Γαλλία Ρεϊνιόν : Ο Κρυφός Προορισμός του Γάλλου Φυσιολάτρη

[Nikos1986]

6b. Νότια Ακτή

Έχοντας δει διάφορα μέρη στα ΝΑ του νησιού που ήθελα, θα συνέχιζα πλέον τις εξορμήσεις στο νότο. Έμεναν 2 μέρες για να έκλειναν οι εκκρεμότητες εδώ, τουλάχιστον δυτικά μέχρι το St Pierre. Από εκεί ξεκινά ο δρόμος που ανεβαίνει προς το ηφαίστειο, οπότε και να άφηνα κάτι πέρα από το St Pierre, θα μπορούσα να το έβλεπα επιστρέφοντας από το ηφαίστειο, πριν κατευθυνθώ δυτικά προς το St Leu.

Ημέρα 6

Έχοντας χθες επισκεφθεί το Langevin και τους δύο (μικρούς) καταρράκτες στο τέλος του φαραγγιού, σήμερα ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο: τους καταρράκτες Trou Noir και Grand Galet. Οι καταρράκτες αυτοί βρίσκονται πιο πάνω στο ίδιο φαράγγι, και δημιουργούνται και αυτοί από τα νερά του ίδιου ποταμού, του Langevin.

Η πρόσβαση και στους δύο καταρράκτες, γίνεται μέσω του Rue de la Passerelle, ο οποίος διασχίζει σε τρία σημεία το φαράγγι. Μετά τη δεύτερη γέφυρα μετονομάζεται σε Chemin du Tunnel, ενώ ύστερα από την τρίτη γέφυρα αλλάζει πάλι όνομα σε Route de Grand Galet.

Ο Rue de la Passerelle είναι ένας όμορφος δρόμος με 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση. Κυρίως στην αρχή και πριν διασχίσεις την πρώτη γέφυρα, έχεις το ποτάμι στα αριστερά και μπορείς σε πολλά σημεία να παρκάρεις στην άκρη για να θαυμάσεις το ποταμάκι. Στην άκρη του δρόμου, υπάρχουν τραπέζια για πικ νικ, κάποια και με σκίαστρο.

Το αρχικό τμήμα του Rue de la Passerelle, όπου διατρέχει χαμηλά το φαράγγι​

Όπως ανέφερα, ο δρόμος διασχίζει σε 3 σημεία το φαράγγι. Οι γέφυρες είναι ξύλινες και αρκετά στενές, ώστε να μην χωρούν 2 αυτοκίνητα. Ακόμη και πεζός να τη διασχίζει, δεν είναι ασφαλές να τον προσπεράσεις πάνω στη γέφυρα.

Η 2η γέφυρα από την οποία διασχίζεις το φαράγγι

Η 3η γέφυρα, όπου ουσιαστικά έφτασα στον Trou Noir​

Η τρίτη γέφυρα βρίσκεται στο ύψος του πρώτου καταρράκτη που θα επισκεπτόμουν σήμερα, του Trou Noir. Το μονοπάτι που καταλήγει στον Trou Noir ξεκινά αμέσως μετά τη γέφυρα. Επειδή μετά τη γέφυρα ο δρόμος στενεύει και γίνεται απότομα ανηφορικός και με στροφές χωρίς ορατότητα, καλό είναι να παρκάρει κανείς πριν τη γέφυρα στην άκρη του δρόμου και να συνεχίσει πεζός.

Το μονοπάτι για τον καταρράκτη, πέρα από το ότι είναι λίγο στενό, δεν είναι δύσκολο: παίρνει γύρω στα 10 λεπτά για να πας από τον δρόμο στη λιμνούλα που σχηματίζει ο καταρράκτης. Απέναντι από τον καταρράκτη, σχηματίζεται ένα μικρό νησάκι, στο οποίο μπορείς να πας πατώντας πάνω σε πέτρες χωρίς να βραχείς αν φοράς άρβυλα.

Το μονοπάτι που καταλήγει στον Trou Noir​

Όταν έφτασα ήταν ήδη μια οικογένεια στο νησάκι, μέχρι να φύγω είχαν μαζευτεί γύρω στα 15 άτομα.

Ο καταρράκτης ήταν ωραίος, κυρίως στην αρχή που ήμασταν λίγοι... Πέφτει κυρίως από 2 σημεία, ενώ υπάρχουν και άλλοι μικρότεροι προς τα δεξιά.

Οι καταρράκτες Trou Noir​

Στον αριστερό καταρράκτη, όπου πέφτει η μεγαλύτερη ποσότητα νερού, μπορείς να πλησιάσεις από αριστερά και να ανέβεις και πάνω.

Ο αριστερός καταρράκτης​

Στους καταρράκτες έκατσα σχεδόν ένα μισάωρο, όταν είδα να καταφθάνουν άλλες δύο παρέες κατάλαβα ότι είχε έρθει η ώρα να την κάνω. Όσο πάντως είχα πετύχει το νησάκι χωρίς κόσμο ήταν πολύ ωραία: ο μόνος ήχος ήταν από τα νερά που έπεφταν, ενώ μπορούσες να κάτσεις είτε κάτω είτε σε κάτι βράχια που είχε στο πίσω μέρος.

Φεύγοντας από τον Trou Noir, μεσολαβεί ο άχαρος Rue de Grand Galet μέχρι τους ομώνυμους καταρράκτες. Χαλάλι, οι καταρράκτες αυτοί το αντισταθμίζουν με το παραπάνω...

Ο αδιάφορος Rue de Grand Galet​

Πλησιάζοντας στον καταρράκτη, δεν μου ήταν ξεκάθαρο το πού έπρεπε να πάω για τον Grand Galet. Εν τέλει, άφησα το αυτοκίνητο σε ένα από τα πάρκινγκς (νομίζω σε αυτό) και ξεκίνησα ποδαράτο το ψάξιμο.

Αρχικά κατέβηκα σε ένα μονοπάτι πίσω από το πάρκινγκ, όπου και βρέθηκα γρήγορα στο ποτάμι. Πολύ κοντά μου, στα δεξιά, βρισκόταν ένας καταρράκτης που έπεφτε σε μια λιμνούλα. Οπότε, άρχισα προς τα αριστερά, να ανεβαίνω το ποτάμι.

Ανεβαίνοντας προς τον Grand Galet (πάνω) και ο καταρράκτης που εμπόδιζε να πάμε δεξιά (κάτω)​

Πολύ κοντά, υπήρχε μια λίμνη με έναν άλλο καταρράκτη, τον οποίο ανέβηκα από τα αριστερά. Ένας κύριος είχε περάσει απέναντι και τον περνούσε από τα δεξιά. Τα βράχια σε αυτό το σημείο ήταν γλιστερά, αλλά πηγαίνοντας στα τέσσερα και προσεκτικά δεν γλίστραγες πίσω στο ποτάμι.

Η πρώτη λιμνούλα με τον καταρράκτη που ανέβηκα​

Στη συνέχεια, το μονοπάτι γινόταν στενό και περνούσες πάνω από λασπωμένες πέτρες. Περνούσες άλλους 1-2 μικρούς καταρράκτες.

Συνεχίζοντας προς τον Grand Galet​

Εν τέλει, κατέληγες σε μια λίμνη με ένα καταρράκτη μπροστά, το οποίο δεν μπορούσες να ανέβεις (τουλάχιστον από την αριστερή πλευρά στην οποία βρισκόμουν). Κρίμα, γιατί στο βάθος μπορούσα να δω τον Grand Galet... Απ’όσο μπορούσα να δω, πρέπει να ήταν ο τελευταίος καταρράκτης που έπρεπε να ανέβω. Η λιμνούλα στην οποία είχα κολλήσει, όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, ονομάζεται Bassin des Anguilles.

Η λιμνούλα Bassin des Anguilles, στην οποία κόλλησα​

Προκειμένου να μπορέσω να προσανατολιστώ και να υπολογίσω λίγο τις αποστάσεις και το από πού λογικά θα έπρεπε να κατέβω, επέστρεψα στον Rue de Grand Galet και άρχισα να τον ανεβαίνω. Δεν χρειάστηκε να γυρίσω πίσω, αλλά βρήκα ένα πιο σύντομο μονοπάτι, που ξεκινούσε λίγο πριν την Bassin des Anguilles, στην οποία βρισκόμουν. Καθώς βαριόμουν να ξανακατέβω έως το αυτοκίνητο, άρχισα να ανεβαίνω τον Rue de Grand Galet με τα πόδια. Εν τέλει, φτάνοντας στην πρώτη φουρκέτα, υπήρχε μια πλατφόρμα, όπου μπροστά σου είχες όλη τη θέα των καταρρακτών.

Η θέα προς τους καταρράκτες από την πλατφόρμα​

Το θέαμα ήταν πολύ εντυπωσιακό, ακόμη καλύτερο ήταν το γεγονός ότι η πλατφόρμα ήταν μεγάλη, ενώ ταυτόχρονα ήμασταν 3-4 άτομα πάνω. Δοκίμασα να ανέβω και μέχρι την επόμενη φουρκέτα, αλλά η θέα αν και ψηλότερα δεν έλεγε κάτι, γιατί εμπόδιζε η βλάστηση.

Πάντως, πέρα από την εντυπωσιακή θέα, είχα μια υποψία πλέον για το πού περίπου ξεκινούσε το μονοπάτι που κατέβαινε. Το μονοπάτι ήταν λίγο απότομο, αλλά όπου χρειαζόταν μπορούσες να κρατηθείς από διάφορα χοντρά κλαδιά και ρίζες για να κατέβεις στο επίπεδο του ποταμού.

Τμήμα του κατηφορικού μονοπατιού (πάνω) και η καλύτερη θέα από την δυτική όχθη του ποταμού (κάτω)​

Από την πλευρά που βρισκόμουν δεν μπορούσες να πετύχεις καλύτερη θέα προς τους καταρράκτες. Δοκίμασα να σκαρφαλώσω κάτι βράχια προς τη λιμνούλα με τους καταρράκτες, αλλά από κάποιο σημείο και μετά γίνονταν πολύ απότομα και γλιστερά. Κάποιοι που είχαν έρθει καλύτερα προετοιμασμένοι, είχαν μαγιό και παντόφλες και προσεκτικά μπορούσαν να περάσουν στην απέναντι όχθη του ποταμού. Αν κατάφερνες να περάσεις "καθιστός" 1-1 τα βράχια μέχρι απέναντι ήθελες οπωσδήποτε παντόφλες και κάποιον να σου κρατάει τα πράγματα για να έχεις ελεύθερα τα χέρια, ενώ αν δεν το είχες με το ακροβατικό και περνούσες απέναντι μπαίνοντας λίγο και στο ποτάμι, αυτό είχε βάθος που έφτανε μέχρι τη μέση. Ζήλεψα όσους είχαν καταφέρει να περάσουν απέναντι, εγώ μόνος και χωρίς μαγιό έμεινα πίσω...

Στον χάρτη έχω σημειώσει τα σημεία που αν θυμάμαι καλά ήταν τα μονοπάτια. Ανεβοκατέβηκα 4-5, δεν είμαι σίγουρος αν είναι τα σωστά...

Χάρτης με τα μονοπάτια που νομίζω ότι χρησιμοποίησα ​

Η διάσχιση του ποταμού στο Grand Galet ήταν το πρώτο απωθημένο που έμεινε από αυτό το ταξίδι. Έτσι κι αλλιώς, ο καταρράκτης ήταν πολύ εντυπωσιακός, οπότε στην επόμενη επίσκεψη θα ξαναπάω σίγουρα ως εκεί και εννοείται πιο κατάλληλα προετοιμασμένος.

Επιστρέφοντας από το φαράγγι Langevin, θα είχα χρόνο για κάποια τελευταία ψώνια, καθώς αύριο θα αναχωρούσα για το Bourg-Murat και δεν ήξερα τι θα έβρισκα εκεί, στη μέση του πουθενά. Τελειώνοντας και μιας και είχα ακόμα ένα δίωρο γεμάτο μέχρι να σκοτεινιάσει, κατευθύνθηκα προς το Vincendo, το οποίο βρίσκεται 2-3 χιλιόμετρα ανατολικά του Langevin. Απώτερος σκοπός ήταν να επισκεφθώ το Cap Jaune, έναν εντυπωσιακό κίτρινο βράχο που βρέχεται από τη θάλασσα. Η παραλία του Vincendo δεν έλεγε και τίποτα: κοτρώνες και προειδοποιήσεις για επικίνδυνα ρεύματα και καρχαρίες.

Το τελευταίο τμήμα του Rue de la Marine που καταλήγει στην παραλία Vincendo (πάνω) και η ίδια η παραλία (κάτω)​

Κοντά στο πάρκινγκ της παραλίας, υπάρχει μια καντίνα, με συμπαθητικό φαγητό. Δυστυχώς τα τραπεζάκια για πικ νικ δίπλα από τον δρόμο που βγάζει στην παραλία ήταν γεμάτα μυγάκια, οπότε έφαγα γρήγορα - γρήγορα και ξεκίνησα τη διαδρομή προς το "κίτρινο ακρωτήρι".

Το μονοπάτι για το Cap Jaune είναι σχεδόν 1,5 km, όμως στην πράξη το έκανα σχεδόν σε μισή ώρα, κάνοντας παρακάμψεις για να χαζεύω λίγο και τους γκρεμούς και τον ωκεανό. Σχεδόν σε όλο το μήκος του, το μονοπάτι είναι εκτεθειμένο, οπότε η ώρα 4:30 - 5 που το έκανα ήταν η καλύτερη επιλογή.

Το εκτεθειμένο μονοπάτι προς το Cap Jaune

Η ακτή, την οποία μπορείς να δεις ξεφεύγοντας λίγο από τα όρια του μονοπατιού​

Ο γκρεμός, που την ώρα που τον επισκέφθηκα φαινόταν περισσότερο σαν ώχρα/καφέ, έχει ύψος 50 μέτρα. Υπάρχει ένα μονοπάτι που κατεβαίνει στη θάλασσα από το κυρίως μονοπάτι που περπάτησα για να έρθω ως εδώ, όμως κρίνοντας από την πλαγιά που είχα μπροστά μου, πρέπει να είναι απότομο. Ο βράχος ήταν ένα περίεργο θέαμα, αν βέβαια έλειπαν και 1-2 δέντρα από μπροστά θα ήταν ακόμη καλύτερο...

Ο Cap Jaune​

Θέλοντας να έχω επιστρέψει πίσω στο πάρκινγκ μέχρι το ψυχολογικό όριο των 6, ξεκίνησα μετά από λίγο για πίσω. Φτάνοντας στο πάρκινγκ, πρόσεξα και ένα αγαλματάκι της Παναγίας, μαζί με διάφορα αφιερώματα.

Το αγαλματάκι της Παναγίας, στο άκρο του πάρκινγκ​

Ύστερα από το φαγητό, επιστρέφοντας σπίτι είχα να κάνω μπάνιο και να ετοιμάσω τις βαλίτσες, καθώς αύριο θα αναχωρούσα για το Bourg-Murat.


Η διαδρομή κατά μήκος του Riviere Langevin, ήταν ένα ακόμα highlight του ταξιδιού. Αν κάτι θα άλλαζα, θα ήταν να έχω έρθει περισσότερο προετοιμασμένος στους Grand Galet, αλλά δεν πειράζει, την διαδρομή θα την ξανακάνω και την επόμενη φορά!


Ημέρα 7

Σήμερα θα άφηνα τη νότια ακτή και θα ανέβαινα στο Bourg-Murat, μια από τις κοντινότερες στο ηφαίστειο περιοχές διαμονής. Για την πρόσβαση στην καλντέρα υπάρχει μόνο ένας δρόμος, ο Route Forestiere 5, ο οποίος την προσεγγίζει από τα δυτικά. Παραλιακά, για να βγεις σε αυτόν, λογικά θα ξεκινήσεις από τον St Pierre, όμως ο δρόμος μέχρι το Bourg-Murat έχει στροφές και κίνηση. Πιστεύω είναι πολύ βολικότερο να κλείσει κανείς διαμονή στο Bourg-Murat, και όχι στο ίδιο το St Pierre, αν ψάχνει κάποια βάση για το ηφαίστειο. Παρ’ολ’αυτά, είναι άλλα 40 λεπτά οδήγηση από το Bourg-Murat μέχρι το πάρκινγκ της καλντέρας, αλλά τουλάχιστον αυτό το τοπίο είναι πολύ εντυπωσιακό. Αν κανείς θέλει να μείνει σχεδόν στο χείλος της καλντέρας, υπάρχει το Gite du Volcan.

Στο τμήμα της νότιας ακτής ήθελα να επισκεφθώ άλλα 2-3 μέρη. Αυτά θα έβλεπα σήμερα μέχρι το μεσημέρι. Θέλοντας να αποφύγω κάποιο σκηνικό παρόμοιο με του Salazie προσπαθώντας να φτάσω στο Bourg-Murat, ήθελα να φτάσω εκεί απογευματάκι, με το φως του ήλιου. Εξάλλου, κάθε πρωί έβλεπα το ηφαίστειο να τυλίγεται στα σύννεφα, ήδη από τις 10 το πρωί.

Το σπίτι που έμενα στο Le Baril​

Ύστερα από ένα γεμάτο πρωινό, φόρτωσα τα πράγματα που είχα ετοιμάσει από χθες και ξεκίνησα για την πρώτη στάση, το St Joseph. Από το St Joseph είχα περάσει κάμποσες φορές, σήμερα θα έκανα στάση για να δω λίγο την περιοχή και πέρα από τον κεντρικό δρόμο.

Το καλό με το St Joseph ήταν ότι είχα δει κάποιους δρόμους έστω από το αυτοκίνητο, οπότε ήταν εύκολο να προσανατολιστώ. Επίσης, είχα καταφέρει να βρω παρκάρω αρκετά χαμηλά στον Ν2. Τα κακά νέα ήταν ότι είχε μαζέψει μαύρα σύννεφα και φαινόταν ότι θα το πήγαινε για βροχή. Έτσι λοιπόν, ξεκίνησα την ανάβαση στο Piton Babet, ένα λόφο στα νότια του St Joseph. Το ανηφορικό μονοπάτι ανέβαινε από τα βόρεια, ενώ κατεβαίνοντας στα νότια κατέληγε σε μια σπηλιά. Το μονοπάτι στο ανέβα ήταν μέχρι τη μέση άσφαλτος, μετά φαρδύς χωματόδρομος: φαινόταν ότι ήταν φτιαγμένο ώστε να μπορούν να το διασχίσουν και αυτοκίνητα.

Η διαδρομή που προσεγγίγεις την κορυφή από τα βόρεια​

Ανεβαίνοντας άρχισε να ψιχαλίζει, όμως τουλάχιστον τα δέντρα έκοβαν τη βροχή. Είχα βέβαια και ομπρέλα μαζί. Όμως, η θέα από το ξέφωτο στην κορυφή δεν έλεγε και πολλά. Τα δέντρα, κυρίως στα βόρεια, έκοβαν τη θέα. Βλέποντας ανάμεσα από τα κλαδιά, αν η θέα ήταν ανεμπόδιστη θα ήταν εντυπωσιακή, καθώς θα έβλεπα ανφάς τις κοιλάδες που καταλήγουν στο St Joseph από τα βόρεια. Στα νότια προς τη θάλασσα, τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα: λόγω της απότομης κλίσης της πλαγιάς, τα δέντρα δεν εμπόδιζαν τόσο πολύ.

Το ξέφωτο στην κορυφή του Piton Babet​

Η κατάβαση γίνεται από ένα πιο στενό μονοπάτι, που ανά διαστήματα έχει και σκαλοπάτια. Το μονοπάτι αυτό, σε αντίθεση με το ανέβα, είχε κάμποσες διακλαδώσεις, όμως βλέποντας τη θάλασσα καταλάβαινες προς τα πού έπρεπε να πας. Γενικά, λόγω των διακλαδώσεων και μόνο, είναι ευκολότερο το ανέβα να γίνει από τα βόρεια σε σχέση με τα νότια.

Το μονοπάτι που κατεβαίνει το Piton Babet από τα νότια​

Δεξιά από το σημείο που τελειώνει η κατάβαση από το Piton Babet, βρίσκεται μια μικρή σπηλιά, η Caverne des Hirondelles (στα Αγγλικά για κάποιο λόγο τη μεταφράζει σε "Tern’s Cave"). Σε εκείνο το σημείο άρχισε να βρέχει κανονικά, οπότε με βόλεψε η στιγμή που έφτασα εκεί για να καλυφθώ. Στα τοιχώματα της σπηλιάς υπήρχαν κάτι παγανιστικές ζωγραφιές, μάλλον πρόσφατα μου φαίνονταν...

Η Σπηλιά των Χελιδονιών, κάτω από το Piton Babet​

Η βροχή κράτησε κανένα πεντάλεπτο, μετά το γύρισε ξανά σε ράντισμα και ένα δυνατό αέρα. Αφότου πήγε να μου πάρει την ομπρέλα 2 φορές, τη συνέχεια την έκανα με την ψιχάλα, η οποία μετά από λίγο σταμάτησε και αυτή. Το πρώτο αξιοθέατο επιστρέφοντας από την ανατολική όχθη του χειμάρρου, ήταν ένας ακόμα sugar mill, ο οποίος και αυτός φαινόταν παρατημένος ανάμεσα σε ένα χωράφι/γήπεδο και στα παραπετάσματα που περιέφρασσαν το πάρκινγκ μιας νομίζω δημοτικής εταιρείας.

Η γέφυρα, δίπλα από την εκκλησία (πάνω) και ο sugar mill (κάτω)​

Πίσω από το νοσοκομείο, βρίσκεται η εκκλησία του St Joseph, ενώ απέναντί της είναι χτισμένο το δημαρχείο.

Η εκκλησία του St Joseph (πάνω και μέση) και το δημαρχείο της πόλης (κάτω)​

Γύρω στις 12:30, ξεκίνησα για να κατευθυνθώ στην παράλια Grande Anse. Είδα κι εγώ "Anse" στο όνομα και πήγα... Τελικά δικαιώθηκα. Πρόκειται για μια παραλία με άμμο, έχει μεγάλο πάρκινγκ και κάποια φαγάδικα. Επίσης, αν θυμάμαι καλά είχε και κάποια γηπεδάκια, αλλά ήταν μακριά από την παραλία και δεν ενοχλούσαν. Η ίδια παραλία είναι μεγάλη και φαρδιά, αλλά όμως χωρίς τον προστατευτικό ύφαλο. Αυτό σημαίνει κύματα και καρχαρίες.
Έτσι, ο κόσμος απολάμβανε τον ήλιο στην άμμο, ενώ κάποιοι έμπαιναν στη θάλασσα μέχρι το γόνατο. Παρά τα κύματα, το νερό πάντως δεν ήταν κρύο, και αν δεν ήταν ο φόβος των καρχαριών θα ήταν ωραία παραλία για μπάνιο.

Η παραλία Grande Anse​

Στην παραλία είχε και τα κλασικά τραπέζια για πικ νικ, ενώ σε ένα μαγαζί είχε μαζευτεί κόσμος και στόλιζαν για ένα γάμο που θα γινόταν το απόγευμα.

Στην παραλία έκατσα πάνω από δίωρο, με φαγητό, βόλτες πάνω - κάτω και άραγμα. Ήταν η πρώτη μεγάλη παραλία που έβλεπα στο νησί, ενώ από κάποιο σημείο και μετά έφτιαξε και ο καιρός και βγήκε ήλιος.

Η Grande Anse με τον ήλιο, γινόταν ακόμα πιο δελεαστική ​

Με γεμάτο στομάχι και έχοντας ώρα μπροστά, είπα να επισκεφθώ και μια άλλη κοντινή παραλία, αυτή στο Manapany. Η παραλία αυτή έμοιαζε με εκείνη στο Vincendo: κοτρώνες αλλά εδώ είχε και κύμα, ενώ υπήρχε επιπλέον προειδοποίηση για καρχαρίες. Ακόμη και χωρίς τον κίνδυνο της πανίδας, οι πέτρες σε συνδυασμό με τα κύματα δεν ευνοούν το κολύμπι. Όμως, στο ανατολικό άκρο της παραλίας υπάρχει μια φυσική πισίνα, στην οποία το κολύμπι είναι ασφαλές.

Η (επίσης επικίνδυνη) παραλία στο Manapany, με την ασφαλή rock pool στο βάθος​

Κατά τις 3:30, ξεκίνησα για το Bourg-Murat. Η διαδρομή, μέχρι να βγεις από το St Pierre είναι βαρετή, με σταμάτα - ξεκίνα λόγω της κίνησης. Από κάποιο σημείο και μετά ο δρόμος ανοίγει, με τη γενικά βαρετή διαδρομή να παίρνει γύρω στα 45 λεπτά.

Το Bourg-Murat με υποδέχθηκε με ομίχλη, ενώ και η θερμοκρασία ήταν αισθητά χαμηλότερη σε σχέση με την ακτή από την οποία ερχόμουν. Αφού τακτοποιήθηκα στο σπίτι, έκατσα να φτιάξω ένα πρόχειρο πρόγραμμα για τις μέρες που θα έμενα εκεί.

Το ομιχλώδες Bourg-Murat που με υποδέχθηκε (η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μπροστά από το σπίτι που θα διέμενα). Το Le O'QG είναι το κόκκινο κτήριο στο απέναντι πεζοδρόμιο​

Αφότου βράδιασε, και το κρύο ήρθε για τα καλά, επέλεξα για φαγητό το Le O'QG. Το κατακόκκινο κτήριο, μέσα στο κρύο και τον έρημο, βραδινό, δρόμο έδινε κάτι από θαλπωρή, ενώ και φαγητό τους ήταν πολύ νόστιμο. Και το προσωπικό ήταν πολύ ευγενικό: θα το ξανατιμούσα εννοείται και τις επόμενες ημέρες!


Τις μέρες που έμεινα στο νότο, είδα πάρα πολλά, με κάμποσο τρέξιμο. Οι μέρες με τα περισσότερα χιλιόμετρα είχαν και τα αξιοθέατα που μου άρεσαν περισσότερο. Στο Grand Brule, σχεδόν όπου και να σταματήσεις είναι δύσκολο να μην εντυπωσιαστείς από το τοπίο. Τα μονοπάτια στο Puits Arabe και στο Tremblet περνούν από τοπία που με εντυπωσίασαν πολύ, κυρίως αυτό προς το Tremblet. Το ίδιο το Grand Brule μου έδωσε μια μικρή ιδέα για το τι θα συναντούσα στη συνέχεια, ανεβαίνοντας στο ίδιο το ηφαίστειο. Τόσο η διαδρομή προς τον Trou Noir και τον Grand Galet, όσο και οι ίδιοι οι καταρράκτες, μου άρεσαν πολύ, άσχετα με το αν η εξόρμηση στον τελευταίο δεν ήταν σωστά οργανωμένη (βλ. μαγιό ). Το ίδιο το St Joseph, όντως είναι μια άχαρη πόλη, που απλά βολεύει η τοποθεσία της. Πιστεύω δεν αξίζει η διαμονή εκεί, εμένα μου άρεσε περισσότερο στο κοντινό Le Baril που έμεινα τελικά.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 5
• 6
• 7
• 8
• 9
• …

  Go to chapter

  Go
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 7 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[silversurfer]

// Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν, οπότε αν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας του tag για το νησί, παρακαλώ τους διαχειριστές να το προσθέσουν.

Απτην στιγμή που ειναι μέρος της Γαλλίας, δεν έχει ξεχωριστό tag (το ιδιο ισχύει κ για το Νησί του Πάσχα)

 

[Sassenach77]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Η ιστορία αφορά κατά 95% τη Ρεϊνιόν

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

 

[Just Lori]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!


Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

 

[Nikos1986]

2. Λίγα Λόγια για τη Ρεϊνιόν

Το παρατσούκλι του νησιού είναι "Χαβάη του Ινδικού". Ένα ωραίο motto, αλλά πριν την εξιστόρηση, υπάρχουν διάφορα σημεία στα οποία θα χρειαστεί να σταθεί ένας υποψήφιος επισκέπτης. Μιας και δεν βρήκα άλλη πληροφορία για το νησί, πέρα από το portfolio του @kalspiros, ας τα καταγράψω όσο μπορώ για αναφορά σε κάθε επίδοξο επισκέπτη.

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Υπάρχει ο εγχώριος τουρισμός (βλ. Γάλλοι), αλλά οι ξένοι είναι λίγοι: οι φορές που άκουσα κάτι λίγα Αγγλικά και Γερμανικά ήταν άντε 1-2 μέσα στην κάθε μέρα. Δεν συνάντησα Έλληνες. Τα μονοπάτια δεν τα χαρακτηρίζεις και κατσάβραχα, αλλά δεν τα λες και φουλ περιποιημένα / αξιοποιημένα. Επίσης, η είσοδος ήταν δωρεάν σε όλα τα φυσικά αξιοθέατα του νησιού, ακόμη και στο ηφαίστειο.

Το νησί, με έκταση 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων (όσο όλα τα νησιά του Ιονίου μαζί), φιλοξενεί λίγο κάτω από 1.000.000 κατοίκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων μένουν δίπλα στη θάλασσα. Δεν λες ότι θα πηγαίνεις και σημειωτόν στους δρόμους ή ότι θα ψάχνεις μια θέση πάρκινγκ, αν και το έζησα και αυτό. Όμως διάφορες πτυχές του "πολιτισμού" και της "δυτικοποίησης" καταστρέφουν λίγο τον εξωτισμό που φαντάζεται κάποιος (και φανταζόμουν και εγώ) πριν πάει στο νησί.

Όσο δυνατό χαρτί είναι τα χερσαία τοπία, τόσο αδύναμο είναι οι παραλίες του νησιού. Οι φυσικές παραλίες, αυτές στις οποίες πρακτικά μπορείς να κολυμπήσεις, βρίσκονται στη δυτική ακτή. Οι ανατολικές και νότιες ακτές είναι έρμαιες των ωκεανών και του ηφαιστείου. Στα βόρεια και στα ανατολικά οι παραλίες συνήθως έχουν κοτρώνες και τα κύματα χτυπάνε αλύπητα την ακτή. Στο νότιο τμήμα υπάρχουν τεχνητές πισίνες, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια, προστατευμένος από τα κύματα. Επίσης, ανά διαστήματα τα τελευταία 15 χρόνια έχουν εμφανιστεί καρχαρίες στις ακτές του νησιού. Οι πισίνες αυτές προσφέρουν μια προστασία και από αυτούς, όπως και τα τμήματα της δυτικής ακτής που προστατεύονται από τον ύφαλο. Γενικά, το κολύμπι γίνεται στις πισίνες της νότιας ακτής και σε παραλίες της δυτικής ακτής όπου υπάρχει σήμανση. Επίσης, συνήθως σε αυτές υπάρχουν και ναυαγοσώστες που επιτηρούν τα νερά. Γι αυτό, όπως περιγράφω και στην ενότητα "Πρόσβαση" η Ρεϊνιόν μπορεί να συνδυαστεί με τον Μαυρίκιο για κάποιον που θέλει να κάνει και τα μπάνια του σε κάποιες "εξωτικές" παραλίες.

Από την άλλη, κάποιες περιοχές του νησιού είναι διάσημες στην κοινότητα των σέρφερς, όπως το St Leu το οποίο και επισκέφθηκα. Τα πρωινά, που έκανα βόλτα στην προκυμαία, έβλεπα σέρφερς σε κύματα 3 μέτρων, ίσως και μεγαλύτερα, που περιστασιακά σχημάτιζαν και σωλήνες.

Το St Leu έχει τη φήμη του "Queenstown του Ινδικού". Πέρα από το σέρφινγκ, στην περιοχή υπάρχουν πάμπολλα γραφεία για extreme sports (κυρίως παραπέντε από τις τριγύρω βουνοπλαγιές και ελεύθερη πτώση από το μικρό αεροδρόμιο Pierrefonds το οποίο εξυπηρετεί και πτήσεις από τον Μαυρίκιο).


Πρόσβαση

Για την πρόσβαση στο νησί, δεν υπάρχει το πλήθος των επιλογών που έχει κανείς πχ για τον γειτονικό Μαυρίκιο. Στην πράξη οι βολικές επιλογές από Ευρώπη είναι δύο. Η πρώτη είναι μέσω της "μαμάς" Γαλλίας, κυρίως από Παρίσι (CDG και ORY), με καθημερινές 11ωρες πτήσεις μέσω διαφόρων αεροπορικών (Air France, CorsAir, French Bee, Air Austral). Απευθείας πτήση από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα δεν υπάρχει.
Η δεύτερη επιλογή είναι μέσω Μαυρικίου, προς τον οποίο πετούν πολλές αεροπορικές. Από εκεί, υπάρχουν 5-10 πτήσεις τη μέρα για τη Ρεϊνιόν. Ο συνδυασμός των 2 νησιών αξίζει να ληφθεί υπόψη από κάποιον που θέλει να κάνει και μπάνια στη θάλασσα, καθώς οι παραλίες της Ρεϊνιόν δεν λένε και πολλά.

Επίσης, υπάρχουν 1-3 συνδέσεις τη βδομάδα με Γιοχάνεσμπουργκ, Σεϋχέλλες και Μπανκόνγκ. Η Ρεϊνιόν συνδέεται επίσης και με τη Μαδαγασκάρη, αν και η τελευταία αποτελεί από μόνη της ένα ξεχωριστό ταξιδιωτικό προορισμό.
Μια ιδιαιτερότητα είναι οι πτήσεις προς Κομόρες, αλλά και προς το άλλο Γαλλικό υπερπόντιο έδαφος της περιοχής, αυτό της Μαγιότ: τα νησιά αυτά είναι ψιλο-αποκομμένα, και αν κάποιος έχει ελεύθερες μέρες μπορούν να συνδυαστούν τέλεια με τη Ρεϊνιόν, ακόμα και με open-jaw εισιτήριο από Παρίσι.

Τέλος, η Ρεϊνιόν δεν ανήκει στη Σένγκεν. Αυτό σημαίνει πως στο Παρίσι θα γίνει έλεγχος διαβατηρίων, το ίδιο και στην επιστροφή. Επίσης, στο Παρίσι, κατά το check-in ζητούσαν και το εισιτήριο της επιστροφής. Εγώ είχα τυπωμένο το πρόγραμμα του ταξιδιού από ένα Word, στο οποίο είχα σημειώσει ημερομηνίες, αριθμούς πτήσεων, PNRs κλπ. Δεν χρειάστηκαν κάτι άλλο, ούτε τα τσέκαραν, απλά τους τα έδειξα και συνέχισα με την παράδοση της βαλίτσας.

Το νόμισμα είναι το ευρώ και ισχύει η δωρεάν περιαγωγή, οπότε δεν χρειάζεται κάποια άλλη διαδικαστική προετοιμασία πριν την πραγματοποίηση των κρατήσεων.


Οδήγηση

Πάμε τώρα στην πιο πονεμένη ιστορία: αυτή της οδήγησης. Ήταν αυτό που με κούρασε περισσότερο σε αυτό το ταξίδι. Ήμουν μόνος βέβαια, αλλά ας καταγραφεί για κάθε επίδοξο επισκέπτη...

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά, οπότε τουλάχιστον σε αυτό δεν υπάρχει πρόβλημα.

Η "εθνική" που βλέπεις στο Google Maps, με τις ετικέτες N1 και N2... Στην πραγματικότητα, ο δρόμος αυτός είναι κλειστός αυτοκινητόδρομος 2 λωρίδων ανά κατεύθυνση με διαχωριστικό μόνο στο ΒΔ τμήμα του νησιού. Ειδικά το αμφιλεγόμενο τμήμα του μεταξύ Le Port και Saint Denis, λέγεται ότι είναι ο πιο ακριβός αυτοκινητόδρομος που έχει κατασκευαστεί ποτέ, αναλογικά με το μήκος του. Το τμήμα του με τις γέφυρες πάνω από τη θάλασσα, στυλ Florida Hwy 1, μήκους περίπου 5 km, κόστισε σχεδόν 2 δις ευρώ.
Αντίθετα, στο ΝΑ τμήμα του νησιού, αυτός ο δρόμος γίνεται 1 λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς διαχωριστικό, με στροφές και χωρίς ιδιαίτερη ορατότητα. Στα καλά του σημεία θυμίζει τον ΒΟΑΚ.

Στο νησί κυριαρχούν οι κυκλικές διασταυρώσεις. Φανάρια συνάντησα μόνο στο Saint Denis και στο Saint Pierre, ενώ εικάζω ότι ίσως υπάρχουν και στο Saint Paul. Γενικά, φανάρια δεν θα δεις. Όμως οι κυκλικές διασταυρώσεις είναι πάμπολλες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και σε αποστάσεις 100 μέτρων η μια από την άλλη.

Ένα πρόβλημα, είναι οι χάρτες του Google Maps που σε διάφορα σημεία είναι ανενημέρωτοι. Έχουν κατασκευαστεί κάμποσες κυκλικές διασταυρώσεις, οι οποίες είτε εμφανίζονται σαν κλασικές διασταυρώσεις είτε απουσιάζουν εντελώς από το Google Maps (εντάξει, αυτό το προσπερνάς αν δεν βασίζεσαι στην φωνητική καθοδήγηση). Επίσης, τα ωράρια λειτουργίας σε πολλές περιπτώσεις ήταν λάθος (την πάτησα ψάχνοντας απεγνωσμένα για φαρμακείο), ενώ εμφανίζονταν και καταστήματα που έχουν κλείσει. Επίσης, σε διάφορες περιπτώσεις με έστελνε από χωματόδρομους που ήταν ιδιαίτερα δύσβατοι με συμβατικό ΙΧ (ποιο GPS σε πάει μέσω ενός δρόμου που ονομάζεται "Impasse τάδε"). Γενικά το Google Maps δεν με βόλεψε. Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετώπισα με τους χάρτες της Apple, τους οποίους άρχισα να χρησιμοποιώ όταν πια απηύδησα με το Google Maps.

Πέρα από την "εθνική", υπάρχουν πολλοί φιδογυριστοί δρόμοι, που κατευθύνονται στο εσωτερικό του νησιού. Ένα νησί που είναι γεμάτο από χαράδρες (γενικά το νησί είναι πολύ εντυπωσιακό αν δεις ένα 3D μοντέλο του). Για να μεταβείς στη διπλανή κοιλάδα ή στην απέναντι βουνοπλαγιά, που μπορεί να απέχει 3-4 χιλιόμετρα, μπορεί να σου φάει 1+ ώρα για να βγεις ύστερα από κάμποσες φουρκέτες στην ακτή και να ξαναρχίσεις να ανεβαίνεις τις φουρκέτες προς το εσωτερικό ξανά. Πάντως, βλέποντας αναβάτες να οδηγούν μηχανές μεγάλου κυβισμού σε αυτούς τους δρόμους τους ζήλεψα. Παρεμπιπτόντως, δεν θυμάμαι να είδα μηχανόβιο χωρίς κράνος. Ούτε ακόμη τους πιτσιρικάδες με τα σκουτεράκια.

Τρισδιάστατα μοντέλα του νησιού από Β->Ν (πάνω) και ΝΑ -> ΒΔ (κάτω) [ πηγή : cubebrush.co ]​

Οι δρόμοι αυτοί, προς το εσωτερικό του νησιού, κατά περιπτώσεις έχουν ομίχλη. Προστατευτική μπάρα προς την πλευρά του γκρεμού δεν θυμάμαι να υπάρχει πουθενά. Επίσης, από την πλευρά του βουνού υπάρχουν χαντάκια συνήθως 1 μέτρου βάθος και άλλου τόσου πλάτους, φαντάζομαι για τις βροχές. Επιπλέον, υπάρχουν πολύ λίγα σημεία για να σταματήσεις με ασφάλεια στην άκρη για να θαυμάσεις το πολλές φορές εντυπωσιακότατο τοπίο, το οποίο εύκολα σου αποσπά την προσοχή.

Σε όλους τους δρόμους, εκτός από το τμήμα της "κλειστής" εθνικής στα ΒΔ του νησιού, τα όρια ταχύτητας είναι χαμηλά. Του στυλ 30 km/h, στην καλή περίπτωση 50. Ελάχιστα είναι τα σημεία της "εθνικής" που επιτρέπεται να πας με 70. Πέρα από τις συχνές κυκλικές διασταυρώσεις που σε αναγκάζουν αν κόψεις ταχύτητα, υπάρχουν αμέτρητα τσιμεντένια σαμαράκια. Πραγματικά αμέτρητα.

Επίσης, στο νησί υπάρχουν πολλοί ποδηλατόδρομοι. Υπάρχουν λωρίδες για ποδήλατα ακόμη και στους δρόμους όπου τα αυτοκίνητα περνούν χωρίς κάποιο διαχωριστικό με όριο τα 70, στους οποίους ποδηλατόδρομους κυκλοφορούν ακόμα και πεζοί. Από την άλλη βέβαια, πολλές φορές στις λωρίδες αυτές δεν μπορεί να κινηθεί ποδήλατο, καθώς ενδέχεται να υπάρχουν κλαδιά ή και πεσμένα καλάμια. Πολλές φορές, οι ποδηλάτες οδηγούν στην κανονική λωρίδα των αυτοκινήτων, κάτι που σε ανηφόρες είναι πρόβλημα για τους οδηγούς που σχηματίζουν ουρές χωρίς δυνατότητα ασφαλής προσπέρασης.

Τέλος, κάτι που δεν περίμενα, ήταν η συνήθεια πολλών οδηγών να σου κολλάνε από πίσω. Χωρίς να βιάζονται ή να θέλουν να προσπεράσουν, ακόμη και στη δεξιά λωρίδα να οδηγείς. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν.


Εποχές

Το νησί, όντας στην τροπική ζώνη στο νότιο ημισφαίριο, επηρεάζεται από τους μουσώνες. Γενικά, η καλύτερη εποχή από πλευράς βροχοπτώσεων είναι το δικό μας καλοκαίρι, όπου εκεί είναι η ξηρή εποχή. Η θερμοκρασία, τουλάχιστον στο επίπεδο της θάλασσας είναι γύρω στους 20-25 βαθμούς όλο τον χρόνο. Στο εσωτερικό του νησιού, το οποίο είναι ορεινό, καθώς και στο ηφαίστειο, βγάζει την ψύχρα του. Δυστυχώς θα χρειαστεί να πάρεις κάθε είδος ρούχου, από λεπτό κοντομάνικο μέχρι φούτερ και οπωσδήποτε αντιανεμικό. Επίσης μποτάκια πεζοπορίας, καθώς σε διάφορα σημεία θα χρειαστεί να περάσεις από λάσπες ή και λίγα νερά καθ’οδόν προς τους καταρράκτες. Γενικά, το ανατολικό τμήμα του νησιού δέχεται περισσότερες βροχές, κάτι που το καταλαβαίνεις και από το πλήθος των καταρρακτών.

Η εκεί άνοιξη (Οκτώβριος - Νοέμβριος) είναι η εποχή που μεταναστεύουν οι φάλαινες και οι σφυροκέφαλοι, οπότε μπορεί κανείς να τα εντοπίσει στις δυτικές κυρίως ακτές.

Τέλος, στο διάστημα Οκτώβριος - Φεβρουάριος πραγματοποιούνται πολλά φεστιβάλ στα ανατολικά του νησιού, από τις κοινότητες Ινδών που μένουν σε αυτές τις περιοχές της Ρεϊνιόν.

 

[Nikos1986]

3. Πρόγραμμα

Το πρόγραμμα του ταξιδιού, το οποίο είχα σχεδιάσει, ήταν το εξής:

• 6/6 : Πτήση από Αθήνα για Παρίσι το μεσημεράκι. Εκεί θα παραλάμβανα τη βαλίτσα και θα ξαναέκανα check-in για το δεύτερο σκέλος του ταξιδιού, Παρίσι - Ρεϊνιόν. Άφιξη στην Ρεϊνιόν το επόμενο πρωί.
• 7/6 – 9/6 : Διαμονή στο Salazie για να εξερευνούσα το ΒΑ τμήμα του νησιού, μαζί με τα βουνά γύρω από το ίδιο το Salazie.
• 9/6 – 13/6 : Διαμονή στο Baril, κοντά στο Saint Philippe. Με βάση το Baril, θα γυρνούσα το νότιο τμήμα του νησιού.
• 13/6 – 16/6 : Διαμονή στο Bourg-Murat, κοντά στο Piton de la Fournaise. Από το Bourg-Murat θα εξερευνούσα το ηφαίστειο και την γύρω περιοχή. Με αυτή την επιλογή, εξοικονόμησα γύρω στη 1,5 ώρα πήγαινε-έλα, σε σχέση με το αν είχα ως βάση το Baril. Πάντως, ακόμη και από εκεί, ήταν 40 λεπτά οδήγηση έως το ηφαίστειο.
• 16/6 – 21/6 : Διαμονή στο St Leu. Έχοντας ως βάση αυτό, θα έβλεπα τη δυτική ακτή.
• 21/6 : Αναχώρηση το βραδάκι από τη Ρεϊνιόν για το Παρίσι, στο οποίο θα φτάναμε νωρίς το επόμενο πρωί.
• 22/6 : Μετάβαση στο αεροδρόμιο Le Bourget, στο οποίο πραγματοποιούνταν οι αεροπορικές επιδείξεις. Το βράδυ θα επέστρεφα στο Charles de Gaulle για την επιστροφή στην Αθήνα.

Οι πτήσεις Αθήνα – Παρίσι – Αθήνα θα γίνονταν με την Aegean.
Οι πτήσεις Παρίσι – Ρεϊνιόν – Παρίσι θα γίνονταν με την Air Austral.

Στο Salazie θα έμενα στο Villa le Jacaranda.
Στο Baril θα έμενα στο Le Farin la Pluie by Lonbraz Volkan.
Στο Bourg-Murat θα έμενα στο La Caz a Lena la Plaine des Cafres.
Στο St Leu θα έμενα στο Appartement la Marine.

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Με βάση τον παραπάνω χάρτη, φαίνεται η ανάγκη του σπασίματος των διανυκτερεύσεων, εν μέρει λόγω της περίεργης γεωμορφολογίας του νησιού. Οι διαδρομές είναι χρονοβόρες, με κουραστικές φουρκέτες στους ορεινούς δρόμους και συνεχή σταματήματα - ξεκινήματα στα σαμαράκια και στις κυκλικές διασταυρώσεις. Ανάλογα με τις περιοχές του νησιού που σκοπεύει να εξερευνήσει κανείς, το σπάσιμο των διανυκτερεύσεων το θεωρώ κάτι παραπάνω από απαραίτητο. Η επιλογή των τοποθεσιών που έκανα με βόλεψε στην πράξη και θα την πρότεινα ως βάση για την αναζήτηση των καταλυμάτων.

 

[Nikos1986]

Διαβάζω Ρεϊνιόν, σκέφτομαι "α τι ωραία για Γαλλία θα διαβάσω"....Μα τι περίμενα δλδ απο σένα; Να διαβάσω για τη "ταπεινή" γαλλική επαρχία;.... Εννοείται θα πήγαινες σε κάτι εξωτικό που εγώ αγνοώ!

Είδα κι εγώ Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία αλλά έφαγα πόρτα

Εντάξει, δεν έχει το κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του νότου ή την ιστορία του βορρά (για την ηπειρωτική χώρα λέω), αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Στη Ρεϊνιόν δεν θα έμπαινα θάλασσα και να με πλήρωναν. Πολύ shark infested τα νέρα, είχαν μεγάλο πρόβλημα πριν κάτι χρόνια, δεν ξέρω τώρα αν είναι ακόμη έτσι αλλά καλύτερα στη στεριά !!!

Είχε θέματα με καρχαρίες, που νομίζω ξεκίνησαν γύρω στο '10. Αλλά όπως λένε, αυτές ίσως είναι φήμες που διαδίδουν οι ανταγωνιστές γείτονες

Στα ανατολικά δεν τίθεται θέμα μπάνιου στη θάλασσα, θα δείτε και φωτογραφίες από εκεί. Όχι τόσο λόγω καρχαριών, αλλά λόγω της άγριας θάλασσας που έρχεται από τα ανοιχτά.

Στα νότια υπάρχουν rock pools, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια. Επίσης, στα ΝΔ υπάρχει προστατευτικός ύφαλος, ο οποίος κάνει ασφαλές το κολύμπι σε μια σειρά παραλιών με άμμο. Πάντως, μην περιμένετε παραλίες έτσι όπως τις έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.

Γι αυτό θεωρώ ότι το νησί συνδυάζεται τέλεια με Μαυρίκιο ή Σεϋχέλλες: τα νησιά αυτά φαίνονται να αλληλοσυμπληρώνονται όσον αφορά το τι προσφέρει το καθένα, ενώ κυρίως με Μαυρίκιο υπάρχουν και πολλές πτήσεις μέσα στη μέρα.

 

[alma]

Θα ήθελα περισσότερο απο Σεϋχέλλες....είναι ο Ν.1 προορισμός που θα πάω όταν θα αποφασίσω να πάω κάπου για "μπάνια"... Τουλάχιστον στη Ρεϊνιόν έχει καλές παραλίες; Αναμένω!

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Réunion Island is the top spot for ‘horrifying’ shark attacks, podcast says

https://www.mensjournal.com/travel/reunion-island-bans-surfing-plans-massive-shark-kill

The island that's had so many shark attacks swimming is now banned

 

[Sassenach77]

αλλά δώσε της μια ευκαιρία

Έχει ηφαίστειο! Αυτό της δίνει σοβαρό μπόνους! Στις Σειχέλλες θέλω να πάω για να κάνω τρέλες, το λέει και η Πωλίνα!

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Το σημαντικότερο απ’όλα: το νησί όντως αποτελεί παράδεισο για τους φυσιολάτρεις. Υπάρχουν αμέτρητες κοιλάδες, καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και χωριά αποκομμένα από τον έξω κόσμο και προσβάσιμα είτε με τα πόδια μέσα από τα βουνά είτε με ελικόπτερο. Τις πεζοπορίες αυτές θα τις απολαύσεις με λίγο κόσμο, καθώς το νησί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

 

[Nikos1986]

4. Αθήνα - Παρίσι - Ρεϊνιόν

Από την Αθήνα είχα κλείσει την πτήση στις 13:45 για Παρίσι, όπου θα φτάναμε στις 16:15. Από το ίδιο terminal, 2D, θα συνέχιζα με την Air Austral, η οποία θα έφευγε στις 19:00. Τα εισιτήρια ήταν ξεχωριστά, οπότε έπρεπε να παραλάβω τις βαλίτσες και να τις ξαναδώσω για check-in για τη δεύτερη πτήση. Η αλλαγή της Air Austral που πήγε την πτήση 1 ώρα μετά μου έκατσε τέλεια, καθώς πλέον δεν θα είχα ανησυχία, δεδομένης της σχεδόν σίγουρης καθυστέρησης στην Αθήνα. Στην Ρεϊνιόν θα φτάναμε το επόμενο πρωί, στις 9:10.

Εν τέλει, από την Αθήνα απογειωθήκαμε με 1 ώρα καθυστέρηση, στις 14:45. Ξεκινήσαμε την τροχοδρόμηση μισή ώρα καθυστερημένοι και στο μισάωρο που περιμέναμε στον διάδρομο απογείωσης είχαν μαζευτεί άλλα 5 αεροπλάνα πίσω μας.

Η πτήση κύλισε πολύ ήσυχα, αν και σχεδόν όλη την ώρα πάνω από σύννεφα, ενώ πριν το καταλάβουμε κατεβαίναμε για την προσγείωση. Περάσαμε και μπροστά από το Concord, το οποίο είχα δει φευγαλέα μόνο την πρώτη φορά που είχα βρεθεί στο αεροδρόμιο του Παρισιού!

Αναχωρώντας από την Αθήνα (πάνω) και πετώντας πάνω από ένα άλλο αεροπλάνο, πάνω από την Ιταλία (κάτω)

Πάνω από τις Άλπεις (πάνω) και λίγο πριν προσγειωθούμε στο Παρίσι (κάτω)

Το Concord, κοντά σε ένα από τα κτήρια της Air France στο CDG​

Φτάνοντας στο Παρίσι, ύστερα από την παραλαβή της βαλίτσας ξεκίνησα για το γκισέ της Air Austral. Ήθελα να ξεμπέρδευα γρήγορα, για να έκανα μετά καμία βόλτα στο αεροδρόμιο με την ησυχία μου. Εν τέλει, φτάνοντας στο γκισέ υπήρχε μια τεράστια ουρά, η οποία προχωρούσε με απίστευτα αργό ρυθμό. Θα έφευγαν 2 κοντινές πτήσεις, μια για Ρεϊνινόν και μία για Μαγιότ. Εντύπωση μου έκανε ότι πριν φτάσουμε στο γκισέ υπήρχε μια κοπέλα της αεροπορικής που ζητούσε από όσους δεν ήμασταν Γάλλοι (μια πολύ μικρή μειοψηφία) να της δείξουμε τα στοιχεία του εισιτηρίου της επιστροφής και τότε μας έβαζε ένα αυτοκόλλητο στο διαβατήριο. Εγώ δεν είχα τυπωμένο κάτι, απλά της έδειξα ένα πρόγραμμα που είχα φτιάξει για το ταξίδι (στα Ελληνικά) που είχα καταγράψει και τα PNRs των πτήσεων. Δεν ήλεγξε κάτι άλλο, το είδε απλά και μου έβαλε το αυτοκόλλητο.

Παρότι η ώρα της επιβίβασης πλησίαζε, η ουρά προχωρούσε πολύ αργά. Θα ανησυχούσα μήπως δεν προλάβαινα να φτάσω στην πύλη, αλλά στο τέλος, με τόσο κόσμο που περίμενε στην ουρά, το αεροπλάνο θα έφευγε μισογεμάτο... Αφότου έδωσα τη βαλίτσα, σχετικά γρήγορα πέρασα τους ελέγχους και έφτασα στην πύλη.

Το αεροπλάνο ήταν ένα 777, στο οποίο ξεκινήσαμε την επιβίβαση κανένα 20λεπτο πριν την απογείωση. Από την 11ωρη πτήση, η οποία ήταν ολόκληρη βραδινή, δεν θυμάμαι και πολλά. Ήταν πολύ ήσυχη και χωρίς κουνήματα. Περάσαμε πάνω από την Ιταλία, την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Πετάξαμε πάνω από την Αιθιοπία, πριν ανοιχτούμε στον Ινδικό και προσγειωθούμε στο Σεν Ντενί, στα βόρεια της Ρεϊνιόν.

Το εσωτερικό του αεροπλάνου (πάνω), πετώντας πάνω από το Ιόνιο (μέση) και η πορεία που ακολουθήσαμε όταν πλέον φτάναμε στο Σεν Ντενί (κάτω)​

Το IFE εντάξει, καλό, αλλά είχε κάτι ψιλο-bugs (μετά από σχεδόν 14 ώρες θα πρέπει να φτάναμε καμία Ανταρκτική)...

Εντάξει, όχι και 13:47...​

Το δείπνο ήταν παραδόξως καλό για αεροπορική, έχοντας 2-3 επιλογές, εγώ τελικά ζήτησα κοτόπουλο κάρι. Μου έκανε εντύπωση που το σερβιριστήκαμε σε ένα ρομαντικό περιβάλλον, με τον πιλότο να έχει χαμηλώσει τα φώτα της καμπίνας.

Το δείπνο της Air Austral​

Εν τέλει, προσγειωθήκαμε λίγο πριν τις 9 το πρωί. Στο αεροπλάνο είχα κοιμηθεί αρκετά καλά, οπότε θα είχα ολόκληρη τη μέρα μπροστά για να ξεκινήσω την εξερεύνηση.

Έχοντας αποβιβαστεί στο St Denis​

Στο νησί είχα νοικιάσει αυτοκίνητο, πρώτη φορά από τη Hertz. Γενικά, όλες τις φορές μέχρι τώρα νοίκιαζα από την Avis, όμως οι τιμές της ήταν αρκετά πάνω από τη Hertz, οπότε έκλεισα με αυτή. Το αμάξι που πήρα ήταν ένα Renault Clio, το οποίο με βόλεψε μια χαρά, ακόμη και στους δρόμους με λακκούβες γύρω από το ηφαίστειο. Αφότου φόρτωσα τα πράγματα, ξεκίνησα τη βόλτα, αρχίζοντας με την ΒΑ πλευρά του νησιού!

 

[Nikos1986]

Πριν λίγα χρόνια ήταν ένας προορισμός που σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε κι ένας από τους λόγους απόρριψης ήταν οι συχνές επιθέσεις καρχαριών και η απαγόρευση κολύμβησης. Βέβαια αν μας έψηνε περισσότερο το νησί(όπως πχ οι Αζόρες)θα είχαμε πάει κι ας μην κολυμπούσαμε...

Πέρα απο τη πλάκα στη θάλασσα αυτών των νησιών δεν θα έμπαινα ουτως η άλλως! Με τις θάλασσες σε αυτά τα μέρη δεν τα πάω καλά ακριβώς γιατί υπάρχει πολύ δραστήριο ζωικό βασίλειο που εγώ δεν βλέπω την ώρα που θα κάνω μπάνιο... ότι δεν βλέπω κάνει τζιζ για μένα και δεν αξίζει το κόπο... Ούτε στη Ελλάδα πλέον κολυμπώ με τις ώρες και μάλιστα σε πολύ βαθιά νερά!

Αυτός είναι ο ιδανικός λόγος για να πάω σε αυτό το νησί και γενικά σε τέτοια μέρη! Στις παραλίες να πάτε εσεις να κάνετε παρέα στους καρχαρίες!

Μα οι καρχαρίες δεν είναι επικίνδυνοι...
Αν κάποιος δεν το πιστεύει να δει το 50 First Dates

Εντάξει, σοβαρά τώρα, οι παραλίες κυρίως στα ΝΔ έχουν ανοίξει, σε όσες δεν υπάρχει προστασία έχουν τοποθετήσει ταμπέλες με το γνωστό σήμα. Έκανα και μπάνιο εκεί, και γύρισα πίσω σώος (το χέρι το έφαγα στη λάβα, δεν ήταν καρχαρίας πάντως ).

 

[katkats]

Χάρτης του νησιού, στον οποίο είχα αποτυπώσει τις αποστάσεις και τους χρόνους οδήγησης​

Τρελαίνομαι για "μουτζουρωμένους" χάρτες, όπως τις παλιές εποχές, χωρίς google maps (τότε που το ψωμί ήταν γλυκό - not).
Εννοείται ότι παραφυλάω για τα νέα ποστ της Réunion.