1. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Ιανουάριο - Απρίλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!
Απόκρυψη ανακοίνωσης
Με την πλοήγησή σας στο Travelstories.gr αποδέχεστε τη χρήστη cookies που ενισχύουν την εμπειρία χρήσης. -- ΟΚ --

Εσθονία Λεττονία Λιθουανία Δάση, λίμνες και βατόμουρα

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Ευρώπη' που ξεκίνησε από το μέλος Marios_Gr, στις 27 Νοεμβρίου 2014.

  1. 1 | η αρχή

    Η Βαλτική ήταν ένα απωθημένο ετών. Κυρίως όσον αφορά το Τάλλιν και την Εσθονία, ως η πιο «trendy» από τις βαλτικές χώρες, αλλά με τον καιρό και ψάχνοντας τα της ευρύτερης περιοχής, διαπίστωνα ότι και οι άλλες δύο ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσες.

    Το στοιχείο που με συγκινούσε σε αυτές στις χώρες ήταν ο συνδυασμός της σκανδιναβικής γοητείας με την αίσθηση της κεντρικής Ευρώπης και τις ανατολικές καταβολές. Τρία σε ένα δηλαδή. Ανόθευτη φύση, παραμυθένιες παλιές πόλεις, τάξη και ηρεμία (ό,τι δεν έχει η Ελλάδα...).

    Το ενδεχόμενο να οργανώσω το να δω τρεις χώρες σε περιορισμένο χρονικό διάστημα μόνος μου, μου φάνηκε υπερβολικά περίπλοκο και κοπιώδες για τις αντοχές μου. Οπότε για ένα τέτοιο εκ των πραγμάτων πολυήμερο ταξίδι, το να ακολουθήσω ένα οργανωμένο group από κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο ήταν μία καλή και εν τέλει μάλλον φθηνότερη λύση.


    Τα πακέτα για Βαλτική δεν είχαν σημαντικές αποκλείσεις σε κόστος και παροχές από γραφείο σε γραφείο. Μετά από -ομολογώ- ενδελεχές ψάξιμο (και με τη βοήθεια φίλων εδώ, όπως η ANEL) κατέληξα σε κάποιο που χαρακτηρίζεται ως πιο εξειδικευμένο στη Β. Ευρώπη. Κατόπιν και στην πορεία του ταξιδιού διαπίστωνα ότι μας παρείχαν επιπλέον επισκέψεις από αυτά που αρχικά μας είχαν ενημερώσει ότι θα έχουμε. Πάντα τέτοια…

    Το ζήτημα του αρκετά αυξημένου κόστους για μονόκλινο δωμάτιο για ένα 8ημερο ταξίδι αντιμετωπίστηκε με την παρέα ενός συναδέλφου που γνωριζόμασταν κάποιους μήνες και ενδιαφερόταν και αυτός να επισκεφτεί αυτή τη γωνιά της Ευρώπης. Βεβαίως, το να συμβιώσεις για οκτώ ημέρες με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις ιδιαίτερα καλά, όταν πολλές φορές ούτε με τον εαυτό μας δεν τα βρίσκουμε, εμπεριέχει το ρίσκο του, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια, σκέφτηκα… Η περίοδος του ταξιδιού αποφασίστηκε στα μέσα Ιουλίου, ως πλέον κατάλληλη από θέμα δικής μας ελευθερίας υποχρεώσεων και καιρικών συνθηκών για τη Βαλτική.

    Η συμμετοχή μας κλείστηκε, οι προκαταβολές δόθηκαν, οι όροι και οι ημερομηνίες ξεκαθαρίστηκαν και το ψάξιμο του «που θα πάω και τι θα δω» (δεν θα ακολουθούσα το γκρουπ στα πάντα) γινόταν πιο συγκεκριμένο και σοβαρό όσο η ημερομηνία της αναχώρησης πλησίαζε (νομίζω τελικά ότι αυτό το ψάξιμο είναι το αγαπημένο μου σημείο της διαδικασίας σε κάθε ταξίδι).



    Το πρωί της ημέρας της αναχώρησης ξεκίνησα από την πόλη που μένω για την Αθήνα και το αεροδρόμιό της. Ένας λόγος που επελέγη το συγκεκριμένο πακέτο ήταν οι βολικές ώρες πτήσεων (μεσημέρι) και η μικρή αναμονή στην ανταπόκριση των πτήσεων (Αθήνα-Ρίγα και Ρίγα-Βίλνιους). Προτιμούσα να φτάσω λίγο αργότερα μέσα στη μέρα στον προορισμό μου και ξεκούραστος για εξορμήσεις, παρά νωρίτερα και να σέρνομαι ένα ράκος στα στενά του Βίλνιους.

    Ο συνάδελφος και μέλλοντας συνταξιδιώτης ήταν συνεπής στο ραντεβού μας, αν και με δυσκολότερη διαδρομή προς Αθήνα, δεν ήταν όμως ο εκπρόσωπος του γραφείου που θα μας έφερνε εισιτήρια, έγγραφα, χάρτες και διαφημιστικά για τα μέρη που θα επισκεπτόμασταν. Ένα θέμα το έχω με τη συνέπεια και η πρώτη αυτή αρνητική εντύπωση με προβλημάτισε προσωρινά για το τι θα ακολουθούσε. Εν τέλει ο κύριος ήρθε με 20λεπτη καθυστέρηση («είχε κίνηση στο δρόμο», αν και με μηχανή), μία πρώτη επαφή με τους -ως επί το πλείστον μεγαλύτερης ηλικίας- συνταξιδιώτες μας έγινε (μόλις 12 άτομα, καλύτερα όμως γιατί τα μεγάλα γκρουπ είναι χαοτικά και μη ευέλικτα) και επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο της AirBaltic (λετονικής προέλευσης) για την πρώτη στάση στη διαδρομή μας, τη Ρίγα, την πρωτεύουσα της Λετονίας.

    Baltics.jpg
    [​IMG]
     
    #1
    Last edited: 19 Μαϊου 2017
    Pel, KIKI, vivasil and 23 others like this.

  2. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    2 | καθ' οδόν

    Η AirBaltic είναι μία λετονική αεροπορική εταιρία. Το θετικό της ήταν το μοδάτο λαχανί χρώμα στο λογότυπο και στα αεροσκάφη της. Το άλλο θετικό της ήταν το ενδιαφέρον μενού που είχα δει σε video στο Youtube ότι προσέφεραν στους πελάτες τους. Το σημαντικό αρνητικό της, το οποίο δεν είχα συνειδητοποιήσει ως τότε, είναι ότι είναι μία χαμηλού κόστους εταιρία όπου πληρώνεις τα πάντα που πιθανώς θα χρειαστείς στη διάρκεια μίας πτήσης, φυσικά και το φαγητό. Το γεγονός όμως ότι η πτήση διαρκούσε 3 ώρες έκανε υποφερτό το να μην αγοράσω τίποτα στις, ας πούμε, τουριστικές τιμές των προϊόντων που πουλούσαν, πόσο μάλλον όταν είχαμε ήδη τσιμπήσει κάτι στο αεροδρόμιο. Οι -το καταλαβαίνω- παράλογοι φόβοι που σου γεννά η ιδέα του ταξιδιού με μία «φθηνή» εταιρία («σιγά μην είναι έμπειρος ο λεττονός πιλότος», «πόσο καλής κατασκευής είναι το αεροσκάφος;», «η υγρασία της Βαλτικής δεν θα έχει σκουριάσει τα μπουλόνια;», «θα προσγειωθούμε με αλεξίπτωτο!»…) υποχωρούσαν από την ομαλότητα της πτήσης όσο περνούσε η ώρα.

    Και ενώ εγώ ο έλλην αξιοπρεπέστατα δεν έπεσα στην ανάγκη των βαλτικών κερδοσκοπών μην τρώγοντας και πίνοντας τίποτα, εντός ολίγων λεπτών από την απογείωση είδα κάτι που θα θεωρείτο τρομερή γυφτιά για εμάς. Πολλοί από τους αλλοδαπούς, μάλλον λετονούς, συνταξιδιώτες μας έβγαλαν από τις χειραποσκευές τους πακέτα με σάντουιτς, φαγητά και μπουκαλάκια με νερό (πως στα κομμάτια τα είχαν περάσει από τον έλεγχο?) που είχαν επιμελώς εφοδιαστεί από το σπίτι τους. Εγώ να έβγαζα ποτέ το ταπεράκι με τα κεφτεδάκια σε αεροπορική πτήση; Ούτε στα πρόθυρα της λιμοκτονίας…

    AirBaltic_Boeing_757-200_at_RIX.jpg

    Σε 3 ώρες και 15 λεπτά το αεροσκάφος χαμήλωνε πάνω από τη λετονική γη. Τί πράσινο ήταν αυτό; Ούτε σε προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ το ’85. Δάση κωνοφόρων, λιβάδια και λίμνες παντού. Παντού όμως. Εκατοντάδες μικρές λίμνες σε ακανόνιστα σχήματα, ακόμα και μέσα σε χωράφια, μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Χαριτωμένα, γραφικά εξοχικά σπίτια διάσπαρτα, πύκνωναν όσο πλησιάζαμε στην πρωτεύουσα. Και πράγματι, σε λίγο πρόβαλε και η Ρίγα, φωτισμένη, με το ποτάμι της, τις γέφυρες της, τον πύργο της τηλεόρασής της, πάνω από την οποία το αεροπλάνο έκανε μία στροφή προς τη βαλτική θάλασσα για να προσγειωθεί τελικά στο μικρό της αεροδρόμιο, μέσα σε μία δασοσκεπή έκταση λίγο έξω από την πόλη.

    1857.jpg
     
    #2
    Last edited: 13 Αυγούστου 2015
    Pel, KIKI, Έλεν and 20 others like this.
  3. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    3 | μία σύντομη στάση

    Το αεροδρόμιο της Ρίγα είναι ένα μάλλον μικρό αεροδρόμιο. Μαθαίνω ότι ετοιμάζουν καινούριο, φουτουριστικό, γυάλινο και μεγαλύτερο, αλλά εγώ βολεύτηκα με το υπάρχον. Καθαρό, τακτοποιημένο, λιτό, τυπικά σκανδιναβικό. Η προσγείωση ανάμεσα στα έλατα ήταν η πρώτη θετική υποδοχή της βαλτικής προς εμένα. Οι δύο ώρες που χρειάζονταν ώσπου να πάρουμε την πτήση μας για το Βίλνιους, πρώτο ουσιαστικό σταθμό του ταξιδιού μας, μου επέτρεπε να έχω και την πρώτη μου βαλτική γευστική εμπειρία. Τα γλυκά ούτως ή άλλως μου αρέσουν, οπότε δεν υπήρχε ενδοιασμός για το ποια θα ήταν αυτή. Τάρτα με κρέμα και φράουλες. Νόστιμη, μάλλον άγλυκη και, ως τάρτα αεροδρομίου, τσιμπημένη σε τιμή.

    Παρατηρώντας τη βιτρίνα του café του αεροδρομίου με τα γλυκά, είδα και κάτι που είχα να το δω 12 χρόνια. Τιμές σε δύο νομίσματα, στο τοπικό και σε ευρώ. Πράγματι, η Λετονία ήταν στο στάδιο της μετάβασης από το δικό της στο ενιαίο νόμισμα. Δεν ξέρω, ίσως τώρα που γράφω, το Lats, το τοπικό νόμισμα, να αποτελεί ήδη οριστικά παρελθόν.

    Riga, the airport.gif

    Με την τάρτα, τη συζήτηση για τις πρώτες εντυπώσεις και μία απαραίτητη επίσκεψη στην τουαλέτα, ο χρόνος της μετεπιβίβασης έφτασε. Η ιδέα ότι το επόμενο αεροσκάφος μας για Βίλνιους θα ήταν ένα μικρό ελικοφόρο (επίσης της AirBaltic) δεν με ενθουσίαζε, αλλά ούτε μία ώρα δεν θα ήταν η πτήση, οπότε πήρα βαθιά ανάσα και μπήκα. Λίγοι οι επιβάτες, σύντομες οι διαδικασίες, μηδενικές οι καθυστερήσεις ως τώρα. Η πτήση εκ των πραγμάτων σε πιο χαμηλό υψόμετρο, εγώ πάλι σε παράθυρο, οπότε η ομορφιά της βαλτικής γης ήταν καθαρή και ορατή καθ’όλη αυτή τη μία ώρα. Και άλλο πράσινο, και άλλες λίμνες και λιμνούλες και άλλη χαρά για το ότι όπως το φανταζόμουν ήταν τελικά, και ακόμα καλύτερα.
     
    #3
    Last edited: 13 Αυγούστου 2015
    Pel, KIKI, dimosf and 15 others like this.
  4. echo2011

    echo2011 Member

    Μηνύματα:
    2.293
    Likes:
    3.349
    Πολύ καλή αρχή από ένα ταξίδι που με ενδιαφέρει πολύ! Περιμένω τις εντυπώσεις σου καθώς και τη γνώμη σου για το ποια πόλη ήταν η ομορφότερη!

    Την επόμενη φορά που θα ταξιδέψεις με low cost αγόρασε νερό και ότι άλλο θες αμέσως μετά τον έλεγχο. Στο Βενιζέλος έχει πολλά σημεία στις πύλες που πουλούν τρόφιμα-ποτά για να τα έχεις στην πτήση (50 λεπτάκια το νερο 750ml). Βέβαια σνακ μπορείς να έχεις πάρει και απ'το σπίτι σου (εντάξει οι κεφτέδες ίσως είναι υπερβολή :p). Δε χρειάζεται να τα χρυσοπληρώσεις στη διάρκεια της πτήσης αλλά ούτε και να κορακιάσεις! :)
     
    #4
  5. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    4 | στη Λιθουανία

    [​IMG]

    Ένα από τα μείζονα θέματα κάθε ταξιδιού στην βόρεια Ευρώπη είναι ο καιρός. Ακόμα και το καλοκαίρι, ο «καλός καιρός» όπως τον εννοούμε εμείς δεν είναι καθόλου αυτονόητος εκεί. Οι πληροφορίες που είχα συλλέξει για τη Βαλτική Ιούλιο μήνα ήταν ολίγον αντικρουόμενες. Από το «έσκασα από τη ζέστη» μέχρι το «πάγωσα». Εκεί που όλοι συνέκλιναν ήταν για τις συχνές ξαφνικές μπόρες. Εν πάση περιπτώσει, μακρυμάνικα πουκάμισα, ένα πουλοβεράκι και ένα σπορ σακάκι είχαν μπει στη βαλίτσα μου για παν ενδεχόμενο.

    Από την Αθήνα ξεκινήσαμε με συννεφιά, κάτι που συνεχίστηκε και στη Ρίγα, αλλά παραδόξως φτάνοντας στο Βίλνιους ο ουρανός ήταν σχεδόν καθαρός, κάτι που ευτυχώς θα κρατούσε όλες τις επόμενες μέρες, με μία μόνο μικρή «παραφωνία».


    Προσγειωθήκαμε στο Βίλνιους, πρωτεύουσα της Λιθουανίας, και ακολουθώντας μία κάπως δαιδαλώδη διαδρομή μέσα στο αεροδρόμιο, συναντήσαμε στην κεντρική είσοδο τον συνοδό μας, όπως ήδη μας είχε ενημερώσει το γραφείο από την Αθήνα, τον Αντώνη, έναν έλληνα παντρεμένο με λιθουανή που διέμενε πια μόνιμα στη Λιθουανία.

    Την ώρα που πέρναμε σειρά στο γκισέ του συναλλάγματος του αεροδρομίου, αφού όπως μας είπε ο Αντώνης (και κατόπιν διαπίστωσα και προσωπικά) το συνάλλαγμα μέσα στο Βίλνιους είναι δύσκολη υπόθεση, υπέστην το πρώτο πλήγμα σε βαλτικό έδαφος. Μία έντονη μυρωδιά σιτρονέλλας και ευκαλύπτου από τη βαλίτσα μου με ανάγκασε να διαπιστώσω με οδύνη ότι κατά έναν περίεργο τρόπο από το μπουκαλάκι της αντικουνουπικής λοσιόν (γιατί «έχει κουνούπια η Βαλτική», μου είχαν πει…) είχε φύγει το καπάκι και με κάθε τράνταγμα της αποσκευής η ελαιώδης λοσιόν πεταγόταν μέσα στα ρούχα μου, προφανώς καθ’όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Ένα κοντομάνικο μπλουζάκι και το σακάκι για τα κρύα βράδια είχαν γίνει να τα κλαίνε οι ρέγγες. :confused: Ευτυχώς μόνο αυτά. Ελαφρώς αποσυντονισμένος από το απρόοπτο επιβιβάστηκα στο πουλμανάκι για το ξενοδοχείο μας, το Radisson Blu Lietuva, με το όνομα, στις όχθες του ποταμού Neris που διασχίζει την πόλη.

    Κατά τη διαδρομή μου έκαναν εντύπωση τα πολλά αερόστατα που έβλεπα στον ουρανό, μία συνηθισμένη ατραξιόν για τουρίστες και όχι μόνο, όπως μας εξήγησαν. Πλησιάζοντας στο ξενοδοχείο κινηθήκαμε κατά μήκος του ποταμού Neris και τότε είδα ότι οι καταπράσινες όχθες του φιλοξενούσαν εγκαταστάσεις για σπορ και άλλες δραστηριότητες, καφέ και εστιατόρια, με πλήθος κόσμου, κυρίως νεολαίας, να τις κατακλύζει σε μεγάλη έκταση, σαν να βλέπαμε μία δική μας πολυσύχναστη πλατεία. Ο κάθε λαός προσαρμόζει τελικά τη ζωή του και την ψυχαγωγία του σε αυτά που έχει στη διάθεσή του. Και οι λιθουανοί τα είχαν καταφέρει μία χαρά σε αυτό.

    Vilnius, the ballons.jpg

    Γρήγορη τακτοποίηση στο αξιοπρεπές και -όσο δεν έπρεπε όπως αποδείχτηκε- φωτεινό δωμάτιό μας και κάθοδος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για το δείπνο (το πακέτο προσέφερε ένα γεύμα ή δείπνο καθημερινά). Το οποίο δεν ήταν όμως καθόλου αυτό που περίμενα. Μικρή ποικιλία, πιθανώς λόγω και της αργοπορημένης προσέλευσής μας για τα βοριοευρωπαικά δεδομένα (ήταν πια περασμένες 8 το βράδυ), αλλά και γενικά άνοστο φαγητό. Τότε είναι που διαπίστωσα ότι και η επικοινωνία μας με την πατρίδα ήταν εξαιρετικά δυσχερής. Δεχόμασταν κλήσεις από Ελλάδα, αλλά δεν μπορούσαμε εμείς να πάρουμε, κάτι που εγώ τουλάχιστον το αντιμετώπισα και στις τρείς χώρες.

    Τελειώσαμε γρήγορα το φαγητό μας (δεν ήταν και για να το απολαύσεις περισσότερο) και η πρώτη γνωριμία με το Βίλνιους ξεκινούσε. Περπατήσαμε από το ξενοδοχείο μέχρι το κέντρο της πόλης (περίπου 20λεπτά δρόμος) κατά μήκος του ποταμού. Οι πρώτες εικόνες αντιφατικές. Σύγχρονα ξενοδοχεία από τη μία και παλιά, ατημέλητα, πιθανώς σοβιετικών καταβολών κτήρια από την άλλη. Παντού όμως πολλοί νέοι άνθρωποι. Η Λιθουανία έχει υψηλούς δείκτες γεννητικότητας, μας είπε ο συνοδός μας, λόγω των μεγάλων ρυθμών ανάπτυξης που σημειώνει τα τελευταία χρόνια. Παράδοξο 1: Ιδιαίτερα νέα παιδιά με πανάκριβα πολυτελή αυτοκίνητα. Παράδοξο 2: Άνθρωποι με μπουκάλια ποτών στο χέρι περπατούσαν στον δρόμο, αλλά κανένας δεν καθόταν κάπου να τα πιεί, αφού αυτό, όπως μας είπε ο Αντώνης, απαγορεύεται σε δημόσιους χώρους, λόγω του μεγάλου προβλήματος αλκοολισμού στη χώρα.

    Φτάνοντας κοντά στο κέντρο τα κτήρια γίνονταν πιο περιποιημένα. Σε νεοκλασικό ύφος πολλά από αυτά, στέγαζαν δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα αλλά και απλά διαμερίσματα. Το κέντρο του Βίλνιους έδινε μία πρώτη εικόνα καθαρής και τακτοποιημένης πόλης, με πλατείες, φαρδύς δρόμους, πράσινο και λουλούδια. Ειδικά τα λουλούδια είναι ένα στοιχείο σε υπερπληθώρα σε όλες τις πόλεις της Βαλτικής. Πάμπολλα καφέ, εστιατόρια και μπαράκια με τραπεζάκια έξω σε πεζοδρόμια, πλατείες και πεζοδρόμους, έσφυζαν από θαμώνες κάθε ηλικίας. Το μόνο αρνητικό στοιχείο, οι περαστικοί με εμφανή την επήρεια του αλκοόλ που συναντήσαμε στο δρόμο μας. Εν τω μεταξύ, έχοντας φτάσει σχεδόν 11 η ώρα είχε αρχίσει επιτέλους και νύχτωνε. Η ελάχιστη διάρκεια της νύχτας, που θα γινόταν ακόμα ελαχιστότερη όσο θα οδεύαμε προς τη βορειότερη Εσθονία, είναι κάτι που ομολογώ με δυσκόλεψε εκείνες τις μέρες. Αναζητήσαμε -με κάποια δυσκολία- εμφιαλωμένο νερό για να πάρουμε μαζί μας για τη νύχτα και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
     
    #5
    Last edited: 3 Μαρτίου 2018
    Pel, KIKI, dimosf and 14 others like this.
  6. roald

    roald Member

    Μηνύματα:
    40
    Likes:
    14
    Επόμενο Ταξίδι:
    0λλανδια,Τσεχια
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Αργεντινη-Χιλη-Παταγονια
    Το μεγαλυτερο προιον που παραγει η Λιθουανια ειναι φυσικα το μπασκετ¨Σαμπονις,Μαρτσουλιονις,Κουρτιναιτις,Στομπεργκας,Γιασικεβιτσιους,Κλειζα,Σισκαουσκας και τοσοι αλλοι εχουν κανει τη Λιθουανια παγκοσμιως γνωστη,lietuva με τρελα!!!λεω να παω το καλοκαιρι.
     
    #6
    Triplover and Ivanna Petrovna like this.
  7. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    Μα πήγαμε και στο Κάουνας... ;)
     
    #7
  8. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    5 | ξύπνημα (λέμε τώρα) στο Βίλνιους

    5094-p-08-09-Vilnius_river.jpg

    Δεν είμαι δύσκολος άνθρωπος… Όχι, πάμε πάλι. Είμαι δύσκολος άνθρωπος, αλλά θεωρώ ότι οι ιδιοτροπίες μου δεν είναι εντελώς αίολες και αναίτιες. Από τον συνάδελφό μου και νυν συγκάτοικό μου όταν ακόμα πρωτοσχεδιάζαμε το ταξίδι μας, είχα ζητήσει να μου πει αν ροχαλίζει. Έχω ένα θέμα με το ροχαλητό, το παραδέχομαι. Η αρνητική του απάντηση, για να είμαι ειλικρινής, δεν με έπεισε απολύτως, αλλά δεν είχα και στοιχεία για να τεκμηριώσω το αντίθετο. Κάθε συγκατοίκηση είναι εκ των πραγμάτων ένα ρίσκο. Όσο όμως μπορείς να μειώνεις τα ενδεχόμενα να τιναχτεί στον αέρα, καλό είναι να το κάνεις. Θα μου πείτε, αν σου έλεγε ότι ροχαλίζει θα έλεγες «Δεν πειράζει βρε, λεπτομέρειες…»; Δεν απαντώ σε υποθετικές ερωτήσεις... :rolleyes:

    Για να μην τα πολυλογώ, η δυσκολία που έχει έτσι κι’ αλλιώς μία πρώτη νύχτα σε ένα μέρος κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου, το ρωμαλέο ροχαλητό από το διπλανό κρεβάτι που ξεκίνησε με το που πήγα να κλείσω τα ματοτσίνορά μου και το γεγονός ότι κατά τις 4 το πρωί είχε «να!» έναν ήλιο εκεί έξω που μία χαρά έμπαινε από το μικρό άνοιγμα της κουρτίνας, τίναξαν στον αέρα κάθε ευσεβή μου πόθο για ύπνο έστω μίας ωρίτσας. Από το βασανιστικό στριφογύρισμα στο κρεβάτι μου, προτίμησα τελικά ένα γενναίο εγερτήριο κατά τις 6, ήδη πολύ νωρίς για να έχει ανοίξει η τραπεζαρία του ξενοδοχείου για πρωινό.


    Έχοντας λοιπόν «ξυπνήσει» τόσο νωρίς (καταχρηστικός ο όρος «ξυπνήσει», γιατί προϋποθέτει το να έχεις κοιμηθεί) αποφάσισα να μην χάσω ούτε λεπτό από την εξερεύνηση της πρωτεύουσας της Λιθουανία. Με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας κατέβηκα για μία πρώτη γνωριμία με τη γειτονιά που βρισκόμασταν, πριν ακόμα πάω για το πρωινό μου. Ουσιαστικά επρόκειτο για μία καταπράσινη παραποτάμια περιοχή με μοντέρνα πολυώροφα ξενοδοχεία, τράπεζες και εμπορικά κέντρα, κάτι απροσδόκητο για την εικόνα που είχα για την Λιθουανία πριν βρεθώ εκεί. Ο δρόμος απέναντι από το ξενοδοχείο γινόταν εν συνεχεία πιο στενός και οι ουρανοξύστες έδιναν τη θέση τους σε μία τυπική γειτονιά με όμορφα παλιά σπίτια, μαγαζάκια και μία εκκλησία με περίτεχνα καμπαναριά και έναν πολύ φροντισμένο κήπο στο τέλος του, που με δελέασε να την απαθανατίσω ως το πρώτο αξιοθέατο της πόλης.

    Vilnius 01.jpg

    Vilnius 02.jpg

    Vilnius 07.JPG

    Vilnius 08.JPG

    Vilnius 10.JPG

    Ο χρόνος ήταν περιορισμένος και η επιστροφή στο ξενοδοχείο για το πρωινό επιβεβλημένη. Τo πρωινό πραγματικά μας αποζημίωσε για το ελλιπέστατο δείπνο της προηγουμένης μέρας. Πλούσιο, φρέσκο και καλοπαρουσιασμένο. Έπιασα και μία στρατηγική θέση στη γωνία της τραπεζαρίας με τα μεγάλα παράθυρα για να έχω θέα στον ποταμό και το Βίλνιους που απλωνόταν πέρα από αυτόν, και κατασπάραξα όσα καλούδια δεν θα έτρωγα ποτέ σε ένα πρωινό του σπιτιού μου. Τι ψωμάκια διαφόρων αποχρώσεων, τι τυράκια διαφόρων ειδών, τι αλλαντικά διαφόρων γεύσεων, τι κρουασανάκια, τι αυγά σκραμπλ (τα αγαπημένα μου), τι μηλοπιτάκια...
    Απολαυστικό πραγματικά, αλλά η ώρα για την πρώτη μας ομαδική εξόρμηση πλησιάζε. Μία γρήγορη άνοδος στα τελευταία πατώματα του ξενοδοχείου για πανοραμικές φωτογραφίες της γύρω περιοχής ήταν μία καλή ιδεά πριν τη συναντησή με τους υπόλοιπους στη reception για την αναχώρηση προς τη λίμνη Galvės της περιοχής Trakai και το κάστρο στο νησάκι της.

    Vilnius 03.JPG

    Vilnius 04.JPG
     
    #8
    Last edited: 29 Αυγούστου 2015
    Pel, KIKI, malysa and 13 others like this.
  9. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    6 | οι εκκλησίες της αγίας Άννας και των αγίων Πέτρου και Παύλου

    Ήταν ιδέα του συνοδού μας να δούμε κάποια αξιοθέατα του Βίλνιους πριν ξεκινήσουμε για το κάστρο του Trakai, και να αφήσουμε τα υπόλοιπα που συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμα της ημέρας για μετά την επιστροφή μας από αυτό, κάνοντας μία μεγάλη βόλτα στην πόλη πριν το μεσημεριανό φαγητό μας.

    Το καλό με τα ταξίδια με οργανωμένο γκρουπ είναι ότι βλέπεις στοχευόμενα και χωρίς σπατάλη χρόνου και δικού σου κόπου για ψάξιμο τα σημαντικά αξιοθέατα που πρέπει να δεις σε ένα ταξίδι. Το κακό είναι ότι συνήθως τα βλέπεις βιαστικά και αγχωμένα. Το δεύτερο το διαπίστωσα ιδιαίτερα εκείνη την ημέρα.


    Ξεκινώντας με το πούλμαν από το ξενοδοχείο μας για να διασχίσουμε την πόλη και συνεχίζοντας περιφερειακά, διαπίστωσα και υπό το φως της ημέρας ότι το Βίλνιους ήταν μία πραγματικά αξιοβίωτη πόλη με πολύ αστικό πράσινο, αραιή δόμηση και περιαστικές δασικές εκτάσεις ασύλληπτου μεγέθους και ποιότητας για τα ελληνικά δεδομένα.

    Πρώτη μας στάση, η εξαιρετική εκκλησία της Αγίας Άννας στην παλιά πόλη του Βίλνιους. Αυτός ο γοτθικός ναός από κόκκινο τούβλο μας γοήτευσε με την επιβλητική αρχιτεκτονική του, τον περίτεχνο εξωτερικό του διάκοσμο και τον εν γένει όγκο του. Δυστυχώς η στάση μας ήταν τόσο σύντομη προκειμένου να βγει όλο το υπόλοιπο πρόγραμμα της ημέρας, ώστε εκτός από κάποιες φωτογραφίες του εξωτερικού της εκκλησίας, δεν πρόλαβα να δω ούτε το μπαρόκ εσωτερικό της, ούτε τον ολάνθιστο μικρό της κήπο. Προφανώς τη συνιστώ ανεπιφύλακτα για μία διεξοδική εξερεύνηση για όποιον βρεθεί σε εκείνα τα μέρη.

    Vilnius, St. Anne\'s Church 01.jpg

    Vilnius, St. Anne\'s Church 05.jpg

    Vilnius, St. Anne\'s Church 06.JPG

    Vilnius, St. Anne\'s Church 10.JPG

    Vilnius, St. Anne\'s Church 11.JPG

    Επιβίβαση στο πούλμαν μας με κατεύθυνση την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, σε έναν μικρό λόφο κοντά στον ποταμό Νέρις. Πρόκειται για μία καθολική εκκλησία, μέρος ενός παλαιότερου μοναστηριακού συγκροτήματος, που εξωτερικά δεν προμηνύει αυτό που συναντάς στο εσωτερικό της. Μίας ασύλληπτης πυκνότητας και λεπτομέρειας μπαρόκ διακόσμηση από άκρη σε άκρη του ναού σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και αναποφάσιστο για το που να πρωτοστρέψεις τη φωτογραφική σου μηχανή. Από ότι μάθαμε, ο αριστουργηματικός αυτός διάκοσμος αναπαριστούσε περί τις δύο χιλιάδες (!) φιγούρες από διάφορες θεματολογίες, για τις οποίες, είναι η αλήθεια, θα χρειαζόταν μία πολύ πιο ενδελεχής περιήγηση για να κατανοήσεις και να αντιληφθείς τη σημασία της τοποθετησής τους εκεί.

    Vilnius, St. Peter and Paul\'s Church  01.JPG

    Vilnius, St. Peter and Paul\'s Church  02.JPG


    Vilnius, St. Peter and Paul\'s Church  06.JPG

    Vilnius, St. Peter and Paul\'s Church  07.JPG

    Vilnius, St. Peter and Paul\'s Church  12.JPG

    Vilnius, St. Peter and Paul\'s Church  11.jpg
     
    #9
    Last edited: 16 Αυγούστου 2018
    Pel, KIKI, malysa and 9 others like this.
  10. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    7 | το κάστρο Trakai

    Ίσως το πιο χαρακτηριστικό από τα τουριστικά αξιοθέατα της Λιθουανίας είναι το κάστρο της πόλης Trakai. Η διαδρομή προς την περιοχή του Trakai ήταν σύντομη (απέχει λιγότερο από 20 χλμ από το Βίλνιους) αλλά γεμάτη από χρώματα και εντυπώσεις, καθώς διασχίζεις μία δασωμένη περιοχή με πεδινές και λοφώδεις εκτάσεις εξαιρετικής ομορφιάς (το 1/3 όλης της χώρας καλύπτεται από δάση). Αν λάβει κανείς υπόψη του και το ότι η ευρύτερη περιοχή του Trakai περιλαμβάνει περισσότερες από 200 λίμνες, δεν προκαλεί έκπληξη το ότι έχει ανακηρυχθεί σε εθνικό πάρκο. Κύριο αξιοθέατο, το κάστρο στο νησάκι της λίμνης Galvė.

    Trakai-Castle.jpg

    Η παραλιακή πόλη του Trakai είναι μία μάλλον τυπική λιθουανική επαρχιακή πόλη, μικρή, περιποιημένη, με χαμηλά ξύλινα σπιτάκια με μυτερές στέγες, την οποία ωστόσο η ύπαρξη του συγκεκριμένου φυσικού περιβάλλοντος χώρου αναδεικνύει σε ξεχωριστό τουριστικό προορισμό, εντός και εκτός Λιθουανίας.

    Το πούλμαν μας άφησε κοντά στις όχθες της λίμνης για να συνεχίσουμε με τα πόδια και υποσχέθηκε να έρθει να μας πάρει σε δύο ώρες. Το κάστρο βρισκόταν στο δεύτερο από τα δύο διαδοχικά νησάκια που απλώνονταν μπροστά από την παραλία και στο οποίο θα φτάναμε διασχίζοντας δύο επίσης διαδοχικές ξύλινες γέφυρές. Κατά την διαδρομή μας εκεί εντύπωση μας έκαναν κάποια περίεργα αυτοσχέδια ξύλινα μνημεία, σαν περίτεχνες σκαλισμένες στήλες στολισμένες με λουλούδια, που συναντήσαμε καθ’οδόν και τα οποία, όπως μας εξήγησε ο Αντώνης, ήταν λατρευτικά παγανιστικά σύμβολα, αφού η Λιθουανία όχι μόνο είχε έντονο παγανιστικό παρελθόν, αλλά ακόμα και σήμερα συγκεντρώνει αξιοσημείωτο ποσοστό πληθυσμού που ασπάζεται τον παγανισμό.

    Περπατώντας κατά μήκος της όχθης του πρώτου από τα δύο καταπράσινα νησάκια είδα και κάτι που θα έβλεπα αρκετές ακόμα φορές και στις άλλες δύο βαλτικές χώρες. Γυναίκες της περιοχής με υπαίθριους πάγκους να πουλάνε πλαστικά ποτηράκια γεμάτα με φρεσκοκομμένα φρούτα του δάσους. Βατόμουρα, σμέουρα, μύρτιλα, φραγκοστάφυλα, φράουλες σκέπαζαν τον πάγκο, όπως εμείς θα πουλούσαμε καρπούζια ή κεράσια στους επαρχιακούς δρόμους των τουριστικών μας περιοχών.

    Σε μερικά λεπτά περπατούσαμε πάνω στη δεύτερη γέφυρα που έβγαζε στην κεντρική πύλη του κάστρου, του οποίου τόσο η εξωτερική οχύρωση όσο και τα επιμέρους κτίσματα ήταν φτιαγμένο από πέτρα και κόκκινο πυρότουβλο. Ο κόσμος στην πύλη ήδη πολύς, οπότε εφόσον η αναμονή για την είσοδο στην εσωτερική αυλή θα ήταν μεγάλη και ο χρόνος σχετικά περιορισμένος, αποφασίστηκε να περπατήσουμε κατά μήκος της όχθης της νησίδας και κατόπιν να επιστρέψουμε στην παραλία του Trakai για ένα αναψυκτικό στα τουριστικά της καφέ και αγορά σουβενίρ από τα πολυάριθμα κιόσκια που βρίσκονταν στη σειρά, όπως και έγινε.

    Trakai Castle, Lithuania 03.JPG

    Trakai Castle, Lithuania 04.jpg

    Trakai Castle, Lithuania 07.JPG

    Trakai Castle, Lithuania 13.JPG

    Trakai Castle, Lithuania 09.JPG

    Trakai Castle, Lithuania 12.JPG

    Trakai Castle, Lithuania 20.jpg

    Trakai Castle, Lithuania 15.JPG

    Trakai Castle, Lithuania 17.JPG

    Η ζέστη αρκετή, υποθέτω και για τα δεδομένα της Λιθουανίας, και έτσι και η ιδέα της βαρκάδας στην λίμνη με ένα μικρό ιστιοφόρο πρόθυμα αντικαταστάθηκε από την ξεκούραση σε κάποιo παραλιακό μαγαζάκι για παγωτό, μπύρα ή χυμό. Εκεί ο Αντώνης μας μίλησε για τη νέα του ζωή στη Λιθουανία, τους λιθουανούς, την ιδιοσυγκρασία τους, το επίπεδο ζωής και τις δυσκολίες και ευκολίες του να ζεις εκεί, και μοιραία, τη σύγκριση με την Ελλάδα. Η Λιθουανία είναι μία χώρα που αλλάζει. Με πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια, πρόσφατα εισελθούσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποχαιρετούσε το μετασοβιετικό παρελθόν της μάλλον οριστικά και σίγουρα πολύ πρόθυμα. Και αυτή την έντονη επιθυμία για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και την αποτίναξη του στίγματος του «ανατολικού» την συνάντησα πολύ έντονα και στις τρεις βαλτικές δημοκρατίες αυτές τις οκτώ μέρες.
     
    #10
    Last edited: 16 Αυγούστου 2015
    Pel, KIKI, malysa and 13 others like this.
  11. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    340
    Likes:
    1.519
    8 | η παλιά πόλη του Βίλνιους

    Νωρίς το μεσημέρι επιστρέψαμε από το Τρακάι. Το λεωφορείο μας άφησε σε ένα μνημείο-σύμβολο της Πόλης του Βίλνιους, την Πύλη Ντάουν, μέρος των οχυρώσεων της πρωτεύουσας του Δουκάτου της Λιθουανίας κατά τον 16ο αιώνα και σημερινή είσοδο για την παλιά πόλη. Κατηφορίζοντας τον πλακόστρωτο δρόμο προς το κέντρο και βλέποντας εκκλησίες, παλιά κτήρια να συνυπάρχουν αρμονικά με νεότερα, περιποιημένα καφέ, εστιατόρια παντός είδους (από παραδοσιακά μέχρι σούσι bar), το Βίλνιους μου δημιούργησε την αίσθηση μίας κοσμικής, σικάτης κυρίας. Νομίζω ότι από τις τρεις πρωτεύουσες που επισκέφτηκα σε αυτό το ταξίδι, αυτή της Λιθουανίας ήταν η πιο «καθαρή» και φωτεινή αισθητικά.

    Vilnius, Gate of Dawn 2.JPG
    H Πύλη Ντάουν

    Vilnius 15.JPG

    Vilnius 14.jpg

    Vilnius 11.JPG

    Vilnius 17.JPG

    Vilnius 20.JPG

    Vilnius 21.JPG

    Vilnius 13.jpg

    Vilnius 27.jpg

    Vilnius 25.JPG

    Vilnius 26.jpg

    Η βόλτα μας μοιραία έπρεπε να διακοπεί για το μεσημεριανό μας φαγητό σε εστιατόριο της παλιάς πόλης. Τη λίγη ώρα που ο Αντώνης χρειάστηκε για να συνεννοηθεί με τους υπευθύνους του εστιατορίου, εμείς επισκεφτήκαμε ένα κοντινό supermarket για εφοδιασμό με προμήθειες για το ξενοδοχείο και φυσικά εμφιαλωμένο νερό, είδος ακριβό για τα ελληνικά δεδομένα και στις τρεις βαλτικές χώρες.

    Στο εστιατόριο Lokys (www.lokys.lt/en) εγώ δέχθηκα και το τρίτο πλήγμα σε λιθουανικό έδαφος. Όχι για το ίδιο το εστιατόριο, που ήταν ένα συμπαθητικό μαγαζί σε παραδοσιακό λιθουανικό στυλ σε ένα στενό δρομάκι, αλλά για το μενού που είχε κανονιστεί να μας σερβιριστεί (την ημέρα εκείνη το μεσημεριανό γεύμα περιλαμβανόταν στο πακέτο, και όχι δείπνο στο ξενοδοχείο). Κυρίως πιάτο, ψάρι! Και όχι οτιδήποτε ψάρι, αλλά ποταμίσιο! Και ψάρι και από ποτάμι πήγαινε πολύ για τις ούτως ή άλλως πεπερασμένες ανοχές μου στα θαλασσινά εδέσματα. Κατέβαλα βέβαια μία φιλότιμη προσπάθεια να το δοκιμάσω, για να γευτώ ένα υπερβολικά μαλακό και αρκετά γλυφό πράγμα που δεν μου άφηνε περιθώρια για δεύτερη πιρουνιά. Η σαλάτα και το επιδόρπιο (με κρέμα και μύρτιλα, αν δεν απατώμαι) αποδείχθηκαν επίσης μέτρια, οπότε συνολικά η πρώτη απόπειρα επαφής μου με την παραδοσιακή λιθουανική κουζίνα κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Η ύστερη εξήγηση του Αντώνη ότι από λάθος σερβιρίστηκε ψάρι, γιατί κοτόπουλο είχε αρχικά κανονιστεί να φάμε, με καθησύχασε για τις μελλοντικές προθέσεις του γραφείου, αλλά καθόλου για την πείνα που ένιωθα.

    [​IMG]

    Μετά το γεύμα μας η βόλτα μας συνεχίστηκε. Πέρασμα από το προεδρικό μέγαρο, ευκαιρία για αγορά κεχριμπαριού, προϊόν σήμα κατατεθέν της Βαλτικής, από υπαιθρίους πάγκους (μη με ρωτάτε γιατί πείστηκα ότι το κεχριμπάρι από εκεί και όχι από κανονικό μαγαζί θα ήταν γνήσιο, υποθέτω ότι η απαγορευτική τιμή του στα καταστήματα το έκανε), για να καταλήξουμε στον λευκό καθεδρικό ναό του Βίλνιους με το ρωμαικής αισθητικής εξωτερικό του και τους τεράστιους μεγαλοπρεπείς πίνακες, τις χρυσοποίκιλτες πόρτες και τα μεταλλικά αγάλματα βασιλιάδων του ένδοξου λιθουανικού παρελθόντος στο εσωτερικό του, στις κατακόμβες του οποίου έχουν θαφτεί πολλοί γαλαζοαίματοι της Λιθουανίας.

    Vilnius, Presidential Palace 2.JPG
    Το προεδρικό μέγαρο

    Vilnius, Presidential Palace 4.JPG

    Vilnius, Presidential Palace 5.JPG
    Λουλούδια παντού... σε παρτέρια, μπαλκόνια, γλάστρες, ζαρντινιέρες.

    Vilnius, The Cathedral 03.jpg
    Ο Καθεδρικός Ναός του Βίλνιους (Άγιος Στάνισλαβ)

    Vilnius, The Cathedral 02.JPG

    Vilnius, The Cathedral 04.jpg

    Vilnius, The Cathedral 06.jpg

    Vilnius, The Cathedral 05.jpg

    Vilnius, The Cathedral 11.jpg

    Vilnius, The Cathedral 12.jpg

    Vilnius, The Cathedral 13.jpg

    Vilnius, The Cathedral 15.jpg

    Vilnius, The Cathedral 16.jpg

    Οι υπόλοιποι αποφάσισαν ότι ήθελαν να ανέβουν στον πύργο Gediminas στον λόφο της πόλης, για να δουν τη θέα (η οποία δεν τους ενθουσίασε ιδιαίτερα, όπως κατόπιν έμαθα), αλλά εμένα η αϋπνία μου, η κούρασή μου και η πείνα μου με είχαν ήδη πείσει να επιστρέψω στο ξενοδοχείο για μία μικρή ανάπαυλα και ανασυγκρότηση προκειμένου να συνεχίσω αργότερα για μία δεύτερη, βραδινή εξόρμηση στην πόλη. Δεν είχα την αυταπάτη ότι θα μπορούσα να κοιμηθώ, ήταν ήδη απόγευμα, αλλά το να μαζέψω τα κομμάτια μου και να μασουλήσω μερικά μπισκότα, που πολύ προνοητικά είχα ήδη αγοράσει το μεσημέρι, θα ήταν αρκετό προς το παρόν.

    Στο κοντινό στο ξενοδοχείο μας εμπορικό κέντρο προμηθεύτηκα και το πρώτο μου σουβενίρ εκείνου του ταξιδιού. Ως αναμνηστικό από κάθε χώρα που επισκέπτομαι θέλω να παίρνω ένα φωτογραφικό λεύκωμα, ένα βιβλίο δηλαδή με εικόνες της χώρας, όχι όμως από τα πολύ τουριστικά με τις τυποποιημένες φωτογραφίες, αλλά κάτι πιο «ψαγμένο» ει δυνατόν. Δεν είχα την τύχη να βρω μία πιο εναλλακτική εκδοχή αυτού που έψαχνα στο βιβλιοπωλείο του συγκεκριμένου εμπορικού κέντρου, αλλά τα μηδενικά κουράγια μου για πιο ενδελεχές ψάξιμο με έκαναν να συμβιβαστώ με ένα πιο τυπικό και ολιγοσέλιδο λεύκωμα με τοπία της Λιθουανίας.

    . . . . . . . .

    Ξεκούραση και ένα γρήγορο ντους στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και αργά το απόγευμα ξεκίνησα για έναν χαλαρό βραδινό περίπατο παρέα με τον συνάδελφο-νυχτερινό ταραξία. Ήδη από την πρωινή μας ξενάγηση είχαμε εντοπίσει όμορφα μαγαζάκια κατά μήκος κεντρικών πεζοδρόμων της παλιάς πόλης για καφέ και φαγητό, που θα ήταν ιδανικά για τη βραδινή μας εξόρμηση. Η διαδρομή προς το κέντρο πλέον γνωστή, αν και δεν αποφύγαμε να μπερδευτούμε λίγο.

    Με το απρόοπτο της διαρροής της αντικουνουπικής λοσιόν στη βαλίτσα μου το προηγούμενο βράδυ δεν είχα δώσει την πρέπουσα σημασία στο να έχω ετοιμάσει αρκετό συνάλλαγμα για δύο ημέρες, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζω ήδη ζήτημα ρευστότητας. Και τότε διαπίστωσα αυτό που μας είχε πει ο Αντώνης ήδη από το αεροδρόμιο. Το συνάλλαγμα δεν είναι εύκολη υπόθεση στο Βίλνιους. Και όντως δεν ήταν. Δεν θέλησα να αλλάξω χρήματα στο ξενοδοχείο, γιατί ως συνήθως, η ισοτιμία δεν ήταν η πιο συμφέρουσα, ελπίζοντας ότι θα μπορούσα να το κάνω στο κέντρο της πόλης. Αλλά, φευ. Τράπεζες κλειστές και ανταλλακτήρια πουθενά. Το γεγονός ότι τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές η Λιθουανία μπαίνει πλέον στο πρώτο στάδιο εισόδου στη ζώνη του ευρώ και το κοινό νόμισμα ήδη κυκλοφορεί μαζί με το τοπικό, με κάνει ίσως το τελευταίο θύμα της συναλλαγματικής της δυσκαμψίας που προφανώς είχε ταλαιπωρήσεις γενιές τουριστών τόσα χρόνια…

    Αποφασίζοντας ότι με μία πιο συντηρητική διαχείριση των εναπομεινάντων χρημάτων μου (και με την ασφάλεια ότι στη χειρότερη περίπτωση ο πιο προνοητικός συγκάτοικός μου θα μπορούσε να μου δανείσει κάποια Litas) θα μπορούσα να περάσω άλλη μία βραδιά στο Βίλνιους, παράτησα τη μάταιη αναζήτηση ανταλλακτηρίου και ξεκινήσαμε να βολτάρουμε για να βρούμε κάπου να φάμε.

    Στη Βαλτική, όπως και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ευρώπης, τα καφέ, οι μπυραρίες και πολλά εστιατόρια βγάζουν στα πεζοδρόμια υπερυψωμένες ξύλινες εξέδρες με καγκελάκια και ομπρέλες για τον ήλιο, και εκεί έχουν τα τραπεζάκια με τις καρέκλες τους τους ζεστούς μήνες του έτους. Ολόκληροι πεζόδρομοι πλαισιώνονται εκατέρωθεν από τέτοιες, ας τις πούμε, βεράντες με κατάφυτες ζαρντινιέρες στις προσόψεις τους, που σφύζουν από θαμώνες όλων των ηλικιών.

    Αυτό ζήσαμε εκείνο το βράδυ στους δρόμους της παλιάς πόλης του Βίλνιους. Καθίσαμε σε ένα από τα γραφικά εστιατόρια, απολαμβάνοντας το φαγητό μας και χαζεύοντας τον κόσμο να περνά δίπλα μας, να συζητά, να γελά ή απλά να χαίρεται τη βόλτα του με φυσικό σκηνικό τα παλιά σπίτια με τις μεγάλες ξύλινες πόρτες και τα καταστήματα με τις περίτεχνες μεσαιωνικές πινακίδες.

    Vilnius 28.jpg

    Η παραμονή μου στο Βίλνιους ήταν σύντομη, η συντομότερη από αυτές στις τρεις βαλτικές πρωτεύουσες. Δεν θεωρώ ότι το γνώρισα όσο και όπως θα ήθελα. Αφήνω λοιπόν πίσω μου μία εκκρεμότητα για το μέλλον, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα είναι σύντομη η επάνοδός μου εκεί, αφού άλλα μέρη έχουν προτεραιότητα. Αλλά είναι καλό να υπάρχει κάπου μία υπόσχεση που περιμένει να εκπληρωθεί, σαν οφειλή προς τον εαυτό σου.
     
    #11
    Last edited: 5 Μαρτίου 2017
    Pel, KIKI, dimosf and 15 others like this.
  12. rovespieros

    rovespieros Member

    Μηνύματα:
    65
    Likes:
    30
    Hmarton......
     
    #12