις 20.30…κουβάς μας πήγε όλη η μέρα σήμερα.

Είχαμε κλείσει δύο δίκλινα σε ξενώνα πολύ κοντά στο κέντρο οπότε απλά πετάξαμε μέσα τα μπακπάκ και βγήκαμε βόλτα να δούμε ό,τι προλαβαίναμε.

Θεωρητικά το πρόγραμμα έλεγε το άλλο πρωί εκδρομή στη Bled. Δύο εξειδικευμένα app πρόβλεψης καιρού έχω στο κινητό και άκρη δεν έβγαζα…Αποφασίσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί και βλέποντας και κάνοντας…Δεν είχε και πολύ νόημα να πάμε ως εκεί και να μη μπορούμε να δούμε τίποτα από την ομίχλη και τη βροχή.

Κουρασμένες, βρεγμένες αλλά χωρίς γκρίνια βγήκαμε την πρώτη διερευνητική βόλτα.

Πολύ βροχή όμως

Κούκλα όμως η άτιμη!

Η Dragon Bridge

Πάντως όλη αυτή η βροχή της έδινε μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα, μια επιπλέον γοητεία. Το είπα και στα κορίτσια αλλά δεν τις είδα ενθουσιασμένες μετά από τόση ταλαιπωρία

Η ώρα είχε περάσει και ελάχιστα μαγαζιά σέρβιραν φαγητό, βρήκαμε με κόπο μια πιτσαρία και φάγαμε ομολογουμένως καλά και οικονομικά.
Η Σλοβενία έχει ευρώ οπότε κανένα πρόβλημα στις συναλλαγές.
Κατεβάσαμε και από ένα ποτήρι εξαιρετικό κόκκινο Cabernet Sauvignon κρασί και είπαμε να το λήξουμε.


Δεύτερη Μέρα
Λίμνη Bled

To μάτι άνοιξε μόνο του στις 7 και πετάχτηκα αμέσως να δω τι καιρό είχε...'Ηθελα τόσο πολύ να μη χάσω τη Bled και αυτή τη φορά το σύμπαν άκουσε τις σκέψεις μου και αντί να στέλνει τον κατακλυσμό του Νώε αποφάσισε απλά να μας φτύνει. Fine by me...
Στις 8 και κάτι είμασταν ήδη στο σταθμό λεωφορείων. Υπήρχε και λόκερ για τις αποσκευές οπότε ακόμη καλύτερα. Θα είμασταν ανάλαφρες και ευέλικτες να κάνουμε και όσες πεζοπορίες αντέχαμε.
'Αδειο ήταν το λεωφορείο τόσο νωρίς. Εμείς οι τέσσερις, μια κυρία μπροστά και μια κοπέλα πίσω η οποία έβαλε κραγιόν και έβγαζε αδιάκοπα ντακ φέις σέλφις με μεγάλη προσήλωση. Πολύ ενδιαφέρον.

Σε μια ωρίτσα περίπου κατεβήκαμε στη Bled και φυσικά μαγευτήκαμε.

Ενώ ακόμα και η βροχή σταμάτησε εντελώς έστω για λίγο οπότε και ξεκινήσαμε τη βόλτα στη διάμετρο της λίμνης.
6 χιλιόμετρα είχα διαβάσει πως είναι όλη η βόλτα γύρω γύρω-αν ήμουν μόνη θα το έκανα αλλά ως παρέα με το χασομέρι και τις κουβεντούλες πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα...
Περπατήσαμε όσο περπατήσαμε και μόλις άρχισε να ξαναβρέχει μπήκαμε σ ένα πολύ ωραίο καφέ που είχαμε σταμπάρει και συνεχίσαμε με καφέ και γλυκάκι. Pas mal...


Σαν παραμύθι είναι

Βαρομετρικό χαμηλό....

Ο φωτογραφίζων...του φωτογραφίζοντος

Εν τω μεταξύ αυτό το γλυκό τους ήταν κόλαση! 'Εφερνε λίγο σε μιλφέιγ αλλά ήταν πολύ απαλό, κρεμώδες και καθόλου μπουκωτικό, το τσάκισα!

Ευχαριστημένες που μας έκανε το χατήρι ο καιρός και πλέον ας έβρεχε όσο ήθελε! (που έβρεξε δηλαδή) αράξαμε στο καφέ και πιάσαμε γυναικοσυζήτηση που μας είχε λείψει κι αυτή...
Λίγο ο κόβιντ, λίγο το ένα λίγο το άλλο, είχαμε χαθεί και είχαμε ιστορίες να πούμε, να μοιραστούμε, να γελάσουμε, να χαλαρώσουμε.

Δίπλα μας καθόντουσαν δύο πιτσιρικάδες, Ελληνόπουλα κ αυτά που ήρθαν βόλτα στη λίμνη με το ίδιο λεωφορείο με εμάς-ξεκάθαρα καράφλιασαν με αυτά που άκουγαν αλλά δε βαριέσαι...
Από κει και μετά αποφασίσαμε πως όποτε πιάναμε ανάλογη συζήτηση φωνάζαμε πρώτα, Κανένας 'Ελληνας μήπως εδώ;;;;

Αν δεν απαντούσε κανείς παίρναμε πράσινο φως να το ρίξουμε ελεύθερα στη μπουρδαλογία

Εξαιρετικά!

Επιστρέψαμε από άλλη διαδρομή στη Λιουμπλιάνα, το λεωφορείο μπήκε κανονικά σε κάθε χωριό της περιοχής και μάζευε μαθητές από τα σχολεία που εκείνη την ώρα σχολούσαν.
Ωραία φάση είδαμε μπόνους φακτ ότι είδαμε κάμποση από την επαρχία απρογραμμάτιστα και μάλιστα μας άρεσε πολύ.
Αυστροφέρνει η Σλοβενία και λογικό βάσει της ιστορίας της.
Χαζέψαμε και τη νεολαία, αρκετά ψηλά και αθλητικά τα παιδιά (όχι όλα όμως), από ομορφάδα όμως δεν τρελαθήκαμε τους περιμέναμε πιο καλοφτιαγμένους.

Και τι άλλο; Α ναι. 'Εβρεχε πολύ!!
Θα βάλω giveaway στο τέλος. 'Οποιος μετρήσει πόσες φορές έγραψα έβρεχε στο κείμενο θα κερδίσει το μαγνητάκι μου
Ε τι να κάνω θέλω να μοιραστώ τον πόνο μου...

Είχαμε 4 ώρες ακόμη ελεύθερες στη Λιουμπλιάνα μέχρι να φύγει ξανά το λεωφορείο για Ζάγκρεμπ και φύγαμε ολοταχώς να δούμε την πόλη και με το φως της μέρας.

 

[psilos3]

Επιστροφή και καπάκι ιστορία; Έχεις ξεφύγει!
(Μεγάλο άγχος αυτό με τον ιό, είναι που άρθηκαν οι περιορισμοί και θα τελειώναμε).
Η μισή μέρα στη λίμνη bled φτάνει;

 

[evaT]

Επιστροφή και καπάκι ιστορία; Έχεις ξεφύγει!
(Μεγάλο άγχος αυτό με τον ιό, είναι που άρθηκαν οι περιορισμοί και θα τελειώναμε).
Η μισή μέρα στη λίμνη bled φτάνει;

Έτσι μ αρέσει στα καπάκια όσο είμαι ακόμη "ζεστή "
Οχι σαν εσένα που εισαι μόνιμα 2 ταξίδια πίσω
Ο @Runvel κατά κόσμο Φυλακτός μου είπε βγαίνει άνετα αν το τρέξεις λίγο κ είχε δίκιο.
Αν δεν καθόμουν για καφε προλάβαινα να κάνω κ το γύρο κ να επιστρέψω μεσημέρι Λιουμπλιάνα.

 

[Smaragda53]

Tέσσερις μαζευτήκαμε και εκεί είπα στοπ για να είμαστε πιο ευέλικτες, εγώ έχω κατά καιρούς ταξιδέψει μεμονωμένα με όλες τους οπότε ήξερα ότι είναι βολικές, ετοιμάζονται γρήγορα και κυρίως δε γκρινιάζουν στις αναποδιές. Βασικότατο!

΄Ενα είναι το μυστικό: ΔΕΝ πρέπει να χαζεύουνε βιτρίνες και να χασομεράνε!
Πολύ ατμοσφαιρικές οι φωτογραφίες σου!

 

[evaT]

Φυσικά…έβρεχε !

Επιχειρήσαμε να ανέβουμε στο κάστρο αλλά η βροχή δυνάμωσε οπότε βρήκαμε ένα ωραίο παραποτάμιο καφέ και καθίσαμε να πιούμε ένα καφέ και να τσιμπήσουμε κάτι ελπίζοντας ότι η βροχή θα κοπάσει.

Μόλις παραγγείλαμε σταμάτησε! Εντάξει μας τρολάρει

Φυσικά μέχρι να φύγουμε είχε ξεκινήσει πάλι αλλά πλέον δεν υπήρχαν χρονικά περιθώρια.

Θα ανεβούμε με βροχή , έστω έτσι.

Βρήκαμε το τελεφερίκ αλλά προτιμήσαμε το μονοπάτι για να μας βγει η γλώσσα, αλλά εντάξει τουλάχιστον μάλλον κάψαμε τις πάστες…

Και στο μεταξύ ο καιρός τα βρήκε με τα ψυχολογικά του και από το πουθενά καθάρισε ο ουρανός , μέχρι και μια υποψία ήλιου φάνηκε!

Σαν τα μυρμήγκια άρχισε να βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους και ξαφνικά όλα μύρισαν άνοιξη…

Για περίπου μία ώρα περπατήσαμε, χαζέψαμε, μυρίσαμε, νιώσαμε την πόλη. Μέχρι παγωτάκι στο χέρι πήραμε τέτοια πρόοδος.

Κάτι μεταξύ Άμστερνταμ και Μπριζ μου έβγαλε η πόλη, δεν ξέρω αν συμφωνείτε.

Η αρχή έγινε υπό βροχή

και η συνέχεια επίσης

Το μονοπάτι προς το κάστρο

Φτάσαμε!

Η θέα από ψηλά

Μα δεν Μπριζο...φέρνει εδώ;

και δω ολίγον τι από Άμστερνταμ;

το καστράκι από κάτω

η δρακογέφυρα τη μέρα

υποψία ήλιου

'Ολα τα προλάβαμε!
Ευχαριστημένες πήραμε το δρόμο της επιστροφής, μας περίμενε πλέον το Ζάγκρεμπ!

Το Flixbus ερχόταν από Τεργέστη και ήταν τίγκα στους Ιταλούς.
Διπλό λεωφορείο και καθίσαμε τετράδα επάνω μπροστά μπροστά με πιάτο μπροστά μας το δρόμο!
Σούπερ ουάου το αυτοκίνητο μέχρι πρίζα να φορτίσεις κινητό είχε και βολεύτηκα μια χαρά γιατί το δικό μου ήδη έπνεε τα λοίσθια.
Αμέρικαν μπαρ το κάναμε βέβαια...τόσοι Ιταλοί εκεί μέσα και μόνο εμείς ακουγόμασταν. Φάγαμε σνακ, χαχανίσαμε, μιλήσαμε στο τηλέφωνο με τους δικούς μας, αφού δεν μας πέταξαν έξω με τις κλωτσιές πάλι καλά.

Το κακό ήταν πως παρασκευή απόγευμα ψυχανεμιζόμουν ότι η κίνηση στα σύνορα θα ήταν πολλαπλάσια.
Δυστυχώς δεν διαψεύστηκα.

Εν τω μεταξύ για να μπούμε ξανά Κροατία έλενξαν τα πάντα! Διαβατήρια, πιστοποιητικά και φυσικά μας κατέβασαν ξανά μανά δύο φορές όλους από το λεωφορείο.
Αργούσαν με τον έλεγχο τόσο χαρακτηριστικά που ακόμα και οι γιωταχήδες αγανάκτησαν και κάποια στιγμή συντονίστηκαν και άρχισαν να κορνάρουν όλοι μαζί , κομφούζιο έγινε.
Υποθέτω ότι αντίστοιχα μπινελίκωναν προς όλες τις κατευθύνσεις αλλά Κροατικά δεν γνωρίζω, Οι Ιταλοί πάντως μια χαρά τους στόλισαν πατόκορφα αλλά το χρόνο μας τον είχαν ήδη σπαταλήσει.
'Οταν φτάσαμε έριχνε πάλι κατακλυσμό μόνο που πλέον είχε αναβαθμιστεί.
Μαζί με το νερό έριχνε και πατσαβούρες χιόνι. Και είχε βγάλει και ψοφόκρυο.
Καλέσαμε ένα uber από το σταθμό λεωφορείων και μας πήγε στο σπίτι που είχαμε κλείσει.
Καλές 9.30 φτάσαμε, κουρασμένες και νηστικές...
Ευτυχώς το σπιτάκι ήταν ευρύχωρο και όμορφο, το κτίριο ερείπιο αλλά το διαμέρισμα ανακαινισμένο και η σπιτονοικοκυρά μια νταρντανογυναίκα (από αυτές που ΔΕΝ αρέσουν στο Γιώργο) , Κροάτισσα ψηλέγκω, πρώην αθλήτρια του χαντμπολ, γερή κατασκευή...
Συμπαθέστατη όμως μας έδωσε ένα σωρό πληροφορίες.
Εγώ ήθελα δια καώς να πάω στο μουσείο για τον Drazen Petrovic , ζήτησα πληροφορίες και μου είπε πως θα το ευχαριστηθώ πολύ και πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρω και τη μάνα του Ντράζεν εκεί, διότι λέει ασχολείται πολύ με τη συντήρηση της μνήμης του γιού της και είναι πολύ φιλική με τον κόσμο, τους πλησιάζει, μιλάει και άλλα τέτοια ενοχλητικά.
Μια χαρά σκέφτηκα...Ολίγον μουσείο θυμίζει και η μάνα του Πέτροβιτς αλλά ευχαρίστως να της μιλούσα να μοιραστούμε στιγμές από την εποχή εκείνη!

Βγήκαμε κατευθείαν προς το κέντρο να βρούμε κάτι να φάμε και να δούμε τι παίζει στην πόλη

Jelačić plac

Ulica Ivana Tkalčića, o μεγάλος πεζόδρομος με bar, καφέ και εστιατόρια. Μουσικές παντού, πιτσιρικαρία, ένας χαμούλης. Προσωπικά δεν μου άρεσε. Τα μαγαζιά δεν είχαν τίποτα το ιδιαίτερο αισθητικά, η μουσική ήταν άθλια και ο κόσμος πολύ νεαρός.

Η ώρα είχε πάει 10.30 και οι κουζίνες έκλειναν. Χωρίς άλλες επιλογές καταλήξαμε οι τρείς στο ελληνικό γυράδικο και η μία επαναστάτησε και πήγε απέναντι στον ανταγωνιστή τον Τούρκο

Γύρο κοτόπουλο φάγαμε, ακριβός! σχεδόν 4 ευρώ αλλά τουλάχιστον ήταν πεντανόστιμο.
Ομοίως φαρμακείο κ ο απέναντι όμως.

Με γεμάτα στομάχια περπατήσαμε λίγο ακόμη ψάχνοντας κάπου να πιούμε ένα ποτό.
Περάσαμε από τη μπυραρία Harats με φόντο τον Καθεδρικό Ναό .

'Ηταν και το μόνο μαγαζί που ο κόσμος καθόταν μέσα, αν και ήταν τεκές...
Εγώ λόγω μουσικής (και όχι μόνο) θα προτιμούσα να μπούμε σε αυτό.
Τα κορίτσια όμως όχι...
Βρήκαμε κάτι γενικά αποδεκτό και παραγγείλαμε ένα μπουκάλι κρασί...κερασμένο για μένα από τα κορίτσια μου για την οργάνωση της εκδρομής
'Εβγαλα και γω το τελευταίο πούρο που είχα κρατήσει από την Κούβα για να το μοιραστούμε εκεί και δεν θα μπορούσα να είχα επιλέξει καλύτερη περίσταση!
Χαλαρώσαμε, γελάσαμε βγάλαμε φωτογραφίες με το πούρο και πλέον κατάκοπες κ ξυλιασμένες από το κρύο επιστρέψαμε για ύπνο.

Το οξύμωρο ήταν πως ενώ έβρεχε, χιόνιζε είχε το κρύο της αρκούδας, οι πάντες καθόταν έξω!
Και να πω ότι μέσα απαγορεύται το κάπνισμα....άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Είχαν κάτι σόμπες περίπου διακοσμητικές και απλά συνωστίζονταν στους ανοιχτούς χώρους.

Στο μεταξύ από συνάλλαγμα είχαμε μόνο τη ρεβολούτ πλην όμως στα μπαρ ήθελαν μόνο μετρητά.
Από μετρητά μόνο ευρώ αλλά κάναμε μια πρόχειρη μετατροπή (περίπου 7,5 κούνα στο 1 ευρώ) και τα βρίσκαμε κάπου εκεί...Ανταλλακτήριο μια φορά δεν πλησιάσαμε.

Σ ένα χρόνο μπαίνουν κ αυτοί στο ευρώ (περαστικά τους) οπότε αρχίζουν να στοιβιάζουν από τώρα καλού κακού...

Η πρώτη εντύπωση από την πόλη ήταν ότι όμορφη...δεν τη λες!
Δεν τη λές και άσχημη πάντως κάτι που να τραβήξει το μάτι στο κέντρο δεν είδαμε.
Από την άλλη έχει ενέργεια. Και προσωπικότητα. Βαρετή οπωσδήποτε όχι...Εμένα αυτό μου αρκεί

Την επόμενη μέρα άλλωστε την είχαμε ολόκληρη και χωρίς μετακινήσεις πια στη διάθεσή μας να σουλατσάρουμε και να δούμε φρέσκιες τι έχει να δώσει η πόλη στον επισκέπτη.

 

[andpsy]

Νομίζω από Ζάγκρεμπ για Λουμπλιάνα, αξίζει μόνο το τρένο, υπέροχη διαδρομή και τιμή εισιτηρίου λίγο φθηνότερη από το λεωφορείο. Είχα πάει το φθινόπωρο, ο έλεγχος στα σύνορα δεν ήταν ο τυπικός.
Υπέροχη η Λουμπλιάνα, πολύ καλό και το Ζάγκρεμπ

 

[evaT]

Ξεκίνημα στο Ζάγκρεμπ. Ο Ντράγκο και ο Τέσλα.

Επηρεασμένη από την εμπειρία του @psilos3 που πήγε Σάββατο μεσημέρι στο μουσείο του Ντράζεν Πέτροβις και το βρήκε κλειστό, δεν ήθελα να πάθω τα ίδια και πάλι Σάββατο ήταν και σήμερα, οπότε ξύπνησα πρωί πρωί για να πάω με το άνοιγμα και μέχρι τα κορίτσια να πιούν τον καφέ τους (διότι όταν είπα θα πάω να δω τα αναμνηστικά του Πέτροβιτς κοιτούσαν τον ουρανό αν βρέχει! Πέτρο….τι;;; )

Βγήκα έξω και ψιλοχιόνιζε. Δυστυχώς ήδη από την προηγούμενη με είχαν εγκαταλείψει τα μποτάκια μου, κάπου η σόλα έμπαζε νερό οπότε τα φορούσα με πατέντα. Φόρεσα κάλτσα ισοθερμική και από πάνω τα σακουλάκια τα διαφανή του αεροδρομίου που δίνουν για τα υγρά ….για την ώρα πάντως τα πόδια μου ήταν στεγνά. Δεν είχα δεύτερο ζευγάρι μαζί μου, μόνο με ένα μπακπακ ταξίδευα.

‘Έκανα μια ωραία βόλτα με κατεύθυνση το γήπεδο Drazen Petrovic Basketball Hall το πρώην Cibona και στο δρόμο συνάντησα το Εθνικό Θέατρο καθώς και το μουσείο MIMARA που για την ώρα είναι κλειστό.

ΜΙΜΑRA

Ενάμισι χιλιόμετρο πιο πέρα έφτασα στον προορισμό μου και αντίκρυσα αυτό…

Ψέμματα τα πω; Συγκινήθηκα! Μπορεί να ήταν ανταγωνιστής, να μας έσφαζε όπου τον συναντούσε η Εθνική Μπάσκετ τότε, μας διέλυσε στον τελικό το 1989, ωστόσο ο Ντράγκο μαζί με τον Γκάλη είναι όλη η ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και κομμάτι της νιότης μου.
Οπότε σεβασμός και μόνο ατελείωτος...Μαζί με το πρόωρο τραγικό τέλος λογικό είναι μυθοποιηθεί.

Πέρα από το ότι είμαι μπασκετόφιλη και παρακολουθούσα μανιωδώς (όπως και όλη η Ελλάδα) την πορεία του αυτοκράτορα ‘Αρη , είχα τη χαρά να κάνω τότε την πρακτική μου στο μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης όπου κατέλυαν όλες οι αντίπαλες ομάδες του ‘Άρη στα Final Four. Αργότερα είχα και μακρόχρονη σχέση με παίχτη/προπονητή του μπάσκετ οπότε και εντρύφησα ακόμη περισσότερο στο σπορ.
'Εχω δει και γω το υπέροχο ντοκυμαντέρ Once Brothers όπου ο Βλάντε Ντίβατς ξετυλίγει το κουβάρι της πορείας του με τον Πέτροβιτς καθώς και της μεταξύ τους σχέσης τόσο στη χώρα τους και τη Ευρώπη όσο και το ξεκίνημά τους στο NBA αφού ουσιαστικά αυτοί οι δύο άνοιξαν (και έστρωσαν) το δρόμο για την μετέπειτα αποδοχή των ευρωπαίων παιχτών στην Αμερική.

‘Εχω δει από κοντά όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής και έχω αμέτρητες ιστορίες από τότε, με κάποιους έχω ανταλλάξει και σύντομους διαλόγους, δυστυχώς όμως δεν συνάντησα ποτέ τον Ντράγκο αφού δεν έπαιζε στην παντοδύναμη τότε Γιουγκοπλάστικα που ανταγωνιζόταν με τον ‘Αρη. Μετανιώνω που ήμουν τόσο ντροπαλή και δεν έχω ούτε ένα αυτόγραφο, ένα ενθύμιο, κάτι ρε παιδί μου! Αν ήμουν όπως τώρα θα είχα ζητήσει τα πάντα όλα!

Ωστόσο ο διάολος τα έφερε έτσι ώστε έτυχε να βρεθώ μπροστά σ ένα περίεργο σκηνικό με παίχτη της Γιουγκοπλάστικα (και συμπαίχτη του στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας) όπου ο εν λόγω παίχτης μου ζήτησε γραμμή στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που είχα εγώ βάρδια εκείνη την ώρα και μιλώντας με το Ντράζεν στην άλλη άκρη της γραμμής, η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει, φούντωσε, κοκκίνησε και άρχισε να φωνάζει χωρίς να έχω ιδέα τι λέει, πλάκωσαν οι συμπαίχτες του και τον απομάκρυναν από τα γκισέ μας γιατί άρχισε να ρίχνει μπουνίδια και κλωτσίδια όπου έβρισκε!

Αργότερα όταν ηρέμησε η φάση και ήρθαν οι παίχτες στη ρεσεψιόν ρώτησα τι συνέβη και κάποιος καλοθελητής μου τα μετέφρασε στα αγγλικά….Δεν θα το μοιραστώ ωστόσο εδώ πρώτον γιατί αμαυρώνει τη φήμη του (αν και δεν ήταν μυστικό ότι ήταν ολίγον τι από τσόγλανος) αλλά και επειδή δεν μπορώ να είμαι απόλυτα βέβαιη για την ακρίβεια των όσων μου μετέφεραν.

Back to the ..future...
Με έφαγε ο υπερβάλων ζήλος βέβαια γιατί από το άγχος μην κλείσει και δεν προλάβω ξέχασα να τσεκάρω το άνοιγμα 9.30 το πρωί ήμουν απέξω και η πινακίδα έγραφε λειτουργία 10-2
Βρήκα ένα υπόστεγο να προφυλακτώ από το χιονόβροχο και φωτογράφιζα τους τοίχους.

Στις 10 ακριβώς φάνηκε ένας πιτσιρικάς και με κοιτούσε περίεργα. Λέω είμαι ο μόνος πελάτης που περιμένει....Μου απαντάει βασικά εκπλήσσομαι γιατί δεν μας έχει ξανατύχει να περιμένει κάποιος πριν ανοίξουμε. Ε τι να κάνω λέω περίμενα ήδη αρκετό καιρό για να έρθω εδώ και ενθουσιάστηκε! Μπορείτε λέει να περάσετε τσάμπα

Mπήκα μέσα, προχωρούσα και αυτός άναβε τα φώτα !
Εντάξει, σε 10-15 λεπτά έχεις δει τα πάντα, επί της ουσίας εκθέτουν την αθλητική του πορεία (λογικό) και κάποια λίγα προσωπικά αντικείμενα.
Θα ήθελα ωστόσο να υπάρχουν περισσότερα αναμνηστικά της προσωπικής του ζωής, ρούχα ή φωτογραφίες και αντικείμενα.

Ούτε αερόσολες, ούτε τεχνολογία αλλά μια χαρά μας έσφαζε και με αυτά!

Αφού ξεμπέρδεψα γρήγορα είπα να πάω μια βόλτα και από το μουσείο του τεράστιου Νικολά Τέσλα το οποίο βρίσκεται σχεδόν απέναντι.
Το είχα σημειώσει όταν σχεδίαζα το πρόγραμμα αλλά δε φανταζόμουν ότι θα έμενε χρόνος και γι αυτό.
Είδα οικογένειες με παιδιά να περιμένουν έξω και μέχρι να έρθει η σειρά μου μπήκα στο γκουγκλ να φρεσκάρω τη μνήμη μου σχετικά με τα επιτεύγματα του επιστήμονα..
Αγόρασα εισιτήριο (ο τσάμπας πέθανε εδώ) και μπήκα μέσα.
'Οτι και να πω λίγο είναι! Εντυπωσιάστηκα...Δεν έχω ξαναδεί τόσες πολλές αντίκες μαζεμένες σε ένα χώρο. Και μάλιστα από τόσο διαφορετικά μεταξύ τους αντικείμενα.
Προφανώς οι οργανωτές έκαναν μια τεράστια προσπάθεια να συγκεντρώσουν αντικείμενα στα οποία άμεσα ή έμμεσα βρήκε εφαρμογή η τεχνολογία που ανέπτυξε ο Τέσλα και δημιούργησαν ένα μικρό θησαυρό!

Για του λόγω το αληθές...

Από τις αντίκες

η εξέλιξη...

Το σύγχρονο Tesla (τανκς)

και το φουτουριστικό!

Ενθουσιάστηκα! και εγώ και τα δεκάδες πιτσιρίκια που επισκέπτονταν το μουσείο.
Το πήγα βέβαια λίγο τρεχάτο γιατί είχαμε και συνέχεια και οι άλλες ήταν ήδη στο κέντρο και χαζολογούσαν στις βιτρίνες και τα μαγαζιά μέχρι να τις βρω και να πάμε όλες παρέα προς την 'Ανω Παλιά Πόλη.

Δύο χιλιομετράκια είχα να κάνω ως το κέντρο, τα πήγα με μεγάλη ευχαρίστηση και με στεγνά (ακόμη) πόδια, σήμερα θα γράψει κάμποσα χιλιόμετρα το κοντέρ.

 

[turms]

ομολογω οτι ζηλεψα λιγο....

 

[evaT]

ομολογω οτι ζηλεψα λιγο....

το Ζάγκρεμπ ή το μουσείο;

 

[psilos3]

Επηρεασμένη από την εμπειρία του @psilos3 που πήγε Σάββατο μεσημέρι στο μουσείο του Ντράζεν Πέτροβις και το βρήκε κλειστό

να μας έσφαζε όπου τον συναντούσε

Πετσόκοβε/κέρδιζε κτλ. Το «έσφαζε» υποννοεί διαιτητική εύνοια.

όπου τον συναντούσε η Εθνική Μπάσκετ τότε

Δε νομίζω, η σφαλιάρα του 87 ήταν μεγάλη. Στο τελικό του 89 απλά πήραν το αίμα τους πίσω, ήταν και κακός τελικός για την εθνική, καταρρεύσαμε.

Πολύ το ζήλεψα ομολογώ. Του Τέσλα όχι τόσο, έχω πάει στο Βελιγράδι που επικεντρώνεται βέβαια πιο πολύ στα επιστημονικά του επιτεύγματα σχετικά με το ρεύμα.

 

[turms]

το Ζάγκρεμπ ή το μουσείο;

και τα δυο
και τα δυο
και την δουλεια που εκανες....ηταν η εποχη που ζουσα και ανεπνεα και εγω για το basket...