• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Βουλγαρία Μολδαβία Ουγγαρία Ουκρανία Πολωνία Ρουμανία Σερβία Σλοβακία Τσεχική Δημοκρατία Ποδοσφαιροπεριοδεία σε εννιά χώρες (ή αλλιώς, “η απόγνωση... θέλει καλοπέραση”)

10900km

Member
Contents
  1. Κεφάλαιο 1
  2. Κεφάλαιο 2ο
  3. Κεφάλαιο 3ο
  4. Κεφάλαιο 4ο
  5. Κεφάλαιο 5ο
  6. Κεφάλαιο 6ο
  7. Κεφάλαιο 7ο
  8. Κεφάλαιο 8ο
  9. Κεφάλαιο 9ο
  10. Κεφάλαιο 10ο
  11. Κεφάλαιο 11ο
  12. Κεφάλαιο 12ο
  13. Κεφάλαιο 13ο
  14. Κεφάλαιο 14ο
  15. Φωτογραφίες]Πολωνία: [URL="http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8730d1314434879-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-auschwitz-jpg"][IMG]http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8730d1314434879t-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-auschwitz-jpg[/IMG][/URL], Βοσνία: [URL="http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8731d1314434893-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-cevapi-jpg"][IMG]http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8731d1314434893t-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-cevapi-jpg[/IMG][/URL], Μαυροβούνιο: [URL="http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8732d1314434957-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-img_1264-jpg"][IMG]http://www.travelstories.gr/attachments/%F4%E1%EE%E9%E4%E9%F9%F4%E9%EA%DD%F2-%E9%F3%F4%EF%F1%DF%E5%F2-%F3%E5-%E5%EE%DD%EB%E9%EE%E7/8732d1314434957t-%F0%EF%E4%EF%F3%F6%E1%E9%F1%EF%F0%E5%F1%E9%EF%E4%E5%DF%E1-%F3%E5-%E5%ED%ED%E9%DC-%F7%FE%F1%E5%F2-%DE-%E1%EB%EB%E9%FE%F2-%E7-%E1%F0%FC%E3%ED%F9%F3%E7-%E8%DD%EB%E5%E9-%EA%E1%EB%EF%F0%DD%F1%E1%F3%E7-img_1264-jpg[/IMG][/URL

Κισινάου, Μολδαβία... Το μεγαλύτερο ερωτηματικό αυτού του ταξιδιού, η χώρα για την οποία ήξερα τα λιγότερα, από τις εννιά που συνολικά θα δω πριν επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Πρώτες εντυπώσεις; “Είμαστε ακόμα στο 2011; Και στην Ευρώπη;” Ανταλλάξαμε χρήματα σε κάτι κυράτσες αμέσως μετά τα σύνορα (οι οποίες πλάκα-πλάκα έδιναν καταπληκτική ισοτιμία, καλύτερη από εκείνες που βρήκα στο Κισινάου), εκεί όπου στη μολδαβική πλευρά μάς υποδέχθηκε μία οικογένεια... παπιών, που βολτάριζε από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη. Μετά, αναγούλα... Με το που μπήκαμε στη Μολδαβία, η ποιότητα του οδοστρώματος είχε τόσα κοινά με την άσφαλτο στη ρουμανική πλευρά, όσα κι ένας Αθηναίος τραπεζίτης με Πακιστανό λαθρομετανάστη... Ανακατεύτηκα μέσα σε δέκα λεπτά, σε έναν δρόμο που ουσιαστικά ήταν μία μεγάλη ευθεία. Κατάλαβα δε γιατί το Ιάσιο-Κισινάου το κάνεις σε τέσσερις ώρες με μίνιμπας, κι όχι σε δυόμισι-τρεις, κάτι που θα ήταν πιο λογικό. Δεν ήταν εξαιτίας των διατυπώσεων στα σύνορα, αλλά επειδή ο οδηγός σταματούσε κάθε δύο λεπτά για να πάρει κόσμο, Μολδαβούς, που χρειάζονταν “αγώγι” για λίγα χιλιόμετρα...

Το Κισινάου με κέρδισε πριν ακόμη κατέβω από το μίνιμπας. Χωρίς περιστροφές, ομολογώ ότι ήταν οι γυναίκες που με εντυπωσίασαν. Όχι μόνο λόγω χαρακτηριστικών και θηλυκότητας, αλλά λόγω του ποσοστού των γυναικών που σε έκανε να “κολλάς” και να σκουπίζεις το πηγούνι σου. Είχα ακούσει ύμνους για τις Μολδαβές, και πριν ακόμη μας αφήσει το μίνιμπας κάπου στο κέντρο, είχα ήδη καταλάβει προς τι όλοι εκείνοι οι ύμνοι...

Την πρώτη μέρα πήγα στο Ζίμπρου-CSCA Ραπίντ, παιχνίδι πρωταθλήματος, και το χάιλαϊτ του αγώνα ήταν -για μένα- οι κοπέλες με μίνι και ψηλά τακούνια που δεν κάθονταν, αλλά στέκονταν, στην κερκίδα των “φανατικών” της Ζίμπρου, και χοροπηδούσαν πάνω στις καρέκλες, τραγουδώντας με τις γροθιές σφιγμένες. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τέτοιο θέαμα σε γήπεδο... Priceless, πραγματικά...

Τη δεύτερη μέρα πήρα συνέντευξη από μία κοπέλα που έχει γράψει βιβλίο για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μολδαβίας(!). Μου έδωσε κουράγιο η περίπτωσή της. Παρά το γεγονός ότι σχεδόν όλοι και όλα ήταν εναντίον της, εκείνη επέμεινε, κι έκανε το όνειρό της πραγματικότητα. Μπράβο της... Από τα ενδιαφέροντα της κουβέντας μας, εξωποδοσφαιρικά, το ότι αν γινόταν δημοψήφισμα για την ένωση της Μολδαβίας με τη Ρουμανία, η συγκεκριμένη κοπέλα θα ψήφιζε “ναι”. Τα Ρουμανικά είναι η πρώτη γλώσσα της, κι έχει ήδη ρουμανικό διαβατήριο, λόγω γιαγιάς...

Την επόμενη μέρα συνάντησα μία κοπέλα που μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν στη Θεσσαλονίκη με Εράσμους, σπουδάζοντας δημοσιογραφία. Πρώτη γλώσσα της τα Ρωσικά. Εννοείται ότι στο ίδιο δημοψήφισμα θα ψήφιζε “όχι”... δαγκωτό. Γενικά μου παρουσίασε την κατάσταση στη σημερινή Μολδαβία από την οπτική γωνία της Μολδαβής που μιλάει άψογα Ρωσικά αλλά φτωχά Ρουμανικά, και δεν υπάρχει στον κύκλο της κανείς που να έχει τα Ρουμανικά σαν πρώτη γλώσσα...

Την τελευταία μέρα μου πέρασα χρόνο με τον “γενικό υπεύθυνο” ενός όμορφα φτιαγμένου ελληνικού μαγαζιού στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Μολδαβίας, ακριβώς δίπλα στον ξενώνα μου. “Περίπτωση” ο τύπος, με αμέτρητες ιστορίες να διηγηθεί. Μου είπε για τα καλά και τα άσχημα (όπως τα βλέπει εκείνος) της Μολδαβίας, και μοιραία μιλήσαμε για γυναίκες, οι οποίες ούτως ή άλλως όλη την ώρα περνούσαν από δίπλα μας, εκεί που καθόμασταν και τα λέγαμε... Απ' όσα μου είπε (προϊόν της πενταετούς παραμονής του στη Μολδαβία), κάτι που θέλω να μεταφέρω είναι το “αν αυτή η χώρα διοικούταν από γυναίκες, θα ήταν παράδεισος. Οι γυναίκες εδώ είναι εργατικές, σκέτα σκυλιά, υπεύθυνες, φιλότιμες, αξιόπιστες, μυαλωμένες. Οι άνδρες είναι... χαμένα κορμιά. Οι περισσότεροι πηγαίνουν στη δουλειά μεθυσμένοι, ή μεθάνε πριν σχολάσουν. Για να κάνουν αυτό που τους ζητάς, χρειάζεται να βάλεις τις φωνές. Δεσμεύονται να κάνουν κάτι, περνάει η μέρα, και βλέπεις ότι δεν το έκαναν. Αν οι γυναίκες έκαναν κουμάντο σε αυτήν τη χώρα, θα ήταν η καλύτερα οργανωμένη χώρα του κόσμου”...

Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο γήπεδο, αλλά και στους δρόμους, ήταν ότι οι γυναίκες ήταν θεές, οι άνδρες “λίγοι”, αλλά ήταν οι γυναίκες εκείνες που ήταν “κρεμασμένες” από τους ώμους των ανδρών, που είχαν συνέχεια τα χέρια τους πάνω τους, που επιδίωκαν συνέχεια να αρπάξουν ένα φιλί. Είμαι αρκετά μεγάλος για να ξέρω ότι δεν είναι η εμφάνιση εκείνη που βαρύνει κυρίως και αποκλειστικά στο πώς βλέπει μία γυναίκα έναν άνδρα, όμως αν βλέπατε πώς ήταν οι γυναίκες, και πώς ήταν οι άνδρες, νομίζω ότι θα μοιραζόσασταν την έκπληξή μου...

Το Κισινάου το χάρηκα επειδή πήγα κρατώντας μικρό καλάθι. Αν δεν ήταν Πρωτεύουσα μίας μικρής χώρας, αν ήταν πόλη άλλης χώρας, θα ήταν απλά ένα περιφερειακό κέντρο. Δε με άφησε με την αίσθηση της μεγαλούπολης, επειδή πολύ απλά... δεν είναι. Φυσική ομορφιά; Επόμενη ερώτηση... Κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα; Δε θα το 'λεγα... Μολδαβική πόλη, ρουμανική, ή ρωσική; Λίγο απ' όλα... Μαλαισία της ανατολικής Ευρώπης. Εκείνοι που μιλάνε Ρωσικά κάνουν παρέα με άλλους που μιλάνε Ρωσικά, εκείνοι που βασικά μιλάνε Ρουμανικά κάνουν παρέα με κόσμο που επίσης βασικά μιλάει Ρουμανικά, κι έτσι έχεις μία χώρα στην οποία, στο Κισινάου τουλάχιστον, δεν υπάρχουν... συρματοπλέγματα, το χάσμα όμως είναι υπαρκτό.

Εκεί που υπάρχουν συρματοπλέγματα είναι λίγο ανατολικά του Κισινάου, στα “σύνορα” με την Υπερδνειστερία, την Τρανσνίστρια. Με το που ανέβηκα στο λεωφορείο στο Κισινάου, μου έδωσαν ένα χαρτί για δήλωση εισόδου/εξόδου σε/από χώρα. Νόμιζα ότι ήταν για την Ουκρανία, μια και το λεωφορείο είχε προορισμό το Κίεβο. Μετά από 45 λεπτά κατάλαβα ότι το χαρτί ήταν για τη “χώρα” που βασικά δεν είναι χώρα όμως παλεύει να γίνει χώρα, να αναγνωριστεί σαν τέτοια. Η διαδικασία στα “σύνορα” ολοκληρώθηκε σύντομα, και... όλα καλά.

Μετά από τέσσερις ημέρες στο Κισινάου, ξύπνησα το πρωί, στο τέλος της διαδρομής, στην ομορφότερη, την πιο επιβλητική, την πιο μεγαλοπρεπή, την πιο κοσμοπολίτικη, την πιο σαγηνευτική, ακόμη και στις “αφημένες στη μοίρα τους” γωνιές της, πόλη αυτού του ταξιδιού (μέχρι στιγμής τουλάχιστον), το Kyiv/Kiev. Άλλη μία διχασμένη, γλωσσικά, πόλη/χώρα (η Ουκρανία)... Στο επόμενο “επεισόδιο”...
 

Attachments

dmdoc

Member
Ξεχωριστή και ιδιαίτερη η σκέψη και το project.Επιτέλους κάτι ολότελα διαφορετικό.Thanks που το μοιράζεσαι...
 

Ivana

Member
αντε, με το καλό...να περάσεις καλά και να τελειώσεις το έργο σου!!! ελπίζω και τα λεφτα να σου φτάσουν!

και εμένα μου άρεσε πολύ, άρα περιμένω την συνέχεια!
 

10900km

Member
Το σκέφτηκα αρκετά πριν συμπεριλάβω τη λέξη “ποδόσφαιρο” στον τίτλο της ιστορίας, επειδή, φυσικά, θέλω να με διαβάζετε όσο γίνεται περισσότεροι, και ξέρω ότι αρκετοί, κυρίως αρκετΕΣ, δεν έχουν το παραμικρό (μα το παραμικρό!) ενδιαφέρον για αυτό το άθλημα στο οποίο “22 τρελοί κυνηγάνε μία μπάλα”. Αν όμως δεν το ανέφερα στον τίτλο, θα ήταν σαν να ήμουν παντρεμένος και να έλεγα στη γυναίκα μου ότι θα πήγαινα Σαββατοκύριακο στο Λονδίνο για δουλειές, ενώ στην πραγματικότητα θα πήγαινα κυρίως για να δω εκεί την “παράνομη” σχέση μου, και πολύ λιγότερο για δουλειές...

Έχοντας περάσει 17 χρόνια σε εφημερίδες (κυρίως), περιοδικά (λιγότερο), ραδιόφωνο (λίγο), και τηλεόραση (ακόμη λιγότερο), παρακολουθώντας αμέτρητους αγώνες πολλοί εκ των οποίων ήταν τόσο μα τόοοσο βαρετοί που παρακαλούσα από το... 9΄, να συμβεί ένα θαύμα, να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, και το χρονόμετρο να έχει πάει στο 89΄, δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, εκείνο που με συναρπάζει πλέον περισσότερο στο ποδόσφαιρο είναι η παρατήρηση του αντίκτυπου που έχει στον κόσμο, και οι απίθανες ιστορίες που “βγάζει”.

Στο γήπεδο της Μπόκα στο Μπουένος Άιρες, οι οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας στο παιχνίδι που πήγα, έβγαλαν τα... “πουλάκια” τους στο ημίχρονο, στο πάνω διάζωμα της κερκίδας που τους είχαν, κι άρχισαν να κάνουν το “ψιλό” τους(!) καταβρέχοντας τους οπαδούς της Μπόκα που κάθονταν στο κάτω διάζωμα. Στην Ασουνσιόν, στο μεγαλύτερο, αλλά άδειο στο ένα από τα δύο παιχνίδια που είδα εκεί, στάδιο, ένας πιτσιρικάς είπε μία κακή λέξη στην κερκίδα, τον ακούσαμε όλοι επειδή στο γήπεδο δεν ήμασταν πάνω από 150-200 φίλαθλοι, ο πατέρας του άρχισε να του “τις βρέχει”, και μαμάδες άλλων μπόμπιρων μπήκαν στη μέση για να τον πείσουν να σταματήσει τα σκαμπίλια στον πωπό του...

Στο Μαρακανά του Ρίο (το γήπεδο που για το ποδόσφαιρο είναι ό,τι είναι για τα μουσεία ο Λούβρος, το Βρετανικό Μουσείο, και το Πράδο ΜΑΖΙ), 90.000 οπαδοί της Φλαμένγκο τραγουδούσαν επί 90 λεπτά, κάνοντας καζούρα στη συμπολίτισσα Φλουμινένσε και τους 10.000 οπαδούς της, επειδή τους νικούσαν και η “Φλου” απειλούταν με υποβιβασμό. Υπάρχουν πολλές συναυλίες που να μαζεύουν 100.000 κόσμο;... Στη Βενεζουέλα, στο πρώτο παιχνίδι που είδα, από τα τέσσερα γκολ του είδα μόνο το ένα. Τα άλλα τρία τα έχασα επειδή χάζευα τις γυναίκες, που πηγαινοέρχονταν συνέχεια περπατώντας αγέρωχες και καμαρωτές με τις τονισμένες καμπύλες τους, σαν την Μπελούτσι στο “Μαλένα”...

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις αυτόχθονες κοπελίτσες στη Γουατεμάλα, που ανεβοκατέβαιναν τις κερκίδες με τις παραδοσιακές φορεσιές τους, ένα ξύλινο κασελάκι κρεμασμένο μπροστά τους, κι έναν “μπόγο” στην πλάτη τους, και κάποια στιγμή άφηναν στην άκρη το κασελάκι, έφερναν τον “μπόγο” μπροστά τους, κι έβαζαν τα μωρά τους (οι... μπόγοι) να θηλάσουν, σε μια γωνιά των κερκίδων. Στο δε Κάλι, στην Κολομβία, τη μέρα που ήμουν στο γήπεδο της τοπικής Ντεπορτίβο, οι οπαδοί της “έκαναν ντου” στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, δε χτύπησαν κανέναν, αυτό όμως που έκαναν ήταν να πάνε μπροστά στους παίκτες της ομάδας τους, να σταθούν μπροστά τους, και με έντονες κινήσεις να τους ζητούν να βγάλουν τις φανέλες τους (είχαν βαρεθεί εκείνο το διάστημα να τους βλέπουν να χάνουν).

Στο Μαϊάμι, τέλη Απριλίου, φέτος, την τελευταία βδομάδα πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, είχα ξεμείνει από καθαρά ρούχα, δεν ήθελα να ξοδέψω χρήματα να πλύνω τα βρώμικα μου, κι έτσι κάθε μέρα φορούσα και μία διαφορετική από τις 10+ αυθεντικές ποδοσφαιρικές φανέλες που είχα αγοράσει το προηγούμενο πεντάμηνο, και τις οποίες είχα ακόμα στις συσκευασίες τους. Κάθε μέρα υπήρχαν άνθρωποι που μου μιλούσαν “στο ξεκάρφωτο” στον δρόμο, στην παραλία, σε καταστήματα, στο χόστελ μου, παντού, κόσμος που αναγνώριζε τη φανέλα της ομάδας του, της Εθνικής της Βενεζουέλας, της Κολομβίας, της Λίγκα του Κίτο, της Μπαρσελόνα του Γκουαγιακίλ...

Στα καλά καθούμενα ένας καλοντυμένος κύριος που βγαίνει από τη μονοκατοικία του στο Miami Beach κι ετοιμάζεται να μπει στη χλιδάτη Μερτσέντες του, σε βλέπει με τη φανέλα της Μπαρσελόνα του Γκουαγιακίλ, σε ρωτάει αν είσαι από εκεί, του εξηγείς την... περίπτωσή σου, και μετά αρχίζει να σου λέει την ιστορία του, πώς από “αλάνι” σε άσχημη γειτονιά του Γκουαγιακίλ, έφθασε να ασχολείται με real estate στο Μαϊάμι. Κι όλα αυτά, επειδή σε είδε με τη φανέλα της ομάδας των παιδικών του χρόνων... Αυτό, ΑΥΤΟ είναι που λατρεύω περισσότερο στο ποδόσφαιρο, και το να διαβάζει κανείς ΤΕΤΟΙΕΣ ιστορίες δε νομίζω ότι αποτελεί χάσιμο χρόνου. Ελπίζω να το βλέπετε έτσι κι εσείς, και με το “εσείς” απευθύνομαι σε αναγνώστριες σαν την pattyyy, την Ivana, και την ΥΒΟΝΝΗ, που υποθέτω ότι δεν... κόβουν φλέβες για ποδόσφαιρο :). Fenia42, εσύ με άφησες με την εντύπωση ότι ασχολείσαι με το “τόπι”. Dmdoc, εσένα μάλλον σε υπολογίζω στους “τακτικούς” μου. Θα πρέπει να είναι εντελώς απογοητευτικά τα πρώτα κείμενά μου (από Βουλγαρία) για να σε “χάσω” :).

Ένα “ευχαριστώ” σε όσους με διάβασαν, κι ειδικά στα παιδιά με τα “ευχαριστώ” και τα σχόλιά τους!
 

go2dbeach

Member
Ε-ΠΙ-ΤΕ-ΛΟΥΣ o 10900km επέστρεψε :clap:
Βαριέμαι απίστευτα ότι έχει σχέση με ποδόσφαιρο , αλλά και ότι έχει σχέση με Ευρώπη (αυτό το τελευταίο το λέω αψηφώντας τυχόν γιουχαίσματα και ρίψη τοματών από ευρωπαιολάτρες συμφορουμίτες). Όπως καταλαβαίνεις ο συνδυασμός στη συγκεκριμένη ιστορία είναι θανατηφόρος για μένα!
Παρόλα αυτά θα διάβαζα κείμενό σου ακόμα κι αν ήταν η λεπτομερής ανάλυση του ¨Αρνάκι άσπρο και παχύ¨ :haha:
Είσαι από τους πολύ πολύ αγαπημένους μου πόστερς κι ας μας παράτησες να ξεροσταλιάζουμε για το επόμενο κομμάτι απο λατινική αμερική (το τονίζω μπας και αισθανθείς τύψεις και συνεχίσεις την ιστορία :lol:) στη μέση της Βενεζουέλας!

Anyway , θα σε παρακολουθήσω στο ευρωπαικό οδοιπορικό σου.
Go2dbeach
 

mariath

Member
Εκεί που σ' έχουμε αφήσει (ή καλύτερα μας έχεις αφήσει...) κάπου στη νότια Αμερική, τσουπ σκας μύτη στη Θεσσαλονίκη και ετοιμάζεσαι για τον ποδοσφαιρικό γύρο της ανατολικής Ευρώπης!!!
Δηλώνω και γω φανατική αναγνώστριά σου και περιμένω!!!!!
 

LULLU

Member
:lol:καλως τον και ας αργησε που και εμεις... δεν προφτασα να παω παρακατω να διαβασω για το ποδοσφαιρο..εμεινα στα 1300 ευρω κοστους του ταξιδιου και δεν εχω συνελθει ακομη!!!!!μα που βρησκεις τετοιες τιμες εσυ?:clap:
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.173
Μηνύματα
702.537
Μέλη
34.724
Νεότερο μέλος
tolakosthess

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom