Γαλλία Ρεϊνιόν : Ο Κρυφός Προορισμός του Γάλλου Φυσιολάτρη

[Nikos1986]

7. Το Ηφαίστειο

Στο Bourg-Murat είχα αφιερώσει 3 διανυκτερεύσεις. Ήθελα να έχω τουλάχιστον 2 ολόκληρες μέρες εκεί για διάφορους λόγους. Εννοείται ήθελα να κάνω την πεζοπορία μέχρι την κορυφή του κρατήρα Dolomieu, η οποία θα έπαιρνε μια μέρα. Ακόμη κι αν δεν περπατούσα μέχρι και σε κάποιον άλλο κρατήρα, ήθελα να έβλεπα την περιοχή γύρω από την καλντέρα, η οποία είχε διάφορα ενδιαφέροντα σημεία. Θα ήμουν μόνος σε μια πεζοπορία που λέγεται ότι παίρνει 5 ώρες, αλλά για κάποιο λόγο στην πράξη ήξερα ότι θα μου έπαιρνε (αρκετά) παραπάνω. Επίσης, ήταν και το θέμα του καιρού: η ομίχλη εντάξει, θα ήταν σχεδόν σίγουρη, αλλά δεν ήξερα τι θα έπαιζε από βροχή εκεί πάνω. Στη χειρότερη, θα είχα καβάτζα και την τελευταία μέρα, όπου θα έφευγα για το St Leu.

Για κάποιον που επιχειρήσει την πεζοπορία, ας καταγράψω συνοπτικά κάποια διαδικαστικά:

1. Ο δρόμος μέχρι και που κατεβαίνει στο εσωτερικό της εξωτερικής καλντέρας (Plaine des Sables) από το Pas des Sables, είναι κανονική άσφαλτος.
2. Μόλις κατέβεις στο εσωτερικό της εξωτερικής καλντέρας, από εκεί που αρχίζει η μεγάλη ευθεία που βλέπεις από το Pas des Sables, μέχρι και το τελικό πάρκινγκ στην κορυφή της εσωτερικής καλντέρας (στο Pas de Bellecombe) είναι χωματόδρομος. Σε μεγάλο τμήμα του (παίζει και στο μεγαλύτερο) έχει βαθιές λακκούβες ή έχει ψιλο-καθιζήσεις. Πας αργά και με πολλά ζιγκ - ζαγκ (με 10 km/h λες ότι τρέχω).
3. Λίγο μετά από το πάρκινγκ στο Pas de Bellecombe (υψόμετρο 2320 m) ξεκινά η κατάβαση στην εσωτερική καλντέρα (Enclos Fouque), διαμέτρου 8 km. Η κατάβαση δεν είναι δύσκολη, με κάμποσα σκαλοπάτια. Συνολικά κατεβαίνεις γύρω στα 150 m. Η ανάβαση στην επιστροφή είναι πολύ πιο κουραστική.
4. Από την βάση της εσωτερικής καλντέρας (υψόμετρο 2190 m) μέχρι την μικρή σπηλιά Chapelle de Rosemont, η πεζοπορία είναι εύκολη, σε επίπεδη λάβα pahoehoe. Η διαδρομή είναι σχεδόν ευθεία.
5. Από την Chapelle de Rosemont αρχίζει η ανηφόρα προς την κορυφή του θόλου Dolomieu (υψόμετρο 2490 m). Ο θόλος αυτός περιλαμβάνει 2 κρατήρες: τον ίδιο τον Dolomieu που είναι προσβάσιμος, καθώς και τον μικρότερο σε έκταση αλλά λίγο ψηλότερο Bory, η πρόσβαση στον οποίο έχει απαγορευτεί. Τον κρατήρα Dolomieu τον προσεγγίζεις από τα αριστερά (βόρεια) και πλέον η διαδρομή είναι σε λάβα aa, κάτι που κάνει την ανάβαση αργή και με προσοχή.
6. Η συνολική πεζοπορία (πήγαινε - έλα) είναι 15 km. Εγώ επειδή είχα χρόνο το έκανα σε 9 ώρες με πολλές στάσεις και παρεκκλίσεις από το κύριο, σηματοδομημένο μονοπάτι. Πραγματικά κουραστική ήταν η ανάβαση από τον Enclos Fouque πάνω στο Pas de Bellecombe.
7. Το πεδίο είναι κρανίου τόπος. Δεν προστατεύεσαι από τον αέρα ή τη βροχή. Επίσης, δεν έχει νερό και για τις λίγες τουαλέτες στο Pas de Bellecombe θα χρειαστεί να περιμένεις πολύ.
8. Λόγω της ομίχλης, υπάρχουν άσπρα σημάδια σε όλο το μήκος της διαδρομής. Σε κάποια σημεία απέχουν 1-2 m μεταξύ τους. Πάντως, υπήρχαν περιπτώσεις (ο καιρός μου ήταν καλός) που τα έψαχνες, αν έχεις και την ομίχλη από πάνω ίσως είναι πρόβλημα. Σε εμένα άρχισε να βγάζει σύννεφα μέσα στην καλντέρα από τις 8, αλλά η πεζοπορία κύλισε καλά.
9. Από ρούχα θέλει τα πάντα όλα. Οπωσδήποτε μποτάκια πεζοπορίας και αντιανεμικό / αδιάβροχο. Όταν έφτασα στο Pas de Sable στις 6:30 για να δω την ανατολή είχε αέρα και παγωνιά (φανελάκι, φούτερ, μπουφάν και πάλι κρύωνες), κάποια στιγμή στον Foucque ήμουν με λεπτό μακρυμάνικο, ζακέτα και αντιανεμικό, ενώ την περισσότερη διαδρομή την έβγαλα με κοντομάνικο και αντιανεμικό. Γενικά, θέλει layering και βγάζεις / βάζεις στη διαδρομή.
10. Όσον αφορά τους χρόνους οδήγησης, η απόσταση Bourg-Murat έως Pas de Sables (~20 km) καλύπτεται περίπου σε 30 λεπτά, ενώ άλλα 20 λεπτά παίρνει το Pas de Sables έως Pas de Bellecombe (~5 km).

Παρακάτω έχω και ένα χάρτη στον οποίο έχω σημειώσει τα βήματα 1-5. Προσοχή στον προσανατολισμό του χάρτη (τα σημεία του ορίζοντα δεν είναι πάνω-κάτω-αριστερά-δεξιά).

Χάρτης με την πρόσβαση στο Piton de la Fournaise (ο προσανατολισμός του χάρτη δεν ακολουθεί τα σημεία του ορίζοντα)​

Ημέρα 8

Μιας και η σημερινή μέρα ξεκίνησε βροχερή, αποφάσισα να κάνω μια αναγνωριστική διαδρομή μέχρι το Pas de Bellecombe, το οποίο είναι το τελευταίο πάρκινγκ στο χείλος της εσωτερικής καλντέρας. Είχα σημειώσει κάποιες στάσεις καθ’οδόν, ενώ ήθελα να δω και σε τι κατάσταση ήταν ο χωματόδρομος από το Pas de Sables και μετά, για τον οποίο είχα διαβάσει διάφορα. Αν ο καιρός ήταν καλός αύριο, θα έκανα την πεζοπορία τότε, αλλιώς σαν έσχατη λύση είχα και τη μεθαυριανή μέρα.

Η είσοδος του πάρκου, όπου ακόμα βλέπεις δάσος​

Στην αρχή ο δρόμος διασχίζει δάσος, ενώ λίγο πριν το Nez de Boeuf η βλάστηση χαμηλώνει και βλέπεις και διάφορα λιβάδια.

Παρά τη βροχή και την ομίχλη, έκανα 3-4 στάσεις καθ'οδόν προς το Nez de Boeuf​

Για το viewpoint στο Nez de Boeuf είχα διαβάσει και δει φωτογραφίες από μια απίστευτη θέα του φαραγγιού Remparts. Ανυπομονούσα κι εγώ να το έβλεπα, όμως δεν μπορούσα να περιμένω και πολλά με αυτόν τον καιρό. Στο φαράγγι είχε καθίσει ένα άσπρο σύννεφο, ενώ όσο και να φύσαγε και να έβρεχε, το σύννεφο δεν έλεγε να φύγει από το φαράγγι.

Η πρώτη απόπειρα να δω τη θέα από το Nez de Boeuf​

Λίγο πριν τον Cratere Commerson, επιτέλους ανεβήκαμε πάνω από τα σύννεφα και φάνηκε για πρώτη φορά ήλιος. Ο ίδιος ο κρατήρας Commerson, σε υψόμετρο 2310 μέτρων, έχει διάμετρο 200 μέτρων και βάθος 230. Σχηματίστηκε από μια έκρηξη πριν από 2000 χρόνια, όπως και ο "πλαϊνός" Trou Fanfaron. Η λάβα από την έκρηξη διοχετεύτηκε μέσω του φαραγγιού Remparts (που ήθελα να δω από το Nez de Boeuf) προς τη θάλασσα, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το St Joseph. Στον κρατήρα υπάρχει μια μικρή εξέδρα, από την οποία μπορείς να δεις τον πυθμένα του.

Ο κρατήρας Commerson (πάνω), η ένωσή του με τον Trou Fanfaron (μέση) και ο ίδιος ο Trou Fanfaron, στο εσωτερικό του οποίου είχε καθίσει ένα σύννεφο (κάτω)​

Καθ’οδόν για το Pas de Sables, πέρασα δίπλα και από άλλους κρατήρες, πολλοί από τους οποίους ήταν "γεμάτοι" από σύννεφα. Η ερημιά του δρόμου στην κορυφή της καλντέρας ήταν εξίσου εντυπωσιακή.

Ο δρόμος που διαχίζει το άγριο τοπίο προς το Pas de Sables (πάνω και μέση) και ένας από τους κρατήρες στη διαδρομή (κάτω)​

Φτάνοντας στο ίδιο το Pas de Sables, η θέα ήταν παραπάνω από εκπληκτική. Μπροστά σου απλωνόταν η εξωτερική καλντέρα (Plaine des Sables) του ηφαιστείου. Ο δρόμος, ύστερα από κάποια ζιγκ-ζαγκ κατέβαινε στο εσωτερικό της καλντέρας, απ’όπου και συνέχιζε ευθεία για το χείλος της εσωτερικής καλντέρας και το Pas de Bellecombe. Από την άλλη, στα δεξιά, το χείλος της καλντέρας στο οποίο βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή, είχε καταρρεύσει. Από εκείνο το σημείο, ξεκινά και η Riviere Langevin, με τους καταρράκτες που είχα επισκεφθεί τις προηγούμενες μέρες.

Από το πάρκινγκ του Pas de Sables, ξεκινά ένα μονοπάτι προς τα δεξιά, προς ένα ακόμα viewpoint με εξίσου καλή θέα. Η προέκταση του μονοπατιού αυτού, συνεχίζει και από τα αριστερά, κατά μήκος του χείλους της εξωτερικής καλντέρας.

Η θέα του Plaine des Sables από το Pas de Sables​

Αφότου έκατσα εκεί κανένα μισάωρο τριγυρίζοντας στα 2 αυτά μονοπάτια, κατέβηκα και στον πυθμένα της εξωτερικής καλντέρας. Άφησα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, εκεί που τελειώνει η άσφαλτος και ξεκινά ο χωματόδρομος, και ξεκίνησα μια βόλτα τριγύρω. Το τοπίο ήταν κρανίου τόπος: έβλεπες πίσω σου να υψώνεται κάθετα το εξωτερικό χείλος της καλντέρας, πάνω στο οποίο βρισκόμουν πριν λίγο, ενώ μπροστά υπήρχε μια τεράστια έκταση, επίπεδη λες και την είχες περάσει με ένα τεράστιο οδοστρωτήρα. Σε διάφορα σημεία ξεπρόβαλλαν μικρά λοφάκια, θυμίζοντάς σου ότι κάτι γίνεται εκεί κάτω.

Έχοντας κατέβει στο Plaine des Sables​

Από εδώ, επέστρεψα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα τον χωματόδρομο προς το Pas de Bellecombe, στο χείλος της εσωτερικής καλντέρας. Ο δρόμος αυτός είχε πολλές βαθιές λακκούβες: όπως είπα είναι εφικτό να τον οδηγήσεις αλλά έχει κούνημα και πολλά ζιγκ-ζαγκ. Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι από τα "καλά" τμήματα, η τελευταία είμαι περισσότερο αντιπροσωπευτική για την κατάσταση που θα συναντήσεις.

Φωτογραφίες από τον χωματόδρομο που διασχίζει την εξωτερική καλτέρα (η τελευταία είναι περισσότερο αντιπροσωπευτική της κατάστασης του δρόμου) ​

Καθ’οδόν μπόρεσα να κάνω 1-2 στάσεις σε σημεία που το επέτρεπε ο δρόμος.

Στάσεις καθ'οδόν προς το Pas de Bellecombe​

Εν τέλει, έφτασα στο πάρκινγκ του Pas de Bellecombe. Από το ίδιο το πάρκινγκ, ξεκινά ένα μονοπάτι προς την είσοδο της εσωτερικής καλντέρας, ενώ σε μια διακλάδωσή του στην αρχή, υπάρχει ένα ακόμα viewpoint.

Πανοραμική φωτογραφία του Enclos Fouque, με τον Dolomieu μπροστά και το πάρκινγκ του Pas de Bellecombe στα δεξιά

Ο Enclos Fouque

Ο Formica Leo

Η είσοδος στο Pas de Bellecombe​

Γύρω από το Pas de Bellecombe έκανα βόλτες 1 - 1,5 ώρα. Χωρίς καν να κατέβω στην εσωτερική καλντέρα. Που παρεμπιπτόντως, βλέποντάς από το Pas de Bellecombe, η κατάβαση θα ήταν εύκολη, αλλά για την ανάβαση (λαμβάνοντας υπόψη και την διάσχιση του ίδιου του Enclos Fouque) θα μου έβγαινε η ψυχή. Τέλος πάντων, άδικα το σκεφτόμουν, το πρόβλημα αυτό θα με απασχολούσε αύριο το απόγευμα...

Η θέα ήταν εκπληκτική και πολύ εντυπωσιακή. Όμως, το τερπνόν μετά του ωφελίμου: είχα διαπιστώσει ότι όντως δεν έκοβε από πουθενά και σε όλη τη διαδρομή είσαι έρμαιο του καιρού. Αύριο θα χρειαστεί σίγουρα αντιανεμικό, καπέλο, για καλό και για κακό και χοντρά ρούχα, και βέβαια μπόλικο νερό. Το μόνο ερώτημα που έμενε ήταν το είδος του εδάφους στον πυθμένα της εσωτερικής καλντέρας: από εδώ που βρισκόμουν και μέχρι να πλησιάσεις στον Dolomieu φαινόταν επίπεδο, κάτι που ευτυχώς μου το επιβεβαίωσαν και πεζοπόροι που επέστρεφαν.

Στην επιστροφή, έκανα μια δεύτερη στάση στο Nez de Boeuf. Από πείσμα ήθελα να δω το εντυπωσιακό τοπίο του φαραγγιού. Ο καιρός ήταν λίγο καλύτερος από το πρωί: έβλεπες το φαράγγι, αλλά και πάλι υπήρχαν σύννεφα που έκρυβαν το κάτω μέρος και το φόντο. Τουλάχιστον, σε σχέση με το πρωί απουσίαζε η βροχή και ο αέρας. Και η θερμοκρασία ήταν καλύτερη...

Η δεύτερη απόπειρα του Nez de Boeuf, με λίγο λιγότερα σύννεφα​

Πάντως, το θέμα με τη θέα στο Nez de Boeuf, το είχα πάρει προσωπικά, θα σταματούσα κάθε φορά, μέχρι να πετύχαινα καθαρή την κοιλάδα!

Έχοντας ακόμα λίγη ώρα, θα προλάβαινα έστω και οριακά να επισκεπτόμουν και ένα ακόμα καταρράκτη, τον Biberon. Η τοποθεσία του στα ΒΔ του ηφαιστείου δεν βόλευε να συνδυαστεί με κάτι: δεν υπάρχει δρόμος από το Salazie, η ανατολική ακτή έχει πολλά να δεις για να αξίζει η παράκαμψη από το St Benoit, ενώ και από το Bourg-Murat βρισκόταν ξέμπαρκος, μόνος του, μισή ώρα στα ΒΑ. Έτσι, εκμεταλλεύτηκα τη 1,5 ώρα που είχα ακόμα φως για να τον επισκεφθώ.

Η διαδρομή κι εδώ ήταν πολύ ωραία, με εντυπωσιακές βουνοπλαγιές να οριοθετούν τις κοιλάδες. Κι εδώ δεν υπήρχαν χώροι στάθμευσης, οπότε άφηνες το αυτοκίνητο άκρη - άκρη στον δρόμο όπου έβρισκες κάποια ευθεία και δεν εμπόδιζε.

Η εντυπωσιακή διαδρομή προς τον Biberon, με ένα τέλειο καιρό​

Ο καταρράκτης Biberon έχει ύψος 250 μέτρα και έχει το χαρακτηριστικό (και πλεονέκτημα) ότι είναι ορατός από τον δρόμο. Επειδή είχε πάει ήδη 5:20, τη διαδρομή την έκανα με γρήγορο περπάτημα, και κάλυψα την απόσταση σε 15 λεπτά. Η διαδρομή είναι επίπεδη, το μόνο πρόβλημα είναι ότι διασχίζει την κοίτη του ποταμού που σχηματίζουν τα νερά του καταρράκτη 4 φορές (αν και την 4η δεν την εντόπισα ούτε στο πήγαινε ούτε στο έλα). Πάντως, όταν πήγα, τα νερά δεν ήταν φουσκωμένα, με λίγη προσοχή περνούσες και με αθλητικό παπούτσι. Σε κάποιες από τις διασχίσεις των κοιτών, το μονοπάτι κατά την επιστροφή σχηματίζει διχάλες, οι οποίες δεν είναι ορατές κατά το πήγαινε. Οπότε, σε αυτά τα σημεία, καλό είναι να κοιτάζεις προς τα πίσω από πού ήρθες.

Το μονοπάτι που καταλήγει στον Biberon​

Ύστερα από μια κατολίσθηση που έγινε το 2014 με θύματα μια οικογένεια που βρισκόταν στην λιμνούλα κάτω από τον καταρράκτη, η πρόσβαση εκεί απαγορεύτηκε. Από το 2019 έχει κατασκευαστεί μια μεταλλική πλατφόρμα περίπου στα 150 μέτρα πάνω από τη λιμνούλα του καταρράκτη, το ανέβα στην οποία ήταν λίγο κουραστικό. Ίσως βέβαια έπαιξε ρόλο και ο γρήγορος ρυθμός που έκανα ερχόμενος ως εδώ. Πάντως, σε όλο το μονοπάτι δεν συνάντησα κανέναν, πέρα από μια οικογένεια που επέστρεφε στο πάρκινγκ, όταν εγώ ξεκινούσα.

Η σκάλα που οδηγεί στην πλατφόρμα παρατήρησης του καταρράκτη (η κάτω είναι κατά την επιστροφή)​

Ο καταρράκτης, πρέπει να είναι από τους υψηλότερους που έχω δει. Πέρα από το ύψος του, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ότι ήταν ιδιαίτερα λεπτός.

Ο καταρράκτης Biberon (πάνω) και η λιμνούλα που σχηματίζεται στη βάση του (κάτω)​

Τελικά, στο αυτοκίνητο επέστρεψα λίγο μετά τις 6, ενώ έξω είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Σήμερα είχα πάρει μια πρώτη ιδέα για τη διαδρομή μέχρι το ηφαίστειο. Τον χρόνο που σου βγάζει το GPS δεν μπορείς να τον μειώσεις, αφού έτσι κι αλλιώς ο δρόμος είναι κατσικόδρομος. Επίσης, ιδιαίτερες εγκαταστάσεις δεν υπάρχουν (οι τουαλέτες στο πάρκινγκ του Pas de Bellecombe είναι σχεδόν μόνιμα κατειλημμένες), ο Enclos Fouque είναι κρανίου τόπος (όπως το περίμενα), ενώ και εκεί μέσα είσαι έρμαιο του καιρού.


Ημέρα 9

Επιτέλους, η μεγάλη μέρα είχε έρθει! Από χθες είχα σταμπάρει το Pas de Sables, στο οποίο θα ήθελα να έφτανα αρκετά νωρίς, ώστε να προλάβαινα την ανατολή.

Το προηγούμενο βράδυ είχα κοιμηθεί νωρίς, ώστε να σηκωνόμουν γύρω στις 5 και ύστερα από ένα απαραίτητα καλό πρωινό, να προλάβαινα να βρισκόμουν στις 6:30 στο Pas de Sables. Μιας και είχα πάει και χθες εκεί, είχα εντοπίσει 2-3 σημεία τριγύρω που θα είχα θέα, ενώ από την άλλη ήμουν προετοιμασμένος για την περίπτωση που φυσούσε, καθώς εκεί πάνω δεν θα έκοβε πουθενά. Φτάνοντας στο πάρκινγκ είχε μόνο 2-3 αυτοκίνητα, με καμία δεκαριά άτομα σκόρπια. Με το που έβλεπες τον κόσμο έξω καταλάβαινες την παγωνιά που είχε, χώρια και ο αέρας που λυσσομανούσε. Πάντως, πέρα από τα ρούχα για την πεζοπορία, είχα πάρει και το μπουφάν: ήταν η μόνη φορά που το χρειάστηκα στις διακοπές αυτές.

Εν τέλει, ο ήλιος έσκασε μύτη πάνω από τη βουνοκορφή στα βορειοανατολικά, γύρω στις 6:55. Συνολικά, στο Pas de Sables έκατσα σχεδόν 45 λεπτά: στην αρχή ήμασταν τα 2-3 αυτοκίνητα, στην πορεία μαζεύτηκαν γύρω στα 10. Κάποιοι είχαν σταματήσει στην άκρη του δρόμου που κατέβαινε στην εξωτερική καλντέρα, αλλά από εδώ πάνω είχε καλύτερη θέα.

Η ανατολή από το Pas de Sables​

Από το Pas de Sables ξεκίνησα αργά - αργά την μισάωρη οδήγηση μέχρι το Pas de Bellecombe. Και εκεί είχε κρύο, αλλά ξεκινώντας το περπάτημα για τα σκαλοπάτια του Enclos Fouque σκέφτηκα ότι το μπουφάν θα έπεφτε βαρύ στη συνέχεια που θα ζέσταινε και έτσι γύρισα στο αυτοκίνητο και το άφησα. Θα είχα στην αρχή φούτερ, λεπτό μακρυμάνικο και κοντομάνικο και φυσικά το αντιανεμικό. Θα άλλαζα τα ρούχα βλέποντας και κάνοντας στην πορεία. Το καλό ήταν ότι ο Enclos Fouque φαινόταν καθαρός, χωρίς σύννεφα σε αυτό το υψόμετρο, αλλά σχεδόν σίγουρα αυτό θα άλλαζε μέσα στη μέρα.

Παρεμπιπτόντως, κατεβαίνοντας με γρήγορο περπάτημα από το πάρκινγκ μέχρι την είσοδο της εσωτερικής καλντέρας, στις ταμπέλες έλεγε 5 λεπτά: στην πράξη το έκανα σχεδόν σε 10. Οπότε, γενικά στους χρόνους που σου λένε στις ταμπέλες μην τους λαμβάνεις και πολύ υπόψη.

Το κακοτράχαλο μονοπάτι που συνδέει το πάρκινγκ με το Pas de Bellecombe (τόσο κακοτράχαλη διαδρομή θα είναι ξανά στον Dolomieu)​

Το μονοπάτι που κατεβαίνει στην εσωτερική καλντέρα, είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Είναι σκαλοπάτια σε συνδυασμό με χωμάτινη και σε σημεία λασπωμένη κατηφόρα. Το κατέβα είναι ΟΚ, αλλά η ανάβαση είναι κουραστική. Βλέποντας την ταμπέλα στον πάτο της καλντέρας λένε για την ανάβαση 20 λεπτά: με τίποτα... Ίσα ίσα, μόνο το κατέβα πήρε ένα τέταρτο...

Πάντως, και από το κατέβα μπορούσες να θαυμάσεις το εσωτερικό της ίδιας της καλντέρας.

Τμήματα του μονοπατιού που κατεβαίνουν από το Pas de Bellecombe στον Enclos Fouque

Η θέα του Enclos Fouque από το μονοπάτι

Το εντυπωσιακό τοπίο που συναντάς, φτάνοντας στον Enclos Fouque​

Φτάνοντας κάτω έβλεπες σιγά σιγά τα σύννεφα να μπαίνουν στο εσωτερικό, κυρίως από τα δεξιά, ενώ σε λίγο ξεκίνησε και να ραντίζει. Παρ’ολ’αυτά, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο: ξεκινώντας τον χορό, θα χόρευα μέχρι το τέλος. Βλέποντας το τοίχωμα της καλντέρας, δεν θα το ξανανέβαινα τζάμπα... Το καλό ήταν ότι η λάβα ήταν όντως pahoehoe και θα διευκόλυνε το περπάτημα προς τον κρατήρα Dolomieu.

Η διαδρομή μέχρι τον Formica Leo είναι πολύ εύκολη, καθώς τον βλέπεις και μπροστά σου. Πρόκειται για ένα ανενεργό κρατήρα, που δημιουργήθηκε το 1753. Με ύψος 20 μέτρων, φαίνεται κυριολεκτικά ένας νάνος μέσα στην καλντέρα. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο Formica Leo είναι ένωση 2 μικρότερων κρατήρων σε ένα λοφάκι.

Ο Fromica Leo (η κάτω φωτογραφία, όπου φαίνονται καλύτερα οι 2 κρατήρες, είναι από την κατάβαση)​

Είναι ωραίο το γεγονός ότι υπάρχει ένα μικρό μονοπάτι που σου επιτρέπει να τον σκαρφαλώσεις και αν θες να κατέβεις και στο εσωτερικό του.

Το χείλος του Formica Leo (πάνω) και έχοντας κατέβει στον κρατήρα (μέση και κάτω)​

Από τον Formica Leo έβλεπες μπροστά σου τον Cratere Dolomieu ενώ τουλάχιστον τα σύννεφα από τα ΒΑ είχαν αρχίσει να διαλύονται. Βέβαια, όσο πήγαινε, διαπίστωσα ότι η καλντέρα μέσα στη μέρα τη μια φαινόταν ότι θα γέμιζε από σύννεφα, στη συνέχεια διαλύονταν και τούμπαλιν.

Η θέα που βλέπεις, έχοντας σκαρφαλώσει στο χείλος του Formica Leo​

Από τον Formica Leo, το μονοπάτι διακλαδίζεται στα 3, με την κάθε διακλάδωση να κατευθύνεται προς ένα διαφορετικό κρατήρα: η αριστερή στον Kapor, η δεξιά στον Rivals, ενώ η μεσαία που θα ακολουθούσα κι εγώ οδηγεί στον Dolomieu.

Το επόμενο τοπόσημο, είναι η Chapelle de Rosemont. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι εύκολη, περπατώντας στο μεγαλύτερο τμήμα της πάνω σε "σταθερή" λάβα pahoehoe. Από τον Formica Leo εγώ το έκανα σε 40 λεπτά, αλλά και με στάσεις για φωτογραφήσεις.

Το ομαλό τμήμα Formica Leo - Chapelle de Rosemont​

Όσο βλέπεις από μακριά τις "γλώσσες" που σχηματίζουν οι ροές λάβας από τον κρατήρα Dolomieu, όλα καλά. Φτάνοντας όμως κοντά, βλέπεις ότι πρόκειται για λάβα aa, η οποία θα σε συντροφεύει από εδώ και πέρα μέχρι το τέλος της πεζοπορίας. Οι δυσκολίες αφορούν τόσο το περπάτημα στις "πέτρες" λάβας, όσο και στο γεγονός ότι είναι ιδιαίτερα κοφτερές οπότε το περπάτημα γίνεται αργά και με προσοχή. Επίσης, λόγω της αιχμηρότητάς τους, δεν μπορείς να κάτσεις να ξεκουραστείς όποτε το έχεις ανάγκη.

Οι "γλώσσες" λάβας aa, που σηματοδοτούν το δύσκολο, τελευταίο κομμάτι της ανάβασης​

Η Chapelle de Rosemont, είναι μια μικρή "σπηλιά", η οποία σχηματίστηκε από αέρια που είχαν παγιδευτεί μέσα στη λάβα η οποία κρύωνε. Ουσιαστικά, είναι σαν ένα μικρό τούνελ λάβας, στο οποίο έχει καταρρεύσει ένα τμήμα από το πλάι της οροφής. Η "σπηλιά" είναι μικρή, όμως μπαίνοντας μέσα προστατεύεσαι από τον αέρα. Το άνοιγμα κοιτάζει προς τον Dolomieu, οπότε δεν φαίνεται από μακριά ερχόμενος από τη Formica Leo. Χοντρικά, βρίσκεται λίγο αφότου φτάσεις και αρχίσεις να περπατάς μεταξύ των 2 "γλωσσών" της aa.

Η Chapelle de Rosemont​

Λίγο μετά τη Chapelle de Rosemont, αρχίζει η τελική ανάβαση στον κρατήρα Dolomieu. Βλέποντας τον κρατήρα φάτσα μπροστά, το μονοπάτι κάνει τον γύρο από τα αριστερά (βόρεια) και τον προσεγγίζει από πίσω (ανατολικά). Οπότε, έχοντας τον κρατήρα σε απόσταση αναπνοής, έχει ακόμα περπάτημα. Τα κακά νέα είναι ότι πλέον είναι μόνο ανηφόρα (θα ανέβεις περίπου από τα 2.270 στα 2.500 μέτρα), σε χαλίκι με πέτρες και χωρίς σημεία να προστατευτείς από τον καιρό. Από την άλλη βέβαια, το τοπίο βγάζει μια όμορφη αγριάδα, ενώ ανά διαστήματα υπάρχουν μικρά τούνελ λάβας, πάνω στα οποία μπορείς να περπατήσεις για να διευκολύνεις τους αστραγάλους.

Ανεβαίνοντας την ΒΔ πλευρά του Dolomieu​

Επίσης, κυρίως προς την βόρεια πλευρά του Dolomieu, βλέπεις διάσπαρτους και άλλους μικρούς κρατήρες. Σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι το ηφαίστειο δεν ξεθυμαίνει απλά με τις εκρήξεις του (ήδη τεράστιου) Dolomieu. Επίσης, σε πολλά σημεία βλέπεις ρωγμές στο έδαφος, όπου κάποιες είναι εμφανώς τούνελ λάβας στα οποία έχει καταρρεύσει η οροφή, ενώ σε άλλες αναρωτιέσαι αν οφείλονται στην επίδραση του καιρού ή του ίδιου του ηφαιστείου.

Μερικές από τις πάμπολλες ρωγμές και κώνους στη ΒΑ πλαγιά του Dolomieu​

Επίσης, σε αυτό το τμήμα, τον κρατήρα τον έχεις στα δεξιά και όχι μπροστά, οπότε έχεις πιο άμεση την αίσθηση ότι περπατάς σε μια γυμνή βουνοπλαγιά, με τα σύννεφα στα αριστερά και σε χαμηλότερο υψόμετρο.

Το τελευταίο στάδιο της ανάβασης, το οποίο με βάση την ανηφόρα πριν σου φαίνεται παιχνιδάκι ​

Ανεβαίνοντας μαζί με τους υπόλοιπους που φαίνονται στις φωτογραφίες, το τμήμα Chapelle de Rosemont - Dolomieu το κάναμε σε 2 ώρες. Το τμήμα μέχρι να φτάσουμε στα βόρεια του Dolomieu ήταν το πιο κουραστικό και κάναμε κάμποσες στάσεις καθ’οδόν. Τουλάχιστον ο ουρανός ήταν καθαρός, αν και είχαμε καπέλο και αντηλιακό για να μην καιγόμασταν. Στο τμήμα αυτό είχα κοντομάνικο και αντιανεμικό: ανά διαστήματα έβγαζα το αντιανεμικό, αλλά από το φόβο μην κρυώσω μετά από λίγο το ξαναέβαζα.

Στην τελευταία ανηφόρα προς το viewpoint του κρατήρα Dolomieu, ξαφνικά έβγαλε σύννεφα και άρχισε να ψιλοβρέχει. Παρ’ολ’αυτά, ακόμη και καταιγίδα να έριχνε, εγώ θα πήγαινα. Την πεζοπορία την είχα βγάλει! Εν τέλει, έφτασα πάνω λίγο μετά τις 11 και αν χρειαζόταν θα έμενα και μέχρι το βράδυ για να καθαρίσει ο καιρός. Όμως ήμουν τυχερός. Ο καιρός καθάρισε μετά από μόλις 8 λεπτά: βλέποντας τα timestamps των φωτογραφιών, την πρώτη φωτογραφία στον κρατήρα την έβγαλα 11:13 και στις 11:21 είχε ήδη καθαρίσει. Εκεί πάνω είχε ένα ελαφρύ αεράκι, γενικά ήταν τέλεια.

Πανοραμική φωτογραφία του κρατήρα Dolomieu

Ο κρατήρας Dolomieu​

Το χείλος του κρατήρα σήμερα έχει διάμετρο σχεδόν ένα χιλιόμετρο, ενώ όταν πρωτοσχηματίστηκε το 1791 ήταν πολύ μικρότερο, στα 200 μέτρα. Ο πάτος του κρατήρα έχει βάθος 350 μέτρα, δηλαδή πρακτικά βρίσκεται λίγο χαμηλότερα από το Chapelle de Rosemont. Με τα χρόνια, υπόγεια, το εσωτερικό του κρατήρα γεμίζει με λάβα, ώσπου κάποια μεγάλη έκρηξη να αδειάσει την υπόγεια λίμνη που έχει σχηματιστεί. Η τελευταία μεγάλη έκρηξη σημειώθηκε το 2007, όπου και κατέρρευσε η κορυφή και αποκαλύφθηκε το θέαμα που είχαμε μπροστά μας. Ο κρατήρας, με την πάροδο των χρόνων, θα ξαναφουσκώσει με τη λάβα, μέχρι να ξαναεκραγεί το ηφαίστειο και ο κύκλος να επαναληφθεί.

Δυτικά του Dolomieu βρίσκεται ο κρατήρας Bory. Ο μικρότερος αυτός κρατήρας, διαμέτρου 350 μέτρων, είναι παλαιότερος από τον Dolomieu και δεν έχει εκραγεί από το 1971. Μέχρι την έκρηξη του 2007 το μονοπάτι από τον Dolomieu συνέχιζε και στον Bory. Πλέον λόγω των κατολισθήσεων και της αστάθειας της κορυφής, τα μονοπάτια που οδηγούν στον Bory (είτε από τον Dolomieu είτε από τη Chapelle de Rosemont ή τον Formica Leo) έχουν κλείσει.

Η αστάθεια και στις 2 πλευρές του Dolomieu γίνεται φανερή από τις κατολισθήσεις που φαίνονται από το viewpoint (ο Bory είναι μερικώς ορατός στην πάνω φωτογραφία, καθώς το τοίχωμα που τον διαχωρίζει από τον Dolomieu έχει εν μέρει καταρρεύσει)

Μία μικρή ροή λάβας​

Στην κορυφή του Dolomieu υπήρχε ένας ορθογώνιος "ζωγραφισμένος" χώρος, ο οποίος οριοθετούσε το viewpoint, αν και δεν σε εμπόδιζε κάτι να εξερευνήσεις και λίγο τριγύρω. Όμως ο κόσμος δεν ήταν τόσος πολύς και ήμασταν ψιλοδιασκορπισμένοι, οπότε ήταν όμορφα. Το μόνο ενοχλητικό ήταν τα ελικόπτερα που περιστασιακά πετούσαν από πάνω, πηγαινοερχόμενα στον κρατήρα. Δεν προσγειώνονταν, απλά το ηφαίστειο αποτελεί μία από τις στάσεις των tours που προσφέρονται στο νησί.

Ύστερα από κάμποση ώρα στον Dolomieu και αφότου έκανα 2-3 βόλτες τριγύρω από το viewpoint, ξεκίνησα τον γυρισμό. Ίσως στις 12:30 να έφυγα και νωρίς, αλλά δεν ήξερα πόσο χρόνο θα μου έπαιρνε η επιστροφή, ενώ και στο σπίτι είχα προετοιμασίες. Προφανώς, τουλάχιστον μέχρι τον Formica Leo, η επιστροφή ήταν κατηφορική και άρα πιο ξεκούραστη.

Το καλό στην επιστροφή ήταν ότι την ξεκινούσες ξεκούραστος και έβλεπες ξεκάθαρα τα διάφορα χαρακτηριστικά τοπόσημα της διαδρομής, οπότε μπορούσες εύκολα να αποκλίνεις από το σημαδεμένο μονοπάτι για να δεις και κάτι άλλο.

Επιστρέφοντας από το viewpoint του Dolomieu στον Enclos Fouque​

Θυμάμαι τελειώνοντας τον κύκλο του Dolomieu, έκατσα κάπου στο σημείο που ξεκινούσε η pahoehoe. Το πρώτο κομμάτι της επιστροφής είχε τελειώσει, αφού είχα διασχίσει την ασταθή λάβα έως εκεί. Έκατσα κανένα εικοσάλεπτο να ξαποστάσω: όχι τόσο λόγω της κούρασης (αν και πήγα να φύγω κουτρουβάλα 1-2 φορές αγνοόντας τον κίνδυνο της κατάβασης θεωρόντας ότι τα δύσκολα έπονταν ), αλλά επειδή μου φαινόταν πολύ όμορφο το τοπίο. Έβλεπες τον Enclos Fouque με το τεράστιο χείλος του, και παρότι τα σύννεφα έμπαιναν συνεχώς από αριστερά και δεξιά, διαλύονταν πριν συναντηθούν. Επίσης, επικρατούσε μια απόλυτη ησυχία, αν και περιστασιακά κόσμος πηγαινοερχόταν.

Φωτογραφίες από το σημείο που είχα κάτσει στην επιστροφή, στο ύψος που επιτέλους άρχιζε η pahoehoe

Φτάνοντας στον Formica Leo, προσπαθόντας να πάρω την απόφαση να ξεκινήσω την ανηφόρα για το Pas de Bellecombe ​

Χοντρικά, με κάμποσες στάσεις, τον γύρο του Dolomieu τον έκανα σε 1 ώρα, άλλη 1 ώρα ήταν μέχρι τον Formica Leo (20 λεπτά στάση στην pahoehoe) και άλλη μια ώρα μου πήρε μέχρι να ανέβω και να επιστρέψω στο πάρκινγκ. Η τελική ανάβαση ήταν πολύ κουραστική, δεδομένου ότι είχα ήδη περπατήσει σχεδόν 15 χιλιόμετρα.

Ανεβαίνοντας προς το Pas de Bellecombe, η θέα ήταν εξίσου εντυπωσιακή (ή απλά ήταν δικαιολογία για ν αξαποστάσω για λίγο παραπάνω )​

Στο πάρκινγκ επέστρεψα κατά τις 3:30, λίγο ξεθεωμένος από την ανηφόρα στο τέλος. Παρ’ολ’αυτά όμως και πολύ ενθουσιασμένος από την πεζοπορία και το θέαμα: το ηφαίστειο ήταν αυτό που με είχε πρωτοπαρακινήσει να κάνω αυτό το ταξίδι.

Πέρα από τον Dolomieu, στον ίδιο τον Enclos Fouque υπάρχουν και άλλοι κρατήρες που είναι προσβάσιμοι, με τα μονοπάτια να ξεκινούν είτε από το ύψος του Formica Leo, είτε από της Chapelle de Rosemont. Ο παρακάτω χάρτης είναι από το Pas de Bellecombe, δυστυχώς δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση.

Χάρτης με τα ανοικτά μονοπάτια του Enclos Fouque (εγώ ακολούθησα το κόκκινο προς τον Dolomieu)​

Η τελευταία μέρα σήμερα ήταν ένα ακόμη highlight της επίσκεψης στο νησί. Αν ήταν να έδινα μερικές συμβουλές σε κάποιον που θέλει να επιχειρήσει την πεζοπορία, θα ήταν πρώτον να διανυκτερεύσει σε ένα κατάλυμα κοντά στο ηφαίστειο, γλιτώνοντας τουλάχιστον 1,5 ώρα οδήγησης από την ακτή. Δεύτερον, από ρούχα η καλύτερη λύση είναι το layering, με οπωσδήποτε αντιανεμικό, καπέλο και αντηλιακό. Όσον αφορά το νερό, 2 μεγάλα μπουκάλια μου έφτασαν. Τέλος, η αυθημερόν επίσκεψη σε 2 ή περισσότερους κρατήρες εντός του Enclos Fouque δεν θεωρώ πως είναι ρεαλιστικό σενάριο, δεδομένου των υπάρχοντων μονοπατιών.
Παρά την κούραση, η μέρα στο Piton de la Fournaise ήταν μια αλησμόνητη μέρα. Και γενικά, το τριήμερο που πέρασα στο Bourg-Murat, με την καθημερινή βραδινή ομίχλη, τον λίγο κόσμο που κυκλοφορούσε έξω, το πολύ ωραίο φαγητό και ντεκόρ του Le O’QG... Άνετα θα καθόμουν και μια βδομάδα εκεί, είτε για να εξερευνούσα την περιοχή είτε απλά για να απολάμβανα την ηρεμία του μέρους.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 6
• 7
• 8
• 9
• 10
• 12
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 8 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[silversurfer]

// Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν, οπότε αν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας του tag για το νησί, παρακαλώ τους διαχειριστές να το προσθέσουν.

Απτην στιγμή που ειναι μέρος της Γαλλίας, δεν έχει ξεχωριστό tag (το ιδιο ισχύει κ για το Νησί του Πάσχα)

 

[Sassenach77]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

 

[Just Lori]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!


Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

 

[Nikos1986]

2. Λίγα Λόγια για τη Ρεϊνιόν

Το παρατσούκλι του νησιού είναι "Χαβάη του Ινδικού". Ένα ωραίο motto, αλλά πριν την εξιστόρηση, υπάρχουν διάφορα σημεία στα οποία θα χρειαστεί να σταθεί ένας υποψήφιος επισκέπτης. Μιας και δεν βρήκα άλλη πληροφορία για το νησί, πέρα από το portfolio του @kalspiros, ας τα καταγράψω όσο μπορώ για αναφορά σε κάθε επίδοξο επισκέπτη.

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Υπάρχει ο εγχώριος τουρισμός (βλ. Γάλλοι), αλλά οι ξένοι είναι λίγοι: οι φορές που άκουσα κάτι λίγα Αγγλικά και Γερμανικά ήταν άντε 1-2 μέσα στην κάθε μέρα. Δεν συνάντησα Έλληνες. Τα μονοπάτια δεν τα χαρακτηρίζεις και κατσάβραχα, αλλά δεν τα λες και φουλ περιποιημένα / αξιοποιημένα. Επίσης, η είσοδος ήταν δωρεάν σε όλα τα φυσικά αξιοθέατα του νησιού, ακόμη και στο ηφαίστειο.

Το νησί, με έκταση 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων (όσο όλα τα νησιά του Ιονίου μαζί), φιλοξενεί λίγο κάτω από 1.000.000 κατοίκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων μένουν δίπλα στη θάλασσα. Δεν λες ότι θα πηγαίνεις και σημειωτόν στους δρόμους ή ότι θα ψάχνεις μια θέση πάρκινγκ, αν και το έζησα και αυτό. Όμως διάφορες πτυχές του "πολιτισμού" και της "δυτικοποίησης" καταστρέφουν λίγο τον εξωτισμό που φαντάζεται κάποιος (και φανταζόμουν και εγώ) πριν πάει στο νησί.

Όσο δυνατό χαρτί είναι τα χερσαία τοπία, τόσο αδύναμο είναι οι παραλίες του νησιού. Οι φυσικές παραλίες, αυτές στις οποίες πρακτικά μπορείς να κολυμπήσεις, βρίσκονται στη δυτική ακτή. Οι ανατολικές και νότιες ακτές είναι έρμαιες των ωκεανών και του ηφαιστείου. Στα βόρεια και στα ανατολικά οι παραλίες συνήθως έχουν κοτρώνες και τα κύματα χτυπάνε αλύπητα την ακτή. Στο νότιο τμήμα υπάρχουν τεχνητές πισίνες, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια, προστατευμένος από τα κύματα. Επίσης, ανά διαστήματα τα τελευταία 15 χρόνια έχουν εμφανιστεί καρχαρίες στις ακτές του νησιού. Οι πισίνες αυτές προσφέρουν μια προστασία και από αυτούς, όπως και τα τμήματα της δυτικής ακτής που προστατεύονται από τον ύφαλο. Γενικά, το κολύμπι γίνεται στις πισίνες της νότιας ακτής και σε παραλίες της δυτικής ακτής όπου υπάρχει σήμανση. Επίσης, συνήθως σε αυτές υπάρχουν και ναυαγοσώστες που επιτηρούν τα νερά. Γι αυτό, όπως περιγράφω και στην ενότητα "Πρόσβαση" η Ρεϊνιόν μπορεί να συνδυαστεί με τον Μαυρίκιο για κάποιον που θέλει να κάνει και τα μπάνια του σε κάποιες "εξωτικές" παραλίες.

Από την άλλη, κάποιες περιοχές του νησιού είναι διάσημες στην κοινότητα των σέρφερς, όπως το St Leu το οποίο και επισκέφθηκα. Τα πρωινά, που έκανα βόλτα στην προκυμαία, έβλεπα σέρφερς σε κύματα 3 μέτρων, ίσως και μεγαλύτερα, που περιστασιακά σχημάτιζαν και σωλήνες.

Το St Leu έχει τη φήμη του "Queenstown του Ινδικού". Πέρα από το σέρφινγκ, στην περιοχή υπάρχουν πάμπολλα γραφεία για extreme sports (κυρίως παραπέντε από τις τριγύρω βουνοπλαγιές και ελεύθερη πτώση από το μικρό αεροδρόμιο Pierrefonds το οποίο εξυπηρετεί και πτήσεις από τον Μαυρίκιο).


Πρόσβαση

Για την πρόσβαση στο νησί, δεν υπάρχει το πλήθος των επιλογών που έχει κανείς πχ για τον γειτονικό Μαυρίκιο. Στην πράξη οι βολικές επιλογές από Ευρώπη είναι δύο. Η πρώτη είναι μέσω της "μαμάς" Γαλλίας, κυρίως από Παρίσι (CDG και ORY), με καθημερινές 11ωρες πτήσεις μέσω διαφόρων αεροπορικών (Air France, CorsAir, French Bee, Air Austral). Απευθείας πτήση από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα δεν υπάρχει.
Η δεύτερη επιλογή είναι μέσω Μαυρικίου, προς τον οποίο πετούν πολλές αεροπορικές. Από εκεί, υπάρχουν 5-10 πτήσεις τη μέρα για τη Ρεϊνιόν. Ο συνδυασμός των 2 νησιών αξίζει να ληφθεί υπόψη από κάποιον που θέλει να κάνει και μπάνια στη θάλασσα, καθώς οι παραλίες της Ρεϊνιόν δεν λένε και πολλά.

Επίσης, υπάρχουν 1-3 συνδέσεις τη βδομάδα με Γιοχάνεσμπουργκ, Σεϋχέλλες και Μπανκόνγκ. Η Ρεϊνιόν συνδέεται επίσης και με τη Μαδαγασκάρη, αν και η τελευταία αποτελεί από μόνη της ένα ξεχωριστό ταξιδιωτικό προορισμό.
Μια ιδιαιτερότητα είναι οι πτήσεις προς Κομόρες, αλλά και προς το άλλο Γαλλικό υπερπόντιο έδαφος της περιοχής, αυτό της Μαγιότ: τα νησιά αυτά είναι ψιλο-αποκομμένα, και αν κάποιος έχει ελεύθερες μέρες μπορούν να συνδυαστούν τέλεια με τη Ρεϊνιόν, ακόμα και με open-jaw εισιτήριο από Παρίσι.

Τέλος, η Ρεϊνιόν δεν ανήκει στη Σένγκεν. Αυτό σημαίνει πως στο Παρίσι θα γίνει έλεγχος διαβατηρίων, το ίδιο και στην επιστροφή. Επίσης, στο Παρίσι, κατά το check-in ζητούσαν και το εισιτήριο της επιστροφής. Εγώ είχα τυπωμένο το πρόγραμμα του ταξιδιού από ένα Word, στο οποίο είχα σημειώσει ημερομηνίες, αριθμούς πτήσεων, PNRs κλπ. Δεν χρειάστηκαν κάτι άλλο, ούτε τα τσέκαραν, απλά τους τα έδειξα και συνέχισα με την παράδοση της βαλίτσας.

Το νόμισμα είναι το ευρώ και ισχύει η δωρεάν περιαγωγή, οπότε δεν χρειάζεται κάποια άλλη διαδικαστική προετοιμασία πριν την πραγματοποίηση των κρατήσεων.


Οδήγηση

Πάμε τώρα στην πιο πονεμένη ιστορία: αυτή της οδήγησης. Ήταν αυτό που με κούρασε περισσότερο σε αυτό το ταξίδι. Ήμουν μόνος βέβαια, αλλά ας καταγραφεί για κάθε επίδοξο επισκέπτη...

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά, οπότε τουλάχιστον σε αυτό δεν υπάρχει πρόβλημα.

Η "εθνική" που βλέπεις στο Google Maps, με τις ετικέτες N1 και N2... Στην πραγματικότητα, ο δρόμος αυτός είναι κλειστός αυτοκινητόδρομος 2 λωρίδων ανά κατεύθυνση με διαχωριστικό μόνο στο ΒΔ τμήμα του νησιού. Ειδικά το αμφιλεγόμενο τμήμα του μεταξύ Le Port και Saint Denis, λέγεται ότι είναι ο πιο ακριβός αυτοκινητόδρομος που έχει κατασκευαστεί ποτέ, αναλογικά με το μήκος του. Το τμήμα του με τις γέφυρες πάνω από τη θάλασσα, στυλ Florida Hwy 1, μήκους περίπου 5 km, κόστισε σχεδόν 2 δις ευρώ.
Αντίθετα, στο ΝΑ τμήμα του νησιού, αυτός ο δρόμος γίνεται 1 λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς διαχωριστικό, με στροφές και χωρίς ιδιαίτερη ορατότητα. Στα καλά του σημεία θυμίζει τον ΒΟΑΚ.

Στο νησί κυριαρχούν οι κυκλικές διασταυρώσεις. Φανάρια συνάντησα μόνο στο Saint Denis και στο Saint Pierre, ενώ εικάζω ότι ίσως υπάρχουν και στο Saint Paul. Γενικά, φανάρια δεν θα δεις. Όμως οι κυκλικές διασταυρώσεις είναι πάμπολλες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και σε αποστάσεις 100 μέτρων η μια από την άλλη.

Ένα πρόβλημα, είναι οι χάρτες του Google Maps που σε διάφορα σημεία είναι ανενημέρωτοι. Έχουν κατασκευαστεί κάμποσες κυκλικές διασταυρώσεις, οι οποίες είτε εμφανίζονται σαν κλασικές διασταυρώσεις είτε απουσιάζουν εντελώς από το Google Maps (εντάξει, αυτό το προσπερνάς αν δεν βασίζεσαι στην φωνητική καθοδήγηση). Επίσης, τα ωράρια λειτουργίας σε πολλές περιπτώσεις ήταν λάθος (την πάτησα ψάχνοντας απεγνωσμένα για φαρμακείο), ενώ εμφανίζονταν και καταστήματα που έχουν κλείσει. Επίσης, σε διάφορες περιπτώσεις με έστελνε από χωματόδρομους που ήταν ιδιαίτερα δύσβατοι με συμβατικό ΙΧ (ποιο GPS σε πάει μέσω ενός δρόμου που ονομάζεται "Impasse τάδε"). Γενικά το Google Maps δεν με βόλεψε. Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετώπισα με τους χάρτες της Apple, τους οποίους άρχισα να χρησιμοποιώ όταν πια απηύδησα με το Google Maps.

Πέρα από την "εθνική", υπάρχουν πολλοί φιδογυριστοί δρόμοι, που κατευθύνονται στο εσωτερικό του νησιού. Ένα νησί που είναι γεμάτο από χαράδρες (γενικά το νησί είναι πολύ εντυπωσιακό αν δεις ένα 3D μοντέλο του). Για να μεταβείς στη διπλανή κοιλάδα ή στην απέναντι βουνοπλαγιά, που μπορεί να απέχει 3-4 χιλιόμετρα, μπορεί να σου φάει 1+ ώρα για να βγεις ύστερα από κάμποσες φουρκέτες στην ακτή και να ξαναρχίσεις να ανεβαίνεις τις φουρκέτες προς το εσωτερικό ξανά. Πάντως, βλέποντας αναβάτες να οδηγούν μηχανές μεγάλου κυβισμού σε αυτούς τους δρόμους τους ζήλεψα. Παρεμπιπτόντως, δεν θυμάμαι να είδα μηχανόβιο χωρίς κράνος. Ούτε ακόμη τους πιτσιρικάδες με τα σκουτεράκια.

Τρισδιάστατα μοντέλα του νησιού από Β->Ν (πάνω) και ΝΑ -> ΒΔ (κάτω) [ πηγή : cubebrush.co ]​

Οι δρόμοι αυτοί, προς το εσωτερικό του νησιού, κατά περιπτώσεις έχουν ομίχλη. Προστατευτική μπάρα προς την πλευρά του γκρεμού δεν θυμάμαι να υπάρχει πουθενά. Επίσης, από την πλευρά του βουνού υπάρχουν χαντάκια συνήθως 1 μέτρου βάθος και άλλου τόσου πλάτους, φαντάζομαι για τις βροχές. Επιπλέον, υπάρχουν πολύ λίγα σημεία για να σταματήσεις με ασφάλεια στην άκρη για να θαυμάσεις το πολλές φορές εντυπωσιακότατο τοπίο, το οποίο εύκολα σου αποσπά την προσοχή.

Σε όλους τους δρόμους, εκτός από το τμήμα της "κλειστής" εθνικής στα ΒΔ του νησιού, τα όρια ταχύτητας είναι χαμηλά. Του στυλ 30 km/h, στην καλή περίπτωση 50. Ελάχιστα είναι τα σημεία της "εθνικής" που επιτρέπεται να πας με 70. Πέρα από τις συχνές κυκλικές διασταυρώσεις που σε αναγκάζουν αν κόψεις ταχύτητα, υπάρχουν αμέτρητα τσιμεντένια σαμαράκια. Πραγματικά αμέτρητα.

Επίσης, στο νησί υπάρχουν πολλοί ποδηλατόδρομοι. Υπάρχουν λωρίδες για ποδήλατα ακόμη και στους δρόμους όπου τα αυτοκίνητα περνούν χωρίς κάποιο διαχωριστικό με όριο τα 70, στους οποίους ποδηλατόδρομους κυκλοφορούν ακόμα και πεζοί. Από την άλλη βέβαια, πολλές φορές στις λωρίδες αυτές δεν μπορεί να κινηθεί ποδήλατο, καθώς ενδέχεται να υπάρχουν κλαδιά ή και πεσμένα καλάμια. Πολλές φορές, οι ποδηλάτες οδηγούν στην κανονική λωρίδα των αυτοκινήτων, κάτι που σε ανηφόρες είναι πρόβλημα για τους οδηγούς που σχηματίζουν ουρές χωρίς δυνατότητα ασφαλής προσπέρασης.

Τέλος, κάτι που δεν περίμενα, ήταν η συνήθεια πολλών οδηγών να σου κολλάνε από πίσω. Χωρίς να βιάζονται ή να θέλουν να προσπεράσουν, ακόμη και στη δεξιά λωρίδα να οδηγείς. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν.


Εποχές

Το νησί, όντας στην τροπική ζώνη στο νότιο ημισφαίριο, επηρεάζεται από τους μουσώνες. Γενικά, η καλύτερη εποχή από πλευράς βροχοπτώσεων είναι το δικό μας καλοκαίρι, όπου εκεί είναι η ξηρή εποχή. Η θερμοκρασία, τουλάχιστον στο επίπεδο της θάλασσας είναι γύρω στους 20-25 βαθμούς όλο τον χρόνο. Στο εσωτερικό του νησιού, το οποίο είναι ορεινό, καθώς και στο ηφαίστειο, βγάζει την ψύχρα του. Δυστυχώς θα χρειαστεί να πάρεις κάθε είδος ρούχου, από λεπτό κοντομάνικο μέχρι φούτερ και οπωσδήποτε αντιανεμικό. Επίσης μποτάκια πεζοπορίας, καθώς σε διάφορα σημεία θα χρειαστεί να περάσεις από λάσπες ή και λίγα νερά καθ’οδόν προς τους καταρράκτες. Γενικά, το ανατολικό τμήμα του νησιού δέχεται περισσότερες βροχές, κάτι που το καταλαβαίνεις και από το πλήθος των καταρρακτών.

Η εκεί άνοιξη (Οκτώβριος - Νοέμβριος) είναι η εποχή που μεταναστεύουν οι φάλαινες και οι σφυροκέφαλοι, οπότε μπορεί κανείς να τα εντοπίσει στις δυτικές κυρίως ακτές.

Τέλος, στο διάστημα Οκτώβριος - Φεβρουάριος πραγματοποιούνται πολλά φεστιβάλ στα ανατολικά του νησιού, από τις κοινότητες Ινδών που μένουν σε αυτές τις περιοχές της Ρεϊνιόν.

 

[Nikos1986]

3. Πρόγραμμα

Το πρόγραμμα του ταξιδιού, το οποίο είχα σχεδιάσει, ήταν το εξής:

• 6/6 : Πτήση από Αθήνα για Παρίσι το μεσημεράκι. Εκεί θα παραλάμβανα τη βαλίτσα και θα ξαναέκανα check-in για το δεύτερο σκέλος του ταξιδιού, Παρίσι - Ρεϊνιόν. Άφιξη στην Ρεϊνιόν το επόμενο πρωί.
• 7/6 – 9/6 : Διαμονή στο Salazie για να εξερευνούσα το ΒΑ τμήμα του νησιού, μαζί με τα βουνά γύρω από το ίδιο το Salazie.
• 9/6 – 13/6 : Διαμονή στο Baril, κοντά στο Saint Philippe. Με βάση το Baril, θα γυρνούσα το νότιο τμήμα του νησιού.
• 13/6 – 16/6 : Διαμονή στο Bourg-Murat, κοντά στο Piton de la Fournaise. Από το Bourg-Murat θα εξερευνούσα το ηφαίστειο και την γύρω περιοχή. Με αυτή την επιλογή, εξοικονόμησα γύρω στη 1,5 ώρα πήγαινε-έλα, σε σχέση με το αν είχα ως βάση το Baril. Πάντως, ακόμη και από εκεί, ήταν 40 λεπτά οδήγηση έως το ηφαίστειο.
• 16/6 – 21/6 : Διαμονή στο St Leu. Έχοντας ως βάση αυτό, θα έβλεπα τη δυτική ακτή.
• 21/6 : Αναχώρηση το βραδάκι από τη Ρεϊνιόν για το Παρίσι, στο οποίο θα φτάναμε νωρίς το επόμενο πρωί.
• 22/6 : Μετάβαση στο αεροδρόμιο Le Bourget, στο οποίο πραγματοποιούνταν οι αεροπορικές επιδείξεις. Το βράδυ θα επέστρεφα στο Charles de Gaulle για την επιστροφή στην Αθήνα.

Οι πτήσεις Αθήνα – Παρίσι – Αθήνα θα γίνονταν με την Aegean.
Οι πτήσεις Παρίσι – Ρεϊνιόν – Παρίσι θα γίνονταν με την Air Austral.

Στο Salazie θα έμενα στο Villa le Jacaranda.
Στο Baril θα έμενα στο Le Farin la Pluie by Lonbraz Volkan.
Στο Bourg-Murat θα έμενα στο La Caz a Lena la Plaine des Cafres.
Στο St Leu θα έμενα στο Appartement la Marine.

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Με βάση τον παραπάνω χάρτη, φαίνεται η ανάγκη του σπασίματος των διανυκτερεύσεων, εν μέρει λόγω της περίεργης γεωμορφολογίας του νησιού. Οι διαδρομές είναι χρονοβόρες, με κουραστικές φουρκέτες στους ορεινούς δρόμους και συνεχή σταματήματα - ξεκινήματα στα σαμαράκια και στις κυκλικές διασταυρώσεις. Ανάλογα με τις περιοχές του νησιού που σκοπεύει να εξερευνήσει κανείς, το σπάσιμο των διανυκτερεύσεων το θεωρώ κάτι παραπάνω από απαραίτητο. Η επιλογή των τοποθεσιών που έκανα με βόλεψε στην πράξη και θα την πρότεινα ως βάση για την αναζήτηση των καταλυμάτων.

 

[Nikos1986]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Είδα κι εγώ Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία αλλά έφαγα πόρτα

Εντάξει, δεν έχει το κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του νότου ή την ιστορία του βορρά (για την ηπειρωτική χώρα λέω), αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

Είχε θέματα με καρχαρίες, που νομίζω ξεκίνησαν γύρω στο '10. Αλλά όπως λένε, αυτές ίσως είναι φήμες που διαδίδουν οι ανταγωνιστές γείτονες

Στα ανατολικά δεν τίθεται θέμα μπάνιου στη θάλασσα, θα δείτε και φωτογραφίες από εκεί. Όχι τόσο λόγω καρχαριών, αλλά λόγω της άγριας θάλασσας που έρχεται από τα ανοιχτά.

Στα νότια υπάρχουν rock pools, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια. Επίσης, στα ΝΔ υπάρχει προστατευτικός ύφαλος, ο οποίος κάνει ασφαλές το κολύμπι σε μια σειρά παραλιών με άμμο. Πάντως, μην περιμένετε παραλίες έτσι όπως τις έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.

Γι αυτό θεωρώ ότι το νησί συνδυάζεται τέλεια με Μαυρίκιο ή Σεϋχέλλες: τα νησιά αυτά φαίνονται να αλληλοσυμπληρώνονται όσον αφορά το τι προσφέρει το καθένα, ενώ κυρίως με Μαυρίκιο υπάρχουν και πολλές πτήσεις μέσα στη μέρα.

 

[alma]

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Réunion Island is the top spot for ‘horrifying’ shark attacks, podcast says

https://www.mensjournal.com/travel/reunion-island-bans-surfing-plans-massive-shark-kill

The island that's had so many shark attacks swimming is now banned

 

[Sassenach77]

αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Έχει ηφαίστειο! Αυτό της δίνει σοβαρό μπόνους! Στις Σειχέλλες θέλω να πάω για να κάνω τρέλες, το λέει και η Πωλίνα!

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

 

[Nikos1986]

4. Αθήνα - Παρίσι - Ρεϊνιόν

Από την Αθήνα είχα κλείσει την πτήση στις 13:45 για Παρίσι, όπου θα φτάναμε στις 16:15. Από το ίδιο terminal, 2D, θα συνέχιζα με την Air Austral, η οποία θα έφευγε στις 19:00. Τα εισιτήρια ήταν ξεχωριστά, οπότε έπρεπε να παραλάβω τις βαλίτσες και να τις ξαναδώσω για check-in για τη δεύτερη πτήση. Η αλλαγή της Air Austral που πήγε την πτήση 1 ώρα μετά μου έκατσε τέλεια, καθώς πλέον δεν θα είχα ανησυχία, δεδομένης της σχεδόν σίγουρης καθυστέρησης στην Αθήνα. Στην Ρεϊνιόν θα φτάναμε το επόμενο πρωί, στις 9:10.

Εν τέλει, από την Αθήνα απογειωθήκαμε με 1 ώρα καθυστέρηση, στις 14:45. Ξεκινήσαμε την τροχοδρόμηση μισή ώρα καθυστερημένοι και στο μισάωρο που περιμέναμε στον διάδρομο απογείωσης είχαν μαζευτεί άλλα 5 αεροπλάνα πίσω μας.

Η πτήση κύλισε πολύ ήσυχα, αν και σχεδόν όλη την ώρα πάνω από σύννεφα, ενώ πριν το καταλάβουμε κατεβαίναμε για την προσγείωση. Περάσαμε και μπροστά από το Concord, το οποίο είχα δει φευγαλέα μόνο την πρώτη φορά που είχα βρεθεί στο αεροδρόμιο του Παρισιού!

Αναχωρώντας από την Αθήνα (πάνω) και πετώντας πάνω από ένα άλλο αεροπλάνο, πάνω από την Ιταλία (κάτω)

Πάνω από τις Άλπεις (πάνω) και λίγο πριν προσγειωθούμε στο Παρίσι (κάτω)

Το Concord, κοντά σε ένα από τα κτήρια της Air France στο CDG​

Φτάνοντας στο Παρίσι, ύστερα από την παραλαβή της βαλίτσας ξεκίνησα για το γκισέ της Air Austral. Ήθελα να ξεμπέρδευα γρήγορα, για να έκανα μετά καμία βόλτα στο αεροδρόμιο με την ησυχία μου. Εν τέλει, φτάνοντας στο γκισέ υπήρχε μια τεράστια ουρά, η οποία προχωρούσε με απίστευτα αργό ρυθμό. Θα έφευγαν 2 κοντινές πτήσεις, μια για Ρεϊνινόν και μία για Μαγιότ. Εντύπωση μου έκανε ότι πριν φτάσουμε στο γκισέ υπήρχε μια κοπέλα της αεροπορικής που ζητούσε από όσους δεν ήμασταν Γάλλοι (μια πολύ μικρή μειοψηφία) να της δείξουμε τα στοιχεία του εισιτηρίου της επιστροφής και τότε μας έβαζε ένα αυτοκόλλητο στο διαβατήριο. Εγώ δεν είχα τυπωμένο κάτι, απλά της έδειξα ένα πρόγραμμα που είχα φτιάξει για το ταξίδι (στα Ελληνικά) που είχα καταγράψει και τα PNRs των πτήσεων. Δεν ήλεγξε κάτι άλλο, το είδε απλά και μου έβαλε το αυτοκόλλητο.

Παρότι η ώρα της επιβίβασης πλησίαζε, η ουρά προχωρούσε πολύ αργά. Θα ανησυχούσα μήπως δεν προλάβαινα να φτάσω στην πύλη, αλλά στο τέλος, με τόσο κόσμο που περίμενε στην ουρά, το αεροπλάνο θα έφευγε μισογεμάτο... Αφότου έδωσα τη βαλίτσα, σχετικά γρήγορα πέρασα τους ελέγχους και έφτασα στην πύλη.

Το αεροπλάνο ήταν ένα 777, στο οποίο ξεκινήσαμε την επιβίβαση κανένα 20λεπτο πριν την απογείωση. Από την 11ωρη πτήση, η οποία ήταν ολόκληρη βραδινή, δεν θυμάμαι και πολλά. Ήταν πολύ ήσυχη και χωρίς κουνήματα. Περάσαμε πάνω από την Ιταλία, την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Πετάξαμε πάνω από την Αιθιοπία, πριν ανοιχτούμε στον Ινδικό και προσγειωθούμε στο Σεν Ντενί, στα βόρεια της Ρεϊνιόν.

Το εσωτερικό του αεροπλάνου (πάνω), πετώντας πάνω από το Ιόνιο (μέση) και η πορεία που ακολουθήσαμε όταν πλέον φτάναμε στο Σεν Ντενί (κάτω)​

Το IFE εντάξει, καλό, αλλά είχε κάτι ψιλο-bugs (μετά από σχεδόν 14 ώρες θα πρέπει να φτάναμε καμία Ανταρκτική)...

Εντάξει, όχι και 13:47...​

Το δείπνο ήταν παραδόξως καλό για αεροπορική, έχοντας 2-3 επιλογές, εγώ τελικά ζήτησα κοτόπουλο κάρι. Μου έκανε εντύπωση που το σερβιριστήκαμε σε ένα ρομαντικό περιβάλλον, με τον πιλότο να έχει χαμηλώσει τα φώτα της καμπίνας.

Το δείπνο της Air Austral​

Εν τέλει, προσγειωθήκαμε λίγο πριν τις 9 το πρωί. Στο αεροπλάνο είχα κοιμηθεί αρκετά καλά, οπότε θα είχα ολόκληρη τη μέρα μπροστά για να ξεκινήσω την εξερεύνηση.

Έχοντας αποβιβαστεί στο St Denis​

Στο νησί είχα νοικιάσει αυτοκίνητο, πρώτη φορά από τη Hertz. Γενικά, όλες τις φορές μέχρι τώρα νοίκιαζα από την Avis, όμως οι τιμές της ήταν αρκετά πάνω από τη Hertz, οπότε έκλεισα με αυτή. Το αμάξι που πήρα ήταν ένα Renault Clio, το οποίο με βόλεψε μια χαρά, ακόμη και στους δρόμους με λακκούβες γύρω από το ηφαίστειο. Αφότου φόρτωσα τα πράγματα, ξεκίνησα τη βόλτα, αρχίζοντας με την ΒΑ πλευρά του νησιού!

 

[Nikos1986]

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

Μα οι καρχαρίες δεν είναι επικίνδυνοι...
Αν κάποιος δεν το πιστεύει να δει το 50 First Dates

Εντάξει, σοβαρά τώρα, οι παραλίες κυρίως στα ΝΔ έχουν ανοίξει, σε όσες δεν υπάρχει προστασία έχουν τοποθετήσει ταμπέλες με το γνωστό σήμα. Έκανα και μπάνιο εκεί, και γύρισα πίσω σώος (το χέρι το έφαγα στη λάβα, δεν ήταν καρχαρίας πάντως ).

 

[katkats]

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Τρελαίνομαι για "μουτζουρωμένους" χάρτες, όπως τις παλιές εποχές, χωρίς google maps (τότε που το ψωμί ήταν γλυκό - not).
Εννοείται ότι παραφυλάω για τα νέα ποστ της Réunion.