varioAthens
Member
- Μηνύματα
- 7.146
- Likes
- 16.746
...... Και να ’μαστε λοιπόν πάνω στο πλοίο, κατάστρωμα καθότι και πιτσιρίκες, να γνωριζόμαστε και να μιλάμε με νεαρούς και νεαρές από Ικαρία που όμως έμεναν Αθήνα και πήγαιναν να περάσουν το καλοκαίρι τους στο νησί, να χαζεύουμε κάθε λιμάνι που "έπιανε" το πλοίο και να ανυπομονούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας έχοντας δημιουργήσει μέσα μας τεράστιες προσδοκίες για εκείνες τις πρώτες μας διακοπές χωρίς γονείς.
Το πρόγραμμα είχε ως εξής: τις μισές μέρες θα μέναμε Άγιο Κήρυκο που είναι η πρωτεύουσα του νησιού και όπου βρισκόταν το εξοχικό της φίλης μου και τις άλλες μισές στον Αρμενιστή στο ξενοδοχείο του θείου της, σύνολο 8 μέρες....άλλο θέμα το ότι έμεινα τελικά 17!.
Ο Άγιος Κήρυκος αν και πρωτεύουσα του νησιού δεν είχε καθόλου τουριστική κίνηση. Το 1994 μάλιστα δεν είχε ούτε καν "κανονικές" καφετέριες παρά μόνο παραδοσιακά καφενεία. Πρώτο σοκ αυτό για μένα: “Μα καλά σε καφενεία θα βγαίνουμε?”. Ωραίες πρώτες διακοπές! Τέλος πάντων, μην έχοντας άλλη επιλογή, πήγαμε κι εμείς το πρώτο βράδυ πήγαμε στα καφενεία.... Είχε κάτι νέους στην ηλικία μας αλλά γενικά ψιλονέκρα... άρχιζα να υπολογίζω πώς θα γίνει να φύγω νωρίτερα από το νησί γιατί το να έμενα 8 μέρες σε αυτή τη νέκρα το έκοβα χλωμό... Κατά τις έντεκα το βράδυ ήμασταν δεν ήμασταν 3 παρέες κι εγώ γκρίνιαζα ασταμάτητα: “Που με έφερες παιδάκι μου....τι θα κάνουμε εδώ, βαρέθηκα ήδη κ.λ.π. κ.λ.π.”, ωστόσο η κολλητή μου ατάραχη: "Περίμενε παιδάκι μου! Οι Ικαριώτες βγαίνουν αργά, πολύ αργά". “Πλάκα μου κάνεις” της έλεγα και συνέχιζα να σκέφτομαι απαρηγόρητη πώς θα πέρναγαν οι επόμενες 7 μέρες.
Και ξαφνικά κατά τις 2 και ενώ έχω βουτήξει σε βαθιά κατάθλιψη, τσούπ αρχίζουν να εμφανίζονται απ’ όλα τα στενά παρέες συνομήλικών μας αγοριών και κοριτσιών και μία ευχάριστη βαβούρα άρχισε να απλώνεται στο λιμάνι..... Δεύτερο αλλά ευχάριστο αυτή τη φορά σοκ! Τελικά είχε δίκιο η κολλητή! Πολύ γρήγορα γίναμε μία παρέα 15-20 ατόμων, φίλοι και φίλες της φίλης μου που αμέσως με ενσωμάτωσαν στην παρέα τους. Στις 4 τα ξημερώματα όντως άνοιξε και η μοναδική ντίσκο του χωριού και το γλέντι κράτησε μέχρι τις 9 το πρωϊ......
Δεν υπήρξε βράδυ που να μην ξενυχτήσαμε....και όχι απαραίτητα στη ντίσκο......
Υπήρχαν και 2 υπέροχα μπαράκια, το ένα πάνω σε ένα βράχο που έβλεπε στη θάλασσα και το άλλο πάνω σε ένα ύψωμα πάνω από το λιμάνι με απίστευτη θέα πανοραμική στο χωριό, στο λιμάνι και στο Αιγαίο. Μαγεία!
Άλλα βράδια, γλεντήσαμε στα πανηγύρια. Η Ικαρία φημίζεται για τα πανηγύρια της αλλά το καλύτερο είναι να βρεθείς σε γάμο. Είσαι δεν είσαι καλεσμένος, είσαι ευπρόσδεκτος. Το φαγητό άφθονο, το κρασί ακόμα αφθονότερο, μελωδίες νησιώτικες και αυτός ο ικαριώτικος χορός που σε παρασέρνει....Ένα έθιμο που έχουν στους γάμους είναι να βράζουν σε καζάνι τη γραβάτα του γαμπρού και μετά αυτός να την τρώει παρέα, συνήθως, με τους κολλητούς του... Αηδιαστικό αλλά με τόσο κρασί να ρέει ακόμα και γραβάτα είδα να τρώγεται.....
Κανά 2 νύχτες πήγαμε σε εγκαταλειμμένες εκκλησίες και σπίτια που έχουν τη φήμη ότι είναι στοιχειωμένα για να διαπιστώσουμε αν οι φήμες είναι αληθινές. Γενικά, στην Ικαρία έχουν μία στενή σχέση με το μεταφυσικό, καθώς πιστεύουν ότι το νησί τους έχει διάφορους “επισκέπτες” και η αλήθεια είναι ότι ειδικά το βράδυ σε κάποια μέρη υπάρχει μια παράξενη "ενέργεια" και είναι αρκετά άγριο και φοβιστικό σκηνικό.
Άλλες νύχτες γινόντουσαν beach-parties σε παραλίες δύσκολα προσβάσιμες (η αγαπημένη μου είναι το Πριόνι). Ανεβαίναμε και κατεβαίναμε κατσάβραχα με τους φακούς στο χέρι, ανάβαμε μία φωτιά και με ένα απλό κασετόφωνο στήναμε γλέντι μέχρι το πρωϊ... Το να χαζεύεις δε το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στη θάλασσα είναι και η πιο δυνατή και χαρακτηριστική εικόνα που έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι την Ικαρία.
Και όλα αυτά στον Άγιο Κήρυκο που δεν είχε τουρίστα ούτε για δείγμα....
Γενικά, ο Άγιος Κήρυκος είναι λίγο παρεξηγημένος. Ελάχιστοι τον επισκέπτονται ενώ αξίζει τον κόπο.
Το πρόγραμμα είχε ως εξής: τις μισές μέρες θα μέναμε Άγιο Κήρυκο που είναι η πρωτεύουσα του νησιού και όπου βρισκόταν το εξοχικό της φίλης μου και τις άλλες μισές στον Αρμενιστή στο ξενοδοχείο του θείου της, σύνολο 8 μέρες....άλλο θέμα το ότι έμεινα τελικά 17!.
Ο Άγιος Κήρυκος αν και πρωτεύουσα του νησιού δεν είχε καθόλου τουριστική κίνηση. Το 1994 μάλιστα δεν είχε ούτε καν "κανονικές" καφετέριες παρά μόνο παραδοσιακά καφενεία. Πρώτο σοκ αυτό για μένα: “Μα καλά σε καφενεία θα βγαίνουμε?”. Ωραίες πρώτες διακοπές! Τέλος πάντων, μην έχοντας άλλη επιλογή, πήγαμε κι εμείς το πρώτο βράδυ πήγαμε στα καφενεία.... Είχε κάτι νέους στην ηλικία μας αλλά γενικά ψιλονέκρα... άρχιζα να υπολογίζω πώς θα γίνει να φύγω νωρίτερα από το νησί γιατί το να έμενα 8 μέρες σε αυτή τη νέκρα το έκοβα χλωμό... Κατά τις έντεκα το βράδυ ήμασταν δεν ήμασταν 3 παρέες κι εγώ γκρίνιαζα ασταμάτητα: “Που με έφερες παιδάκι μου....τι θα κάνουμε εδώ, βαρέθηκα ήδη κ.λ.π. κ.λ.π.”, ωστόσο η κολλητή μου ατάραχη: "Περίμενε παιδάκι μου! Οι Ικαριώτες βγαίνουν αργά, πολύ αργά". “Πλάκα μου κάνεις” της έλεγα και συνέχιζα να σκέφτομαι απαρηγόρητη πώς θα πέρναγαν οι επόμενες 7 μέρες.
Και ξαφνικά κατά τις 2 και ενώ έχω βουτήξει σε βαθιά κατάθλιψη, τσούπ αρχίζουν να εμφανίζονται απ’ όλα τα στενά παρέες συνομήλικών μας αγοριών και κοριτσιών και μία ευχάριστη βαβούρα άρχισε να απλώνεται στο λιμάνι..... Δεύτερο αλλά ευχάριστο αυτή τη φορά σοκ! Τελικά είχε δίκιο η κολλητή! Πολύ γρήγορα γίναμε μία παρέα 15-20 ατόμων, φίλοι και φίλες της φίλης μου που αμέσως με ενσωμάτωσαν στην παρέα τους. Στις 4 τα ξημερώματα όντως άνοιξε και η μοναδική ντίσκο του χωριού και το γλέντι κράτησε μέχρι τις 9 το πρωϊ......
Δεν υπήρξε βράδυ που να μην ξενυχτήσαμε....και όχι απαραίτητα στη ντίσκο......
Υπήρχαν και 2 υπέροχα μπαράκια, το ένα πάνω σε ένα βράχο που έβλεπε στη θάλασσα και το άλλο πάνω σε ένα ύψωμα πάνω από το λιμάνι με απίστευτη θέα πανοραμική στο χωριό, στο λιμάνι και στο Αιγαίο. Μαγεία!
Άλλα βράδια, γλεντήσαμε στα πανηγύρια. Η Ικαρία φημίζεται για τα πανηγύρια της αλλά το καλύτερο είναι να βρεθείς σε γάμο. Είσαι δεν είσαι καλεσμένος, είσαι ευπρόσδεκτος. Το φαγητό άφθονο, το κρασί ακόμα αφθονότερο, μελωδίες νησιώτικες και αυτός ο ικαριώτικος χορός που σε παρασέρνει....Ένα έθιμο που έχουν στους γάμους είναι να βράζουν σε καζάνι τη γραβάτα του γαμπρού και μετά αυτός να την τρώει παρέα, συνήθως, με τους κολλητούς του... Αηδιαστικό αλλά με τόσο κρασί να ρέει ακόμα και γραβάτα είδα να τρώγεται.....
Κανά 2 νύχτες πήγαμε σε εγκαταλειμμένες εκκλησίες και σπίτια που έχουν τη φήμη ότι είναι στοιχειωμένα για να διαπιστώσουμε αν οι φήμες είναι αληθινές. Γενικά, στην Ικαρία έχουν μία στενή σχέση με το μεταφυσικό, καθώς πιστεύουν ότι το νησί τους έχει διάφορους “επισκέπτες” και η αλήθεια είναι ότι ειδικά το βράδυ σε κάποια μέρη υπάρχει μια παράξενη "ενέργεια" και είναι αρκετά άγριο και φοβιστικό σκηνικό.
Άλλες νύχτες γινόντουσαν beach-parties σε παραλίες δύσκολα προσβάσιμες (η αγαπημένη μου είναι το Πριόνι). Ανεβαίναμε και κατεβαίναμε κατσάβραχα με τους φακούς στο χέρι, ανάβαμε μία φωτιά και με ένα απλό κασετόφωνο στήναμε γλέντι μέχρι το πρωϊ... Το να χαζεύεις δε το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στη θάλασσα είναι και η πιο δυνατή και χαρακτηριστική εικόνα που έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι την Ικαρία.
Και όλα αυτά στον Άγιο Κήρυκο που δεν είχε τουρίστα ούτε για δείγμα....
Γενικά, ο Άγιος Κήρυκος είναι λίγο παρεξηγημένος. Ελάχιστοι τον επισκέπτονται ενώ αξίζει τον κόπο.
Attachments
Last edited:
Ωραια ιστορια Vario πριν παω στη Τζαμαικα θα περασω απο την Ικαρια για να προετοιμαστω καταλληλα.
