• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Ρωσία Здесь начинается Россия


Εδώ ξεκινάει η Ρωσία, όπως λέει ο τίτλος… Εδώ ξεκινάει το ταξίδι μας, που σαν τρελή ιδέα μου καρφώθηκε δύο χρόνια πριν, και, χάρη και στην υπέροχη σύζυγό μου, έγινε πραγματικότητα αυτό το καλοκαίρι..
Ακόμη σκέφτομαι από πού να αρχίσω, πού να τελειώσω. Ακόμη και τώρα, βλέποντας ξανά και ξανά τις φωτογραφίες και τα βίντεο εκείνων των 23 ημερών, μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι είμασταν εκεί, τα ζήσαμε, όσο αδιανόητα κι αν φαίνονται..
Αντί πρώτου κεφαλαίου, ας δούμε επιγραμματικά τι μας έμεινε από το ταξίδι..

- Το έθιμο που θέλει τον τυχερό της πρωτοχρονιάτικης πίτας του forum εδώ στη Θεσσαλονίκη να αφήνει το φλουρί σε κάποιον από τους προορισμούς της χρονιάς αυτής, τηρήθηκε με ευλάβεια. Κείτεται το λεγάμενο στον βάθους περίπου 200 μέτρων μεγαλοπρεπή κρατήρα του Plosky Tolbachik, στα 3000+ μέτρα υψόμετρο, σ΄ αυτή την απομονωμένη χερσόνησο της Ρωσίας. ;)
- Kamaz.. Μια λέξη, μια ιστορία. Απόλαυση στο τέρμα, και κούραση όσο δεν πάει. Ατελείωτες ώρες μέσα στο τρομερό μας φορτηγό, σε άσφαλτο, χώμα, δάσος, λάβα, σε ποτάμια και βουνά, μαζί με το Roman (οδηγός) την Angela (μαγείρισσα), τον Valentin και τον Viktor (τα αφεντικά στις πεζοπορίες) και άλλους 17 Ρώσους με τα ίδια μυαλά με εμάς..
- Ρώσους είπα; Ρωσίδες καλύτερα, αφού οι άντρες της παρέας είμασταν έξι όλοι κι όλοι.. :rolleyes: Ο υπόλοιπος πληθυσμός, γυναίκες κάθε ηλικίας από άλλες περιοχές της Ρωσίας, με μια φοβερή κυρία ετών 60+ παρακαλώ να ανεβαίνει πρώτη το Tolbachik, την ώρα που εμείς ψάχναμε ανάσες.. :icon_redface:
- Ο κύριος "Σ.τ.Π" ("Σιγά τον Πολυέλαιο" ήταν η μόνιμη ατάκα του μέχρι να πάμε εκεί), ονόματα δε λέμε…. Μάλλον αναθεώρησε σχετικά με τις δυσκολίες του εγχειρήματος, σε στεριά και θάλασσα.. Αυτό φάνηκε τουλάχιστον στους κάμποσους κουβάδες ιδρώτα που άφηνε πίσω του καθημερινά.. Αλλά τον αγαπάμε, και θα τον πάρουμε και στο Elbrus, αν δεν εξαφανιστεί πριν πάμε. :D
- Είχε και θάλασσα το μενού, ναι. Στον κόλπο Avacha, και στα ανοιχτά αυτού. Με γευστική σούπα σολομού και ολόφρεσκα τεράστια κόκκινα καβούρια που τα τρώγαμε 20 λεπτά μετά που βγήκαν από τα κρύα νερά του Ειρηνικού ωκεανού. Και με ένα υποβρύχιο σε απόσταση, για το ντεκόρ. :eek:
- Να στήνεις τη σκηνή σου σε ένα πλάτωμα στους πρόποδες του Ostry Tolbachik, και να βλέπεις απέναντί σου το Kamen, και παραδίπλα το Klyuchevskaya Sopka των 4700 μέτρων να αφήνει στην ατμόσφαιρα καπνούς και στις πλαγιές του κατακόκκινη λάβα, και όλα αυτά με πεντακάθαρο ουρανό και τα αστέρια τόσα πολλά όσα δεν έχω δει ποτέ μου.. Αξία, παραπάνω από mastercard..
- Η Μόσχα, πολύ πιο όμορφη και καθαρή σε σχέση με την προηγούμενη φορά που την επισκέφτηκα, 5 χρόνια πριν. Μέσα σε δύο μέρες είδαμε όσα προλαβαίνει να δει κάποιος περπατώντας 50 χιλιόμετρα, έτσι απλά.. :)
- Η Αγία Πετρούπολη, το Λένινγκραντ δηλαδή, για να ξέρουμε τι λέμε. Με τα κανάλια, τους κάθε είδους καλλιτέχνες στους δρόμους, με τα παλάτια της Αικατερίνης σε κοντινή απόσταση (Pushkin).. Μαγεύτηκα, κατά τη γνώμη μου πιο όμορφη πόλη από τη Μόσχα.. Αλλά και πάλι, αν είναι να πας μια φορά Ρωσία, επιμένω ότι πας Μόσχα.
- Τι άλλο, τι άλλο…Υπόγεια ποτάμια λάβας, που σέρνεσαι μέχρι να βγεις ξανά στην επιφάνεια, μια αίσθηση απόκοσμης καταστροφής στο νεκρό δάσος, μια αίσθηση πρωτόγνωρη βλέποντας τη λάβα κόκκινη ακόμη κάτω από τα πόδια μας, τρία χρόνια μετά που το Tolbachik αναστατώθηκε για τελευταία φορά...
- Μακράν η πιο ξεχασμένη στο χρόνο περιοχή της Ρωσίας, από όσες έχουμε ως τώρα επισκεφτεί τουλάχιστον. Η λέξη ίντερνετ ανέκδοτο, τα κτίρια, οι δρόμοι, τα αυτοκίνητα, οι υποδομές, τα καταλύματα που μέναμε όταν δε μέναμε στις σκηνές, μια ακόμη υπενθύμιση του παρελθόντος και του τι (δεν) έγινε από το 1991 και μετά...
- Γάμος αλά Ρωσικά, στην Αγία Πετρούπολη! Αν και χωρίς σοβαρή κατανάλωση αλκοόλ, χωρίς ξύλο, χωρίς μεθυσμένους στο δρόμο (πολύ κυριλέ για Ρωσία, ε;;). Παρόλα αυτά, πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία.. (Μέχρι να πάμε στο γάμο του Vitalik στα νότια, έτσι Alyona; ).
- Αρκούδες.. Αν και όχι από κοντινή απόσταση (με εξαίρεση τον Pyotr που κοκκάλωσε σε απόσταση 10-20 μέτρων από μια τεράστια καφέ, περιμένοντας να χρησιμοποιήσουν και οι δύο το ίδιο ποταμάκι), τις είδαμε κάμποσες φορές στο φυσικό τους περιβάλλον. Μετά τις πρώτες μέρες που δε βλέπαμε, και τη γκρίνια του στυλ "θέλουμε να δούμε", είδαμε…και δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε την πρώτη νύχτα, για ευνόητους λόγους, χοχο! :xalara:
- Τι άλλο.. Δηλητηρίαση και τα σχετικά επακόλουθα για την πάρτη μου, εξαιτίας και του Mutnovsky, και αιτία να μην ανέβω το Gorely. Ναυτία σε όλο της το μεγαλείο για τον "Σ.τ.Π.", αιτία να περάσει όλη τη μέρα της κρουαζιέρας μεταξύ τουαλέτας και κρεβατιού στο σκάφος.. Για καβούρια, σούπες και τα σχετικά ούτε λόγος.. Βέβαια, η απάντηση στο τέλος ήταν η γνωστή.. "Σιγά τον πολυέλαιο μωρέ". :shock:
Ας μην επεκταθώ άλλο, μη σας κουράζω.. Το ταξίδι μας αυτό στη Μόσχα, τη χερσόνησο Καμτσιάτκα (κυρίως), και την Αγία Πετρούπολη ήταν το πιο πλήρες που έχουμε κάνει ως τώρα. Από το μεγαλείο της πρωτεύουσας και τις ανέσεις, στα μοναδικά ηφαίστεια και τα απροσπέλαστα δάση στην άλλη άκρη του κόσμου κυριολεκτικά, και ξανά στον ευρωπαϊκό αέρα της πόλης που άντεξε πολιορκία δυόμιση ετών σχεδόν στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο, όπως αποκαλούν οι Ρώσοι το β’ παγκόσμιο. Αν και πολύ κουραστικό, μας πρόσφερε εικόνες και εμπειρίες ζωής. Και, όσο δύσκολο κι αν ήταν, δε μετανιώσαμε ούτε στιγμή!!
Σας αφήνω με μερικά δείγματα του τι ζήσαμε εκεί.. Η συνέχεια θα αποτελέσει μια όμορφη ιστορία, ένα παραμύθι που θα το διαβάζουμε και μετά από χρόνια και θα θυμόμαστε λεπτομέρειες που το έκαναν αξέχαστο...

Μόσχα – Καμτσιάτκα – Αγία Πετρούπολη λοιπόν… Ξεκινάμε!
1.jpg
4.jpg
3.jpg
2.jpg
6.jpg
5.jpg
20160902_111147.jpg
20160902_105229.jpg


14358693_680851935401930_1748296303803144665_n.jpg

 
Last edited:

Maria Mavr

Member
Μπράβο σας που τα καταφέρατε επιτέλους (θυμάμαι τα μηνύματά σου καιρό πριν)! Αναμένω τη συνέχεια,να δω τι είναι πια αυτή η Καμτσιάτκα που αν δεν την ανέφερες ούτε θα ήξερα ότι υπήρχε! Περιμένουμε λοιπόν...:)
 
Ήταν πρωί της 29ης Αυγούστου λοιπόν, όταν το θηριώδες Boeing 777 της Aeroflot προσγειωνόταν στο ηλιόλουστο αεροδρόμιο του Petropavlovsk - Kamchatsky. Για την ακρίβεια, στη μικρή κωμόπολη Elizovo, λίγο πιο μακριά από την πόλη. Είχε προηγηθεί μια πτήση 8 ωρών περίπου από τη Μόσχα, στην οποία, όσο κουρασμένοι κι αν είμασταν, δεν κλείσαμε μάτι. Η προσμονή μεγάλη, αλλά και η αίσθηση ότι πετούσαμε πάνω από τις αχανείς εκτάσεις της βόρειας Σιβηρίας, συναρπαστική! Στις οθόνες του αεροπλάνου βλέπαμε κάθε λίγο και λιγάκι την πορεία μας, και ονόματα όπως Norilsk, Yamal peninsula, Karaul, άγνωστα στους πολλούς αλλά τόσο "εξωτικά" για μένα.. Πού θα πάει, θα την πείσω την Αλυόνα να τα δούμε κι αυτά απο κοντά.. :D.
DSC02625.JPG


Και κάπου εκεί, αφού αφήναμε πίσω μας – κάτω μας το Magadan, και οι χάρτες έδειχναν κάπου στα αριστερά μας τις εσχατιές της Ρωσίας, την Chukotka, ξεπρόβαλλαν στο βάθος οι δεκάδες λόγοι που μας έκαναν να αφήσουμε καλοκαιριάτικα τη Χαλκιδική (που σαν αυτή δεν έχει, λέμε τώρα..), και να ταξιδέψουμε για να ταλαιπωρηθούμε πέρα από τη θάλασσα του Οχότσκ, παρέα με τις αρκούδες.. Ήταν κάποια από τα ηφαίστεια της Καμτσιάτκα, και ήταν αρκετά καλός λόγος για να μην ξεκολλάμε το βλέμμα μας από τα παράθυρα. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια το δέος που νιώθεις, πετώντας στα 2000 μέτρα υψόμετρο κατά τη διάρκεια της προσγείωσης, και ξαφνικά δίπλα σου ορθώνεται το Avachinsky και πιο εκεί το Koryaksky, και τα δύο τεράστια και σε σχήμα σχεδόν τέλειου κώνου.. Η πρώτη μας επαφή με τον τόσο διαφορετικό εκείνο κόσμο! Λίγο ακόμη, η στροφή πάνω από τον τεράστιο κόλπο Avacha, ο Ειρηνικός ωκεανός και να ‘μαστε! Το όνειρο ξεκινούσε, οι επόμενες 13 μέρες θα ήταν από τις ωραιότερες, πιο κουραστικές και σίγουρα από τις πιο ενδιαφέρουσες μέρες της ζωής μας!
DSC02631.JPG


Μια φωτογραφία προλάβαμε να βγάλουμε όλη κι όλη μόλις κατεβήκαμε, πριν ένας αστυνομικός μας ενημερώσει ότι απαγορεύεται.. Σχετικό αυτό βέβαια, αλλά δεν είχα λόγο να διακινδυνεύσω την ασφάλεια της κάμερας, χεχε! Έτσι κι αλλιώς, θα υπήρχε χρόνος για άφθονες φωτογραφίες. Αυτό λοιπόν αντικρίζουν κάθε μέρα όσοι μένουν στην περιοχή του αεροδρομίου:
DSC02638.JPG


Όσον αφορά τις εγκαταστάσεις, όπως τα περιμέναμε εγώ και η Αλυόνα, εκτός φαντασίας του "Σ.τ.Π" βέβαια, χαχα! Κάτι σαν επαρχιακός σταθμός λεωφορείου, με ένα θερμοκήπιο να αποτελεί το χώρο παραλαβής αποσκευών. Ωραία, αυθεντική, ρωσική πραγματικότητα, πολύ μακριά από αυτό που έχουν στο νου τους οι περισσότεροι για τη ζωή εκεί ;)
Με τα σακίδια στην πλάτη, συναντηθήκαμε και είχαμε μια πρώτη γνωριμία με τον υπεύθυνο του γραφείου που είχαμε κλείσει, τον πολύ έμπειρο όπως καταλάβαμε οδηγό μας, τον Valentin και με κάποιους από τους συνταξιδιώτες μας που ήταν στο ίδιο αεροπλάνο. Ο καιρός πολύ καλός, όπως είπαμε, η διάθεση στα ύψη, μια μικρή ενημέρωση και μετά το γιαπωνέζικο λεωφορείο που περίμενε, για να ξεκινήσουμε τη μέρα! Λόγω της διαφοράς ώρας με τη Μόσχα (+9), το jet lag θα μας επηρέαζε πολύ αν πηγαίναμε στο ξενοδοχείο. Ήταν βλέπετε αργά τη νύχτα για το βιολογικό μας ρολόι. Γι’ αυτό και δεν κινηθήκαμε καν προς την Paratunka, όπου ήταν το ξενοδοχείο μας, όλη η μέρα ήταν σχεδιασμένη για να περπατήσουμε πολύ και να κουραστούμε όσο χρειάζεται.
Πριν από αυτό όμως, μια εικόνα που περίμενα πώς και πώς από τη μέρα που αρχίσαμε να σχεδιάζουμε αυτό το ταξίδι, και ένα καλωσόρισμα που μου έδωσε την έμπνευση για τον τίτλο της ιστορίας μας. Τυπικός ρωσικός δρόμος, μια ευθεία δηλαδή ανάμεσα σε πυκνά δέντρα, και λίγο πιο πέρα να ξεχωρίζει το Koryaksky! Δεν υπήρχε υπομονή για στάση, οι πρώτες φωτογραφίες βγήκαν μέσα από το τζάμι :rolleyes:. Και μετά, εδώ:
DSC02644.JPG
DSC02655.JPG


Μια αρκούδα με το μικρό της, ένας σολομός στο στόμα, τα ηφαίστεια στο βάθος, και η επιγραφή "Здесь начинается Россия". Αυτή είναι η Καμτσιάτκα, τα συναισθήματά μας δεν μπορούν να περιγραφούν!
Και συνεχίσαμε ανάλογα. Το λεωφορείο μας πήγε μέχρι ένα σημείο σε έναν από τους λόφους που περιβάλλουν την πόλη, κατόπιν τα πόδια μας, μας πήγαν λίγο ψηλότερα και οι φωτογραφικές μηχανές πήραν φωτιά. Η πρώτη μας εικόνα του Petropavlovsk από ψηλά.
DSC02664.JPG

DSC02695.JPG



Πώς να μην πειστείς ότι το μέρος που βρίσκεσαι είναι διαφορετικό ρε αδερφέ, δε μοιάζει με κανένα άλλο.. Μία τυπική σοβιετική πόλη των 200 χιλιάδων κατοίκων, ανάμεσα στην είσοδο ενός από τους μεγαλύτερους κόλπους στον κόσμο και στα τρομερά ηφαίστεια Avachinsky και Koryaksky. Περιηγηθήκαμε λιγάκι στη περιοχή αυτή με την όμορφη θέα, χαζέψαμε στο βάθος κι άλλα ηφαίστεια, το Gorely, το Mutnovsky, το Vilyuchinsky που σαν τέλειος κώνος διαγραφόταν στον ορίζοντα. Από την άλλη πλευρά πάλι, το λιμάνι και η παλιά πόλη του Petropavlovsk, που θεμελιώθηκε από το Δανό ναύαρχο του Ρωσικού Στόλου Βίτους Μπέρινγκ στις 17 Οκτωβρίου 1740, στα πλαίσια της εξερεύνησης των ακτών της ρωσικής Άπω Ανατολής.
Η συνέχεια είχε περπάτημα, πολύ περπάτημα και σε γρήγορο ρυθμό μάλιστα. Ίσως για να μας προϊδεάσει του τι θα επακολουθούσε τις επόμενες μέρες, ο Valentin μας ξενάγησε περπατώντας σχεδόν σε όλα τα ενδιαφέροντα σημεία της πόλης. Από το άγαλμα των Αγίων Πέτρου και Παύλου, σε ανάμνηση των δύο πλοίων του Μπέρινγκ που προωτομπήκαν στον κόλπο, το μνημείο του ρωσο – ιαπωνικού πολέμου, κανόνια και μνημεία πάνω από μια παραλία δίπλα στην πόλη, φυσικά άγαλμα του Λένιν :cool:. Ο φίλος μας ο "Σ.τ.Π." φαινόταν ήδη σοκαρισμένος. Από την Ελλάδα, στο κέντρο της Μόσχας με τα αμέτρητα πανάκριβα αυτοκίνητα, την επίδειξη πλούτου και τη λαμπερή ζωή, σε μια πόλη που ήταν όπως την περιμένουμε όσοι ξέρουμε τη ρωσική πραγματικότητα. Με υποδομές, αυτοκίνητα, και εικόνες άλλης εποχής, αλλά και μια αυθεντικότητα που σε ξεπερνάει.. Παιδιά που έπαιζαν στην όχι και τόσο καθαρή θάλασσα μαζεύοντας τσούχτρες και αστερίες, κυρίες με προσεγμένο ντύσιμο που περπατούσαν απολαμβάνοντας τον ήλιο, ημίγυμνοι Ρώσοι που προσπαθούσαν να χαρούν τη ζέστη, όσο κρατούσε ακόμη.
Οικείες πλέον εικόνες, χαίρομαι κάθε φορά που έχω την ευκαιρία να τις ζω λιγάκι.
DSC02725.JPG
DSC02711.JPG
DSC02712.JPG
DSC02702.JPG


Κι όταν τελείωσαν τα της πόλης, το λεωφορείο μας πήγε αγκομαχώντας από χωματόδρομους στην πολύ γνωστή και δημοφιλή για τους ντόπιους παραλία Khalaktyrsky, μια απέραντη έκταση ηφαιστειακής άμμου στον Ειρηνικό ωκεανό, με παγωμένα νερά και πανέμορφη θέα. Βέβαια, και από εκεί το δικό μου μυαλό στα ηφαίστεια ταξίδευε, παντού έβλεπες κώνους άλλωστε. Τη φαντάζομαι την παραλία αυτή στα νότια της Κρήτης, για να μην πατάνε και πολλοί, ξέρετε. Με θερμοκρασίες που επιτρέπουν και σε κανονικούς ανθρώπους να κολυμπήσουν, χεχε!
DSC02752.JPG


Οι ώρες πέρασαν κάπως έτσι, η κούραση σωρευμένη, το μαγικό ( :haha: ) μέρος που λέγεται Paratunka μας περίμενε. Ακόμη πιο βαθιά στο σοκ της απελπισίας ο φίλος μας.. :shock: Βλέπετε, όταν μιλάμε για ξενοδοχείο – gostinitsa στη χώρα αυτή, σε περιοχή όπως η Kamchatka, δεν περιμένεις κάτι σπουδαίο. Για την ακρίβεια, καλύτερα μην περιμένεις τίποτα για να μην απογοητευτείς κιόλας. Η Paratunka είναι μέσα στο δάσος, χώρος ξεκούρασης και αναψυχής για τους ντόπιους από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης. Τα ξενοδοχεία και το εστιατόριο λοιπόν "Σοβιετικού" ρυθμού και ομορφιάς, οι εγκαταστάσεις παραμελημένες από τότε που έγιναν καπιταλιστές κι αυτοί, η εικόνα αποκαρδιωτική για όποιον περιμένει μεγαλεία. Η Αλυόνα απλά ήξερε τι θα δει, εγώ μέσα στην τρελή χαρά, ο "Σ.τ.Π." στα πρώτα στάδια απόγνωσης. (Τα επόμενα ήρθαν μαζί με το Kamaz και την πραγματικότητα στα ηφαίστεια). Κι όμως, ας σκεφτεί κανείς ότι οι άνθρωποι εκεί είχαν τέτοιες παροχές τόσα χρόνια πριν, με θερμά λουτρά, μέσα στη φύση, και με παροχές που τότε ήταν απολύτως σύγχρονες. Απλά στην πορεία κάτι χάλασε.. Κι έμειναν οι εικόνες αυτές, που προσωπικά φέρνουν στο μυαλό μου ένα γνωστό βιντεοπαιχνίδι, το Fallout για όσους ξέρουν, και λιγάκι από τις φωτογραφίες του Pripyat που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.
DSC02762.JPG
DSC04082.JPG
DSC03872.JPG
DSC04083.JPG


Διαλέξαμε δωμάτια, φτιάξαμε τα σακίδια για το επόμενο εξαήμερο μακριά από "ανέσεις", και κάπως έτσι η πρώτη μας μέρα 7 χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας έφτανε στο τέλος της...
 
Last edited:

mariath

Member
Έτσι ενθουσιασμένος που τα γράφεις έχω την εντύπωση ότι αυτό το ταξίδι ξεπέρασε και την Ισλανδία. Περιμένω τη συνέχεια για να δω. (Έχω ενθουσιαστεί με το σκηνικό στις τέσσερις τελευταίες φωτογραφίες!)
 
Έτσι ενθουσιασμένος που τα γράφεις έχω την εντύπωση ότι αυτό το ταξίδι ξεπέρασε και την Ισλανδία. Περιμένω τη
Κοίτα, συνολικά ήταν 23 μέρες, είχε και άγρια φύση, και δύο πόλεις σαν τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, άρα πιο πολλές ευκαιρίες να μας αρέσουν διάφορα. Μακράν πιο δύσκολο βέβαια, και από την άλλη όχι με την ίδια ταχύτατη εναλλαγή τοπίων όπως η Ισλανδία. Σκληρός ανταγωνισμός, χεχε! Η Αλυόνα επιμένει Ισλανδία, εγώ οριακά Καμτσιάτκα :) Ίσως γιατί εκεί δεν πας ξανά (έυκολα), ενώ η Ισλανδία είναι εδώ, δίπλα βρε.. :D
(Έχω ενθουσιαστεί με το σκηνικό στις τέσσερις τελευταίες φωτογραφίες!)
Εγώ να δεις! Αυτή η απόκοσμη, περίεργη ομορφιά του τοπίου σε καθηλώνει, ένιωθα λες και είμαι σε ταινία ή βιντεοπαιχνίδι, σοβαρά. Κι όμως, είναι η πραγματικότητά σους, όπως και η πραγματικότητα στο μεγαλύτερο μέρος της Ρωσίας. Αν φύγεις από το κέντρο των μεγάλων πόλεων, μεταφέρεσαι σε άλλη εποχή, δύσκολη ζωή.
 
Last edited:
Η ζωή σε ένα Kamaz
Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος και απλά να ακολουθήσουν βίντεο και φωτογραφίες. Πρωί πρωί, μετά το πρωινό σερβιρισμένο από μια αγέλαστη κυρία - Ρωσία βλέπετε, πάσχουν γενικά στο service - , περιμέναμε έξω από το ξενοδοχείο μας το φορτηγό. Γνωριστήκαμε με τον Roman και την Angela, όπως και με τον Viktor. Φόρτωμα όλα τα σακίδια στην οροφή, σκεπασμένα με δίχτυ, εκτός από λίγους τυχερούς που τα έβαλαν στην καμπίνα. Εκεί υπήρχε επίσης νερό, φαγητά, σκηνές, όλα όσα χρειάζονται για διαμονή στα βουνά 24 ατόμων. Θηρίο το φορτηγό, με κίνηση στους 6 τροχούς.. Αργότερα καταλάβαμε το λόγο..
Προσκλητήριο (κάθε φορά πλέον) ονομαστικό από τον Viktor, και κάπως έτσι ξεκινήσαμε για τα πιο απρόσιτα και άγρια μέρη, προς το κέντρο της χερσονήσου. Α, το ονομαστικό προσκλητήριο δεν περιελάμβανε τα ελληνικά ονόματα, εμείς οι δύο είμασταν απλά "Grieki" :haha:.
Η κατεύθυνση ήταν προς την περιοχή Klyuchevskoy, όπου και βρίσκονται αρκετά από τα πιο γνωστά και ενεργά ηφαίστεια της χερσονήσου. Η διάθεση όλων στα ύψη, όπως και η προσμονή για όσα θα βλέπαμε. Ως κλασικοί Ρώσοι, κάναμε στάσεις για καφέ, vareniki και λοιπά παραδοσιακά εδέσματα σχεδόν κάθε μία ώρα. Σε συνδυασμό με την κακή ποιότητα της ασφάλτου, μας πήρε περίπου 5 ώρες να φτάσουμε στο μέσο της διαδρομής, στο χωριό Milkovo. Εκεί θα τρώγαμε μεσημεριανό, σε ένα τυπικό εστιατόριο – stolovaya της ρωσικής επαρχίας. Αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους, αφού σας πω ότι είδαμε μέχρι και άρμα μάχης στην αυλή ενός σπιτιού..
DSC02787.JPG

DSC02789.JPG

DSC02780.JPG


DSC02784.JPG


Από εκεί και πέρα άρχιζε ο χωματόδρομος, με επόμενο σταθμό το ακόμη πιο μικρό χωριό Kozyrevsk, ακριβώς έξω από το δάσος που οριοθετεί το πάρκο των ηφαιστείων. Παρότι αρχικά ήταν να φτάσουμε μέχρι την κατασκήνωση κάτω από το Tolbachik, η καθυστέρηση και η κούραση του οδηγού μας ανάγκασε να διανυκτερεύσουμε στο μικρό αυτό χωριό, με κάποια ξύλινα σπιτάκια – bungalows που είναι για το σκοπό αυτό. Και ήταν τόσο όμορφα, όσο και πρωτόγνωρα για τον καλό μας φίλο :rolleyes:. Ειδικά όταν πήγαμε οι δυο μας μια βολτίτσα, στους χωματόδρομους δίπλα στα ξύλινα σπίτια με ξύλινους φράχτες, με το μεγαλοπρεπές πάντα χιονισμένο Tolbachik να προκαλεί θαυμασμό εκεί μακριά, με ένα μνημείο κατάλοιπο της Σοβιετικής περιόδου, τότε ήταν που ο "Σ.τ.Π." συνειδητοποίησε για τα καλά την πραγματικότητα της ζωής στη Ρωσία. Δύσκολη όσο και μοναδικά όμορφη!
DSC02793.JPG


DSC02807.JPG


DSC02809.JPG


DSC02801.JPG

Εξάλλου μετά από λίγο δοκιμάσαμε και την εμπειρία των ρωσικών λουτρών, banya όπως τα λένε. Οι υπόλοιποι ισχυρίζονταν ότι το νερό δεν ήταν αρκετά καυτό, εγώ νόμιζα θα αφήσω το δέρμα μου εκεί… Και κατευθείαν ο κουβάς με το παγωμένο, και ξανά τα βότανα στην πλάτη και το καυτό.. Νιώθεις περδίκι πάντως μετά από κάτι τέτοιο! Να εδώ ακριβώς μετά τα λουτρά. :)
DSC02828.JPG


Βραδινό φαγητό, Angela – εγγύηση! Όλοι μαζεμένοι με τα ζεστά μας ρούχα, γνωριστήκαμε μεταξύ μας πιο καλά, και καταλάβαμε (εμείς οι Έλληνες) ότι σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι έχουν φάει με το κουτάλι τα βουνά. Η κυριούλα που σας έλεγα στην αρχή ότι ανέβηκε τελικά πρώτη το Tolbachik, είναι λέει αλπινίστρια, έχει πάει στο Νεπάλ. Η άλλη στο Elbrus, η άλλη στα βουνά Altai, ο Vladimir που με συμπάθησε πολύ (φάνηκε στη βότκα..) έχει γυρίσει όλη τη Ρωσία μια και δεν του επιτρέπεται μέχρι τώρα (65 ετών) να ταξιδέψει στο εξωτερικό, στρατιωτικός γαρ. Κι εμείς τι να τους πούμε, ότι πήγαμε στην Κούβα και την Ισλανδία, που, όσο δύσκολα και να ήταν, φαντάζουν τόσο πολιτισμένα μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα, χεχε!
DSC02833.JPG


DSC02817.JPG


Μετά από παρότρυνση της ιδιοκτήτριας του καταλύματος, έξυσα - σημάδεψα σε ένα scratch map την Ελλάδα, μιας και είμασταν οι πρώτοι αυτής της χρονιάς τουλάχιστον που πηγαίναμε εκεί. Δύσκολος προορισμός, όχι πολλοί οι τρελοί! Μάλλον έχουν πάει κι άλλοι πάντως στο παρελθόν, είδα ένα παλιό ελληνικό σημαιάκι σε ένα ξύλο. :)
Λίγο αργότερα, με το πρώτο σκοτάδι, ο καιρός καθάρισε.. Και ο Valentin μας φώναξε στο δρόμο για να δούμε.. και είδαμε..Πιο μακριά από το Tolbachik, περίπου 60 χιλιόμετρα στην ευθεία από το χωριό, ένα κόκκινο ποτάμι λάβας φαινόταν σαν να κατεβαίνει από το πουθενά.. Το Klyuchevskaya Sopka, που από πέρυσι έχει ήδη ξυπνήσει, ήταν εκεί, και από τις κατάμαυρες πλαγιές του η λάβα έκανε τη νύχτα εντυπωσιακή. Μείναμε να το θαυμάζουμε, μέχρι που η βροχή ήρθε ξανά και μας έστειλε για ύπνο.. Η επόμενη μέρα μας φύλαγε την πιο δύσκολη οδική διαδρομή μέχρι τότε, και την πρώτη μας επαφή με τα σεληνιακά τοπία.. Και πάντως ακόμη πιο όμορφη και κοντινή άποψη αυτού που μόλις περιέγραψα.. Ευτυχία..
DSC02837.JPG
DSC02844.JPG


Υστερόγραφο βραδιάς:
"Σε συμπαθώ πολύ, να το ξέρεις! Πάρα πολύ, αλλά γιατί είστε στο ΝΑΤΟ; Τι κάνετε με το ΝΑΤΟ; Οι Έλληνες είστε καλοί άνθρωποι, μας αγαπάτε και σας αγαπάμε, θέλετε να πολεμάτε μαζί με τους Αμερικάνους γύρω γύρω; Να τους πείτε ότι δε θέλετε και να φύγετε από το ΝΑΤΟ". :shock::xalara: Τάδε έφη Vladimir, με τη βοήθεια της Αλυόνας τα καταλάβαινα..Άντε να του εξηγήσεις τι εστί "επιλογή"..
 
Εκεί που δοκιμάζονταν τα διαστημικά οχήματα..

Όπως το διαβάσατε.. Η επόμενη μέρα θα μας έβρισκε, μετά από έξι εξαντλητικές ώρες μέσα στο φορτηγό, στις περιοχές όπου μεταξύ άλλων η Σοβιετική Ένωση δοκίμαζε τα διαστημικά της οχήματα πριν τις αποστολές.. Ο λόγος, σχετικά απλός.. Απέραντες εκτάσεις ηφαιστειακής άμμου, λάβας, μικρών και μεγάλων ηφαιστειακών κώνων, η απόλυτη προσομοίωση της σελήνης επί γης, δηλαδή. ;)
Γι’ αυτό και το ξύπνημά μας μέσα στα άγρια χαράματα.. Ποιος νοιαζόταν, το μεγάλο όνειρο της ανάβασης στο περίφημο Tolbachik ερχόταν όλο και πιο κοντά..
Εφοδιασμένοι πλήρως με νερό, φαγητά, καύσιμο και όλα όσα απαιτούνταν για την κατασκήνωση στα αφιλόξενα εκείνα μέρη, ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το δάσος. Αν και από την αρχή του ταξιδιού η συμβουλή ήταν να φοράμε ζώνες ασφαλείας, δεν μπορώ να πω ότι εισακούστηκε από όλους.. Οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν… Στην πρώτη καλή λακκούβα που το φορτηγό πλάγιασε σαν αεροπλάνο σε κλειστή αερομαχία, το παλικάρι στα αριστερά μου πέταξε στον αέρα κυριολεκτικά και προσγειώθηκε πάνω μου, εν μέσω τσιρίδων από κάποιες γυναίκες του γκρουπ. :haha:
Οι ώρες κυλούσαν στον ίδιο ρυθμό. Το δάσος, πρωτόγνωρο για εμένα και για όσους δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους δάση. Οι σημύδες πάρα πολύ πυκνές, και η χαμηλή βλάστηση οργιώδης και αρκετά ψηλή επίσης. Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν τα άγρια μούρα, αφορμή για αρκετές στάσεις από μέρους μας. Ξέρω, τα λατρεύουν και οι αρκούδες, ξέραμε πολύ καλά που βρισκόμασταν, απλά το συνειδητοποιήσαμε πιο μετά,όταν τις είδαμε.. :rolleyes-80:
DSC02867.JPG

DSC02872.JPG


Όσο για το πώς ήταν η διαδρομή στο Kamaz; Καλύτερα δείτε τις φωτογραφίες, όπως και το βίντεο που θα ανέβει στο τέλος της ιστορίας. Απλά να αναφέρω ότι η πρώτη ώρα κύλισε ευχάριστα, η επόμενη πιο δύσκολα κ.ο.κ. :cool: Οι λακκούβες όλο και μεγάλωναν, οι λάσπες εκτός πραγματικότητας, το δάσος όλο και πιο πυκνό, σε σημείο που οδηγός σταμάτησε κάμποσες φορές για να κόψει κάποιο δέντρο και να περάσουμε, ή γκρέμιζε μερικά από αυτά για να περάσει κάποιο άλλο φορτηγό. Απλά, καθημερινά πράγματα, Ρωσία..
DSC02864.JPG


DSC02847.JPG

Περίπου 5 ώρες χρειαστήκαμε για να βγούμε από εκεί. Και όταν η πυκνή βλάστηση τελείωνε, φανερωνόταν σταδιακά η απεραντοσύνη του σεληνιακού τοπίου, αποτέλεσμα των τρομερών εκρήξεων του Tolbachik το 1974, το 2007 αλλά και το 2012. Κι εγώ δεν ξέρω πόσα μέτρα λάβας βλέπαμε, τέφρας ανάκατης με βράχια, που είχαν κυριολεκτικά ισοπεδώσει χιλιάδες στρέμματα δάσους.. Το έβλεπες καθαρά εκεί που η δύναμη της φύσης είχε σταματήσει, στα πρώτα πλαγιασμένα δέντρα στην αρχή – τέλος του δάσους.. Από εκεί και πέρα, μαύρη άμμος και διάσπαρτα κουφάρια δέντρων που σε πολλές περιπτώσεις είχαν καεί και έμειναν όρθια, σαν νεκροζώντανοι μάρτυρες της καταστροφής.
Άλλη μία ωρίτσα, κι επιτέλους θα κατεβαίναμε από την πιο κουραστική "οδική" διαδρομή της ζωής μας. Ακολουθεί σύντομος διάλογος - γκρίνια μεταξύ της Αλυόνας και του Valentin:
- Ρε Valentin, δεν αντέχουμε άλλο στο φορτηγό, θέλουμε να περπατήσουμε.
- Καλά, να σας δω αύριο τι θα λέτε..
- Τα ίδια θα λέμε, δε θέλουμε άλλο φορτηγό, με τα πόδια παντού!
...συγκαταβατικό χαμόγελο από το φοβερό οδηγό μας..
(Μαντέψτε ποιος είχε δίκιο μετά την κατάβαση από το ηφαίστειο..)
Το μέρος που στήσαμε τις σκηνές, ένας πρόχειρος καταυλισμός με αυτοσχέδιες τουαλέτες, σε κάποια σημεία προστατευμένος όμως από πιθανούς ανέμους. Ένα ξύλινο σπιτάκι χρησίμευε για άλλες αποστολές, ίσως αυτές που περιλαμβάνουν αποκλειστικά αλλοδαπούς τουρίστες, χεχε! Εμείς, με το 1/3 των χρημάτων που κοστίζει το tour για όσους το κλείσουν στα Αγγλικά , ακολουθούσαμε το πρόγραμμα των Ρώσων. Μια μεγάλη σκηνή αποτελούσε την κουζίνα, και τέλος. Μετά τις σχετικές διαφωνίες και πειράματα, έμπειροι πεζοπόροι τρομάρα μας, τα βολέψαμε όλα μια χαρά! Και είμασταν έτοιμοι!
DSC02875.JPG


DSC02876.JPG


Έτοιμοι να γνωρίσουμε ιδίοις όμμασι τo νεκρό δάσος, να ανεβούμε σε ζεστούς ηφαιστειακούς κώνους, να αφήσουμε το βλέμμα μας να χαζέψει τις ατελείωτες εκτάσεις όπου το μαύρο εναλλασσόταν μόνο με το κόκκινο, και η φαντασία οργίαζε για το πώς μπορεί να ήταν η περιοχή αυτή κατά τη διάρκεια των εκρήξεων.. Και μέσα σ' όλα αυτά κι ένα μακρινό "ουράνιο" τόξο, ανάμεσα στους κατάξερους κορμούς δέντρων..
Μπατόν ανά χείρας, σακίδια και ξεκινήσαμε. Και κάπου εδώ, ας αφήσω και πάλι τις εικόνες να μιλήσουν. Δεν ξέρω πώς να εκφράσω αυτό που ένιωσα όταν επιτέλους ήμουν εκεί, και αυτό που είχα δει στις φωτογραφίες ήταν ακριβώς έτσι, στην άλλη άκρη του κόσμου!
DSC02978.JPG


DSC02996.JPG


20160901_165754.jpg

DSC02981.JPG


Σειρά είχε μια μικρή πλην όμως εντυπωσιακή υπόγεια ροή λάβας στην περιοχή, που είχε δημιουργήσει μια διαδρομή 30-40 μέτρων σαν ποταμάκι στο υπέδαφος, από τον κρατήρα ενός κώνου μέχρι ένα άλλο σημείο που η τρύπα φαινόταν στην επιφάνεια του εδάφους. Από εκεί μπήκαμε, οι φακοί άναψαν, και, μετά από μερικά λεπτά που είτε σερνόμασταν, είτε περπατούσαμε στα γόνατα, να ‘μαστε μέσα στον κρατήρα. Φυσικά η δραστηριότητα δεν προσφέρεται για κλειστοφοβικούς, οπότε κάποιοι μας περίμεναν στην έξοδο (μαντέψτε τον έναν εξ αυτών.. :D ). Ανεπανάληπτη εμπειρία!
DSC02947.JPG


DSC02950.JPG

IMG_9010.JPG

DSC02951.JPG

DSC02955.JPG

Και η μέρα δεν είχε τελειώσει ακόμη.. Επόμενος στόχος, η ανάβαση σε έναν από τους ηφαιστειακούς κώνους, ύψους 1800 μέτρων (εμείς είμασταν στα 1300 περίπου), όπου η θερμοκρασία του εδάφους είναι όπως αρμόζει σε μια τέτοια περιοχή, δηλαδή αρκετά ζεστή ώστε να το νιώθεις σε κάποια σημεία ακόμη και με τα παπούτσια. Αν και περασμένη ώρα, και παρά το δύσκολο της ανάβασης (αρκετά απότομο και πετρώδες έδαφος), φτάσαμε γρήγορα στην κορυφή..

Το έδαφος ζεστό, τόσο ζεστό που σε κάποια σημεία ο Valentin έχωσε ξύλα ανάμεσα στις πέτρες… Και σαν πρωτόγονοι, ανακαλύψαμε τη φωτιά σε κάμποσα δευτερόλεπτα
!!

Εμπειρίες που ούτε τις φανταζόμασταν πριν πάμε εκεί… ή καλύτερα, μόνο να τις φανταστούμε μπορούσαμε!
DSC03004.JPG


DSC03009.JPG


Είχε πια νυχτώσει, όταν αρχίσαμε την κατάβαση, οι φακοί άναψαν και πάλι και με προσοχή επιστρέψαμε στο φορτηγό. Μια ακόμη μέρα στη μαγευτική χερσόνησο Καμτσιάτκα έφτανε στο τέλος της, τόσο πλούσια σε εικόνες και συναισθήματα. Το ζεστό φαγητό από την Angela, το τσάι και τελικά ο γεμάτος προσμονή ύπνος, ήταν το καλύτερο για τη μέρα που θα ξημέρωνε.. Το Plocky Tolbachik μας περίμενε, στεκόταν εκεί, με τον περίφημο κρατήρα του στα 3087 μέτρα, και το αδερφάκι του το Ostry, με την κορυφή 600 μέτρα ψηλότερα και χιόνι που δε λιώνει ποτέ. Και η σκέψη να τριγυρίζει στο μυαλό.."Θα τα καταφέρουμε να ανέβουμε άραγε;" Επρόκειτο να είναι βλέπετε η πρώτη μας φορά σε αυτό το υψόμετρο, σε τέτοιο περιβάλλον, και το βουνό είναι πάντα απρόβλεπτο. Λίγες ώρες υπομονή, και θα μαθαίναμε..
DSC02957.JPG

DSC02873.JPG
 

Arkoudou

Member
Κυριολεκτικά ''ρούφηξα'' την ιστορία σου που την περιμένω από την συνάντηση του travelstories. Δεν γνώριζα καθόλου την περιοχή πριν την αναφέρεις, περιμένω την συνέχεια της ιστορίας με ΜΕΓΑΛΗ ανυπομονεσία....:). Α! και μία ερώτηση, εάν δεν γνωρίζεις τη γλώσσα είναι εύκολο να συννενοηθείς? (απλά έχω ακούσει ότι η γνώση αγγλικών δεν είναι εκτεταμένη, ακόμη και σε περιοχές όπως Μόσχα και Αγ.Πετρούπολή, ισχύει?).
 
Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.165
Μηνύματα
702.204
Μέλη
34.706
Νεότερο μέλος
EYH

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom