Γαλλία Ρεϊνιόν : Ο Κρυφός Προορισμός του Γάλλου Φυσιολάτρη

[Nikos1986]

6a. Νοτιοανατολική Ακτή

Τις επόμενες 4 μέρες θα τις αφιέρωνα στο νότο του νησιού. Κυρίως θα κινιόμουν παραλιακά, κάνοντας και εξορμήσεις σε κάποιες από τις πολλές κοιλάδες που είναι διάσπαρτες σε τμήματα της άγριας νότιας ακτής. Το ηφαίστειο, το είχα αφήσει εσκεμμένα εκτός, αφού θα το εξερευνούσα στη συνέχεια. Στο νότο του νησιού βλέπει κανείς την άγρια φύση: είτε αυτή έχει να κάνει με ροές λάβας, είτε με εντυπωσιακά φαράγγια με καταρράκτες, είτε με την τραχιά ακτογραμμή η οποία χτυπιέται συνεχώς από τα κύματα που έρχονται από την Ανταρκτική. Όπως έγραψα στην ενότητα 2, το οδικό δίκτυο δεν είναι και το καλύτερο, οπότε η εξερεύνησή της θέλει χρόνο.

Ημέρα 4

Την πρώτη μέρα στον νότο, σκόπευα να έβλεπα όσο μπορούσα το ΝΑ τμήμα του νησιού. Τα σημεία ενδιαφέροντος εκεί είναι πολλά και θέλουν περπάτημα. Είχαν μείνει διάφορες εκκρεμότητες στο τμήμα από τη Notre-Dame des Laves μέχρι το Le Baril όπου έμενα, οπότε θα ξεκινούσα από εκεί. Το κομμάτι αυτό το είχα διασχίσει και χθες βράδυ, όμως έχοντας το νου μου στο χέρι που είχα χτυπήσει και όντας πίσσα σκοτάδι έξω, δεν είχα δει τίποτα από το τοπίο.

Έχοντας πολλά να δω, έσπασα τα αξιοθέατα αυτού του τμήματος του νησιού σε 2 ομάδες: στην πρώτη είχα συμπεριλάβει το τμήμα από την Notre-Dame des Laves μέχρι την παραλία Tremblet, ενώ στη δεύτερη είχα το τμήμα από την παραλία μέχρι το σπίτι που έμενα. Για σήμερα, θα ξεκινούσα αμέσως μετά από την Tremblet (προσπερνόντας την) και θα ανέβαινα την ακτή μέχρι την εκκλησία. Αυτό το τμήμα του νησιού αναφέρεται και ως "Grand Brule", καθώς τεράστια έκτασή του έχει καλυφθεί από τη λάβα διαδοχικών εκρήξεων του ηφαιστείου. Αύριο θα έβλεπα τη δεύτερη ομάδα.

Ύστερα από ένα ψιλοανήσυχο ύπνο, καθώς το μυαλό μου το είχα στο χέρι μήπως τριφτεί στο κρεβάτι και αρχίσει πάλι να τρέχει αίμα, σηκώθηκα λίγο αργά το πρωί. Έφτιαξα πρωινό, έφαγα και ξεκίνησα την εξερεύνηση από τη νοτιότερη ροή λάβας, αυτή του 2007. Ουσιαστικά, η διαδρομή θα ήταν κατά μήκος του Ν2.

Μέχρι να φτάσω εκεί, το τοπίο ήταν μέσα στο πράσινο. Βέβαια ήξερες ότι το ηφαίστειο δέσποζε πίσω από τα δέντρα στην άκρη του δρόμου.

Το καταπράσινο τμήμα του N2, πριν φτάσεις στης ροές λάβας​

Το τοπίο άλλαζε άρδην, ξαφνικά, μετά από μια κατηφόρα και δύο διαδοχικές στροφές του Ν2. Πλέον, τα δέντρα και η βλάστηση έδιναν τη θέση τους σε μια τεράστια έκταση λάβας, με διάσπαρτους σκόρπιους θάμνους να σπάνε το μαύρο. Στα ανατολικά ήταν η θάλασσα, ενώ στα δυτικά έβλεπα πρώτη φορά το ηφαίστειο, με την κορυφή του μέσα στα σύννεφα. Σε αυτό το τμήμα του Ν2 υπήρχαν διάφορες εσοχές από την πλευρά της θάλασσας, όπου μπορούσες να αφήσεις το αυτοκίνητο και να εξερευνήσεις το τοπίο τριγύρω.

Οι πρώτες ροές λάβας του Grand Brule, που αντικρίζεις ερχόμενος από τα Νότια

Η στερεοποιημένη λάβα, από την έκρηξη του 2007

Τα μικρά τούνελ λάβας είναι η προφανής επιλογή για να περπατήσεις, ώστε να αποφύγεις την κοφτερή λάβα (αν δεν έχουν καταρρεύσει - βλ. πάνω)​

Στο μέρος αυτό έμεινα κανένα εικοσάλεπτο, κάνοντας βόλτες δεξιά και αριστερά από τον δρόμο. Στη συνέχεια, κατευθύνθηκα σε ένα δεύτερο πάρκινγκ, περίπου στα μέσα της ροής λάβας. Λίγο αφότου έφτασα, άρχισε να ραντίζει. Η συννεφιά πάντως ήταν ευεργετική, με ήλιο και τη μαύρη λάβα θα ήταν πιστεύω απάλευτα. Καθώς την είχα ξαναπατήσει με την ψευδαίσθηση ασφάλειας που δίνει η συννεφιά, φορούσα καπέλο, το οποίο βοήθησε και στη βροχή. Την οποία βροχή, μάλλον κι αυτή ευεργετική θα την χαρακτήριζα.

Το ηφαίστειο από εδώ ήταν πιο εντυπωσιακό, αλλά πλέον τα σύννεφα είχαν κατέβει.

Η θέα του ηφαιστείου (πάνω) από τα μέσα του Ν2 (μέση και κάτω)

Η θέα προς την ακτή

Η ροή λάβας (πάνω) και ο δρόμος Ν2 στο ύψος του πάρκινγκ (κάτω)​

Σε αυτό το σημείο, πέρα από το να περπατήσεις χύμα πάνω στη λάβα, υπάρχει και ένα "μονοπάτι" στη δυτική πλευρά του δρόμου, που καταλήγει σε ένα viewpoint. Η θέα από εκεί δεν είναι οπωσδήποτε καλύτερη από αυτή που θα δει κανείς οπουδήποτε αλλού περπατήσει κανείς και από μόνος του, όμως εκεί υπάρχουν ενημερωτικές ταμπέλες για την έκρηξη του ηφαιστείου που συνέβη στο διάστημα 2/4 - 1/5/2007.

Η ταμπέλα, δίπλα από τον Ν2, που σηματοδοτεί την έναρξη του μονοπατιού προς την πλατφόρμα

Τμήμα του μονοπατιού (πάνω) και η θέα από την πλατφόρμα (μέση και κάτω)​

Επίσης, υπήρχε και μια ταμπέλα, που εξηγούσε τον σχηματισμό των πλαγιών και τα χρώματα της λάβας.

Ο σχηματισμός του τοπίου και ο χρωματισμός της λάβας​

Ενώ ήμουν στον περιφραγμένο αυτό χώρο, το ράντισμα έγινε κανονική βροχή, οπότε αποφάσισα να επιστρέψω στο αυτοκίνητο για να συνεχίσω βόρεια. Είχα εντοπίσει ένα μονοπάτι που βγάζει στην ακτή, λίγο πριν τη ροή λάβας του 2004. Στη σύντομη διαδρομή από το ένα πάρκινγκ μέχρι το άλλο, η βροχή σχεδόν είχε σταματήσει.

Το μονοπάτι ήταν μέσα στο δάσος. Φαινόταν ότι περνούσαν και οχήματα, όμως κάτω υπήρχαν λάσπες και σε σημεία βαθιές λακκούβες. Ένα συμβατικό ΙΧ αμφιβάλλω αν θα τα κατάφερνε, ένα αγροτικό ναι. Πέρα από τη βροχή που ξεκίναγε και σταματούσε και τις λάσπες που είχε, το μονοπάτι δεν ήταν δύσκολο. Συνολικά μου πήρε κανένα τέταρτο - εικοσάλεπτο για να φτάσω στην ακτή.

Το μονοπάτι που συνδέει τον Ν2 με την παραλία, λίγο πριν τη ροή λάβας του 2004​

Η ακτή ήταν εντυπωσιακή. Τα δέντρα σταματούσαν ξαφνικά λίγο πριν τη θάλασσα, το υπόλοιπο κομμάτι ήταν κατάμαυρη λάβα. Για μπάνιο ούτε λόγος. Με λίγο ψάξιμο δεξιά και αριστερά, γλίτωνες τις Ταρζανιές για να φτάσεις κοντά στην ακτή.

Η ακτή στην οποία κατέληγε το μονοπάτι​

Στην παραλία έκατσα κανένα εικοσάλεπτο, χαζεύοντας τη θάλασσα. Μπορούσες να περπατήσεις εύκολα πάνω στη λάβα και να εξερευνήσεις λίγο πάνω - κάτω την ακτή. Σε αυτό βοήθησε και ο καιρός, που όχι απλά δεν έβρεξε άλλο, αλλά όπως φαινόταν σιγά - σιγά θα άνοιγε.

Η τελευταία στάση θα γινόταν λίγο μετά, στην βορειότερη "γλώσσα" λάβας του Grand Brule. Και εκεί δεν υπάρχει κανονικό πάρκινγκ, αλλά ο δρόμος φαρδαίνει και μπορείς να αφήσεις το αμάξι στην άκρη. Και εδώ μπορούσες να περπατήσεις πάνω στη λάβα, ενώ το τοπίο γενικά ήταν περισσότερο πράσινο.

Έχοντας φτάσει στο βόρειο άκρο του Grand Brule​

Συνοπτικά, τις στάσεις που έκανα στο Grand Brule τις έχω σημειώσει στον εξής χάρτη:

Οι στάσεις που έκανα στο Grand Brule​

Πλέον, είχε πάει 4:30, οπότε είχα 1 ώρα γεμάτη για τα υπόλοιπα 2 αξιοθέατα τα οποία ήθελα να επισκεφτώ. Το πρώτο ήταν οι καταρράκτες Anse, ενώ πιο απομακρυσμένη ήταν η εκκλησία Notre-Dame des Laves, την οποία είχα επισκεφθεί και χθες το βράδυ. Αφενός ήθελα να τη δω και μέρα, ώστε να μπορέσω να μπω και μέσα, αφετέρου δεν ήθελα οι αναμνήσεις μου από εκεί να είναι αυτές της σαβούρας...

Από τα δύο αξιοθέατα, είπα να πάω πρώτα στην εκκλησία, αποκλειστικά και μόνο επειδή ήταν η πιο απομακρυσμένη από τα δύο. Βέβαια, δεν είχε μεγάλη διαφορά, 10 λεπτά απείχαν μεταξύ τους.

Την εκκλησία τελικά την πέτυχα ανοικτή. Υπό το φως της μέρας ήταν ευκολότερο να διακρίνεις τις ζημιές από τη λάβα. Παρότι είχε λίγο κόσμο, το πάρκινγκ στο πίσω μέρος ήταν μεγάλο και δεν είχες πρόβλημα στο παρκάρισμα.

Το εξωτερικό της εκκλησίας​

Το εσωτερικό της ήταν λιτό, με μια αγιογραφία πίσω από το ιερό, καθώς και κάποια μικρά αγαλματάκια. Μεταξύ αυτών, και ένα της Παναγίας, η οποία κρατάει μια ομπρέλα ως προστασία από τη λάβα.

Το λιτό εσωτερικό της εκκλησίας (πάνω), το ιερό (μέση) και το αγαλματάκι της Παναγίας με την ομπρέλα (κάτω)​

Επίσης, υπήρχαν τοιχοκολλημένα αποσπάσματα εφημερίδων με φωτογραφίες από την έκρηξη του ηφαιστείου του ’77, η λάβα της οποίας έθαψε την εκκλησία.

Απόσπασμα εφημερίδας για την καταστροφή της εκκλησίας από την έκρηξη του '77​

Στην εκκλησία έκατσα γύρω στο 20λεπτο. Τελικά, όπως την είδα υπό το φως της μέρας, μου άρεσε περισσότερο απ’ότι το βράδυ. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο: αλλού στο νησί θα έβλεπες είτε τη στερεοποιημένη λάβα (όπως πριν στο Grand Brule), είτε κανονικά κτήρια που είχαν γκρεμιστεί και ξαναχτιστεί. Η εκκλησία δεν θα έλεγα ακριβώς ότι είχε παγώσει στον χρόνο, αλλά ήταν πολύ εύκολο να φανταστείς την εικόνα που θα αντίκρισαν οι κάτοικοι όταν το ηφαίστειο ηρέμισε και μπόρεσαν να ξαναέρθουν στην περιοχή.

Μιας και είχα ακόμη μέρα, θα προλάβαινα και την τελευταία στάση που ήθελα, τους καταρράκτες Anse. Για τους καταρράκτες είχα διαβάσει ωραία σχόλια, όμως πολλοί έγραφαν για το γεμάτο πάρκινγκ, τις λίγες θέσεις και τις γρατζουνιές στα αυτοκίνητα από τις μανούβρες. Όταν όμως έφτασα, τα πάρκινγκς των καταρρακτών ήταν σχεδόν άδεια, οπότε μπόρεσα κιόλας να παρκάρω πρώτο τραπέζι πίστα.

Στην περιοχή, η οποία επίσης είναι μέσα στο πράσινο, υπάρχουν φοίνικες και χώροι για πικ νικ, ενώ ερχόμενος από το πάρκινγκ, στα δεξιά, υπάρχουν κάμποσοι καταρράκτες. Υπήρχαν το πολύ 15 άτομα σε όλο τον χώρο, με αποτέλεσμα να τον νιώθεις όλο δικό σου.

Οι φοίνικες στο Anse Cascades (πάνω) και κάποιοι από τους καταρράκτες (μέση και κάτω)​

Η παραλία δεν έλεγε και πολλά, δεδομένου ότι και εδώ ήταν κοτρώνες και κύματα. Όμως, αν περνούσες το μικρό ποταμάκι και συνέχιζες προς το νοτιοδυτικό άκρο της παραλίας, θα έβρισκες ένα ακόμα καταρράκτη, ο οποίος χύνεται δίπλα από τη θάλασσα. Δυστυχώς, όταν πήγα, δεν έτρεχε ιδιαίτερα νερό.

Η αδιάφορη παραλία (πάνω) με το νότιο άκρο της (μέση) και τον καταρράκτη που σχηματίζεται εκεί (κάτω)​

Το τοπίο που αντίκρισα σήμερα στο Grand Brule ήταν σίγουρα εντυπωσιακό, πλέον ανυπομονούσα ακόμη περισσότερο για αύριο, που θα έβλεπα και το υπόλοιπο τμήμα της νοτιοανατολικής ακτής. Εν τέλει, ο καιρός δεν ήταν πρόβλημα, η συννεφιά βόλεψε, ενώ και το ράντισμα που έπεφτε πού και πού ήταν ευεργετικό, εφόσον σε δρόσιζε. Η Notre-Dame des Laves ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα με το φως της μέρας: απ’ότι φάνηκε τζάμπα έκανα τη στάση και χτύπησα χθες. Όσον αφορά τους καταρράκτες: όπως έγραψα και στην αρχή, κάθε φορά που συναντάς το όνομα "Anse" στον Ινδικό, επιβάλλεται στάση!


Ημέρα 5

Σήμερα θα συνέχιζα την εξερεύνηση της νοτιοανατολικής ακτής. Η πεζοπορία προς την Tremblet, στα νότια όρια του Grand Brule θα ήταν σίγουρα το highlight. Παρ’όλ’αυτά, μιας και τις επόμενες μέρες θα ξεκινούσα τις (χρονοβόρες λόγω οδήγησης) εξορμήσεις προς τα δυτικά, ήταν ευκαιρία σήμερα να έβλεπα και λίγο την περιοχή γύρω από το σπίτι. Ανάλογα με την ώρα που θα τελείωνα από την Tremblet, θα αποφάσιζα τότε τι θα έκανα το απόγευμα.

Κοντά στο σπίτι που έμενα, σε απόσταση που μπορούσες να την διανύσεις και με τα πόδια, βρίσκεται το Puits des Anglais. Στο "Πηγάδι των Άγγλων" υπάρχουν φυσικές πισίνες, σχηματισμένες από μαύρες ηφαιστειακές πέτρες, στις οποίες μπορεί κανείς να κολυμπήσει προστατευμένος από τα άγρια κύματα του ωκεανού. Επίσης, υπάρχει και μια τεχνητή πισίνα, η οποία όμως ήταν άδεια από νερό.

Οι φυσικές (πάνω και μέση) και η άδεια τεχνητή πισίνα (κάτω) στο Puit des Anglais​

Επίσης, υπήρχαν πέτρινοι πάγκοι (μάλλον σαν καρέκλες περισσότερο χρησίμευαν) για πικ νικ.

Το πάρκο δίπλα από τη θάλασσα (πάνω) και οι χώροι για πικ νικ (κάτω)​

Ενώ έβλεπα τον χώρο, άρχισε να ψιχαλίζει, οπότε δεν έκατσα πολύ. Το καλό ήταν ότι ουσιαστικά ήταν ένα μαύρο σύννεφο από πάνω μας, οπότε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα το ξεφορτωνόμουν... Γενικά πάντως, η περιοχή δεν με ξετρέλανε, καθώς φαινόταν παραμελημένη. Υπήρχαν διάσπαρτα κλαδιά και κομμένοι κορμοί από τα δέντρα. Ίσως έφταιγε ότι ήταν η αρχή της χειμωνιάτικης σεζόν και δεν είχαν καθαρίσει ακόμα την περιοχή, δεν ξέρω.

Μόλις 200 μέτρα δυτικά, βρισκόταν ένα άλλο αξιοθέατο του Le Baril, ο Ancient Sugar Mill. Στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας ζαχαροκάλαμου έχουν μείνει η καμινάδα και το κεντρικό κτήριο, με γκρεμισμένη την οροφή του. Δυστυχώς δεν υπήρχε καμία επεξηγηματική πινακίδα, ενώ τα αγριόχορτα τριγύρω έδειχναν ότι τα ίδια τα ερείπια είναι παρατημένα. Ακόμη και η φωτογράφιση δυσκολεύεται από τον ανυψωτικό γερανό της κατασκευαστικής εταιρείας που υπάρχει δίπλα...

Ο Ancient Sugar Mill, με την γκρεμισμένη οροφή, πλέον έχει κυριευτεί από αγριόχορτα​

Γενικά, τα δύο αυτά αξιοθέατα που επισκέφθηκα σήμερα το πρωί, θα μπορούσα και να τα παραλείψω. Όμως ήταν δίπλα στο σπίτι που έμενα, οπότε δεν ήταν κόπος η παράκαμψη.

Η πρώτη από τις “κύριες” σημερινές στάσεις, θα γινόταν στο Puits Arabe και από εκεί θα συνέχιζα με τα πόδια παραλιακά όσο ήθελα προς το Pointe de la Table. Ήθελα να έφτανα τουλάχιστον μέχρι την "φυσική αψίδα", όπως την λέει στο Google Maps.

Σε όλη αυτή τη νοτιοανατολική ακτή του νησιού, το κύριο χαρακτηριστικό είναι η ροή λάβας, από την έκρηξη του 1986, που έχει καλύψει το τοπίο. Στο internet είχα διαβάσει ότι γενικά το παρκάρισμα είναι πρόβλημα στο μικρό πάρκινγκ στο Puits Arabe: στην πράξη, όταν πήγα, το πάρκινγκ δεν μου φάνηκε τόσο μικρό και ήταν σχεδόν άδειο, οπότε πάρκαρα πολύ μπροστά.

Το ίδιο το Puits Arabe (Αραβικό Πηγάδι), κατασκευάστηκε περίπου το 1830 και αποτελούσε την κύρια πηγή υδροδότησης της περιοχής. Χρησιμοποιούταν μέχρι και το 1978, ενώ ύστερα από την ηφαιστειακή έκρηξη του 1986, το πηγάδι σχεδόν στέρεψε. Αυτή τη στιγμή, το τετράγωνο πηγάδι είναι κλειστό, ενώ παραδίπλα υπάρχουν 40 πέτρινα σκαλοπάτια που οδηγούν στον πάτο του πηγαδιού. Όμως, λόγω της βλάστησης και της φθοράς των σκαλοπατιών, δεν μπορείς να κατέβεις μέχρι κάτω. Το πηγάδι βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του χωμάτινου πάρκινγκ, έχοντας φτάσει στην παραλία.

Χάρτης όπου έχω σημειώσει τη θέση και την πρόσβαση στο Puits Arabe και στο Pointe de la Table

Το πηγάδι (πάνω και μέση) και η σκάλα που κατεβαίνει στο παλιό υποθαλάσσιο υδροφόρο ορίζοντα (κάτω)​

Προς την πλευρά της παραλίας, υπάρχουν εγκαταστάσεις μπάρμπεκιου και περίπτερα στα οποία μπορείς να κάτσεις για πικ νικ.

Οι εγκαταστάσεις για μπάρμπεκιου και πικ νικ, στο Puits Arabe​

Από το Puits Arabe μπορείς να περπατήσεις στην (εύκολη) λάβα pahoehoe προς τα βόρεια. Σε κάποιο σημείο υπάρχει πινακίδα ότι το μονοπάτι είναι κλειστό, όμως μπορείς να συνεχίσεις. Μέχρι εκεί που έφτασα, υπήρχαν 1-2 σημεία στα οποία η άκρη του μονοπατιού είχε πάθει καθίζηση, αλλά μπορούσες να περπατήσεις εκτός μονοπατιού προς το εσωτερικό του νησιού για ασφάλεια.

Σε όλο το τμήμα της ακτής, υπάρχει μαύρη (έως και κατάμαυρη) λάβα, η οποία σχηματίζει γκρεμούς στην πλευρά της ακτής. Η αντίθεση με το σκούρο μπλε της θάλασσας ήταν εντυπωσιακή.

Η άγρια ακτή του Pointe de la Table, πηγαίνοντας από το Puits Arabe προς την Arche Naturelle​

Σε κάποια σημεία μπορούσες να κατέβεις και να πλησιάσεις την θάλασσα.

Σε κάποια σημεία, πλησιάζοντας την Arche Naturelle, μπορούσες να κατέβεις στο πιο "κάτω επίπεδο" ​

Όσο προχωρούσες και πλησίαζες προς ο ακρωτήρι, η θάλασσα αγρίευε και τα κύματα που έσκαγαν γίνονταν όλο και μεγαλύτερα. Στον κολπίσκο της "Arche Naturelle" τα κύματα ήταν πολύ εντυπωσιακά, φτάνοντας (και οι αφροί τους ξεπερνώντας) το ύψος των βράχων.

Η εντυπωσιακή Arche Naturelle ​

Στο σημείο αυτό κάθισα κανένα τέταρτο, αν και άνετα θα έμενα ώρα. Μαζί με εμένα ήταν και μια παρέα που πήγαινε όσο μπορούσε πιο κοντά στη θάλασσα, σε κάποια φάση μπουγελώθηκαν κιόλας...

Από το Puits Arabe, κατευθύνθηκα προς το Point du Tremblet. Για να πας εκεί, αφήνεις το αμάξι στην άκρη του κεντρικού δρόμου Ν2, και ξεκινάς την πεζοπορία αρχικά μέσω του Route Forestiere 17 du Tremblet, τον οποίο έχω σημειώσει στον χάρτη. Γενικά, στην διαδρομή ακολουθείς τις ταμπέλες "Vieux Port".

Χάρτης για την διαδρομή προς την παραλία Tremblet και το ναυάγιο​

Ο Route Forestiere, αν θυμάμαι καλά σχεδόν σε όλο το μήκος του εκτός από το τέλος, είναι τσιμεντένιος, ενώ σε διασχίζοντας το δάσος τουλάχιστον προσφέρει σκιά. Ο κατηφορικός αυτός δρόμος καταλήγει σε ένα μικρό ξέφωτο, το οποίο στο internet αναφέρεται πως είναι και χώρος στάθμευσης. Όμως είναι πολύ μικρός, ενώ όταν πήγα όλος ο δρόμος (από την αρχή στον Ν2) ήταν κλειστός για αυτοκίνητα, ενώ δεν υπήρχε κάποιος να έχει παρκάρει εκεί. Έβλεπα κόσμο να επιστρέφει, ιδρωμένοι και κουρασμένοι, αν και όπως και οι ίδιοι μου έλεγαν το θέαμα άξιζε και θα έπρεπε και εγώ να συνέχιζα.

Η διαδρομή από τον Ν2 μέχρι το μικρό πάρκινγκ, μου πήρε γύρω στα 10 λεπτά. Μετά το πάρκινγκ, αρχίζει ένα στενό μονοπάτι, το οποίο ανά τμήματα είχε λάσπες. Από εδώ, είναι άλλα 10 λεπτά ως την ακτή.

Ο τσιμεντένιος δρόμος που κατεβαίνει μέχρι το kiosk (πάνω) και το kiosk από το οποίο ξεκινά το στενό -και ανά σημεία λασπωμένο- μονοπάτι προς την θάλασσα (κάτω)​

Το μονοπάτι ήταν λίγο κουραστικό, κυρίως το δεύτερο τμήμα του, που ήταν στο χώμα, ενώ από κάποιο σημείο και μετά προχωρούσες σκυφτά, λόγω της βλάστησης. Τέλος πάντων, μετά από 20 λεπτά, ήμουν στο επίπεδο της θάλασσας. Πλέον, όλη η ακτή είναι καλυμμένη με μαύρη λάβα, παρότι η βουνοπλαγιά την οποία κατέβηκα είχε δέντρα. Σε λίγο, το τοπίο θα γινόταν όλο γυμνό.

Ύστερα από το κατέβα στις λάσπες, το περπάτημα στις κοτρώνες της λάβας ήταν εύκολο. Ανά διαστήματα, χρειαζόταν να πηδήξεις από κάποιο μεγάλο βράχο στον απέναντι, αλλά δεν ήταν κάτι δύσκολο.

Το παραθαλάσσιο τμήμα του μονοπατιού, πηγαίνοντας προς την παραλία Tremblet​

Λίγο πριν φτάσω στο Grand Brule και στην ροή λάβας του 2007, την πρώτη που είχα επισκεφθεί χθες, υπάρχει μια μικρή παραλία. Η χρυσαφί άμμος της παραλίας κάνει περίεργη αντίθεση με τα μαύρα βράχια της λάβας, ενώ σε περίπτωση βροχών σχηματίζεται και ένας μικρός καταρράκτης προς το τέλος (βόρειο άκρο) της παραλίας. Όταν πήγα εγώ, στα μαύρα βράχια υπήρχε ελάχιστο νερό: περισσότερο καταλάβαινες την ύπαρξη του καταρράκτη από τη γλίτσα στην πέτρα. Σε όλη την ακτή η θάλασσα χτυπάει τη στεριά, ενώ ακόμη και στην μικρή παραλία δεν τιθόταν θέμα για κολύμπι.

Η παραλία Tremblet (πάνω και μέση) και η θέση του μικρού καταρράκτη (κάτω)​

Από το βόρειο άκρο της παραλίας, ξεκινά το Grand Brule με τη ροή λάβας του 2007. Χθες είχα δει την ακτή από το ύψος του Ν2, σήμερα ήμουν στην ακτή και έβλεπα τη θέα από χαμηλά. Το ηφαίστειο κλασικά ήταν καλυμμένο με τα σύννεφα, όμως η σκιά ήταν ευεργετική καθώς πλέον το τοπίο ήταν κρανίου τόπος.

Τμήμα του μονοπατιού που συνεχίζει από την παραλία προς το ναυάγιο (πάνω) και η θέα προς το ηφαίστειο (κάτω)​

Από εδώ, μέχρι το ναυάγιο, η διαδρομή γίνεται μέσω ενός εντελώς εκτεθειμένου μονοπατιού, πάνω από λάβα κυρίως aa. Παρ’όλ’αυτά, πηγαίνοντας προσεκτικά μπορείς να παρεκκλίνεις και από το μονοπάτι. Έχοντάς την πατήσει παλιότερα, από την ψευδαίσθηση ασφάλειας που δίνει η συννεφιά, το περπάτημα το έκανα με καπέλο.

Το τοπίο ήταν πολύ εντυπωσιακό, βλέποντας τη θάλασσα φάτσα - φόρα και απουσία του Ν2, η διαδρομή εδώ μου άρεσε ακόμη περισσότερο από τις στάσεις που έκανα χθες. Παρότι είχε κόσμο στο μονοπάτι, περπατούσες πολύ άνετα: ο κόσμος δεν ήταν πολύς και απλά περπατούσες χωρίς να λες ότι είσαι μόνος σου.

Η άγρια ακτογραμμή του Grand Brule, πλησιάζοντας προς το ναυάγιο​

Το ίδιο το ναυάγιο του Tresta Star ήταν πολύ εντυπωσιακό. Το τάνκερ, ηλικίας μόλις 3 ετών και σημαίας Μαυρίκιου, προσπαθούσε να προσεγγίσει τον Μαυρίκιο στις 3/2/2022, ενώ στην περιοχή μαινόταν ο τυφώνας Batsirai. Ενώ περίμενε την άφιξη ρυμουλκού για να κατευθυνθεί σε ασφαλές λιμάνι του Μαυρίκιου, έπαθε μηχανική βλάβη και παρασύρθηκε προς τη Ρεϊνιόν. Το βράδυ της 3/2 προσάραξε στα ηφαιστειακά βράχια της παραλίας Tremblet, σε μια άγρια ακτή στην οποία έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει κοντά κάποιο ασφαλές λιμάνι. Οι 11 ναυτικοί του πλοίου διασώθηκαν όλοι την επόμενη μέρα, αφού μεταφέρθηκαν με zipline στη λάβα της ακτής που βρισκόμασταν. Το ναυάγιο, έκτοτε, αφέθηκε εκεί, ενώ την αφαίρεση των καυσίμων και του εξοπλισμού την ανέλαβε Ελληνική εταιρεία. Λεπτομέρειες για το ναυάγιο, μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ και εδώ.

Το ναυάγιο ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό απ’ότι περίμενα. Στην αρχή, που το είχα ψάξει λίγο, το περίμενα κάτι σαν το Ναυάγιο της Ζακύνθου, απλά πιο πρόσφατο. Όμως εδώ το έβλεπες προσαραγμένο κυριολεκτικά στα βράχια και όχι ξεβρασμένο σε κάποια παραλία. Ένα μεγάλο τμήμα στο αμπάρι είχε σπάσει, με αποτέλεσμα τα άγρια κύματα να το διαπερνούν και να σκάνε στην άλλη πλευρά, στα βράχια της ακτής. Οι αφροί και οι σταγόνες των κυμάτων που έσκαγαν στο πίσω μέρος, ξεπερνούσαν ακόμα και τη γέφυρα του πλοίου. Το πιο εντυπωσιακό απ’όλα, ήταν το γεγονός ότι το ίδιο το πλοίο δεν είχε καθίσει καλά - καλά στα βράχια: όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, το πλοίο ταλαντευόταν στα μεγαλύτερα κύματα που το χτυπούσαν.

Το ναυάγιο του Tresta Star

Ήταν πολύ εντυπωσιακό το θέαμα, κάθε φορά που ένα μεγάλο κύμα χτυπούσε το πλοίο​

Στο πλοίο έκατσα κάμποση ώρα, με δέος μπορώ να πω για το θέαμα που είχα μπροστά μου. Είχε και τη συννεφιά, οπότε ήταν ευκολότερο να περπατήσεις πάνω – κάτω στην ακτή για να το περιεργαστείς καλύτερα. Ίσως βέβαια και από την άλλη, να προσπαθούσα να καθυστερήσω λίγο την (κουραστική) επιστροφή στο σημείο που είχα παρκάρει το αυτοκίνητο...

Εν τέλει, ύστερα από μια κουραστική επιστροφή, έφτασα στο αυτοκίνητο κατά τις 3. Θα είχα ακόμα ένα τρίωρο με ήλιο, οπότε και χρόνο για φαγητό. Για εκείνο το μεσημέρι είχα ανακαλύψει το Djoossy’s, στο St Joseph. Στην πραγματικότητα ήταν μια τρύπα σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, όμως είχε πολύ καλές κριτικές. Είχε πολύ νόστιμο φαγητό στο χέρι, αν και εγώ προτίμησα να κάτσω, παρέα με κάμποσους ντόπιους νεαρούς, σε τραπέζι. Ένα ακόμα καλό με το συγκεκριμένο, είναι ότι μένει ανοιχτό μέχρι αργά το βράδυ, οπότε μπορεί να λύσει και το θέμα του βραδινού για όσους έχουμε συνηθίσει να τρώμε το βραδινό αργά.

Έχοντας πλέον πάει 5, αντί να γυρίσω από τώρα στο σπίτι, προτίμησα να κάνω την τελευταία επίσκεψη για σήμερα στο Langevin. Η ίδια η κωμόπολη φαίνεται να είναι προάστιο του St Joseph. Στο κατά τα άλλα ψιλοαδιάφορο Langevin, το οποίο βρίσκεται στο νότιο άκρο του ομώνυμου φαραγγιού, σχηματίζονται 2 καταρράκτες. Ο πρώτος βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού και σχηματίζεται στο σημείο που το ποτάμι χύνεται σε ένα κλειστό όρμο (μπορείς να τον πεις και λιμνοθάλασσα).

Ο κάτω καταρράκτης στο Langevin​

Στη συνέχεια, ένα εύκολο μονοπάτι, τα οποίο παίρνει γύρω στο δεκάλεπτο, ανεβαίνει το ποτάμι, μέχρι τον επόμενο καταρράκτη. Ο καταρράκτης αυτός σχηματίζει και μία λιμνούλα, στην οποία υπήρχαν και ψάρια. Αυτός μου άρεσε περισσότερο, ενώ τόσο στη διαδρομή ως εκεί, όσο και όταν έφτασα, δεν υπήρχε ψυχή.

Ο άνω καταρράκτης στο Langevin​

Στον καταρράκτη αυτό έκατσα κανένα δεκάλεπτο, ουσιαστικά ξεκίνησα να γυρίσω γιατί πλησίαζε 5:30, οπότε σιγά σιγά ο ήλιος θα έδυε. Επέστρεψα στο πάρκινγκ πάνω στην ώρα, για να πετύχω το ηλιοβασίλεμα.

Το ηλιοβασίλεμα από το πάρκινγκ του Langevin​

Τη διαδρομή για τους καταρράκτες την έχω σημειώσει στον χάρτη.

Η θέση των καταρρακτών στο Langevin​

Έχοντας βραδιάσει πια, θα κατευθυνόμουν προς το Cap Mechant, ένα ακρωτήρι γύρω στο 1,5 km από εκεί που έμενα. Σε αυτό το ακρωτήρι, ο Lonely Planet ανέφερε κάμποσες ταβέρνες. Όμως, όταν έφτασα εκεί κατά τις 6:30, σχεδόν όλα ήταν κλειστά. Στην αρχή σκέφτηκα να εκμεταλλευτώ τις τελευταίες στιγμές που είχε φως για καμιά τελευταία βόλτα, αλλά είχε βγάλει αρκετή ψύχρα και δεν έκατσα πολύ. Πάντως, στην περιοχή υπήρχαν παγκάκια, για την αγαπημένη συνήθεια των ντόπιων, το πικ νικ.

Το Cap Mechant​

Τελικά, έχοντας φάει καλό μεσημεριανό από το Djoossy’s, επέλεξα να επιστρέψω και να πάρω και βραδινό, αυτή τη φορά πακέτο, για να έτρωγα σπίτι.


Τη σημερινή μέρα είχε κούραση, αλλά τα τοπία που είδα ήταν μια πρόγευση για αυτά που θα ακολουθούσαν. Η πεζοπορία στο Tremblet ήταν σίγουρα από τα highlights του ταξιδιού, ενώ τις επόμενες μέρες θα εξερευνούσα τα εντυπωσιακά φαράγγια του νότου, συμπεριλαμβανομένου και του Langevin.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 4
• 5
• 6
• 7
• 8
• …

  Go to chapter

  Go
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 6 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[silversurfer]

// Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν, οπότε αν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας του tag για το νησί, παρακαλώ τους διαχειριστές να το προσθέσουν.

Απτην στιγμή που ειναι μέρος της Γαλλίας, δεν έχει ξεχωριστό tag (το ιδιο ισχύει κ για το Νησί του Πάσχα)

 

[Sassenach77]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

 

[Just Lori]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!


Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

 

[Nikos1986]

2. Λίγα Λόγια για τη Ρεϊνιόν

Το παρατσούκλι του νησιού είναι "Χαβάη του Ινδικού". Ένα ωραίο motto, αλλά πριν την εξιστόρηση, υπάρχουν διάφορα σημεία στα οποία θα χρειαστεί να σταθεί ένας υποψήφιος επισκέπτης. Μιας και δεν βρήκα άλλη πληροφορία για το νησί, πέρα από το portfolio του @kalspiros, ας τα καταγράψω όσο μπορώ για αναφορά σε κάθε επίδοξο επισκέπτη.

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Υπάρχει ο εγχώριος τουρισμός (βλ. Γάλλοι), αλλά οι ξένοι είναι λίγοι: οι φορές που άκουσα κάτι λίγα Αγγλικά και Γερμανικά ήταν άντε 1-2 μέσα στην κάθε μέρα. Δεν συνάντησα Έλληνες. Τα μονοπάτια δεν τα χαρακτηρίζεις και κατσάβραχα, αλλά δεν τα λες και φουλ περιποιημένα / αξιοποιημένα. Επίσης, η είσοδος ήταν δωρεάν σε όλα τα φυσικά αξιοθέατα του νησιού, ακόμη και στο ηφαίστειο.

Το νησί, με έκταση 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων (όσο όλα τα νησιά του Ιονίου μαζί), φιλοξενεί λίγο κάτω από 1.000.000 κατοίκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων μένουν δίπλα στη θάλασσα. Δεν λες ότι θα πηγαίνεις και σημειωτόν στους δρόμους ή ότι θα ψάχνεις μια θέση πάρκινγκ, αν και το έζησα και αυτό. Όμως διάφορες πτυχές του "πολιτισμού" και της "δυτικοποίησης" καταστρέφουν λίγο τον εξωτισμό που φαντάζεται κάποιος (και φανταζόμουν και εγώ) πριν πάει στο νησί.

Όσο δυνατό χαρτί είναι τα χερσαία τοπία, τόσο αδύναμο είναι οι παραλίες του νησιού. Οι φυσικές παραλίες, αυτές στις οποίες πρακτικά μπορείς να κολυμπήσεις, βρίσκονται στη δυτική ακτή. Οι ανατολικές και νότιες ακτές είναι έρμαιες των ωκεανών και του ηφαιστείου. Στα βόρεια και στα ανατολικά οι παραλίες συνήθως έχουν κοτρώνες και τα κύματα χτυπάνε αλύπητα την ακτή. Στο νότιο τμήμα υπάρχουν τεχνητές πισίνες, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια, προστατευμένος από τα κύματα. Επίσης, ανά διαστήματα τα τελευταία 15 χρόνια έχουν εμφανιστεί καρχαρίες στις ακτές του νησιού. Οι πισίνες αυτές προσφέρουν μια προστασία και από αυτούς, όπως και τα τμήματα της δυτικής ακτής που προστατεύονται από τον ύφαλο. Γενικά, το κολύμπι γίνεται στις πισίνες της νότιας ακτής και σε παραλίες της δυτικής ακτής όπου υπάρχει σήμανση. Επίσης, συνήθως σε αυτές υπάρχουν και ναυαγοσώστες που επιτηρούν τα νερά. Γι αυτό, όπως περιγράφω και στην ενότητα "Πρόσβαση" η Ρεϊνιόν μπορεί να συνδυαστεί με τον Μαυρίκιο για κάποιον που θέλει να κάνει και τα μπάνια του σε κάποιες "εξωτικές" παραλίες.

Από την άλλη, κάποιες περιοχές του νησιού είναι διάσημες στην κοινότητα των σέρφερς, όπως το St Leu το οποίο και επισκέφθηκα. Τα πρωινά, που έκανα βόλτα στην προκυμαία, έβλεπα σέρφερς σε κύματα 3 μέτρων, ίσως και μεγαλύτερα, που περιστασιακά σχημάτιζαν και σωλήνες.

Το St Leu έχει τη φήμη του "Queenstown του Ινδικού". Πέρα από το σέρφινγκ, στην περιοχή υπάρχουν πάμπολλα γραφεία για extreme sports (κυρίως παραπέντε από τις τριγύρω βουνοπλαγιές και ελεύθερη πτώση από το μικρό αεροδρόμιο Pierrefonds το οποίο εξυπηρετεί και πτήσεις από τον Μαυρίκιο).


Πρόσβαση

Για την πρόσβαση στο νησί, δεν υπάρχει το πλήθος των επιλογών που έχει κανείς πχ για τον γειτονικό Μαυρίκιο. Στην πράξη οι βολικές επιλογές από Ευρώπη είναι δύο. Η πρώτη είναι μέσω της "μαμάς" Γαλλίας, κυρίως από Παρίσι (CDG και ORY), με καθημερινές 11ωρες πτήσεις μέσω διαφόρων αεροπορικών (Air France, CorsAir, French Bee, Air Austral). Απευθείας πτήση από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα δεν υπάρχει.
Η δεύτερη επιλογή είναι μέσω Μαυρικίου, προς τον οποίο πετούν πολλές αεροπορικές. Από εκεί, υπάρχουν 5-10 πτήσεις τη μέρα για τη Ρεϊνιόν. Ο συνδυασμός των 2 νησιών αξίζει να ληφθεί υπόψη από κάποιον που θέλει να κάνει και μπάνια στη θάλασσα, καθώς οι παραλίες της Ρεϊνιόν δεν λένε και πολλά.

Επίσης, υπάρχουν 1-3 συνδέσεις τη βδομάδα με Γιοχάνεσμπουργκ, Σεϋχέλλες και Μπανκόνγκ. Η Ρεϊνιόν συνδέεται επίσης και με τη Μαδαγασκάρη, αν και η τελευταία αποτελεί από μόνη της ένα ξεχωριστό ταξιδιωτικό προορισμό.
Μια ιδιαιτερότητα είναι οι πτήσεις προς Κομόρες, αλλά και προς το άλλο Γαλλικό υπερπόντιο έδαφος της περιοχής, αυτό της Μαγιότ: τα νησιά αυτά είναι ψιλο-αποκομμένα, και αν κάποιος έχει ελεύθερες μέρες μπορούν να συνδυαστούν τέλεια με τη Ρεϊνιόν, ακόμα και με open-jaw εισιτήριο από Παρίσι.

Τέλος, η Ρεϊνιόν δεν ανήκει στη Σένγκεν. Αυτό σημαίνει πως στο Παρίσι θα γίνει έλεγχος διαβατηρίων, το ίδιο και στην επιστροφή. Επίσης, στο Παρίσι, κατά το check-in ζητούσαν και το εισιτήριο της επιστροφής. Εγώ είχα τυπωμένο το πρόγραμμα του ταξιδιού από ένα Word, στο οποίο είχα σημειώσει ημερομηνίες, αριθμούς πτήσεων, PNRs κλπ. Δεν χρειάστηκαν κάτι άλλο, ούτε τα τσέκαραν, απλά τους τα έδειξα και συνέχισα με την παράδοση της βαλίτσας.

Το νόμισμα είναι το ευρώ και ισχύει η δωρεάν περιαγωγή, οπότε δεν χρειάζεται κάποια άλλη διαδικαστική προετοιμασία πριν την πραγματοποίηση των κρατήσεων.


Οδήγηση

Πάμε τώρα στην πιο πονεμένη ιστορία: αυτή της οδήγησης. Ήταν αυτό που με κούρασε περισσότερο σε αυτό το ταξίδι. Ήμουν μόνος βέβαια, αλλά ας καταγραφεί για κάθε επίδοξο επισκέπτη...

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά, οπότε τουλάχιστον σε αυτό δεν υπάρχει πρόβλημα.

Η "εθνική" που βλέπεις στο Google Maps, με τις ετικέτες N1 και N2... Στην πραγματικότητα, ο δρόμος αυτός είναι κλειστός αυτοκινητόδρομος 2 λωρίδων ανά κατεύθυνση με διαχωριστικό μόνο στο ΒΔ τμήμα του νησιού. Ειδικά το αμφιλεγόμενο τμήμα του μεταξύ Le Port και Saint Denis, λέγεται ότι είναι ο πιο ακριβός αυτοκινητόδρομος που έχει κατασκευαστεί ποτέ, αναλογικά με το μήκος του. Το τμήμα του με τις γέφυρες πάνω από τη θάλασσα, στυλ Florida Hwy 1, μήκους περίπου 5 km, κόστισε σχεδόν 2 δις ευρώ.
Αντίθετα, στο ΝΑ τμήμα του νησιού, αυτός ο δρόμος γίνεται 1 λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς διαχωριστικό, με στροφές και χωρίς ιδιαίτερη ορατότητα. Στα καλά του σημεία θυμίζει τον ΒΟΑΚ.

Στο νησί κυριαρχούν οι κυκλικές διασταυρώσεις. Φανάρια συνάντησα μόνο στο Saint Denis και στο Saint Pierre, ενώ εικάζω ότι ίσως υπάρχουν και στο Saint Paul. Γενικά, φανάρια δεν θα δεις. Όμως οι κυκλικές διασταυρώσεις είναι πάμπολλες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και σε αποστάσεις 100 μέτρων η μια από την άλλη.

Ένα πρόβλημα, είναι οι χάρτες του Google Maps που σε διάφορα σημεία είναι ανενημέρωτοι. Έχουν κατασκευαστεί κάμποσες κυκλικές διασταυρώσεις, οι οποίες είτε εμφανίζονται σαν κλασικές διασταυρώσεις είτε απουσιάζουν εντελώς από το Google Maps (εντάξει, αυτό το προσπερνάς αν δεν βασίζεσαι στην φωνητική καθοδήγηση). Επίσης, τα ωράρια λειτουργίας σε πολλές περιπτώσεις ήταν λάθος (την πάτησα ψάχνοντας απεγνωσμένα για φαρμακείο), ενώ εμφανίζονταν και καταστήματα που έχουν κλείσει. Επίσης, σε διάφορες περιπτώσεις με έστελνε από χωματόδρομους που ήταν ιδιαίτερα δύσβατοι με συμβατικό ΙΧ (ποιο GPS σε πάει μέσω ενός δρόμου που ονομάζεται "Impasse τάδε"). Γενικά το Google Maps δεν με βόλεψε. Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετώπισα με τους χάρτες της Apple, τους οποίους άρχισα να χρησιμοποιώ όταν πια απηύδησα με το Google Maps.

Πέρα από την "εθνική", υπάρχουν πολλοί φιδογυριστοί δρόμοι, που κατευθύνονται στο εσωτερικό του νησιού. Ένα νησί που είναι γεμάτο από χαράδρες (γενικά το νησί είναι πολύ εντυπωσιακό αν δεις ένα 3D μοντέλο του). Για να μεταβείς στη διπλανή κοιλάδα ή στην απέναντι βουνοπλαγιά, που μπορεί να απέχει 3-4 χιλιόμετρα, μπορεί να σου φάει 1+ ώρα για να βγεις ύστερα από κάμποσες φουρκέτες στην ακτή και να ξαναρχίσεις να ανεβαίνεις τις φουρκέτες προς το εσωτερικό ξανά. Πάντως, βλέποντας αναβάτες να οδηγούν μηχανές μεγάλου κυβισμού σε αυτούς τους δρόμους τους ζήλεψα. Παρεμπιπτόντως, δεν θυμάμαι να είδα μηχανόβιο χωρίς κράνος. Ούτε ακόμη τους πιτσιρικάδες με τα σκουτεράκια.

Τρισδιάστατα μοντέλα του νησιού από Β->Ν (πάνω) και ΝΑ -> ΒΔ (κάτω) [ πηγή : cubebrush.co ]​

Οι δρόμοι αυτοί, προς το εσωτερικό του νησιού, κατά περιπτώσεις έχουν ομίχλη. Προστατευτική μπάρα προς την πλευρά του γκρεμού δεν θυμάμαι να υπάρχει πουθενά. Επίσης, από την πλευρά του βουνού υπάρχουν χαντάκια συνήθως 1 μέτρου βάθος και άλλου τόσου πλάτους, φαντάζομαι για τις βροχές. Επιπλέον, υπάρχουν πολύ λίγα σημεία για να σταματήσεις με ασφάλεια στην άκρη για να θαυμάσεις το πολλές φορές εντυπωσιακότατο τοπίο, το οποίο εύκολα σου αποσπά την προσοχή.

Σε όλους τους δρόμους, εκτός από το τμήμα της "κλειστής" εθνικής στα ΒΔ του νησιού, τα όρια ταχύτητας είναι χαμηλά. Του στυλ 30 km/h, στην καλή περίπτωση 50. Ελάχιστα είναι τα σημεία της "εθνικής" που επιτρέπεται να πας με 70. Πέρα από τις συχνές κυκλικές διασταυρώσεις που σε αναγκάζουν αν κόψεις ταχύτητα, υπάρχουν αμέτρητα τσιμεντένια σαμαράκια. Πραγματικά αμέτρητα.

Επίσης, στο νησί υπάρχουν πολλοί ποδηλατόδρομοι. Υπάρχουν λωρίδες για ποδήλατα ακόμη και στους δρόμους όπου τα αυτοκίνητα περνούν χωρίς κάποιο διαχωριστικό με όριο τα 70, στους οποίους ποδηλατόδρομους κυκλοφορούν ακόμα και πεζοί. Από την άλλη βέβαια, πολλές φορές στις λωρίδες αυτές δεν μπορεί να κινηθεί ποδήλατο, καθώς ενδέχεται να υπάρχουν κλαδιά ή και πεσμένα καλάμια. Πολλές φορές, οι ποδηλάτες οδηγούν στην κανονική λωρίδα των αυτοκινήτων, κάτι που σε ανηφόρες είναι πρόβλημα για τους οδηγούς που σχηματίζουν ουρές χωρίς δυνατότητα ασφαλής προσπέρασης.

Τέλος, κάτι που δεν περίμενα, ήταν η συνήθεια πολλών οδηγών να σου κολλάνε από πίσω. Χωρίς να βιάζονται ή να θέλουν να προσπεράσουν, ακόμη και στη δεξιά λωρίδα να οδηγείς. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν.


Εποχές

Το νησί, όντας στην τροπική ζώνη στο νότιο ημισφαίριο, επηρεάζεται από τους μουσώνες. Γενικά, η καλύτερη εποχή από πλευράς βροχοπτώσεων είναι το δικό μας καλοκαίρι, όπου εκεί είναι η ξηρή εποχή. Η θερμοκρασία, τουλάχιστον στο επίπεδο της θάλασσας είναι γύρω στους 20-25 βαθμούς όλο τον χρόνο. Στο εσωτερικό του νησιού, το οποίο είναι ορεινό, καθώς και στο ηφαίστειο, βγάζει την ψύχρα του. Δυστυχώς θα χρειαστεί να πάρεις κάθε είδος ρούχου, από λεπτό κοντομάνικο μέχρι φούτερ και οπωσδήποτε αντιανεμικό. Επίσης μποτάκια πεζοπορίας, καθώς σε διάφορα σημεία θα χρειαστεί να περάσεις από λάσπες ή και λίγα νερά καθ’οδόν προς τους καταρράκτες. Γενικά, το ανατολικό τμήμα του νησιού δέχεται περισσότερες βροχές, κάτι που το καταλαβαίνεις και από το πλήθος των καταρρακτών.

Η εκεί άνοιξη (Οκτώβριος - Νοέμβριος) είναι η εποχή που μεταναστεύουν οι φάλαινες και οι σφυροκέφαλοι, οπότε μπορεί κανείς να τα εντοπίσει στις δυτικές κυρίως ακτές.

Τέλος, στο διάστημα Οκτώβριος - Φεβρουάριος πραγματοποιούνται πολλά φεστιβάλ στα ανατολικά του νησιού, από τις κοινότητες Ινδών που μένουν σε αυτές τις περιοχές της Ρεϊνιόν.

 

[Nikos1986]

3. Πρόγραμμα

Το πρόγραμμα του ταξιδιού, το οποίο είχα σχεδιάσει, ήταν το εξής:

• 6/6 : Πτήση από Αθήνα για Παρίσι το μεσημεράκι. Εκεί θα παραλάμβανα τη βαλίτσα και θα ξαναέκανα check-in για το δεύτερο σκέλος του ταξιδιού, Παρίσι - Ρεϊνιόν. Άφιξη στην Ρεϊνιόν το επόμενο πρωί.
• 7/6 – 9/6 : Διαμονή στο Salazie για να εξερευνούσα το ΒΑ τμήμα του νησιού, μαζί με τα βουνά γύρω από το ίδιο το Salazie.
• 9/6 – 13/6 : Διαμονή στο Baril, κοντά στο Saint Philippe. Με βάση το Baril, θα γυρνούσα το νότιο τμήμα του νησιού.
• 13/6 – 16/6 : Διαμονή στο Bourg-Murat, κοντά στο Piton de la Fournaise. Από το Bourg-Murat θα εξερευνούσα το ηφαίστειο και την γύρω περιοχή. Με αυτή την επιλογή, εξοικονόμησα γύρω στη 1,5 ώρα πήγαινε-έλα, σε σχέση με το αν είχα ως βάση το Baril. Πάντως, ακόμη και από εκεί, ήταν 40 λεπτά οδήγηση έως το ηφαίστειο.
• 16/6 – 21/6 : Διαμονή στο St Leu. Έχοντας ως βάση αυτό, θα έβλεπα τη δυτική ακτή.
• 21/6 : Αναχώρηση το βραδάκι από τη Ρεϊνιόν για το Παρίσι, στο οποίο θα φτάναμε νωρίς το επόμενο πρωί.
• 22/6 : Μετάβαση στο αεροδρόμιο Le Bourget, στο οποίο πραγματοποιούνταν οι αεροπορικές επιδείξεις. Το βράδυ θα επέστρεφα στο Charles de Gaulle για την επιστροφή στην Αθήνα.

Οι πτήσεις Αθήνα – Παρίσι – Αθήνα θα γίνονταν με την Aegean.
Οι πτήσεις Παρίσι – Ρεϊνιόν – Παρίσι θα γίνονταν με την Air Austral.

Στο Salazie θα έμενα στο Villa le Jacaranda.
Στο Baril θα έμενα στο Le Farin la Pluie by Lonbraz Volkan.
Στο Bourg-Murat θα έμενα στο La Caz a Lena la Plaine des Cafres.
Στο St Leu θα έμενα στο Appartement la Marine.

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Με βάση τον παραπάνω χάρτη, φαίνεται η ανάγκη του σπασίματος των διανυκτερεύσεων, εν μέρει λόγω της περίεργης γεωμορφολογίας του νησιού. Οι διαδρομές είναι χρονοβόρες, με κουραστικές φουρκέτες στους ορεινούς δρόμους και συνεχή σταματήματα - ξεκινήματα στα σαμαράκια και στις κυκλικές διασταυρώσεις. Ανάλογα με τις περιοχές του νησιού που σκοπεύει να εξερευνήσει κανείς, το σπάσιμο των διανυκτερεύσεων το θεωρώ κάτι παραπάνω από απαραίτητο. Η επιλογή των τοποθεσιών που έκανα με βόλεψε στην πράξη και θα την πρότεινα ως βάση για την αναζήτηση των καταλυμάτων.

 

[Nikos1986]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Είδα κι εγώ Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία αλλά έφαγα πόρτα

Εντάξει, δεν έχει το κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του νότου ή την ιστορία του βορρά (για την ηπειρωτική χώρα λέω), αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

Είχε θέματα με καρχαρίες, που νομίζω ξεκίνησαν γύρω στο '10. Αλλά όπως λένε, αυτές ίσως είναι φήμες που διαδίδουν οι ανταγωνιστές γείτονες

Στα ανατολικά δεν τίθεται θέμα μπάνιου στη θάλασσα, θα δείτε και φωτογραφίες από εκεί. Όχι τόσο λόγω καρχαριών, αλλά λόγω της άγριας θάλασσας που έρχεται από τα ανοιχτά.

Στα νότια υπάρχουν rock pools, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια. Επίσης, στα ΝΔ υπάρχει προστατευτικός ύφαλος, ο οποίος κάνει ασφαλές το κολύμπι σε μια σειρά παραλιών με άμμο. Πάντως, μην περιμένετε παραλίες έτσι όπως τις έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.

Γι αυτό θεωρώ ότι το νησί συνδυάζεται τέλεια με Μαυρίκιο ή Σεϋχέλλες: τα νησιά αυτά φαίνονται να αλληλοσυμπληρώνονται όσον αφορά το τι προσφέρει το καθένα, ενώ κυρίως με Μαυρίκιο υπάρχουν και πολλές πτήσεις μέσα στη μέρα.

 

[alma]

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Réunion Island is the top spot for ‘horrifying’ shark attacks, podcast says

https://www.mensjournal.com/travel/reunion-island-bans-surfing-plans-massive-shark-kill

The island that's had so many shark attacks swimming is now banned

 

[Sassenach77]

αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Έχει ηφαίστειο! Αυτό της δίνει σοβαρό μπόνους! Στις Σειχέλλες θέλω να πάω για να κάνω τρέλες, το λέει και η Πωλίνα!

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

 

[Nikos1986]

4. Αθήνα - Παρίσι - Ρεϊνιόν

Από την Αθήνα είχα κλείσει την πτήση στις 13:45 για Παρίσι, όπου θα φτάναμε στις 16:15. Από το ίδιο terminal, 2D, θα συνέχιζα με την Air Austral, η οποία θα έφευγε στις 19:00. Τα εισιτήρια ήταν ξεχωριστά, οπότε έπρεπε να παραλάβω τις βαλίτσες και να τις ξαναδώσω για check-in για τη δεύτερη πτήση. Η αλλαγή της Air Austral που πήγε την πτήση 1 ώρα μετά μου έκατσε τέλεια, καθώς πλέον δεν θα είχα ανησυχία, δεδομένης της σχεδόν σίγουρης καθυστέρησης στην Αθήνα. Στην Ρεϊνιόν θα φτάναμε το επόμενο πρωί, στις 9:10.

Εν τέλει, από την Αθήνα απογειωθήκαμε με 1 ώρα καθυστέρηση, στις 14:45. Ξεκινήσαμε την τροχοδρόμηση μισή ώρα καθυστερημένοι και στο μισάωρο που περιμέναμε στον διάδρομο απογείωσης είχαν μαζευτεί άλλα 5 αεροπλάνα πίσω μας.

Η πτήση κύλισε πολύ ήσυχα, αν και σχεδόν όλη την ώρα πάνω από σύννεφα, ενώ πριν το καταλάβουμε κατεβαίναμε για την προσγείωση. Περάσαμε και μπροστά από το Concord, το οποίο είχα δει φευγαλέα μόνο την πρώτη φορά που είχα βρεθεί στο αεροδρόμιο του Παρισιού!

Αναχωρώντας από την Αθήνα (πάνω) και πετώντας πάνω από ένα άλλο αεροπλάνο, πάνω από την Ιταλία (κάτω)

Πάνω από τις Άλπεις (πάνω) και λίγο πριν προσγειωθούμε στο Παρίσι (κάτω)

Το Concord, κοντά σε ένα από τα κτήρια της Air France στο CDG​

Φτάνοντας στο Παρίσι, ύστερα από την παραλαβή της βαλίτσας ξεκίνησα για το γκισέ της Air Austral. Ήθελα να ξεμπέρδευα γρήγορα, για να έκανα μετά καμία βόλτα στο αεροδρόμιο με την ησυχία μου. Εν τέλει, φτάνοντας στο γκισέ υπήρχε μια τεράστια ουρά, η οποία προχωρούσε με απίστευτα αργό ρυθμό. Θα έφευγαν 2 κοντινές πτήσεις, μια για Ρεϊνινόν και μία για Μαγιότ. Εντύπωση μου έκανε ότι πριν φτάσουμε στο γκισέ υπήρχε μια κοπέλα της αεροπορικής που ζητούσε από όσους δεν ήμασταν Γάλλοι (μια πολύ μικρή μειοψηφία) να της δείξουμε τα στοιχεία του εισιτηρίου της επιστροφής και τότε μας έβαζε ένα αυτοκόλλητο στο διαβατήριο. Εγώ δεν είχα τυπωμένο κάτι, απλά της έδειξα ένα πρόγραμμα που είχα φτιάξει για το ταξίδι (στα Ελληνικά) που είχα καταγράψει και τα PNRs των πτήσεων. Δεν ήλεγξε κάτι άλλο, το είδε απλά και μου έβαλε το αυτοκόλλητο.

Παρότι η ώρα της επιβίβασης πλησίαζε, η ουρά προχωρούσε πολύ αργά. Θα ανησυχούσα μήπως δεν προλάβαινα να φτάσω στην πύλη, αλλά στο τέλος, με τόσο κόσμο που περίμενε στην ουρά, το αεροπλάνο θα έφευγε μισογεμάτο... Αφότου έδωσα τη βαλίτσα, σχετικά γρήγορα πέρασα τους ελέγχους και έφτασα στην πύλη.

Το αεροπλάνο ήταν ένα 777, στο οποίο ξεκινήσαμε την επιβίβαση κανένα 20λεπτο πριν την απογείωση. Από την 11ωρη πτήση, η οποία ήταν ολόκληρη βραδινή, δεν θυμάμαι και πολλά. Ήταν πολύ ήσυχη και χωρίς κουνήματα. Περάσαμε πάνω από την Ιταλία, την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Πετάξαμε πάνω από την Αιθιοπία, πριν ανοιχτούμε στον Ινδικό και προσγειωθούμε στο Σεν Ντενί, στα βόρεια της Ρεϊνιόν.

Το εσωτερικό του αεροπλάνου (πάνω), πετώντας πάνω από το Ιόνιο (μέση) και η πορεία που ακολουθήσαμε όταν πλέον φτάναμε στο Σεν Ντενί (κάτω)​

Το IFE εντάξει, καλό, αλλά είχε κάτι ψιλο-bugs (μετά από σχεδόν 14 ώρες θα πρέπει να φτάναμε καμία Ανταρκτική)...

Εντάξει, όχι και 13:47...​

Το δείπνο ήταν παραδόξως καλό για αεροπορική, έχοντας 2-3 επιλογές, εγώ τελικά ζήτησα κοτόπουλο κάρι. Μου έκανε εντύπωση που το σερβιριστήκαμε σε ένα ρομαντικό περιβάλλον, με τον πιλότο να έχει χαμηλώσει τα φώτα της καμπίνας.

Το δείπνο της Air Austral​

Εν τέλει, προσγειωθήκαμε λίγο πριν τις 9 το πρωί. Στο αεροπλάνο είχα κοιμηθεί αρκετά καλά, οπότε θα είχα ολόκληρη τη μέρα μπροστά για να ξεκινήσω την εξερεύνηση.

Έχοντας αποβιβαστεί στο St Denis​

Στο νησί είχα νοικιάσει αυτοκίνητο, πρώτη φορά από τη Hertz. Γενικά, όλες τις φορές μέχρι τώρα νοίκιαζα από την Avis, όμως οι τιμές της ήταν αρκετά πάνω από τη Hertz, οπότε έκλεισα με αυτή. Το αμάξι που πήρα ήταν ένα Renault Clio, το οποίο με βόλεψε μια χαρά, ακόμη και στους δρόμους με λακκούβες γύρω από το ηφαίστειο. Αφότου φόρτωσα τα πράγματα, ξεκίνησα τη βόλτα, αρχίζοντας με την ΒΑ πλευρά του νησιού!

 

[Nikos1986]

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

Μα οι καρχαρίες δεν είναι επικίνδυνοι...
Αν κάποιος δεν το πιστεύει να δει το 50 First Dates

Εντάξει, σοβαρά τώρα, οι παραλίες κυρίως στα ΝΔ έχουν ανοίξει, σε όσες δεν υπάρχει προστασία έχουν τοποθετήσει ταμπέλες με το γνωστό σήμα. Έκανα και μπάνιο εκεί, και γύρισα πίσω σώος (το χέρι το έφαγα στη λάβα, δεν ήταν καρχαρίας πάντως ).

 

[katkats]

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Τρελαίνομαι για "μουτζουρωμένους" χάρτες, όπως τις παλιές εποχές, χωρίς google maps (τότε που το ψωμί ήταν γλυκό - not).
Εννοείται ότι παραφυλάω για τα νέα ποστ της Réunion.