Γαλλία Ρεϊνιόν : Ο Κρυφός Προορισμός του Γάλλου Φυσιολάτρη

[Nikos1986]

8. Νοτιοδυτική Ακτή

Τις τελευταίες μέρες στο νησί θα τις αφιέρωνα στην εξερεύνηση της νοτιοδυτικής ακτής. Αν προλάβαινα, θα κινιόμουν και λίγο στα βορειοδυτικά, αλλά το τμήμα αυτό δεν μου φαινόταν τόσο ενδιαφέρον. Την τελευταία μέρα θα την αφιέρωνα στην πρωτεύουσα St. Denis, πριν αναχωρήσω το απόγευμα από το αεροδρόμιο που βρίσκεται δίπλα από την πόλη.
Στα νοτιοδυτικά του νησιού, βρίσκονται οι καλύτερες (και ασφαλέστερες) παραλίες, οπότε ιδανικά θα ήθελα να έκανα και ένα μπάνιο στη θάλασσα. Σε αυτό το τμήμα του νησιού θα έμενα 5 μέρες, με την 6η και τελευταία στο St Denis, απ’όπου και θα αναχωρούσα το απόγευμα.


Ημέρα 10

Σήμερα θα αναχωρούσα από το Bourg-Murat για το St Leu. Δεν ήθελα να φορτώσω πολύ το πρόγραμμα, μιας και χθες είχα ρίξει πολύ περπάτημα. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να νιώθω περισσότερο κουρασμένα τα πόδια.

Εν τέλει, σηκώθηκα κατά τις 8:30, καθώς είχα να ετοιμάσω τα πράγματα. Χθες είχα γυρίσει κουρασμένος και ύστερα από ένα μπάνιο και χλαπάκιασμα στο O'QG είχα ξεραθεί στον ύπνο.

Αφότου αποχαιρέτησα τους ιδιοκτήτες του σπιτιού (οι οποίοι ομολογουμένως ήταν πολύ ομιλητικοί) είδα την μοναδική ευκαιρία που είχα μπροστά μου: έξω είχε μια υπέροχη λιακάδα, ενώ και προς το ηφαίστειο δεν φαινόταν ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό.

Το σπίτι στο οποίο έμενα, κατά την παραμονή στο Bourg-Murat

Η λιακάδα που έβλεπα τελευταία μέρα, με φόντο το ηφαίστειο​

Βλέποντας τον καιρό, διαπίστωσα ότι θα ήταν ή τώρα ή ποτέ! Είχα περάσει 4 φορές από το Nez de Boeuf: 2 φορές προχθές με σύννεφα και άλλες 2 φορές χθες το πρωί στο σκοτάδι και το απόγευμα πάλι με σύννεφα. Σήμερα ήταν μια χρυσή ευκαιρία να το πετύχω σε όλο του το μεγαλείο! Ε, αν προλάβαινε να πνιγεί στα σύννεφα την επόμενη μισή ώρα, θα πήγαινα να παίξω Τζόκερ...

Εν τέλει, η 5η φορά ήταν η καλή. Έφτασα στο Nez de Boeuf κατά τις 11, χωρίς να πιστεύω αυτό που έβλεπα. Αφενός, το τοπίο ήταν ένα από τα εντυπωσιακότερα σε ένα νησί που ήταν γεμάτο τέτοια, αφετέρου το έβλεπα σε όλο του το μεγαλείο χωρίς ομίχλη και κόσμο. Η κοιλάδα του ποταμού Remparts ξεκινά από τον κρατήρα Commerson που είχα επισκεφθεί προχθές και είναι μια από τις 2 κοιλάδες που καταλήγουν στο St. Joseph (ανεβαίνοντας στο Piton Babet βλέπεις ένα επίσης εντυπωσιακό θέαμα με τις 2 κοιλάδες να συγκλίνουν στα βόρεια τις πόλης αλλά με τον καιρό δεν ήμουν τόσο τυχερός την 7η μέρα). Κλείνοντας την παρένθεση, πάμε πάλι στο Nez de Boeuf.

Η θέα από το Nez de Boeuf, που επιτέλους την έβλεπα με καθαρό καιρό​

Το να βλέπεις αυτό το τοπίο, την τελευταία μέρα στην περιοχή με αυτό τον καιρό, ήταν η επιτομή του "ο επιμένων νικά". Πάντως, με την ικανοποίηση που ένιωθα ότι τελικά τα κατάφερα, άνοιξε η όρεξη και για λίγη ακόμα εξερεύνηση. Η απέναντι πλαγιά που έβλεπα, ήταν μια μακρόστενη "γλώσσα" περίπου 15 km και πλάτους γύρω στα 200 μέτρα στο στενότερο σημείο. Από τα δυτικά βρίσκεται η κοιλάδα του Remparts, ενώ από τα ανατολικά βρίσκεται η κοιλάδα του Riviere Langevin (η κοιλάδα αυτή είναι εκείνη με τους καταρράκτες που είχα επισκεφθεί την 6η μέρα). Είχα δει μια πολύ εντυπωσιακή φωτογραφία από drone πάνω από αυτή τη "γλώσσα" και μπήκα στον πειρασμό να την επισκεφθώ κι εγώ. Δεν πειράζει που δεν είχα κι εγώ drone, πόση διαφορά θα είχε...

Η θέα από ψηλά των κοιλάδων Remparts και Langevin [ πηγή : Antoine L @ Google Maps ]​

Σκοπός ήταν να οδηγήσω τον D33 και να τον ανέβω έως το Grand Coude. Παρότι πρακτικά ήθελα να πάω στην απέναντι πλαγιά, στην πράξη ήταν 50+ km οδήγηση μέχρι την ακτή και πάλι πίσω, που μου πήρε ένα δίωρο. Αν και είχα διαβάσει καλά λόγια στο Lonely Planet για τον D33, στην πράξη δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Πάντως, φτάνοντας στο Panorama du Grand Serre (βλ. εδώ), έβλεπες μια ακόμα εντυπωσιακή εικόνα της Remparts, με περισσότερη λάβα και λάσπη σε σχέση με το Nez de Boeuf. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα σπιτάκι στον πάτο της κοιλάδας, που φαίνεται και στη φωτογραφία κάτω στο κέντρο. Δεν ξέρω πώς το έχτισαν εκεί και τι πρόσβαση έχει, πέρα από αέρος...

Η θέα από το Panorama du Grand Serre, στην κοιλάδα Remparts (με zoom στο κέντρο κάτω, φαίνεται το σπιτάκι)​

Στο σημείο αυτό υπάρχουν κλασικά τραπεζάκια για πικ νικ, ενώ ανεβαίνοντας τα 2-3 ζιγκ ζαγκ υπάρχει ένα άλλο viewpoint στα δεξιά του D33, που βλέπεις την κοιλάδα Langevin. Εξίσου εντυπωσιακό ήταν και το θέαμα από εδώ, ίσως και περισσότερο. Όντας ανοιχτή κοιλάδα, άκουγες μέχρι και τις φωνές των ανθρώπων από τον Grand Galet, τον οποίο είχα στην απέναντι πλαγιά.

Ο χώρος πικ-νικ στο Panorama du Grand Serre

Η Riviere Langevin, από το Grand Serre

Ο καταρράκτης Grand Galet, όπως φαίνεται από το Grand Serre. Παρότι δεν διακρίνονταν τα νερά, άκουγες τον κόσμο που βρισκόταν εκεί​

Η θέα από το Nez de Boeuf και το Grand Serre ήταν καθηλωτική, καθώς πλέον συνειδητοποιούσες ότι βρισκόσουν όχι απλά στην άκρη, αλλά και σε ένα "νησάκι" ανάμεσα στις 2 ροές λάβας που απειλούν από τα βόρεια την κύρια πόλη του νότου, τον St. Joseph.

Ανεβαίνοντας τα ζιγκ ζαγκ, κάπου πήρε το μάτι μου μια ταμπέλα για μια εταιρεία παραπέντε ή κάτι τέτοιο εκεί κοντά. Αν υπάρχει κάποιο σημείο με ανεμπόδιστη θέα θα είναι η κατηφόρα που απογειώνονται. Έτσι, επέστρεψα στο αυτοκίνητο και συνέχισα για λίγο ακόμα στον D33, ώσπου σε μια στροφή ξεκινούσε ο χωματόδρομος που έβγαζε ως εκεί (βλ. εδώ).
Αφότου άφησα το αμάξι σε μια εσοχή του δρόμου που μάλλον προοριζόταν για τους παραπεντιστές, πήρα τον χωματόδρομο για να δω την τοποθεσία. Εν τέλει, ήταν ένα κατηφορικό χωράφι, χωρίς κόσμο εκέινη τη στιγμή, που προσέφερε κι αυτό ακόμη εντυπωσιακότερη και ανεμπόδιστη θέα στην κοιλάδα Rempants.

Η πίστα του παραπέντε (πάνω), και η θέα κάτω στην κοιλάδα Remparts (κάτω)​

Έχοντας πλέον πάει 3, ξεκίνησα σιγά-σιγά για το St. Leu. Πλέον η μόνη εκκρεμότητα που είχε μείνει από το τμήμα αυτό του νησιού, ήταν η επίσκεψη στο Volcano House, ένα μουσείο στο Bourg-Murat. Δυστυχώς δεν είχα προλάβει να το επισκεφθώ, όμως θα επιχειρούσα ίσως να το έβλεπα με μια καταδρομική από το St. Leu. Πάντως, τα τοπία που είδα στο Nez de Boeuf και στις στάσεις του D33, ήταν όλα τα λεφτά και θα ήταν κρίμα να έφευγα από την περιοχή αυτή χωρίς να τα έβλεπα.


Στο St Leu έφτασα το απόγευμα. Στη διαδρομή δεν έκανα στάσεις, μιας και τα μέρη από το St Pierre και δυτικά θα τα εξερευνούσα τις επόμενες μέρες. Το κατάλυμα που είχα κλείσει, βρισκόταν σε μια πολυκατοικία, κοντά στο ταχυδρομείο της πόλης. Καθώς για την είσοδο στο υπόγειο πάρκινγκ ήθελα τηλεκοντρόλ, πάρκαρα το αυτοκίνητο στον παραλιακό δρόμο και ξεκίνησα πεζός προς το σπίτι. Πηγαίνοντας προς τα εκεί, γινόταν φανερό ότι κάτι ετοιμαζόταν στον παραλιακό αυτό δρόμο, καθώς είχαν αρχίσει να στήνουν εξέδρες σε διάφορα σημεία του. Έτσι, αφότου τακτοποιήθηκα στο σπίτι, ξεκίνησα μια αναγνωριστική βόλτα στο St. Leu, για να πάρω μια ιδέα για το τι θα έβλεπα τις επόμενες μέρες.


Ημέρα 11

Στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, στο οποίο βρίσκεται και το St. Leu, βρίσκονται διάφορα ζωολογικά πάρκα και καταφύγια. Τα γνωστότερα από αυτά είναι το Kelonia και ο Ζωολογικός Κήπος. Λόγω των περισσότερων ζώων επέλεξα να επισκεπτόμουν σήμερα το ζωολογικό κήπο (Zoo Park de la Reunion), ενώ κάποιο από τα διάφορα καταφύγια χελωνών ίσως επισκεπτόμουν κάποια από τις επόμενες μέρες. Ιδανικά, θα ήθελα να πήγαινα και για μπάνιο, σε κάποια από τις παραλίες της περιοχής, οι οποίες προσφέρουν και ασφαλές κολύμπι στην προστατευμένη από τον ύφαλο ΝΔ ακτή.

Το Zoo Park de la Reunion, δεν είναι τεράστιο, ενώ έχει περισσότερα πουλιά απ’ότι άλλα ζώα. Αν κάποιος το γυρίσει και θέλει να δει και άλλα ερπετά πέρα από τις χελώνες, απέναντι ακριβώς βρίσκεται και το Croc Park.

Στο ζωολογικό κήπο, μπορείς εννοείται να κινηθείς μεμονωμένα, ενώ υπάρχουν και διάφορα tours από εργαζομένους του πάρκου. Όταν έφτασα, κατά τις 10:30, είχαν φτάσει 2-3 σχολεία και ετοιμάζονταν να ξεκινήσουν το δικό τους tour. Στην αρχή τους πήρα από πίσω, αλλά από κάποιο σημείο και μετά ακολούθησα τη δική μου διαδρομή.

Στην αρχή του ζωολογικού κήπου υπάρχουν κάμποσα κλουβιά με τροπικά πουλιά, κυρίως παπαγάλους.

Παπαγάλοι στο Zoo Park​

Επίσης, υπάρχει ένας μεγάλος περιφραγμένος χώρος με χελώνες, τις οποίες τις πέτυχα πάνω στο γεύμα.

Ο περιφραγμένος χώρος με τις χελώνες​

Λίγο μετά, υπήρχε ένας μεγάλος ακάλυπτος χώρος, στον οποίο είχαν μαζευτεί τα παιδιά, μαζί με τους δασκάλους τους. Εκεί, πέτυχα ένα ωραίο σόου με διάφορα πουλιά, κυρίως γεράκια αλλά και μια κουκουβάγια. Τα πουλιά ερχόντουσαν πετώντας χαμηλά από ένα διπλανό, επίσης ανοικτό, χώρο και πετώντας πάνω από τους θεατές έρχονταν και κάθονταν στα ειδικά γάντια που φορούσαν οι υπάλληλοι του ζωολογικού κήπου. Το σόου ήταν ωραίο και σαν ενήλικος μου φάνηκε λίγο εντυπωσιακό, τα παιδιά όμως είχαν ξετρελαθεί και κυρίως το κοριτσάκι τη στιγμή που το γεράκι ήρθε και έκατσε απευθείας πάνω στο χέρι της. Συνολικά πρέπει να ανέβηκαν 4-5 παιδιά για να παίξουν με τα πουλιά, κάτι που είχε πλάκα βλέποντας τις αντιδράσεις και την έκπληξη τους.

Φωτογραφίες από τις επιδείξεις με τα πουλιά (η έκπληξη και ο ενθουσιασμός του κοριτσιού στην τελευταία φωτογραφία ήταν κάτι που μου έμεινε)​

Πίσω από τον ακάλυπτο αυτό χώρο, υπήρχαν τόσο κλουβιά με αετούς, γεράκια και κουκουβάγιες, ενώ κάποια ήταν ελεύθερα σε ένα διπλανό ακάλυπτο χώρο.

Διάφορα εκπαιδευμένα πουλιά ήταν ελεύθερα σε ένα πάρκο, ενώ υπήρχαν και κλουβιά με κουκουβάγιες, γεράκια, αετούς κλπ.​

Επίσης, υπήρχαν λάμα, αλπάκα, ενώ πιο πέρα είχε και καμήλες.

Τα γνωστά ζώα του Περού (πάνω και μέση), καθώς και καμήλες (κάτω)​

Επίσης, παραδίπλα, είχαν φτιάξει μια τεχνητή λιμνούλα με πάπιες και ένα νερόμυλο, ενώ υπήρχαν και περιφραγμένοι χώροι με κουνέλια και κότες. Εδικά ο πετεινός, φρόντιζε να κάνει αισθητή την παρουσία του...

Η όμορφη λιμνούλα (πάνω) με το πειναλέεικο πτηνό - είχε μασουλήσει όλα τα φύλλα που έφτανε και πλέον δοκίμαζε και την ξύλινη πινακίδα (κάτω)

Οι περιφραγμένοι χώροι με τα κουνέλια (πάνω) και τις κότες (κάτω)​

Στο ενδιάμεσο, υπήρχε και ένας περιφραγμένος χώρος με οικόσιτα ζώα, στον οποίο μπορούσες να μπεις και να τα δεις από κοντά ή να τα χαϊδέψεις. Πέρα από τις επιδείξεις των πουλιών, αυτό το κομμάτι ήταν το αγαπημένο των παιδιών που είχαν επισκεφθεί τον κήπο.

Στο κέντρο του ζωολογικού κήπου υπήρχε ένας μεγάλος περιφραγμένος χώρος, στον οποίο μπορούσες να μπεις μέσα, με οικόσιτα ζώα (πολλά από τα παιδάκια έμπαιναν για να τα δουν από κοντά και να τα χαϊδέψουν) ​

Στον ζωολογικό κήπο έκατσα γύρω στις 2,5 ώρες. Ήταν μια ευχάριστη βόλτα, παρότι δεν ξετρελάθηκα κιόλας. Δεν είχε μεγάλη ποικιλία από ζώα, αν και το σόου με τα πουλιά ήταν πολύ ωραίο, ενώ το έκανε ακόμη καλύτερο η παρουσία των παιδιών και οι αντιδράσεις τους. Στο ζωολογικό κήπο υπήρχε και ένα υπαίθριο εστιατόριο, αλλά εκείνη τη μέρα ήταν κρατημένο για τα σχολεία. Καθώς είχα αρχίσει να ψιλοπεινάω, έφυγα για την παραλία κατά τις 2.

Από τις παραλίες που βρίσκονται διάσπαρτες στην ΝΔ ακτή, και τα ονόματά τους κανείς στο τέλος τα μπερδεύει , επέλεξα να πάω στην Plage de l'Etang-Sale. Στο πίσω μέρος της παραλίας υπήρχαν διάφορες καντίνες, όπου μπορούσες να πάρεις τίποτα πρόχειρο για να τσιμπήσεις. Αφότου έκατσα λίγο εκεί για ένα πρόχειρο φαγητό, κατευθύνθηκα προς την παραλία. Η παραλία ήταν τεράστια σε μήκος, με ναυαγοσώστες και κάποιους να κάνουν ήδη μπάνιο. Παρ’ότι την περισσότερη ώρα είχε συννεφιά, ίσως λόγω και αυτής, μπορούσες να κάνεις μια ωραία βόλτα στην άμμο, ενώ κάποια στιγμή βούτηξα κι εγώ.

Η όμορφη αμμουδιά της Etang-Sale​

Το τελευταίο αξιοθέατο της ημέρας, ήταν ο πίδακας Le Souffleur. Ο πίδακας αυτός βρίσκεται λίγο πιο βόρεια από την παραλία, δίπλα από τον παραλιακό δρόμο N1A. Υπάρχει ένα μικρό πάρκινγκ σε ένα τμήμα που ο δρόμος πάει ευθεία, όπου μπορείς να αφήσεις το αυτοκίνητο. Από το πάρκινγκ, μπορείς είτε να τον χαζέψεις από απόσταση, είτε να κατέβεις προσεκτικά τα βράχια για να πλησιάσεις. Σε όλο εκείνο το σημείο, η ακτή είναι άγρια και σε συνδυασμό με την απουσία υφάλου δεν τίθεται ζήτημα για κολύμπι (τουλάχιστον ηθελημένα ).

H άγρια ακτογραμμή στο ύψος του Souffleur

Ο πίδακας νερού που εκτοξευόταν από την Souffleur, όποτε έσκαγε με κατάλληλο χρονισμό ένα μεγάλο κύμα​

Ο πίδακας του νερού ήταν εντυπωσιακός, όποτε ερχόταν κάποιο μεγάλο κύμα. Επίσης, στο σημείο βρίσκονταν 1-2 οικογένειες, οπότε αυτό το έκανε ακόμα καλύτερο.


Σήμερα ήταν μια χαλαρή μέρα, ενώ έκανα και το πρώτο κανονικό μπάνιο. Είχα λίγο ανάγκη να ρίξω ρυθμούς και οι σημερινές βόλτες ήταν ό,τι έπρεπε.


Ημέρα 12

Σήμερα είχα σκοπό να επισκεπτόμουν το ένα από τα δύο μουσεία που ήθελα να δω στο νησί: το Stella Matutina. Το μουσείο στεγάζεται στις εγκαταστάσεις μιας παλιάς φυτείας ζάχαρης, και πρακτικά είναι διττό μουσείο: από τη μια αποτελεί ιστορικό μουσείο ενώ από την άλλη παρουσιάζει τη διαδικασία παραγωγής ζάχαρης και ρούμι.

Ως ιστορικό μουσείο, μαθαίνεις πολλά πράγματα για τον εποικισμό του ζεύγους Μασκαρέν (Ρεϊνιόν - Μαυρικίου, άντε βάλε και το Ροντρίγκεζ) και την εναλλαγή της Αγγλικής και Γαλλικής κυριαρχίας στην περιοχή. Περιγράφεται ο άτυπος “πόλεμος” με τα νησιά της Καραϊβικής κατά τα ταραγμένα χρόνια των Ναπολεόντειων πολέμων: ο ανταγωνισμός αυτός συντήρησε την μεταφορά σκλάβων και γενικά φθηνού εργατικού δυναμικού από την Αφρική και την Ινδία, κάτι που δένει με τις σημερινές εθνοτικές ομάδες του νησιού. Ενδιαφέρον είχε επίσης η περιγραφή των καρτέλ (ναι, υπήρχαν από τον 17ο αιώνα) που δρούσαν στην ηπειρωτική Ευρώπη, για την ακόμη πιο φθηνή πώληση ζάχαρης από τις αποικίες. Επίσης, είχε ενδιαφέρον η συνεχής αλλαγή του ονόματος του νησιού, ανάλογα με το ποιος έκανε κουμάντο την εκάστοτε περίοδο (Morgabi, Santa Apollonia, Pearl Island, Mascarin, Bourbon, Reunion, Bonaparte, και στο τέλος ξανά Reunion ). Ακόμα και ο ίδιος ο Μαυρίκιος, κάποτε ονομαζόταν Ile de France, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Τα εκθέματα ιστορικού χαρακτήρα είναι σχετικά λίγα. Αντίθετα, υπάρχει πληθώρα εργαλείων και μηχανών που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή ζάχαρης.

Πληροφορίες για την ιστορία του νησιού, καθώς και για το δουλεμπόριο που μάστιζε και αυτές τις περιοχές

Ανοικτό λεωφορείο του μεσοπολέμου (πάνω) και τοπικά προϊόντα του νησιού (κάτω)

Το μουσείο λειτουργούσε παλαιότερα σαν εργοστάσιο ζάχαρης, οπότε τα περισσότερα εθέματά του σχετίζονται με εκείνη την περίοδο ​

Πέρα από τα εκθέματα εντός του κτηρίου, μπορεί κανείς να περπατήσει και στον κήπο, που κάποτε ήταν καλλιέργεια, ενώ και το καφέ του μουσείου σερβίρει έξω σε ένα όμορφο σκιερό χώρο ωραία σνακς.

Ο περιβάλλων χώρος του μουσείου (στην πάνω φωτογραφία, πάνω αριστερά διακρίνεται και ένας μικρός Ινδουϊστικός ναός)​

Το μουσείο αυτό είναι το πιο πλήρες του νησιού, τουλάχιστον όσον αφορά την πληροφόρηση του επισκέπτη για την ιστορία του. Για τα πολλά ονόματα του νησιού είχα ακούσει, αλλά η πορεία του νησιού, που ακολουθούσε βίο παράλληλο με τις αποικίες της Καραϊβικής, ήταν κάτι στο οποίο δεν είχε πάει το μυαλό μου μέχρι τότε.

Μιας και αύριο θα είχα εξορμήσεις από το St. Leu, για το απόγευμα είχα αποφασίσει να τριγυρίσω κοντά στο σπίτι. Πολύ κοντά από εκεί που έμενα, υπήρχαν δύο ναοί αφιερωμένοι στην Παναγία: η ενορία Paroisse Notre Dame de la Salette και το ομώνυμο παρεκκλήσι Chapelle Notre Dame de la Salette.

Η Paroisse Notre Dame de la Salette βρισκόταν πρακτικά δίπλα από το σπίτι και παρά την απόσταση, δεν την είχα επισκεφθεί ως τότε. Την ώρα που πέρασα γινόταν κάποια τελετή μέσα στην εκκλησία, οπότε δεν μπήκα μέσα.

Το εξωτερικό της Paroisse Notre Dame de la Salette​

Καθώς δεν μπήκα μέσα στην ενορία, συνέχισα τη βόλτα μου στο παρεκκλήσι, το οποίο ήταν ορατό και από το σπίτι που έμενα. Είχε λίγη ανηφόρα με σκαλοπάτια για να πάω ως εκεί, αλλά με τόσο περπάτημα τις προηγούμενες μέρες, αυτό εδώ ήταν παιχνιδάκι. Το κάτασπρο Chapelle Notre Dame de la Salette είχε ένα όμορφα ζωγραφισμένο ιερό. Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν τα πάμπολλα κολλημένα αυτοκόλλητα “A”, που πρέπει να είναι κάτι σαν το δικό μας “N” στους νέους οδηγούς. Καθώς εκείνη την ώρα, ο κόσμος εκεί ήταν μόνο πιστοί στην εκκλησία, δεν ρώτησα. Πιθανόν να θεωρείται προστάτιδα των νέων οδηγών.

Η Chapelle Notre Dame de la Salette​

Για το υπόλοιπο της ημέρας, ήθελα να κάνω κάποιες βόλτες στο St. Leu, για να πάρω και κάποια αναμνηστικά. Οπότε ήταν ευκαιρία να περπατήσω λίγο και την πόλη, ώστε να τη δω λίγο και πέρα από τον παραλιακό δρόμο. Ο κεντρικός δρόμος Ν1Α δεν έλεγε και πολλά, τον ανεβοκατέβαινα με το αυτοκίνητο συχνά. Έτσι, επιχείρησα να τον περπατήσω για να τον προσέξω λίγο παραπάνω απ’ότι πίσω από το τιμόνι, αλλά και με τα πόδια δεν είχε κάτι αξιόλογο. Υπήρχαν κάποια λίγα καταστήματα, αλλά τουλάχιστον πέτυχα ένα ωραίο γκράφιτι.

Ένα από τα γκράφιτι στον κεντρικό δρόμο του St. Leu​

Και η προέκταση του παραλιακού δρόμου, αφότου κοβόταν η θέα της θάλασσας, δεν έλεγε και πολλά. Τουλάχιστον δεν περνούσαν πολλά αυτοκίνητα από εκεί.

Η βόλτα στην προέκταση του παραλιακού δρόμου ήταν πολύ πιο χαλαρή σε σχέση με τον κεντρικό​

Πάντως, στα σημεία που είχες πρόσβαση στην παραλία, κατά τις 5-5:30 έβλεπες ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα. Υπήρχαν και κάποιοι πάροδοι, όπου τουλάχιστον μέχρι το λιμάνι είχε αισθητά λιγότερο κόσμο για να θαυμάσεις τα χρώματα με την ησυχία σου.

Το ηλιοβασίλεμα στο St. Leu​

Βλέποντας τελικά το St. Leu, πέρα από τον παραλιακό πεζόδρομο, δεν λέει και πολλά. Το μεγάλο του ατού όμως είναι ο ίδιος ο παραλιακός δρόμος με τα φαγάδικα που σφύζει από ζωή, καθώς και γενικά η τοποθεσία της κωμόπολης στη δυτική ακτή του νησιού που βολεύει ως βάση. Υπάρχει μια κάποια κίνηση στον Ν1Α, εν μέρει λόγω του κόσμου και εν μέρει λόγω των έργων που όλο και κάπου θα γίνονται. Όμως, αν έχεις πάρκινγκ δεν είναι τόσο πρόβλημα το να μείνεις εκεί.

Εκείνο το βράδυ, πήρα στο χέρι πίτσα από μια μικρή πιτσαρία κοντά στο σπίτι. Ύστερα από μια βόλτα στον παραλιακό δρόμο, γύρισα σπίτι κατά τις 9. Πλέον είχα καλομάθει που τα βράδια είχε καλό καιρό, με σχετική ζέστη, καθώς και κόσμο, ώστε να μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου πριν γυρίσεις σπίτι. Επίσης, πρώτη φορά με ξαστεριά, μπόρεσα να δω και τον Σταυρό του Νότου, τον οποίο δεν θυμάμαι να είχα καταφέρει να φωτογραφήσω παλαιότερα.

Ο σταυρός του νότου από το παράθυρο του δωματίου​

Από σήμερα, θα ξεχώριζα το μουσείο Stella Matutina, η επίσκεψη στο οποίο είναι must είτε έχεις μελετήσει την ιστορία του νησιού πριν πας είτε όχι. Αν μη τι άλλο, ύστερα από την επίσκεψη εκεί, βλέπεις τις μεγάλες ομοιότητες των νησιών της περιοχής αυτά της Καραϊβικής, παρότι βρίσκονται σε διαφορετικά ημισφαίρια και ωκεανούς. Δυστυχώς, για αιώνες, μοιράζονταν τους ίδιους Ευρωπαίους αποικιοκράτες...


Ημέρα 13

Καθώς οι μέρες στη Ρεϊνιόν πλέον τελείωναν (είχα ακόμα μόνο μια ολόκληρη μέρα), σήμερα έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Στο Bourg-Murat είχα αφήσει εκκρεμότητα το Volcano House, ένα μουσείο σχετικό με το ηφαίστειο που είχα περπατήσει κατά τη διαμονή μου εκεί. Από την άλλη, οι χαλαροί ρυθμοί που είχα ακολουθήσει στο St. Leu, είχαν επίπτωση στα αξιοθέατα που δεν είχα προλάβει να δω. Αφότου αμφιταλαντεύτηκα για λίγο, επέλεξα να γυρίσω πάλι πίσω στο Bourg-Murat για να επισκεφθώ το Volcano House και για το απόγευμα θα έβλεπα τι θα έκανα.

Με το Bourg-Murat να είναι το χωριό που είχα μείνει λίγες μέρες πριν, η επίσκεψη εκεί ήταν σαν να γυρνούσα πάλι στο παλιό σπίτι. Η διαδρομή μου πήρε 1 ώρα, με τις κλασικές στροφές και χαμηλές ταχύτητες με το που βγήκα από τον παραλιακό κεντρικό δρόμο. Επίσης, για μια ακόμα φορά, στο Bourg-Murat έβρεχε, φύσαγε και έκανε το κρύο του: ο καιρός ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος με την ακτή από την οποία ερχόμουν. Τελικά, πέρα από το ότι η επιλογή του Bourg-Murat μου γλίτωνε χρόνο σε σχέση με το αν πηγαινοερχόμουν στο ηφαίστειο από την ακτή, ήμουν και τυχερός στο θέμα του καιρού, μιας και οι βροχερές μέρες φαίνεται να είναι περισσότερες από τις ηλιόλουστες. Έτυχα σε καλή μέρα για την ανάβαση στο ηφαίστειο.

Το ίδιο το Volcano House είναι ένα μουσείο στο κέντρο του Bourg-Murat, αφιερωμένο στη γεωλογία του νησιού. Φυσικά, τα περισσότερα εκθέματα αφορούν το ίδιο το ηφαίστειο, το Piton de la Fournaise. Εκείνη την ώρα, στο μουσείο είχαν έρθει και 2-3 δημοτικά, με αποτέλεσμα να γίνεται ο χαμός στα πιτσιρίκια. Το πρόβλημα του μουσείου ήταν ότι οι περισσότερες επεξηγηματικές πινακίδες ήταν στα Γαλλικά, κάτι που ίσως είναι πρόβλημα για όσους δεν μιλάμε καλά τη γλώσσα.

Χάρτης με τους ηφαιστειακούς κώνους του νησιού (πάνω) και ένας μετεωρίτης σχεδόν 4,5 δισεκατομμυρίων ετών (κάτω)

Εκθέματα λάβας στο Volcano House

Επεξήγηση της παρακολούθησης του ηφαιστείου, σήμερα​

Παρά τα διθυραμβικά σχόλια που θα διαβάσει κανείς στο internet, το μουσείο δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε, πάνω κάτω θα δεις ό,τι και σε άλλα αντίστοιχα μουσεία ανά τον κόσμο. Αν έχει κανείς χρόνο, βρισκόμενος στο Bourg-Murat θα μπορούσε να του αφιερώσει καμία ώρα, αλλά το να έρθεις από το St. Leu ως εκεί αποκλειστικά γι αυτό είναι υπερβολικό.

Φεύγοντας από το μουσείο, υπήρξε το δίλημμα αν θα πήγαινα πάλι στο αγαπημένο O’QG για φαγητό, μιας και είχα βρεθεί πάλι από τα μέρη εκείνα. Η άλλη εναλλακτική ήταν να κατέβαινα προς την ακτή, για να δω το St. Pierre, την αυτοαποκαλούμενη “πρωτεύουσα του νότου”. Έχοντας πάει κοντά 2, επέλεξα να κατέβω στο St. Pierre, καθώς αν επέλεγα το μεσημεριανό στο Bourg-Murat σίγουρα θα καθυστερούσα πολύ να κατέβω και να προλάβω να δω το St. Pierre. Το καλό με το St. Pierre ήταν ότι βρίσκεται στο σημείο που ο δρόμος από το Bourg-Murat βγάζει στην ακτή, οπότε έτσι κι αλλιώς θα περνούσα από εκεί.

Ας ξεκινήσω με το μόνο αρνητικό του St. Pierre και πάμε μετά στα πολλά θετικά. Στην πόλη υπάρχει έντονο πρόβλημα με το κυκλοφοριακό, τόσο με την κίνηση όσο και με το παρκάρισμα. Το να παρκάρεις στην Hubert Delisle και στους τριγύρω κάθετους δρόμους το ξεχνάς. Εγώ μάλλον ήμουν τυχερός και βρήκα θέση στον Amiral Lacaze (αποτελεί την προέκταση του Hubert Delisle ανατολικά της γέφυρας του ποταμού), αλλά κάποιος μόλις θα είχε ξεπαρκάρει. Αφότου έκανα μια σύντομη στάση σε κάτι KFC στον παραλιακό δρόμο, ξεκίνησα την εξερεύνηση της πόλης.

Ο δρόμος Amiral Lacaze του όμορφου προαστίου Terre Sainte (πάνω) και ο κεντρικός, παραθαλάσσιος, δρόμος Hubert Delisle (κάτω)​

Απέναντι από τα KFC, βρίσκεται η μαρίνα του St. Pierre, ενώ στα δυτικά της βρίσκεται η παραλία της πόλης. Τα νερά δεν με ξετρέλαναν, φαίνονταν αρκετά ρηχά, ενώ δεν υπήρχαν και πέρα από 4-5 άτομα, δεν υπήρχε πολύς κόσμος στο νερό.

Η όμορφη μαρίνα και η μέτρια παραλία του St. Pierre​

Η βόλτα στην προβλήτα όμως ήταν ωραία. Οι κίνδυνοι στα ανοικτά της θάλασσας ήταν πολλοί: κανόνια, καρχαρίες, κύματα. Όμως υπήρχαν σέρφερς, που απολάμβαναν το χόμπι τους.

Τα κανόνια στη Μαρίνα (πάνω) και η προειδοποίηση για καρχαρίες (κάτω), την οποία αγνοούσαν οι σέρφερς

Σέρφερς δίπλα από τη Μαρίνα του St. Pierre​

Αφότου έκατσα κάμποση ώρα χαζεύοντας τις φιγούρες τους, ξεκίνησα για να περπατήσω την πόλη. Πρώτη στάση θα έκανα στην πλατεία του δημαρχείου. Το ίδιο το δημαρχείο δεν έλεγε και πολλά, ωραία μεν η ώχρα που ήταν βαμμένο, αλλά ήταν άθλος να το φωτογραφήσεις χωρίς δεκάδες αυτοκίνητα παρκαρισμένα μπροστά του.

Το ωχροκίτρινο δημαρχείο του St. Pierre​

Αντίθετα, η πλατεία που βρισκόταν απέναντι ήταν ωραία. Πέρα από το σιντριβάνι, υπήρχε ένα μικρό μνημείο για τους νεκρούς των 2 Παγκοσμίων Πολέμων, καθώς και διάφορα σκόρπια ξύλινα γλυπτά.

Το συντριβάνι της πλατείας (πάνω), το μνημείο των 2 παγκοσμίων πολέμων (μέση) και ένα εντυπωσιακό γλυπτό - κορμός (κάτω)​

Ο δρόμος που οριοθετεί την πλατεία από τα βόρεια, είναι η Rue des Bons Enfants (δρόμος των καλών παιδιών). Το αστείο της υπόθεσης, είναι ότι είναι ο κύριος εμπορικός δρόμος της πόλης...

Η Rue des Bons Enfants, που αποτελεί τον κύριο εμπορικό δρόμο του St. Pierre, με το σίγουρα ευφάνταστο όνομα​

Μην περιμένετε βέβαια ψώνια αλά Champs Elysees, αλλά για τα δεδομένα του νησιού όντως είναι κανονικός εμπορικός δρόμος. Ξεκινώντας το περπάτημα προς τα δυτικά, το κύριο τοπόσημο είναι το τζαμί Atyaboul Massadjid, το οποίο κι αυτό παλεύεις να το φωτογραφήσεις πάνω από τα αυτοκίνητα. Ένα αστείο της υπόθεσης, ήταν ότι πέτυχα τον ιμάμη που έφευγε πάνω σε ηλεκτρικό πατίνι...

Το τζαμί της πόλης​

Ύστερα από ένα πήγαινε – έλα στην Bons Enfants, ξεκίνησα να επιστρέφω προς το προάστιο που είχα παρκάρει το αυτοκίνητο. Το προάστιο αυτό, Terre Sainte, φαίνεται πιο “καλό” από την υπόλοιπη πόλη που είχα γυρίσει νωρίτερα, με περισσότερο πράσινο και πιο καινούρια σπίτια. Παρ’ολ’αυτά, και εδώ οι δρόμοι ήταν στενοί.

Το προάστιο Terre Sainte

Η εκκλησία Notre Dame du Bon Port​

Ύστερα από κάμποσες βόλτες στο Terre Sainte, κατέληξα πάλι στον δρόμο δίπλα από τη θάλασσα. Πλησιάζοντας το ηλιοβασίλεμα, ύστερα από 2-3 στάσεις, κατέληξα στο μόλο που βγάζει στον φάρο, όπου και έκατσα μέχρι και να βυθιστεί ο ήλιος κάτω από το επίπεδο του ορίζοντα.

Το ηλιοβασίλεμα στο St. Pierre, λίγο πριν ξεκινήσω για το Les Makes (πού πήγαινα με αυτά τα σύννεφα, τέλος πάντων)​

Από το St. Pierre έφυγα κατά τις 6:30. Ιδανικά για σήμερα, το τέλειο κλείσιμο θα ήταν η επίσκεψη στο Les Makes, 1 ώρα μακριά με το αυτοκίνητο. Στο Les Makes υπάρχει αστεροσκοπείο, το οποίο οργανώνει βραδιές αστροπαρατήρησης τριγύρω από τη νέα Σελήνη. Βέβαια, με τα σύννεφα που φαίνονται και στην τελευταία φωτογραφία κρατούσα μικρό καλάθι για το αν και τι θα βλέπαμε. Οπότε, ξεκίνησα και για εκεί.

Αν και βράδυ και σχεδόν πίσσα σκοτάδι, η διαδρομή φαινόταν πολύ ωραία, κυρίως όσο άρχισα να ανεβαίνω το βουνό. Όμως ο δρόμος ήταν στενός και ήθελε προσοχή στην οδήγηση. Πλησιάζοντας στο Les Makes, δεν ήμουν και τόσο αισιόδοξος, καθώς τα σύννεφα δεν διαλύονταν, παρά το υψόμετρο που είχα ανέβει. Οι όσες ελπίδες μου εξανεμίστηκαν, πλησιάζοντας στο αστεροσκοπείο και βλέποντας ότι δίπλα υπήρχε γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου διεξαγόταν αγώνας υπό το φως δυνατών προβολέων... Τελικά, όντως το αστεροσκοπείο ήταν κλειστό.

Εν τέλει, κατά τις 9:30 επέστρεψα στο St. Leu για μια τελευταία βόλτα πριν γυρίσω σπίτι για ύπνο.

Έχοντας τελικά επιστρέψει στο βραδινό St. Leu​

Από σήμερα, το Volcano House είναι αλήθεια ότι το περίμενα λίγο καλύτερο και με περισσότερες πληροφορίες και στα Αγγλικά, μιας και το ηφαίστειο είναι το κύριο αξιοθέατο του νησιού. Αν διαμένεις στο Bourg-Murat και έχεις χρόνο μπορείς να το επισκεφθείς, αλλά η διαδρομή μόνο για αυτό από την ακτή δεν αξίζει (κυρίως αν έχεις επισκεφθεί άλλα αντίστοιχα μουσεία). Από την άλλη, το St. Pierre μου άρεσε πολύ, φαινόταν πραγματικά κοσμοπολίτικο σε σχέση με το υπόλοιπο νησί, ακόμα και σε σχέση με το St. Leu. Για την αστροπαρατήρηση στο Les Makes δεν έχω άποψη, καθώς δεν πραγματοποιήθηκε σήμερα, αλλά η διαδρομή ως εκεί φαινόταν όντως ωραία. Την επόμενη φορά θα ήθελα να την ξανακάνω, μέρα, ακόμη κι αν δεν έχει ξανά αστροπαρατήρηση: απλά για τη διαδρομή!


Ημέρα 14

Σήμερα θα ήταν η τελευταία μέρα που θα είχα ολόκληρη, τόσο στο St. Leu, όσο και στο νησί, γενικά. Αύριο θα ήθελα να έβλεπα την πρωτεύουσα, St. Denis, καθ’οδόν προς το αεροδρόμιο, οπότε σήμερα θα έκλεινα τις εκκρεμότητες στην ΝΔ πλευρά του νησιού. Λόγω του σχετικά χαλαρού προγράμματος που ακολουθούσα στο St. Leu, θα έπρεπε να κάνω επιλογή για τα τελευταία μέρη που θα επισκεπτόμουν σήμερα.

Ο συνδυασμός μιας εκκλησίας και ενός βοτανικού κήπου κοντά στο St. Leu συντέλεσαν στο να επιλέξω να κινηθώ προς τα εκεί. Η Eglise de Sacre Coeur είναι μια εκκλησία κατασκευασμένη από μαύρες πέτρες λάβας, χτισμένη στους λόφους πάνω από το St. Leu. Κάνοντας μια παρένθεση, το St. Leu είναι η πρωτεύουσα των extreme sports του νησιού. Πέρα από σέρφινγκ, ανάλογα πάντα με τον καιρό, θα δει κανείς χομπίστες να κάνουν παραπέντε, κάτι που όπως διαπίστωσα είναι πολύ δημοφιλές. Έτσι λοιπόν, καθ’όλη τη διαδρομή μέχρι την εκκλησία αλλά και όσο βρισκόμουν εκεί, έβλεπες κάμποσους στον ουρανό να κάνουν βόλτες.

Η Eglise de Sacre Coeur

Η περιοχή του νησιού πάνω (και γύρω) από το St. Leu είναι γνωστός προορισμός για τους φανς του παραπέντε​

Στη λιτή εκκλησία υπήρχαν λίγοι επισκέπτες. Παρ’όλ’αυτά, έμεινα εκεί γύρω στο τέταρτο, καθώς έξω είχε αρχίσει να βρέχει. Όταν μετά από λίγο ψιλοάνοιξε ο καιρός, ήμουν σε δίλημμα για την επίσκεψη στον βοτανικό κήπο Conservatoire Botanique National de Mascarin που βρίσκεται πίσω από την εκκλησία. Τελικά, δοκίμασα να πάω, αλλά όμως στο εκδοτήριο δεν ήταν κανείς. Εν τέλει, ψιλοταλαντευόμενος ακόμα, δεν μπήκα στον κήπο, αντίθετα, θα κατέβαινα προς το St. Leu. Στη διαδρομή, σταμάτησα και σε ένα ακόμα ξέφωτο στην άκρη του δρόμου, για να θαυμάσω τη θέα στην ακτή.

Η ακτή πάνω από το St. Leu​

Επιστρέφοντας στο St. Leu κατά τις 12:30, διαπίστωσα πως όλο τον παραλιακό δρόμο τον είχαν κλείσει με κορδέλες. Τελικά, η βραδιά του φεστιβάλ θα ήταν σήμερα, την τελευταία μέρα που θα έμενα εκεί!

Φυσικά, η πρώτη μου επιλογή, ήταν να κάτσω στο Rondavelle Tiroule, ένα πολύ συμπαθητικό υπαίθριο καφέ. Είχα περάσει ένα σωρό φορές από εκεί, βράδυ κάθε φορά και ήταν είτε γεμάτο είτε κλειστό. Αυτή τη φορά έκατσα, το φαγητό ήταν καλούτσικο, αλλά η τοποθεσία ήταν όλα τα λεφτά. Πρέπει να έκατσα σίγουρα πάνω από δίωρο: παρότι τελευταία μέρα δεν ήθελα να σηκωθώ.

Το πολύ όμορφο Rondavelle Tiroule και ο πεζόδρομος του St. Leu, στον οποίο περπατούσα για πρώτη φορά τέτοια ώρα​

Παραδίπλα υπήρχε και μια σανίδα του σερφ, που στην αρχή νόμιζα ότι ήταν είτε διακοσμητική είτε ντουζιέρα, κάτι που είχα ξανασυναντήσει και αλλού. Όπως διαπίστωσα, ήταν ένας καμουφλαρισμένος προβολέας.

Σανίδα - Προβολέας για την αποψινή γιορτή​

Τελικά, γυρίζοντας σπίτι κάποια στιγμή το απόγευμα, διαπίστωσα πως σήμερα το βράδυ θα γινόταν το πάρτι. Στις εξέδρες που είχαν αρχίσει να στήνονται από την πρώτη μέρα που είχα έρθει στο St. Leu, υπήρχαν τεχνικοί και μουσικοί που δοκίμαζαν τα μηχανήματα. Οπότε, καθώς αύριο θα αναχωρούσα, επέστρεψα κατά τις 5 στο σπίτι για να ετοιμάσω για τελευταία φορά τις βαλίτσες και να κάνω ένα μπάνιο για να δω τι θα έλεγε το βράδυ.

Τελικά, το βράδυ ήταν πολύ όμορφο. Ο παραλιακός δρόμος είχε κλείσει για τα αυτοκίνητα και υπήρχαν διάφορες καντίνες κυρίως με τοπικές λιχουδιές.

Ο πεζοδρομημένος κεντρικός παραλιακός δρόμος​

Σε διάφορους δρόμους υπήρχαν παρεΐστικες μπάντες οι οποίες σιγά - σιγά μάζευαν κόσμο. Θύμιζε λίγο κάτι από Απόκριες η όλη φάση.

Μία από τις μπάντες (πάνω) και ο πεζόδρομος που έκανα βόλτα το μεσημέρι (κάτω)​

Από την άλλη, σε άλλα σημεία του παραλιακού δρόμου υπήρχαν διάσπαρτες συνολικά 4-5 μπάντες, οι οποίες έπαιζαν είτε τοπικές μουσικές είτε και πιο “δυτικές”. Στην αρχή υπήρχε λίγος κόσμος, από κάποιο σημείο και μετά μερικοί σηκώνονταν για λίγο χορό και σιγά - σιγά μαζευόταν κοινό.

Οι δύο κύριες μπάντες που έδιναν τραγουδούσαν (υπήρχαν και άλλες διάσπαρτες στο παραλιακό πάρκο)​

Στην εξέδρα που ήταν στην αρχή του δρόμου οι τραγουδιστές ήταν καλοί και κατάφεραν να μαζέψουν τον περισσότερο κόσμο, ενώ δημιουργούσαν κέφι και για χορό. Από την άλλη, κοντά στο σημείο που είχα κάτσει για φαγητό το μεσημέρι βρισκόταν μια μπάντα με ένα παππού τραγουδιστή. Εδώ είχε περισσότερη πλάκα, αφενός λόγω του παρουσιαστικού του παππού με την τραγιάσκα και τα χορευτικά του (δεν του φαινόταν ), όσο και με τα πιτσιρίκια που είχαν μαζευτεί και χόρευαν και αυτά μαζί με τους μεγάλους. Το τέλειο κλείσιμο της μέρας!


Τελικά, παρότι σήμερα έλεγα ότι θα στρίμωχνα ό,τι μπορούσα να δω, έκανα ακριβώς το αντίθετο. Από αξιοθέατα επισκέφθηκα μόνο την εκκλησία, ενώ όλη η άλλη μέρα κύλισε νωχελικά. Το μεσημέρι που πέρασα στο καφέ ήταν πολύ ωραίο! Αλλά και το βράδυ, όπου τελικά πρόλαβα το φεστιβάλ, πέρασα πολύ τέλεια: ήταν ό,τι έπρεπε για να μην με πιάσει στιγμή αυτή η κατάθλιψη της τελευταίας μέρας των διακοπών. Το φεστιβάλ αυτό ήταν τελείως απρογραμμάτιστο, δεν ήξερα καν ότι θα γινόταν κάτι εκείνο το πενθήμερο που θα έμενα εκεί.


To ΝΔ τμήμα του νησιού, με επίκεντρο τον St. Leu (άντε και τον St. Pierre) θα έλεγα ότι είναι το πιο “τουριστικοποιημένο”, αν μπορώ να το πω έτσι, για ένα νησί το οποίο δεν το λες και mainstream. Πέρα από τα διάσπαρτα πάρκα, όπως το Kelonia το οποίο δεν πρόλαβα να επισκεφθώ, στην περιοχή υπάρχουν πολλά γραφεία extreme sports, για τους λάτρεις των οποίων η περιοχή αυτή είναι παράδεισος. Στην περιοχή υπάρχει ακόμη και ένα μικρό αεροδρόμιο, το Pierrefonds (ZSE), από το οποίο αναχωρούν διάφορες τέτοιες πτήσεις. Επίσης, η περιοχή είναι ίσως η μόνη που προσφέρει ασφαλές κολύμπι στο νησί, αφού σε διάφορα σημεία της προστατεύεται από τον ύφαλο. Οι παραλίες δεν είναι αυτές που ίσως φαντάζεται κάποιος από ένα νησί που βρίσκεται σχεδόν πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω, όμως ελλείψει άλλων είναι ότι πρέπει για ένα διάλειμμα από τα φαράγγια, τους καταρράκτες και τα ηφαίστεια. Είπαμε πάντως, υπάρχει και ο Μαυρίκιος δίπλα. Ύστερα από την υπερβολική δόση φύσης, στον St. Leu έριξα ρυθμούς στην εξερεύνηση. Υπήρξαν κάποια μέρη τα οποία δεν επισκέφθηκα, τα οποία θα καταγράψω στο τέλος. Πάντως, δεδομένου ότι όποιος κατέβει εκεί κάτω θα το κάνει κυρίως για τη φύση, οι παραλίες της περιοχής και η “πολυκοσμία” της περιοχής (με την καλή έννοια), θα δώσει μια διαφορετική νότα ποικιλίας στις εικόνες που θα αποκομίσει.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 7
• 8
• 9
• 10
• 11
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 9 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[silversurfer]

// Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν, οπότε αν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας του tag για το νησί, παρακαλώ τους διαχειριστές να το προσθέσουν.

Απτην στιγμή που ειναι μέρος της Γαλλίας, δεν έχει ξεχωριστό tag (το ιδιο ισχύει κ για το Νησί του Πάσχα)

 

[Sassenach77]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

 

[Just Lori]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!


Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

 

[Nikos1986]

2. Λίγα Λόγια για τη Ρεϊνιόν

Το παρατσούκλι του νησιού είναι "Χαβάη του Ινδικού". Ένα ωραίο motto, αλλά πριν την εξιστόρηση, υπάρχουν διάφορα σημεία στα οποία θα χρειαστεί να σταθεί ένας υποψήφιος επισκέπτης. Μιας και δεν βρήκα άλλη πληροφορία για το νησί, πέρα από το portfolio του @kalspiros, ας τα καταγράψω όσο μπορώ για αναφορά σε κάθε επίδοξο επισκέπτη.

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Υπάρχει ο εγχώριος τουρισμός (βλ. Γάλλοι), αλλά οι ξένοι είναι λίγοι: οι φορές που άκουσα κάτι λίγα Αγγλικά και Γερμανικά ήταν άντε 1-2 μέσα στην κάθε μέρα. Δεν συνάντησα Έλληνες. Τα μονοπάτια δεν τα χαρακτηρίζεις και κατσάβραχα, αλλά δεν τα λες και φουλ περιποιημένα / αξιοποιημένα. Επίσης, η είσοδος ήταν δωρεάν σε όλα τα φυσικά αξιοθέατα του νησιού, ακόμη και στο ηφαίστειο.

Το νησί, με έκταση 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων (όσο όλα τα νησιά του Ιονίου μαζί), φιλοξενεί λίγο κάτω από 1.000.000 κατοίκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων μένουν δίπλα στη θάλασσα. Δεν λες ότι θα πηγαίνεις και σημειωτόν στους δρόμους ή ότι θα ψάχνεις μια θέση πάρκινγκ, αν και το έζησα και αυτό. Όμως διάφορες πτυχές του "πολιτισμού" και της "δυτικοποίησης" καταστρέφουν λίγο τον εξωτισμό που φαντάζεται κάποιος (και φανταζόμουν και εγώ) πριν πάει στο νησί.

Όσο δυνατό χαρτί είναι τα χερσαία τοπία, τόσο αδύναμο είναι οι παραλίες του νησιού. Οι φυσικές παραλίες, αυτές στις οποίες πρακτικά μπορείς να κολυμπήσεις, βρίσκονται στη δυτική ακτή. Οι ανατολικές και νότιες ακτές είναι έρμαιες των ωκεανών και του ηφαιστείου. Στα βόρεια και στα ανατολικά οι παραλίες συνήθως έχουν κοτρώνες και τα κύματα χτυπάνε αλύπητα την ακτή. Στο νότιο τμήμα υπάρχουν τεχνητές πισίνες, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια, προστατευμένος από τα κύματα. Επίσης, ανά διαστήματα τα τελευταία 15 χρόνια έχουν εμφανιστεί καρχαρίες στις ακτές του νησιού. Οι πισίνες αυτές προσφέρουν μια προστασία και από αυτούς, όπως και τα τμήματα της δυτικής ακτής που προστατεύονται από τον ύφαλο. Γενικά, το κολύμπι γίνεται στις πισίνες της νότιας ακτής και σε παραλίες της δυτικής ακτής όπου υπάρχει σήμανση. Επίσης, συνήθως σε αυτές υπάρχουν και ναυαγοσώστες που επιτηρούν τα νερά. Γι αυτό, όπως περιγράφω και στην ενότητα "Πρόσβαση" η Ρεϊνιόν μπορεί να συνδυαστεί με τον Μαυρίκιο για κάποιον που θέλει να κάνει και τα μπάνια του σε κάποιες "εξωτικές" παραλίες.

Από την άλλη, κάποιες περιοχές του νησιού είναι διάσημες στην κοινότητα των σέρφερς, όπως το St Leu το οποίο και επισκέφθηκα. Τα πρωινά, που έκανα βόλτα στην προκυμαία, έβλεπα σέρφερς σε κύματα 3 μέτρων, ίσως και μεγαλύτερα, που περιστασιακά σχημάτιζαν και σωλήνες.

Το St Leu έχει τη φήμη του "Queenstown του Ινδικού". Πέρα από το σέρφινγκ, στην περιοχή υπάρχουν πάμπολλα γραφεία για extreme sports (κυρίως παραπέντε από τις τριγύρω βουνοπλαγιές και ελεύθερη πτώση από το μικρό αεροδρόμιο Pierrefonds το οποίο εξυπηρετεί και πτήσεις από τον Μαυρίκιο).


Πρόσβαση

Για την πρόσβαση στο νησί, δεν υπάρχει το πλήθος των επιλογών που έχει κανείς πχ για τον γειτονικό Μαυρίκιο. Στην πράξη οι βολικές επιλογές από Ευρώπη είναι δύο. Η πρώτη είναι μέσω της "μαμάς" Γαλλίας, κυρίως από Παρίσι (CDG και ORY), με καθημερινές 11ωρες πτήσεις μέσω διαφόρων αεροπορικών (Air France, CorsAir, French Bee, Air Austral). Απευθείας πτήση από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα δεν υπάρχει.
Η δεύτερη επιλογή είναι μέσω Μαυρικίου, προς τον οποίο πετούν πολλές αεροπορικές. Από εκεί, υπάρχουν 5-10 πτήσεις τη μέρα για τη Ρεϊνιόν. Ο συνδυασμός των 2 νησιών αξίζει να ληφθεί υπόψη από κάποιον που θέλει να κάνει και μπάνια στη θάλασσα, καθώς οι παραλίες της Ρεϊνιόν δεν λένε και πολλά.

Επίσης, υπάρχουν 1-3 συνδέσεις τη βδομάδα με Γιοχάνεσμπουργκ, Σεϋχέλλες και Μπανκόνγκ. Η Ρεϊνιόν συνδέεται επίσης και με τη Μαδαγασκάρη, αν και η τελευταία αποτελεί από μόνη της ένα ξεχωριστό ταξιδιωτικό προορισμό.
Μια ιδιαιτερότητα είναι οι πτήσεις προς Κομόρες, αλλά και προς το άλλο Γαλλικό υπερπόντιο έδαφος της περιοχής, αυτό της Μαγιότ: τα νησιά αυτά είναι ψιλο-αποκομμένα, και αν κάποιος έχει ελεύθερες μέρες μπορούν να συνδυαστούν τέλεια με τη Ρεϊνιόν, ακόμα και με open-jaw εισιτήριο από Παρίσι.

Τέλος, η Ρεϊνιόν δεν ανήκει στη Σένγκεν. Αυτό σημαίνει πως στο Παρίσι θα γίνει έλεγχος διαβατηρίων, το ίδιο και στην επιστροφή. Επίσης, στο Παρίσι, κατά το check-in ζητούσαν και το εισιτήριο της επιστροφής. Εγώ είχα τυπωμένο το πρόγραμμα του ταξιδιού από ένα Word, στο οποίο είχα σημειώσει ημερομηνίες, αριθμούς πτήσεων, PNRs κλπ. Δεν χρειάστηκαν κάτι άλλο, ούτε τα τσέκαραν, απλά τους τα έδειξα και συνέχισα με την παράδοση της βαλίτσας.

Το νόμισμα είναι το ευρώ και ισχύει η δωρεάν περιαγωγή, οπότε δεν χρειάζεται κάποια άλλη διαδικαστική προετοιμασία πριν την πραγματοποίηση των κρατήσεων.


Οδήγηση

Πάμε τώρα στην πιο πονεμένη ιστορία: αυτή της οδήγησης. Ήταν αυτό που με κούρασε περισσότερο σε αυτό το ταξίδι. Ήμουν μόνος βέβαια, αλλά ας καταγραφεί για κάθε επίδοξο επισκέπτη...

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά, οπότε τουλάχιστον σε αυτό δεν υπάρχει πρόβλημα.

Η "εθνική" που βλέπεις στο Google Maps, με τις ετικέτες N1 και N2... Στην πραγματικότητα, ο δρόμος αυτός είναι κλειστός αυτοκινητόδρομος 2 λωρίδων ανά κατεύθυνση με διαχωριστικό μόνο στο ΒΔ τμήμα του νησιού. Ειδικά το αμφιλεγόμενο τμήμα του μεταξύ Le Port και Saint Denis, λέγεται ότι είναι ο πιο ακριβός αυτοκινητόδρομος που έχει κατασκευαστεί ποτέ, αναλογικά με το μήκος του. Το τμήμα του με τις γέφυρες πάνω από τη θάλασσα, στυλ Florida Hwy 1, μήκους περίπου 5 km, κόστισε σχεδόν 2 δις ευρώ.
Αντίθετα, στο ΝΑ τμήμα του νησιού, αυτός ο δρόμος γίνεται 1 λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς διαχωριστικό, με στροφές και χωρίς ιδιαίτερη ορατότητα. Στα καλά του σημεία θυμίζει τον ΒΟΑΚ.

Στο νησί κυριαρχούν οι κυκλικές διασταυρώσεις. Φανάρια συνάντησα μόνο στο Saint Denis και στο Saint Pierre, ενώ εικάζω ότι ίσως υπάρχουν και στο Saint Paul. Γενικά, φανάρια δεν θα δεις. Όμως οι κυκλικές διασταυρώσεις είναι πάμπολλες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και σε αποστάσεις 100 μέτρων η μια από την άλλη.

Ένα πρόβλημα, είναι οι χάρτες του Google Maps που σε διάφορα σημεία είναι ανενημέρωτοι. Έχουν κατασκευαστεί κάμποσες κυκλικές διασταυρώσεις, οι οποίες είτε εμφανίζονται σαν κλασικές διασταυρώσεις είτε απουσιάζουν εντελώς από το Google Maps (εντάξει, αυτό το προσπερνάς αν δεν βασίζεσαι στην φωνητική καθοδήγηση). Επίσης, τα ωράρια λειτουργίας σε πολλές περιπτώσεις ήταν λάθος (την πάτησα ψάχνοντας απεγνωσμένα για φαρμακείο), ενώ εμφανίζονταν και καταστήματα που έχουν κλείσει. Επίσης, σε διάφορες περιπτώσεις με έστελνε από χωματόδρομους που ήταν ιδιαίτερα δύσβατοι με συμβατικό ΙΧ (ποιο GPS σε πάει μέσω ενός δρόμου που ονομάζεται "Impasse τάδε"). Γενικά το Google Maps δεν με βόλεψε. Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετώπισα με τους χάρτες της Apple, τους οποίους άρχισα να χρησιμοποιώ όταν πια απηύδησα με το Google Maps.

Πέρα από την "εθνική", υπάρχουν πολλοί φιδογυριστοί δρόμοι, που κατευθύνονται στο εσωτερικό του νησιού. Ένα νησί που είναι γεμάτο από χαράδρες (γενικά το νησί είναι πολύ εντυπωσιακό αν δεις ένα 3D μοντέλο του). Για να μεταβείς στη διπλανή κοιλάδα ή στην απέναντι βουνοπλαγιά, που μπορεί να απέχει 3-4 χιλιόμετρα, μπορεί να σου φάει 1+ ώρα για να βγεις ύστερα από κάμποσες φουρκέτες στην ακτή και να ξαναρχίσεις να ανεβαίνεις τις φουρκέτες προς το εσωτερικό ξανά. Πάντως, βλέποντας αναβάτες να οδηγούν μηχανές μεγάλου κυβισμού σε αυτούς τους δρόμους τους ζήλεψα. Παρεμπιπτόντως, δεν θυμάμαι να είδα μηχανόβιο χωρίς κράνος. Ούτε ακόμη τους πιτσιρικάδες με τα σκουτεράκια.

Τρισδιάστατα μοντέλα του νησιού από Β->Ν (πάνω) και ΝΑ -> ΒΔ (κάτω) [ πηγή : cubebrush.co ]​

Οι δρόμοι αυτοί, προς το εσωτερικό του νησιού, κατά περιπτώσεις έχουν ομίχλη. Προστατευτική μπάρα προς την πλευρά του γκρεμού δεν θυμάμαι να υπάρχει πουθενά. Επίσης, από την πλευρά του βουνού υπάρχουν χαντάκια συνήθως 1 μέτρου βάθος και άλλου τόσου πλάτους, φαντάζομαι για τις βροχές. Επιπλέον, υπάρχουν πολύ λίγα σημεία για να σταματήσεις με ασφάλεια στην άκρη για να θαυμάσεις το πολλές φορές εντυπωσιακότατο τοπίο, το οποίο εύκολα σου αποσπά την προσοχή.

Σε όλους τους δρόμους, εκτός από το τμήμα της "κλειστής" εθνικής στα ΒΔ του νησιού, τα όρια ταχύτητας είναι χαμηλά. Του στυλ 30 km/h, στην καλή περίπτωση 50. Ελάχιστα είναι τα σημεία της "εθνικής" που επιτρέπεται να πας με 70. Πέρα από τις συχνές κυκλικές διασταυρώσεις που σε αναγκάζουν αν κόψεις ταχύτητα, υπάρχουν αμέτρητα τσιμεντένια σαμαράκια. Πραγματικά αμέτρητα.

Επίσης, στο νησί υπάρχουν πολλοί ποδηλατόδρομοι. Υπάρχουν λωρίδες για ποδήλατα ακόμη και στους δρόμους όπου τα αυτοκίνητα περνούν χωρίς κάποιο διαχωριστικό με όριο τα 70, στους οποίους ποδηλατόδρομους κυκλοφορούν ακόμα και πεζοί. Από την άλλη βέβαια, πολλές φορές στις λωρίδες αυτές δεν μπορεί να κινηθεί ποδήλατο, καθώς ενδέχεται να υπάρχουν κλαδιά ή και πεσμένα καλάμια. Πολλές φορές, οι ποδηλάτες οδηγούν στην κανονική λωρίδα των αυτοκινήτων, κάτι που σε ανηφόρες είναι πρόβλημα για τους οδηγούς που σχηματίζουν ουρές χωρίς δυνατότητα ασφαλής προσπέρασης.

Τέλος, κάτι που δεν περίμενα, ήταν η συνήθεια πολλών οδηγών να σου κολλάνε από πίσω. Χωρίς να βιάζονται ή να θέλουν να προσπεράσουν, ακόμη και στη δεξιά λωρίδα να οδηγείς. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν.


Εποχές

Το νησί, όντας στην τροπική ζώνη στο νότιο ημισφαίριο, επηρεάζεται από τους μουσώνες. Γενικά, η καλύτερη εποχή από πλευράς βροχοπτώσεων είναι το δικό μας καλοκαίρι, όπου εκεί είναι η ξηρή εποχή. Η θερμοκρασία, τουλάχιστον στο επίπεδο της θάλασσας είναι γύρω στους 20-25 βαθμούς όλο τον χρόνο. Στο εσωτερικό του νησιού, το οποίο είναι ορεινό, καθώς και στο ηφαίστειο, βγάζει την ψύχρα του. Δυστυχώς θα χρειαστεί να πάρεις κάθε είδος ρούχου, από λεπτό κοντομάνικο μέχρι φούτερ και οπωσδήποτε αντιανεμικό. Επίσης μποτάκια πεζοπορίας, καθώς σε διάφορα σημεία θα χρειαστεί να περάσεις από λάσπες ή και λίγα νερά καθ’οδόν προς τους καταρράκτες. Γενικά, το ανατολικό τμήμα του νησιού δέχεται περισσότερες βροχές, κάτι που το καταλαβαίνεις και από το πλήθος των καταρρακτών.

Η εκεί άνοιξη (Οκτώβριος - Νοέμβριος) είναι η εποχή που μεταναστεύουν οι φάλαινες και οι σφυροκέφαλοι, οπότε μπορεί κανείς να τα εντοπίσει στις δυτικές κυρίως ακτές.

Τέλος, στο διάστημα Οκτώβριος - Φεβρουάριος πραγματοποιούνται πολλά φεστιβάλ στα ανατολικά του νησιού, από τις κοινότητες Ινδών που μένουν σε αυτές τις περιοχές της Ρεϊνιόν.

 

[Nikos1986]

3. Πρόγραμμα

Το πρόγραμμα του ταξιδιού, το οποίο είχα σχεδιάσει, ήταν το εξής:

• 6/6 : Πτήση από Αθήνα για Παρίσι το μεσημεράκι. Εκεί θα παραλάμβανα τη βαλίτσα και θα ξαναέκανα check-in για το δεύτερο σκέλος του ταξιδιού, Παρίσι - Ρεϊνιόν. Άφιξη στην Ρεϊνιόν το επόμενο πρωί.
• 7/6 – 9/6 : Διαμονή στο Salazie για να εξερευνούσα το ΒΑ τμήμα του νησιού, μαζί με τα βουνά γύρω από το ίδιο το Salazie.
• 9/6 – 13/6 : Διαμονή στο Baril, κοντά στο Saint Philippe. Με βάση το Baril, θα γυρνούσα το νότιο τμήμα του νησιού.
• 13/6 – 16/6 : Διαμονή στο Bourg-Murat, κοντά στο Piton de la Fournaise. Από το Bourg-Murat θα εξερευνούσα το ηφαίστειο και την γύρω περιοχή. Με αυτή την επιλογή, εξοικονόμησα γύρω στη 1,5 ώρα πήγαινε-έλα, σε σχέση με το αν είχα ως βάση το Baril. Πάντως, ακόμη και από εκεί, ήταν 40 λεπτά οδήγηση έως το ηφαίστειο.
• 16/6 – 21/6 : Διαμονή στο St Leu. Έχοντας ως βάση αυτό, θα έβλεπα τη δυτική ακτή.
• 21/6 : Αναχώρηση το βραδάκι από τη Ρεϊνιόν για το Παρίσι, στο οποίο θα φτάναμε νωρίς το επόμενο πρωί.
• 22/6 : Μετάβαση στο αεροδρόμιο Le Bourget, στο οποίο πραγματοποιούνταν οι αεροπορικές επιδείξεις. Το βράδυ θα επέστρεφα στο Charles de Gaulle για την επιστροφή στην Αθήνα.

Οι πτήσεις Αθήνα – Παρίσι – Αθήνα θα γίνονταν με την Aegean.
Οι πτήσεις Παρίσι – Ρεϊνιόν – Παρίσι θα γίνονταν με την Air Austral.

Στο Salazie θα έμενα στο Villa le Jacaranda.
Στο Baril θα έμενα στο Le Farin la Pluie by Lonbraz Volkan.
Στο Bourg-Murat θα έμενα στο La Caz a Lena la Plaine des Cafres.
Στο St Leu θα έμενα στο Appartement la Marine.

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Με βάση τον παραπάνω χάρτη, φαίνεται η ανάγκη του σπασίματος των διανυκτερεύσεων, εν μέρει λόγω της περίεργης γεωμορφολογίας του νησιού. Οι διαδρομές είναι χρονοβόρες, με κουραστικές φουρκέτες στους ορεινούς δρόμους και συνεχή σταματήματα - ξεκινήματα στα σαμαράκια και στις κυκλικές διασταυρώσεις. Ανάλογα με τις περιοχές του νησιού που σκοπεύει να εξερευνήσει κανείς, το σπάσιμο των διανυκτερεύσεων το θεωρώ κάτι παραπάνω από απαραίτητο. Η επιλογή των τοποθεσιών που έκανα με βόλεψε στην πράξη και θα την πρότεινα ως βάση για την αναζήτηση των καταλυμάτων.

 

[Nikos1986]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Είδα κι εγώ Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία αλλά έφαγα πόρτα

Εντάξει, δεν έχει το κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του νότου ή την ιστορία του βορρά (για την ηπειρωτική χώρα λέω), αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

Είχε θέματα με καρχαρίες, που νομίζω ξεκίνησαν γύρω στο '10. Αλλά όπως λένε, αυτές ίσως είναι φήμες που διαδίδουν οι ανταγωνιστές γείτονες

Στα ανατολικά δεν τίθεται θέμα μπάνιου στη θάλασσα, θα δείτε και φωτογραφίες από εκεί. Όχι τόσο λόγω καρχαριών, αλλά λόγω της άγριας θάλασσας που έρχεται από τα ανοιχτά.

Στα νότια υπάρχουν rock pools, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια. Επίσης, στα ΝΔ υπάρχει προστατευτικός ύφαλος, ο οποίος κάνει ασφαλές το κολύμπι σε μια σειρά παραλιών με άμμο. Πάντως, μην περιμένετε παραλίες έτσι όπως τις έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.

Γι αυτό θεωρώ ότι το νησί συνδυάζεται τέλεια με Μαυρίκιο ή Σεϋχέλλες: τα νησιά αυτά φαίνονται να αλληλοσυμπληρώνονται όσον αφορά το τι προσφέρει το καθένα, ενώ κυρίως με Μαυρίκιο υπάρχουν και πολλές πτήσεις μέσα στη μέρα.

 

[alma]

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Réunion Island is the top spot for ‘horrifying’ shark attacks, podcast says

https://www.mensjournal.com/travel/reunion-island-bans-surfing-plans-massive-shark-kill

The island that's had so many shark attacks swimming is now banned

 

[Sassenach77]

αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Έχει ηφαίστειο! Αυτό της δίνει σοβαρό μπόνους! Στις Σειχέλλες θέλω να πάω για να κάνω τρέλες, το λέει και η Πωλίνα!

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

 

[Nikos1986]

4. Αθήνα - Παρίσι - Ρεϊνιόν

Από την Αθήνα είχα κλείσει την πτήση στις 13:45 για Παρίσι, όπου θα φτάναμε στις 16:15. Από το ίδιο terminal, 2D, θα συνέχιζα με την Air Austral, η οποία θα έφευγε στις 19:00. Τα εισιτήρια ήταν ξεχωριστά, οπότε έπρεπε να παραλάβω τις βαλίτσες και να τις ξαναδώσω για check-in για τη δεύτερη πτήση. Η αλλαγή της Air Austral που πήγε την πτήση 1 ώρα μετά μου έκατσε τέλεια, καθώς πλέον δεν θα είχα ανησυχία, δεδομένης της σχεδόν σίγουρης καθυστέρησης στην Αθήνα. Στην Ρεϊνιόν θα φτάναμε το επόμενο πρωί, στις 9:10.

Εν τέλει, από την Αθήνα απογειωθήκαμε με 1 ώρα καθυστέρηση, στις 14:45. Ξεκινήσαμε την τροχοδρόμηση μισή ώρα καθυστερημένοι και στο μισάωρο που περιμέναμε στον διάδρομο απογείωσης είχαν μαζευτεί άλλα 5 αεροπλάνα πίσω μας.

Η πτήση κύλισε πολύ ήσυχα, αν και σχεδόν όλη την ώρα πάνω από σύννεφα, ενώ πριν το καταλάβουμε κατεβαίναμε για την προσγείωση. Περάσαμε και μπροστά από το Concord, το οποίο είχα δει φευγαλέα μόνο την πρώτη φορά που είχα βρεθεί στο αεροδρόμιο του Παρισιού!

Αναχωρώντας από την Αθήνα (πάνω) και πετώντας πάνω από ένα άλλο αεροπλάνο, πάνω από την Ιταλία (κάτω)

Πάνω από τις Άλπεις (πάνω) και λίγο πριν προσγειωθούμε στο Παρίσι (κάτω)

Το Concord, κοντά σε ένα από τα κτήρια της Air France στο CDG​

Φτάνοντας στο Παρίσι, ύστερα από την παραλαβή της βαλίτσας ξεκίνησα για το γκισέ της Air Austral. Ήθελα να ξεμπέρδευα γρήγορα, για να έκανα μετά καμία βόλτα στο αεροδρόμιο με την ησυχία μου. Εν τέλει, φτάνοντας στο γκισέ υπήρχε μια τεράστια ουρά, η οποία προχωρούσε με απίστευτα αργό ρυθμό. Θα έφευγαν 2 κοντινές πτήσεις, μια για Ρεϊνινόν και μία για Μαγιότ. Εντύπωση μου έκανε ότι πριν φτάσουμε στο γκισέ υπήρχε μια κοπέλα της αεροπορικής που ζητούσε από όσους δεν ήμασταν Γάλλοι (μια πολύ μικρή μειοψηφία) να της δείξουμε τα στοιχεία του εισιτηρίου της επιστροφής και τότε μας έβαζε ένα αυτοκόλλητο στο διαβατήριο. Εγώ δεν είχα τυπωμένο κάτι, απλά της έδειξα ένα πρόγραμμα που είχα φτιάξει για το ταξίδι (στα Ελληνικά) που είχα καταγράψει και τα PNRs των πτήσεων. Δεν ήλεγξε κάτι άλλο, το είδε απλά και μου έβαλε το αυτοκόλλητο.

Παρότι η ώρα της επιβίβασης πλησίαζε, η ουρά προχωρούσε πολύ αργά. Θα ανησυχούσα μήπως δεν προλάβαινα να φτάσω στην πύλη, αλλά στο τέλος, με τόσο κόσμο που περίμενε στην ουρά, το αεροπλάνο θα έφευγε μισογεμάτο... Αφότου έδωσα τη βαλίτσα, σχετικά γρήγορα πέρασα τους ελέγχους και έφτασα στην πύλη.

Το αεροπλάνο ήταν ένα 777, στο οποίο ξεκινήσαμε την επιβίβαση κανένα 20λεπτο πριν την απογείωση. Από την 11ωρη πτήση, η οποία ήταν ολόκληρη βραδινή, δεν θυμάμαι και πολλά. Ήταν πολύ ήσυχη και χωρίς κουνήματα. Περάσαμε πάνω από την Ιταλία, την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Πετάξαμε πάνω από την Αιθιοπία, πριν ανοιχτούμε στον Ινδικό και προσγειωθούμε στο Σεν Ντενί, στα βόρεια της Ρεϊνιόν.

Το εσωτερικό του αεροπλάνου (πάνω), πετώντας πάνω από το Ιόνιο (μέση) και η πορεία που ακολουθήσαμε όταν πλέον φτάναμε στο Σεν Ντενί (κάτω)​

Το IFE εντάξει, καλό, αλλά είχε κάτι ψιλο-bugs (μετά από σχεδόν 14 ώρες θα πρέπει να φτάναμε καμία Ανταρκτική)...

Εντάξει, όχι και 13:47...​

Το δείπνο ήταν παραδόξως καλό για αεροπορική, έχοντας 2-3 επιλογές, εγώ τελικά ζήτησα κοτόπουλο κάρι. Μου έκανε εντύπωση που το σερβιριστήκαμε σε ένα ρομαντικό περιβάλλον, με τον πιλότο να έχει χαμηλώσει τα φώτα της καμπίνας.

Το δείπνο της Air Austral​

Εν τέλει, προσγειωθήκαμε λίγο πριν τις 9 το πρωί. Στο αεροπλάνο είχα κοιμηθεί αρκετά καλά, οπότε θα είχα ολόκληρη τη μέρα μπροστά για να ξεκινήσω την εξερεύνηση.

Έχοντας αποβιβαστεί στο St Denis​

Στο νησί είχα νοικιάσει αυτοκίνητο, πρώτη φορά από τη Hertz. Γενικά, όλες τις φορές μέχρι τώρα νοίκιαζα από την Avis, όμως οι τιμές της ήταν αρκετά πάνω από τη Hertz, οπότε έκλεισα με αυτή. Το αμάξι που πήρα ήταν ένα Renault Clio, το οποίο με βόλεψε μια χαρά, ακόμη και στους δρόμους με λακκούβες γύρω από το ηφαίστειο. Αφότου φόρτωσα τα πράγματα, ξεκίνησα τη βόλτα, αρχίζοντας με την ΒΑ πλευρά του νησιού!

 

[Nikos1986]

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

Μα οι καρχαρίες δεν είναι επικίνδυνοι...
Αν κάποιος δεν το πιστεύει να δει το 50 First Dates

Εντάξει, σοβαρά τώρα, οι παραλίες κυρίως στα ΝΔ έχουν ανοίξει, σε όσες δεν υπάρχει προστασία έχουν τοποθετήσει ταμπέλες με το γνωστό σήμα. Έκανα και μπάνιο εκεί, και γύρισα πίσω σώος (το χέρι το έφαγα στη λάβα, δεν ήταν καρχαρίας πάντως ).

 

[katkats]

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Τρελαίνομαι για "μουτζουρωμένους" χάρτες, όπως τις παλιές εποχές, χωρίς google maps (τότε που το ψωμί ήταν γλυκό - not).
Εννοείται ότι παραφυλάω για τα νέα ποστ της Réunion.