• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Βουλγαρία Μολδαβία Ουγγαρία Ουκρανία Πολωνία Ρουμανία Σερβία Σλοβακία Τσεχική Δημοκρατία Ποδοσφαιροπεριοδεία σε εννιά χώρες (ή αλλιώς, “η απόγνωση... θέλει καλοπέραση”)

10900km

Member
Contents
  1. Κεφάλαιο 1
  2. Κεφάλαιο 2ο
  3. Κεφάλαιο 3ο
  4. Κεφάλαιο 4ο
  5. Κεφάλαιο 5ο
  6. Κεφάλαιο 6ο
  7. Κεφάλαιο 7ο
  8. Κεφάλαιο 8ο
  9. Κεφάλαιο 9ο
  10. Κεφάλαιο 10ο
  11. Κεφάλαιο 11ο
  12. Κεφάλαιο 12ο
  13. Κεφάλαιο 13ο
  14. Κεφάλαιο 14ο
  15. Φωτογραφίες]Πολωνία: [URL="http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8730d1314434879-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-auschwitz-jpg"][IMG]http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8730d1314434879t-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-auschwitz-jpg[/IMG][/URL], Βοσνία: [URL="http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8731d1314434893-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-cevapi-jpg"][IMG]http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8731d1314434893t-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-cevapi-jpg[/IMG][/URL], Μαυροβούνιο: [URL="http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8732d1314434957-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-img_1264-jpg"][IMG]http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8732d1314434957t-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-img_1264-jpg[/IMG][/URL

Κυριακή βράδυ, στο “Friends Hostel” του Βουκουρεστίου, με τα χέρια και το αριστερό μισό του μετώπου μου πρησμένα, αλλά, το σημαντικότερο, με το αριστερό μάτι ασύυυγκριτα καλύτερα απ' ότι το είδα (και τρόμαξα) χθες το πρωί. Στις εφτά, πριν από μιάμιση ώρα δηλαδή, υποτίθεται ότι έφευγα για Κισινάου, όμως έτσι όπως είμαι μετά τα αμέτρητα τσιμπήματα ενοχλητικών ζωυφίων, προτίμησα να... κάτσω εδώ που κάθομαι...

Το χόστελ είναι μια χαρά, καθαρότατο, όμως το κρεβάτι μου έτυχε να έχει εκείνα τα... κακά πλάσματα (ό,τι μπορούν κάνουν για να επιβιώσουν κι εκείνα τα καημένα), που σε κάνουν να ξυπνάς το πρωί και να συνειδητοποιείς ότι σε έχουν... γαζώσει, ότι τα χέρια σου (και όχι μόνο) έχουν γίνει... οροπέδιο, με “πλαγιές” κατακόκκινες, που σε προκαλούν να τις ξύσεις. Μου είχε τύχει ξανά, κι είμαι βέβαιος ότι θα μου ξανατύχει. Εκείνο που με ταρακούνησε στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν το πρήξιμο στο μάτι. Με το που ξύπνησα κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, όμως δεν περίμενα σε καμία περίπτωση να με κοιτάξω στον καθρέφτη και να δω το μάτι μου να είναι μεγαλύτερο κι απ' το στήθος της Όλγας της Φαρμάκη (είναι πρωτοσέλιδη στο ρουμανικό Playboy, κι έτυχε, έτυχε δηλαδή, 10-15 φορές, να πέσει το μάτι μου στο ρημάδι το βυυυ-πρωτοσέλιδο). Όχι τίποτε άλλο, αλλά χθες το απόγευμα έπρεπε να βγω και φωτογραφία με έναν Βραζιλιάνο, πρώην παίκτη του ΠΑΟΚ, που τώρα παίζει στη Ραπίντ Βουκουρεστίου, κι ανησυχούσα μία πώς θα φαινόμουν στη φωτογραφία, και μία ακόμα αν θα δεχόταν το παλικάρι να βγούμε φωτογραφία, ή αν θα με έβλεπε και θα σκιαζόταν...

Τέλος πάντων, σκοτίστηκα για το μέτωπο και τα χέρια, το μάτι μ' ενδιαφέρει, και το μάτι είναι πολύ καλύτερα, οπότε αύριο φεύγω, χωρίς να ρίξω και μαύρο δάκρυ, από το Βουκουρέστι. Επόμενος προορισμός, Κισινάου (Μολδαβία), ή Κλουζ Ναπόκα (τελικά, και όχι “Κλούι Νάποκα” που την άκουγα συνήθως). Θα εξαρτηθεί από δύο μέιλ που περιμένω μέχρι τις δύο αύριο το μεσημέρι.

Βουκουρέστι. Δε με συνεπήρε. Η αλήθεια είναι πως δε με συνεπήρε. Θέλετε επειδή συνάντησα όλο κι όλο ένα άτομο που ζει εδώ; Θέλετε επειδή μου έτυχε αυτό που μου έτυχε με τα ζωύφια; Θέλετε επειδή ήμουν πάρα πολύ απασχολημένος με την (ευχάριστη) υποχρέωση που έχω στο άλλο σάιτ, και δεν είχα χρόνο να βρω παρέα; Δεν ξέρω... Μου άρεσαν οι πλατιές λεωφόροι, μου άρεσε η “ανοιχτωσιά”, “γούσταρα” πολύ την εμπειρία του Ρουμανία-Γαλλία στο ολοκαίνουργιο Εθνικό Στάδιο (μου “κάθισε” πολύ καλά το ότι διεθνής με τη Ρουμανία είναι ένας παίκτης του ΠΑΟΚ, δίπλα στον οποίο επίσης έβαλα τα αγέλαστα μούτρα μου σε μία φωτογραφία), ακόμη και το χθεσινό Ραπίντ-Μπρασόβ μου άφησε δύο-τρεις αναμνήσεις για μια ζωή, όμως...

Σκέφτομαι ότι θα είχα δει το Βουκουρέστι με πολύ διαφορετικό μάτι αν είχα συναντήσει περισσότερο κόσμο, και αν το “ιστορικό κέντρο” του δεν ήταν ένα εργοτάξιο και μισό. Σε μία πόλη στην οποία η στενότερη λεωφόρος είναι δύο φορές μεγαλύτερη από την Εγνατία στη Θεσσαλονίκη ή την Πανεπιστημίου στην Αθήνα, χρειάζεσαι ένα κομμάτι πιο... “ζεστό”, πιο “να κάτσουμε στο πλακόστρωτο πάνω στο στενάκι να πιούμε κάτι και να χαζέψουμε τον κόσμο να περνάει”, κι αυτό τη δεδομένη χρονική περίοδο στο Βουκουρέστι αποτελεί πολυτέλεια. Είναι σαν να ξεθεώνεσαι όλη μέρα στο περπάτημα, να έρχεται το βράδυ, να πέφτεις στο κρεβάτι του κοιτώνα σου (αν ταξιδεύεις με τον δικό μου προϋπολογισμό) να ξαποστάσεις, και στις τρεις και κάτι μετά τα μεσάνυχτα σκάνε μύτη τέσσερις φασαριατζήδες που μόλις έφθασαν στο χόστελ και κάνουν ΤΟΝ θόρυβο με το φως αναμμένο, ψάχνοντας τα κρεβάτια τους, ανοίγοντας τους σάκους τους, και βγάζοντας μία-μία όλες τις σακούλες που έχουν μέσα...

Κάτι άλλο που μου χτύπησε άσχημα στο Βουκουρέστι είναι η ανέχεια που φαίνεται πως μαστίζει πολλούς. Πείτε με αναίσθητο, αλλά δε συγκινούμαι βλέποντας ζητιάνα στα σκαλιά εκκλησίας να επαιτεί, με μάγουλα μεγαλύτερα κι απ' του Πάγκαλου. Όταν όμως βλέπεις ηλικιωμένους να περπατούν με το ζόρι, σχεδόν σκελετωμένοι, και να ψάχνουν στα σκουπίδια, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Και δυστυχώς αυτήν την εικόνα την είδα πολλές φορές στο Βουκουρέστι, πολλές-πολλές περισσότερες απ' ότι στη Σόφια.

Όσο για το... περίφημο “Παλάτι του Κοινοβουλίου”, το κτίριο που κάνει τη δική μας Βουλή να μοιάζει με σκυλάκι κανίς δίπλα σε σκύλο του Αγίου Βερνάρδου, η κοπέλα που συνάντησα (δουλεύει σαν σύμβουλος γερουσιαστή) το αποκάλεσε “Σπίτι του Λαού”, αλλά ένας νοσοκόμος που ρώτησα για κατευθύνσεις περπατώντας μία μέρα, το αποκάλεσε “εκείνο το μεγάλο γαμημ*νο κτίριο”. Μπορεί να τα έχει με τους 130-τόσους... καλοφαγάδες που κάνουν -μερικώς- κουμάντο στη χώρα από τα έδρανά τους, μπορεί να είναι γιος κάποιου εκ των δεκάδων χιλιάδων που τη δεκαετία του '80 αναγκάστηκαν να ξεσπιτωθούν, όταν ο Τσαουσέσκου “απαλλοτρίωσε” μία τεράστια έκταση στο κέντρο της πόλης για να υλοποιήσει ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που είχε βάλει στο μυαλό του...

Τελευταίο για Βουκουρέστι, το “κόλπο” Ρουμάνων που έχουν στήσει “ελληνικά” μαγαζιά, “πουλώντας” Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα ελληνικό φαγητό. Στο “ιστορικό κέντρο” της πόλης υπάρχει εδώ κι έναν χρόνο μία “Ταβέρνα Μαρία, Ελληνική Κουζίνα”, στην οποία Έλληνας είναι μόνο ο μάγειρας. Πριν από δύο μήνες, δε, άνοιξε μαγαζί που λέγεται “Gyros Thessalonikis”. Έλληνας είναι μόνο ο κύριος που ετοιμάζει τα σάντουιτς τα μεσημέρια. Ρουμάνος το αφεντικό, που του άρεσε η Θεσσαλονίκη και ο γύρος μας, και είπε “δε δοκιμάζω να ανοίξω κάτι τέτοιο στο Βουκουρέστι;” Τα σάντουιτς δεν είναι μικρά, όμως έχουν πολλή... πρασινάδα, κι αρκετές πατάτες. Δυσανάλογα λίγο κρέας για το μέγεθός τους, και κυρίως για την τιμή τους (13 λέι, κάτι λιγότερο από τρία ευρώ).

Κατά τ' άλλα, νομίζω ότι καταλαβαίνω πώς αισθάνονται εκείνοι που γεννιούνται σε σώμα άνδρα, αλλά όλα μέσα τους τους λένε ότι είναι γυναίκες, και το αντίθετο, εκείνες που γεννιούνται γυναίκες, αλλά όλα μέσα τους τις λένε ότι είναι άνδρες. Εννοώ ότι από την πρώτη μέρα του ταξιδιού ακούω μουσική μόνο στα Ισπανικά και τα Πορτογαλικά, ότι με Γερμανούς και λοιπούς Ευρωπαίους μιλάω πέντε λεπτά και με τους λιγοστούς Λατινοαμερικάνους που έχω πετύχει πέρασα πολλή-πολλή περισσότερη ώρα, ότι όταν περπατάω στον δρόμο κι είμαι “στο κέφι” σφυρίζω και τραγουδάω (αν δεν υπάρχει ψυχή γύρω μου) τραγούδια ενός -μακαρίτη- Αργεντινού τραγουδιστή, ή ενός συγκροτήματος από τη Βραζιλία. Όλα μέσα μου μου λένε ότι ΕΚΕΙ έπρεπε να είμαι, ότι ΕΚΕΙ πρέπει να βρεθώ όσο πιο σύντομα γίνεται, όχι για τουρισμό-ταξίδι, αλλά για να ζήσω, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα. Κατά προτίμηση στην Αργεντινή, είτε στο Μπουένος Άιρες είτε στο Ροσάριο. Στην Αργεντινή να ζω, και στη Βραζιλία να πηγαίνω... ταξιδάκι αναψυχής μια φορά το δίμηνο. I'm working on that(...).
 

Attachments

dmdoc

Member
Ξεχωριστή και ιδιαίτερη η σκέψη και το project.Επιτέλους κάτι ολότελα διαφορετικό.Thanks που το μοιράζεσαι...
 

Ivana

Member
αντε, με το καλό...να περάσεις καλά και να τελειώσεις το έργο σου!!! ελπίζω και τα λεφτα να σου φτάσουν!

και εμένα μου άρεσε πολύ, άρα περιμένω την συνέχεια!
 

10900km

Member
Το σκέφτηκα αρκετά πριν συμπεριλάβω τη λέξη “ποδόσφαιρο” στον τίτλο της ιστορίας, επειδή, φυσικά, θέλω να με διαβάζετε όσο γίνεται περισσότεροι, και ξέρω ότι αρκετοί, κυρίως αρκετΕΣ, δεν έχουν το παραμικρό (μα το παραμικρό!) ενδιαφέρον για αυτό το άθλημα στο οποίο “22 τρελοί κυνηγάνε μία μπάλα”. Αν όμως δεν το ανέφερα στον τίτλο, θα ήταν σαν να ήμουν παντρεμένος και να έλεγα στη γυναίκα μου ότι θα πήγαινα Σαββατοκύριακο στο Λονδίνο για δουλειές, ενώ στην πραγματικότητα θα πήγαινα κυρίως για να δω εκεί την “παράνομη” σχέση μου, και πολύ λιγότερο για δουλειές...

Έχοντας περάσει 17 χρόνια σε εφημερίδες (κυρίως), περιοδικά (λιγότερο), ραδιόφωνο (λίγο), και τηλεόραση (ακόμη λιγότερο), παρακολουθώντας αμέτρητους αγώνες πολλοί εκ των οποίων ήταν τόσο μα τόοοσο βαρετοί που παρακαλούσα από το... 9΄, να συμβεί ένα θαύμα, να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, και το χρονόμετρο να έχει πάει στο 89΄, δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, εκείνο που με συναρπάζει πλέον περισσότερο στο ποδόσφαιρο είναι η παρατήρηση του αντίκτυπου που έχει στον κόσμο, και οι απίθανες ιστορίες που “βγάζει”.

Στο γήπεδο της Μπόκα στο Μπουένος Άιρες, οι οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας στο παιχνίδι που πήγα, έβγαλαν τα... “πουλάκια” τους στο ημίχρονο, στο πάνω διάζωμα της κερκίδας που τους είχαν, κι άρχισαν να κάνουν το “ψιλό” τους(!) καταβρέχοντας τους οπαδούς της Μπόκα που κάθονταν στο κάτω διάζωμα. Στην Ασουνσιόν, στο μεγαλύτερο, αλλά άδειο στο ένα από τα δύο παιχνίδια που είδα εκεί, στάδιο, ένας πιτσιρικάς είπε μία κακή λέξη στην κερκίδα, τον ακούσαμε όλοι επειδή στο γήπεδο δεν ήμασταν πάνω από 150-200 φίλαθλοι, ο πατέρας του άρχισε να του “τις βρέχει”, και μαμάδες άλλων μπόμπιρων μπήκαν στη μέση για να τον πείσουν να σταματήσει τα σκαμπίλια στον πωπό του...

Στο Μαρακανά του Ρίο (το γήπεδο που για το ποδόσφαιρο είναι ό,τι είναι για τα μουσεία ο Λούβρος, το Βρετανικό Μουσείο, και το Πράδο ΜΑΖΙ), 90.000 οπαδοί της Φλαμένγκο τραγουδούσαν επί 90 λεπτά, κάνοντας καζούρα στη συμπολίτισσα Φλουμινένσε και τους 10.000 οπαδούς της, επειδή τους νικούσαν και η “Φλου” απειλούταν με υποβιβασμό. Υπάρχουν πολλές συναυλίες που να μαζεύουν 100.000 κόσμο;... Στη Βενεζουέλα, στο πρώτο παιχνίδι που είδα, από τα τέσσερα γκολ του είδα μόνο το ένα. Τα άλλα τρία τα έχασα επειδή χάζευα τις γυναίκες, που πηγαινοέρχονταν συνέχεια περπατώντας αγέρωχες και καμαρωτές με τις τονισμένες καμπύλες τους, σαν την Μπελούτσι στο “Μαλένα”...

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις αυτόχθονες κοπελίτσες στη Γουατεμάλα, που ανεβοκατέβαιναν τις κερκίδες με τις παραδοσιακές φορεσιές τους, ένα ξύλινο κασελάκι κρεμασμένο μπροστά τους, κι έναν “μπόγο” στην πλάτη τους, και κάποια στιγμή άφηναν στην άκρη το κασελάκι, έφερναν τον “μπόγο” μπροστά τους, κι έβαζαν τα μωρά τους (οι... μπόγοι) να θηλάσουν, σε μια γωνιά των κερκίδων. Στο δε Κάλι, στην Κολομβία, τη μέρα που ήμουν στο γήπεδο της τοπικής Ντεπορτίβο, οι οπαδοί της “έκαναν ντου” στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, δε χτύπησαν κανέναν, αυτό όμως που έκαναν ήταν να πάνε μπροστά στους παίκτες της ομάδας τους, να σταθούν μπροστά τους, και με έντονες κινήσεις να τους ζητούν να βγάλουν τις φανέλες τους (είχαν βαρεθεί εκείνο το διάστημα να τους βλέπουν να χάνουν).

Στο Μαϊάμι, τέλη Απριλίου, φέτος, την τελευταία βδομάδα πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, είχα ξεμείνει από καθαρά ρούχα, δεν ήθελα να ξοδέψω χρήματα να πλύνω τα βρώμικα μου, κι έτσι κάθε μέρα φορούσα και μία διαφορετική από τις 10+ αυθεντικές ποδοσφαιρικές φανέλες που είχα αγοράσει το προηγούμενο πεντάμηνο, και τις οποίες είχα ακόμα στις συσκευασίες τους. Κάθε μέρα υπήρχαν άνθρωποι που μου μιλούσαν “στο ξεκάρφωτο” στον δρόμο, στην παραλία, σε καταστήματα, στο χόστελ μου, παντού, κόσμος που αναγνώριζε τη φανέλα της ομάδας του, της Εθνικής της Βενεζουέλας, της Κολομβίας, της Λίγκα του Κίτο, της Μπαρσελόνα του Γκουαγιακίλ...

Στα καλά καθούμενα ένας καλοντυμένος κύριος που βγαίνει από τη μονοκατοικία του στο Miami Beach κι ετοιμάζεται να μπει στη χλιδάτη Μερτσέντες του, σε βλέπει με τη φανέλα της Μπαρσελόνα του Γκουαγιακίλ, σε ρωτάει αν είσαι από εκεί, του εξηγείς την... περίπτωσή σου, και μετά αρχίζει να σου λέει την ιστορία του, πώς από “αλάνι” σε άσχημη γειτονιά του Γκουαγιακίλ, έφθασε να ασχολείται με real estate στο Μαϊάμι. Κι όλα αυτά, επειδή σε είδε με τη φανέλα της ομάδας των παιδικών του χρόνων... Αυτό, ΑΥΤΟ είναι που λατρεύω περισσότερο στο ποδόσφαιρο, και το να διαβάζει κανείς ΤΕΤΟΙΕΣ ιστορίες δε νομίζω ότι αποτελεί χάσιμο χρόνου. Ελπίζω να το βλέπετε έτσι κι εσείς, και με το “εσείς” απευθύνομαι σε αναγνώστριες σαν την pattyyy, την Ivana, και την ΥΒΟΝΝΗ, που υποθέτω ότι δεν... κόβουν φλέβες για ποδόσφαιρο :). Fenia42, εσύ με άφησες με την εντύπωση ότι ασχολείσαι με το “τόπι”. Dmdoc, εσένα μάλλον σε υπολογίζω στους “τακτικούς” μου. Θα πρέπει να είναι εντελώς απογοητευτικά τα πρώτα κείμενά μου (από Βουλγαρία) για να σε “χάσω” :).

Ένα “ευχαριστώ” σε όσους με διάβασαν, κι ειδικά στα παιδιά με τα “ευχαριστώ” και τα σχόλιά τους!
 

go2dbeach

Member
Ε-ΠΙ-ΤΕ-ΛΟΥΣ o 10900km επέστρεψε :clap:
Βαριέμαι απίστευτα ότι έχει σχέση με ποδόσφαιρο , αλλά και ότι έχει σχέση με Ευρώπη (αυτό το τελευταίο το λέω αψηφώντας τυχόν γιουχαίσματα και ρίψη τοματών από ευρωπαιολάτρες συμφορουμίτες). Όπως καταλαβαίνεις ο συνδυασμός στη συγκεκριμένη ιστορία είναι θανατηφόρος για μένα!
Παρόλα αυτά θα διάβαζα κείμενό σου ακόμα κι αν ήταν η λεπτομερής ανάλυση του ¨Αρνάκι άσπρο και παχύ¨ :haha:
Είσαι από τους πολύ πολύ αγαπημένους μου πόστερς κι ας μας παράτησες να ξεροσταλιάζουμε για το επόμενο κομμάτι απο λατινική αμερική (το τονίζω μπας και αισθανθείς τύψεις και συνεχίσεις την ιστορία :lol:) στη μέση της Βενεζουέλας!

Anyway , θα σε παρακολουθήσω στο ευρωπαικό οδοιπορικό σου.
Go2dbeach
 

mariath

Member
Εκεί που σ' έχουμε αφήσει (ή καλύτερα μας έχεις αφήσει...) κάπου στη νότια Αμερική, τσουπ σκας μύτη στη Θεσσαλονίκη και ετοιμάζεσαι για τον ποδοσφαιρικό γύρο της ανατολικής Ευρώπης!!!
Δηλώνω και γω φανατική αναγνώστριά σου και περιμένω!!!!!
 

LULLU

Member
:lol:καλως τον και ας αργησε που και εμεις... δεν προφτασα να παω παρακατω να διαβασω για το ποδοσφαιρο..εμεινα στα 1300 ευρω κοστους του ταξιδιου και δεν εχω συνελθει ακομη!!!!!μα που βρησκεις τετοιες τιμες εσυ?:clap:
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.162
Μηνύματα
702.077
Μέλη
34.701
Νεότερο μέλος
GioD21

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom