Γερμανία Ταξίδι στη Γερμανία πάνω σε 4 ρόδες

[dimosf]

Την τελευταία μέρα στην περιοχή του Βερολίνου και στη Γερμανία γενικότερα είχαμε κανονίσει επίσκεψη στη Δρέσδη. Επειδή όμως μας είχαν όλους κουράσει οι πόλεις, στη διάρκεια του πρωινού έπεσε η ιδέα και έγινε ομόφωνα δεκτή να την περάσουμε με κάτι πιο «φυσικό». Βάλαμε κάτω τους οδηγούς και βρήκαμε δύο εναλλακτικές λύσεις. Λίμνη Wansee, πολύ κοντά εκεί που μέναμε και Εθνικό Πάρκο και Περιοχή Προστασίας της Βιόσφαιρας της UNESCOSpreewald, περίπου 100χμ. ΝΑ προς την κατεύθυνση της Δρέσδης και της Πολωνίας. Ξεκινήσαμε λοιπόν από την πρώτη, να δούμε τι είναι και θα βλέπαμε.
Η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Βερολίνο έχει πολλά νερά. Ποτάμια μικρά ή μεγαλύτερα, λίμνες, βάλτους και κανάλια. Πολλά από αυτά έχουν αξιοποιηθεί σαν χώροι αναψυχής και διακοπών. Φτάσαμε στην Wansee, μια μικρή πολύ γραφική πόλη με έντονο τον χαρακτήρα του παραθεριστικού κέντρου. Φτάσαμε στη «λίμνη».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μεγάλο πλάτεμα του ποταμού Χάφελ που σχηματίζει έναν κόλπο και εκεί τα νερά στέκονται σχηματίζοντας αυτή τη λίμνη. Γύρω-γύρω εγκαταστάσεις για σπορ (ιστιοπλοΐα, σέρφινγκ, κανό κλπ) αλλά και για κολύμπι. Κολύμπι!!! Δέκα χρόνια να είχα να μπω για κολύμπι σε εκείνα τα νερά δεν έμπαινα. Μια λέξη μου έρχεται μόνο. «ΜΠΙΧΛΑ»!!! Ένα ατέλειωτο πράσινο χαλί από άλγες κάλυπτε το νερό κάνοντάς το σιχαμερό. Και όμως κάνανε μπάνιο και παιχνιδάκια στην ακρολιμνιά!

Πραγματικά δεν πίστευα στα μάτια μου. Έχω κολυμπήσει σε λίμνη αλλά ήταν καθαρά. Όχι βέβαια σαν τη θάλασσά μας αλλά τέλος πάντων όχι και αυτό το χάλι. Ευτυχώς που το τοπίο ήταν πολύ όμορφο και σε αποζημίωνε. Γι αυτό και κάτσαμε για λίγο και μετά γραμμή για το Spreewald.
Είχαμε αποφασίσει η εκδρομή μας αυτή να μην έχει καθόλου αυτοκινητόδρομο. Μόνο επαρχιακούς δρόμους. Έτσι περάσαμε από λιγότερο ή περισσότερο γραφικά χωριά, όμορφες εξοχές και φτάσαμε στην μικρή, ήσυχη πόλη Luben.

Σταματήσαμε στο κέντρο να ρωτήσουμε που είναι οι βάρκες. Εκεί αγοράσαμε και τοπικά λικέρ φτιαγμένα από βότανα ή φρούτα των τοπικών δασών.
Η πόλη αυτή είναι μια πόλη μέσα στο νερό.

Στην περιοχή αυτή ο ποταμός Spree, αυτός που περνά μέσα από το Βερολίνο, σχηματίζει ένα είδος εσωτερικού δέλτα. Χωρίζεται σε αμέτρητα μικρά κανάλια που κυλούν αργά ενώ τη σκιά του ρίχνει ένα πυκνό παρυδάτιο δάσος από σκλήθρα, λεύκες, ιτιές και φλαμουριές.

Μέχρι τις αρχές του 19ου αι. η περιοχή ήταν εκτός πεπατημένης μιας και δεν υπήρχαν δρόμοι και οι κάτοικοι κυκλοφορούσαν με προιάρια, βάρκες δηλαδή με επίπεδο πυθμένα. Τότε οι Βερολινέζοι, ψάχνοντας για τόπους με ησυχία την ανακάλυψαν και σιγά-σιγά έγινε ένας πολύ δημοφιλής, για τους ντόπιους κυρίως, προορισμός. Η καλύτερη εμπειρία είναι μια βόλτα με μια από αυτές τις βάρκες ανάμεσα σε σπιτάκια με πολύ όμορφους κήπους,

κάτω από γέφυρες,

αλλά και άγρια βλάστηση με δέντρα ή καλαμιώνες. Τη βάρκα κουμαντάρει ένας βαρκάρης με ένα μακρύ κοντάρι κάτι σαν τους γονδολιέρηδες σε Γερμανική όμως εκδοχή.

Η βόλτα διαρκεί περίπου δύο ώρες και κάνει στάση σε διάφορα μικρά μαγαζιά για ένα πρόχειρο κολατσιό με λουκάνικα, καμιά μπύρα ή αναψυκτικό.

Στη βάρκα μπαίνουν περίπου 15-16 άτομα. Στη δική μας τη βάρκα όλοι οι υπόλοιποι ήταν γερμανοί. Έτσι από αυτά που έλεγε ο βαρκάρης, κάτι σαν ξενάγηση αλλά και καλαμπούρια, δεν καταλαβαίναμε λέξη. Βέβαια η μαγεία του τοπίου δεν χρειαζόταν λόγια. Ποια λόγια μπορούν να το περιγράψουν; Ή ποια λόγια μπορούν να περιγράψουν την αίσθηση μιας ξαφνικής καταιγίδας εν μέσω μιας ηλιόλουστης μέρας.

Όταν ξέσπασε η καταιγίδα πρώτα ο βαρκάρης μοίρασε ομπρέλες αλλά επειδή δυνάμωσε άπλωσε πάνω από τα κεφάλια μας ένα πλαστικό μέχρι να φτάσουμε να χωθούμε κάτω από μια γέφυρα. Το τι γέλιο έπεσε κάτω από το πλαστικό δε λέγεται. Ούτε βέβαια περιγράφεται η αίσθηση ηρεμίας μετά την καταιγίδα. Πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η εμπειρία με τις δεξαμενές. Σε κάποια σημεία το νερό έχει διαφορά ύψους δημιουργώντας μικρούς καταρράκτες. Για να μπορούν να περνάνε οι βάρκες στη μια άκρη του καναλιού έχουν φτιάξει μια δεξαμενή. Η βάρκα μπαίνει μέσα και ανάλογα την πορεία της σε σχέση με την πορεία του νερού η δεξαμενή γεμίζει, αν πρόκειται να «ανέβει» η βάρκα, ή αδειάζει αν πρόκειται να «κατέβει».

Τη διαδικασία αυτή την κάνει ένας άνθρωπος υπεύθυνος γι αυτό. Όταν η δεξαμενή ανοίγει και η βάρκα φεύγει ο κόσμος που είναι μέσα σ’ αυτή αφήνει πάνω στο τσιμεντένιο στηθαίο λίγα νομίσματα για την εξυπηρέτηση. Μιμούμενοι τους Γερμανούς κάναμε κι εμείς το ίδιο. Στη διαδρομή οι βάρκες συναντιόνται και οι βαρκάρηδες ανταλλάσσουν πειράγματα μεταξύ τους (το καταλάβαμε από το ύφος αλλά και τα γέλια των συνεπιβατών μας). Η βόλτα μας τέλειωσε μετά από δύο ώρες στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Ήταν από τις ομορφότερες στιγμές σε όλο μας το ταξίδι στη Γερμανία και γι αυτό το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Και φυσικά η συνέχεια. Γιατί η περιοχή έχει άλλο έναν άσσο στο μανίκι της. Τα αγγουράκια τουρσί.

Είναι η τοπική σπεσιαλιτέ, τη φτιάχνουν παντού, τη σερβίρουν παντού και την πουλάνε παντού. Και είναι ένα τουρσί που δεν είναι ξινό. Θα έλεγα κάπως γλυκό αλλά πάντως πεντανόστιμο. Κάτσαμε να φάμε τη χοληστερίνη μας αλλά με συνοδευτικό αγγουράκι. Πήραμε και κάποια φυλλάδια σχετικά με την περιοχή και απομεσήμερο πια ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Πάντα από επαρχιακούς δρόμους κάναμε μια στάση στην όχθη μιας λίμνης σε ένα κάμπινγκ για καφέ και γυρίσαμε στο δικό μας όταν πια είχε αρχίσει να νυχτώνει. Τελευταία βραδιά δεν βγήκαμε. Κάτσαμε δίπλα στο κανάλι φάγαμε και ήπιαμε τις μπύρες μας χωρίς την έγνοια της οδήγησης. Άλλωστε αυτή η μέρα ήταν η μέρα του νερού. Να μην τη νοθεύσουμε προς το τέλος της με λίγο μπύρα;
Έτσι τέλειωσε το ταξίδι μας στη Γερμανία. Το πρώτο σε αυτή την πανέμορφη χώρα. Ελπίζω σύντομα να ακολουθήσουν κι άλλα. Το 2009 ίσως στην άλλη πλευρά της Γερμανίας.
Το ταξίδι μας αυτό ήταν μια μοναδική εμπειρία, γνωρίσαμε υπέροχα μέρη και απίστευτα αξιοθέατα, είχε έντονη τη μυρωδιά της σύγχρονης ιστορίας αλλά και μας έδειξε την αποφασιστικότητα των Γερμανών να ξεπεράσουν τις όποιες μαύρες σελίδες και να προχωρήσουν αισιόδοξα μπροστά. Αυτό το είδαμε περισσότερο στο Βερολίνο, μια πόλη φιλικότατη για τον άνθρωπο, με πολύ, μα πάρα πολύ πράσινο παντού, που μπορεί να μη με ξετρέλανε αλλά μου άρεσε και κυρίως με έκανε να δω, να σκεφτώ και να προβληματιστώ. Οι φίλοι μας οι Γερμανοί στη Βαυαρία μας βοήθησαν πολύ και έκαναν το ταξίδι μας ακόμα πιο όμορφο και ενδιαφέρον και γι αυτό τους ευχαριστούμε από καρδιάς. Και φυσικά η παρέα μας. Μια παρέα δοκιμασμένη εδώ και δεκαετίες, αναντικατάστατη και πολυαγαπημένη!
Την επομένη θα άρχιζε η επιστροφή από άλλα μέρη και άλλες χώρες αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!! Και πάλι εις το επανιδείν Γερμανία!! AufWiedersehen!!!

Περισσότερες φωτογραφίες Picasa Web Albums - dimos 3 - GERMANY-Potsd...

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 8
• 9
• 10

First Προηγούμενη 10 of 10

Go to chapter

Go

[renata]

θεέ μου !!!!!!! μα τον ζεύ λογοτεχνικό !!!!!!!!άκρως ...
και μετά ? ???????
καλά ξεκουράσου αλλα μην ξεχαστείς .......

 

[vagantos]

Με κότσι, μπύρα και ντόπια λουκάνικα, χαλάλι ο δρόμος..

 

[renata]

Με κότσι, μπύρα και ντόπια λουκάνικα, χαλάλι ο δρόμος..

εσύ μην ακούσεις για φαγητό ....
πάς και στο διάστημα ....

 

[vagantos]

Τι να κάνουμε.
Ολα τα ωραία μας αρέσουν

 

[vagantos]

Και στο διαστημα μαγειρεύουν απαίσια. Φαντάσου το μενού του Δήμου σε χαπάκι...

 

[dimosf]

Μπλιαχ!! Πόσες φορές θα σου πω να μην λές κακές κουβέντες;

 

[zaniko]

Κυριακή μεσημεράκι, οι λαχανοντολμάδες και λοιπές υποχρεώσεις έτοιμα κι εγώ μπαίνω στο πισι μου και με ταξιδεύεις!!.. Σε γνωστά και άγνωστα, με πάς με μεράκι, κέφι, μου ανοίγεις την όρεξη (δυστυχώς ποτέ δεν ήτανε κλειστή). Και όλα αυτά Τ Ζ Α Μ Π Α !!!
Σου χρωστάω φίλε!

 

[dimosf]

Ημέρα 2η
Λίγο μετά το ξημέρωμα σηκώθηκα χορτασμένος ύπνο και ξεκούραστος. Ο καιρός βαρύς και υγρός. Φόρεσα ένα μπουφάν (δάγκωνε το κρύο), πήρα μια καρέκλα και έκατσα κάτω από μια βελανιδιά. Η απόλυτη ησυχία και ηρεμία γέμιζε κάθε μου κύτταρο. Ώσπου ένας σιγανός ήχος τράβηξε την προσοχή μου. Ένα σκιουράκι έψαχνε κάτω από τα δέντρα για βελανίδια. Σε λίγο άλλο ένα και ένα τρίτο στήσανε συναυλία μασουλώντας τα βελανίδια που έβρισκαν κάτω. Δυστυχώς το κάμπινγκ άρχισε να ξυπνά και τα σκιουράκια εξαφανίστηκαν μαζί με την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα. Σε λίγο ξύπνησαν και οι υπόλοιποι, φτιάξαμε το πρωινό μας και ήμασταν έτοιμοι για την πρώτη μέρα μας στη Μέση Φραγκονία. Με οδηγό τα GPS φτάσαμε στο σπίτι του φίλου μας. Χαρές, αγκαλιές και φιλιά με την γυναίκα του και ξεκινάμε για το κέντρο της Νυρεμβέργης.
Η Νυρεμβέργη κατά τα Μεσαιωνικά χρόνια γνώρισε πολύ μεγάλη ακμή και αυτό φαίνεται σήμερα στο Ιστορικό της Κέντρο, το οποίο αν και σχεδόν ισοπεδώθηκε από τους συμμάχους στα τέλη του Β΄ Π.Π., αποκαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό για να είναι σήμερα ένα κόσμημα που το χαίρονται ντόπιοι και επισκέπτες. (δες στη Wikipedia Νυρεμβέργη)
Αφήνουμε τα αυτοκίνητα σε στεγασμένο πάρκινγκ μέσα στην παλιά πόλη και ξεκινάμε τον ποδαρόδρομο. Πρώτη μας στάση η πλατεία μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Σέμπαλντ. Στη μια πλευρά η εκκλησία και γύρω κτίρια μεσαιωνικού χαρακτήρα με τις αλλαγές που έχουν υποστεί κατά τη διάρκεια των αιώνων χρήσης τους. Ορισμένα από αυτά με τις χαρακτηριστικές εξωτερικές ξυλοδεσιές και με μια ιδιαίτερη προεξοχή που μου θύμιζε λίγο τα καφασωτά των Αραβικών και γενικά Μουσουλμανικών χωρών. Σήμερα με γυάλινα παράθυρα, στολισμένα με λουλούδια και μικρά κεντημένα κουρτινάκια αποτελούν μια πολύ γραφική πινελιά στην έτσι κι αλλιώς πανέμορφη εικόνα. Οι προεξοχές αυτές όμως σε παλαιότερες εποχές έπαιζαν άλλο ρόλο. Ήταν τα μικρά παρεκκλήσια των σπιτιών, οι χώροι προσευχής της οικογένειας. Μόνο ένα από τα κτίρια της πλατείας φαινόταν ότι διέθετε το παλιό εκείνο παρεκκλήσι και μάλιστα με την αλλοτινή του χρήση. Τα κτίρια γενικά μέσα στην παλιά πόλη είναι συνήθως ή κυβερνητικά ή εκκλησιαστικά (όπως αυτό απέναντι από την εκκλησία και το οποίο ήταν το σπίτι του ιερέα) ή έχουν άλλες χρήσεις (εστιατόρια, ξενοδοχεία, μπυραρίες και λοιπά καταστήματα) Εντύπωση μου έκανε ένα κτίριο με θαυμάσια αναγεννησιακή πρόσοψη που λειτουργεί σαν youth hostel!! Και όμως διατηρείται σε άριστη κατάσταση.
Μπήκαμε στην εκκλησία. Αναφέρεται σαν η παλαιότερη εκκλησία της πόλης, του 14ου αι. Μεγάλη, εντυπωσιακή και όπως οι περισσότερες μεσαιωνικού χαρακτήρα Ευρωπαϊκές εκκλησίες, πολύ λιτή. Διάφορα έργα τέχνης κοσμούν το ναό με εντυπωσιακότερο τον τάφο του Αγ.Σέμπαλντ, ένα μπρούτζινο αριστούργημα για τη δημιουργία του οποίου εργάστηκαν 11 χρόνια ο Peter Vischer ο Πρεσβύτερος και οι γιοι του. Σε κάποιο σημείο του υπάρχει και ανάγλυφη η αυτοπροσωπογραφία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη αλλά και ο Ηρακλής (!!!) με τη λεοντή του και το ρόπαλο αλλά και άλλες φιγούρες της Ελληνικής μυθολογίας.
Στη φωτογραφία φαίνονται μερικές λεπτομέρειες από τον τάφο. Αριστερά ο καλλιτέχνης, δεξιά πάνω φιγούρες από την Ελληνική Μυθολογία και κάτω ο Ηρακλής.
Πολύ ενδιαφέρον το άγαλμα δίπλα σε μία από τις πύλες που εικονίζει έναν άντρα . Από μπρος είναι κανονικά ντυμένος αλλά από πίσω λείπει το ρούχο και φαίνεται το μισοσαπισμένο νεκρό κορμί με κάποια από τα όργανα να φαίνονται και διάφορα «ζωντανά» να βγαίνουν από μέσα. Η θρησκευτική αλληγορία σε όλο το φρικιαστικό της μεγαλείο!
Πολύ όμορφο το ξυλόγλυπτο και χρωματισμένο τρίπτυχο του διάσημου τέκνου της Νυρεμβέργης, του Veit Stoss, έργα του οποίου υπάρχουν σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας αλλά και άλλων χωρών με πιο γνωστό ίσως από όλα την ανεπανάληπτη Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού της Παναγίας στην κεντρική πλατεία της Κρακοβίας στην Πολωνία. Στην έξοδο του Ναού την προσοχή μας τράβηξε ένα παράξενο σύγχρονο αντικείμενο. Αφού το περιεργαστήκαμε είδαμε ότι πρόκειται για φορητό κρεβάτι με ρόδες και τιμόνι πατινιού για εύκολη μεταφορά, αλλά και με διάφορα απαραίτητα για άστεγους που τους το «δανείζει» η εκκλησία!!
Βγήκαμε από την εκκλησία και ανηφορίσαμε για το κάστρο. Μπροστά μας η πλατεία του πιο διάσημου τέκνου της πόλης του μεγάλου ζωγράφου Albrecht Durer και το μνημείο του. Κάτω από την πλατεία βρίσκεται ένα σύστημα στοών που έχουν χρησιμέψει παλαιότερα σαν ζυθοποιία αλλά και σαν καταφύγιο στον Β΄ Π.Π. και σήμερα είναι επισκέψιμες. Εμείς συνεχίσαμε την ανηφόρα και βγήκαμε στην κυρίως πλατεία της πάνω παλιάς πόλης με το σπίτι του Ντύρερ στα αριστερά αλλά και την πύλη του πύργου Tiergartnertor . Δεξιά μας το ξύλινο υστερογοτθικό κτίριο Pilatushaus με το γλυπτό του λαγού μπροστά του, έργο του 1984, αναφορά σε γνωστή υδατογραφία του Ντύρερ στον οποίο είναι αφιερωμένο. Όλη η πλατεία γύρω γύρω έχει κτίρια με ξυλοδεσιές, μια εικόνα γνώριμη σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις και χαρακτηριστική της μεσαιωνικής περιόδου.
Περάσαμε την πύλη και βρεθήκαμε έξω από τα τείχη με την τάφρο που σήμερα είναι όμορφοι κήποι στα δεξιά μας και εμείς κινηθήκαμε προς το κάστρο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σύμπλεγμα κτιρίων, αποτέλεσμα των αλλεπάλληλων κατεδαφίσεων και ανεγέρσεων στη διάρκεια των αιώνων που πέρασαν. Φυσικά αυτό που δεσπόζει είναι το κυρίως αυτοκρατορικό κάστρο με τους κήπους του.
Γυρίσαμε προς την πλατεία που είναι το σπίτι του Ντύρερ και κατεβήκαμε τα απότομα κατηφορικά καλντερίμια. Περάσαμε πίσω από το Ναό του Αγ. Σέμπαλντ και απέναντι φάνηκε το παλιό Δημαρχείο με την αναγεννησιακή του πρόσοψη.
Λίγο πιο κάτω απλώνεται η μεγάλη πλατεία της αγοράς Hauptmarkt με τον Ναό Frauenkirche του 14ου αι. κι αυτός.
Κτίστηκε κατʼεντολή του Καρόλου του Δ΄ και για πολλά χρόνια φιλοξενούσε τα κοσμήματα του στέμματος. Απέναντι ακριβώς, μέσα στην πλατεία βρίσκεται το σύγχρονο Δημαρχείο και μπροστά του το «Όμορφο Σιντριβάνι» (Schoner Brunnen), ένα αριστούργημα με ύψος 19 μ. και 40 φιγούρες.
Για άλλη μια φορά φαινόταν το ψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο της πόλης που όμως μόνο τυχαίο δεν είναι. Η πόλη άκμασε σαν εμπορικός κόμβος πάνω στον εμπορικό δρόμο βορά νότου. Φαίνεται και στην υπέροχη τοιχογραφία απέναντι από το παλιό Δημαρχείο
και στο όμορφο ανάγλυφο δίπλα στην πόρτα του Εμπορικού επιμελητηρίου που στεγάζεται στο ίδιο κτίριο που στεγαζόταν τον μεσαίωνα η συντεχνία των εμπόρων.
Η οικονομική άνθηση έφερε και την πολιτιστική και, σύμφωνα με τον οδηγό μου, πολλά από τα εργαλεία που βοήθησαν στην επέκταση της Ευρώπης στην εποχή των ανακαλύψεων κατασκευάστηκαν ή και ανακαλύφθηκαν σε αυτή την πόλη.
Πάνω στο σιντριβάνι υπάρχει ένα μπρούτζινο δαχτυλίδι που όλοι πήγαιναν να γυρίσουν 3 φορές και έτσι «εξασφάλιζαν» την επάνοδό σου στην πόλη, σύμφωνα με το θρύλο, κάτι που εμείς το τάξαμε στον εαυτό μας μιας και εδώ τέλειωσε η βόλτα μας στην πανέμορφη αυτή πόλη. Ξέραμε ότι δεν είχαμε δει ούτε τα μισά αλλά έπρεπε να πάμε για φαΐ σε ένα πολύ καλό εστιατόριο πίσω από το δημαρχείο και μετά να πάμε στο ραντεβού μας. Η γυναίκα του φίλου μας μας περίμενε με σπιτικά γλυκά στο σπίτι και μετά έπρεπε να πάμε, αφού θα πηγαίναμε να αλλάξουμε, στην όπερα της πόλης στην οποία δουλεύει ο φίλος μας και μας είχε κρατήσει εισιτήρια.
Το βράδυ μας λοιπόν τελείωσε με Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρντ σε μια αρκετά μοντέρνα παράσταση, με πολύ καλούς τραγουδιστές και ορχήστρα. Κάτι όμως η κούραση της μέρας, κάτι το μέγεθος του έργου (πάνω από 3 ώρες), κάτι τα Ιταλικά με Γερμανικούς υπέρτιτλους που δεν καταλαβαίναμε τίποτα, δεν μας επέτρεψαν να το ευχαριστηθούμε όπως θα θέλαμε. Περασμένα μεσάνυχτα γυρίσαμε στο κάμπινγκ και πέσαμε ξεροί για ύπνο. Η «δόση» κουλτούρας της μέρας που πέρασε ήταν αρκετά μεγάλη. Καλό ξημέρωμα!!

 

[dimosf]

Ημέρα 3η
Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη σε διαδρομές και επισκέψεις στις εξοχές και τα δάση, σε χωριά και πόλεις της Φραγκονίας, στα ΒΔ της Νυρεμβέργης. Πάνω απʼόλα όμως ήταν μια γερή βουτιά στο «Μεσαίωνα».
Ξεκινήσαμε προς τα βόρεια παίρνοντας τον αυτοκινητόδρομο για Wurzburg. Πρώτη μας στάση η πόλη Bamberg γύρω στα 60 χμ βόρεια της Νυρεμβέργης. http://en.wikipedia.org/wiki/Bamberg Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στις παρυφές της παλιάς πόλης και με τα πόδια προχωρήσαμε προς αυτήν. Έβρεχε και δεν σταμάτησε να βρέχει όλη την ώρα που ήμασταν εκεί. Την πόλη χωρίζει ο ποταμός Regnitz που πάει παράλληλα με το κύριο κανάλι του Δούναβη. Έχει ανακηρυχθεί Τόπος Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO κυρίως για τη δομή και την οργάνωσή της σαν πόλη που τη διατηρεί μέχρι τις μέρες μας με ελάχιστες παρεμβάσεις. Θεωρείται από τις ομορφότερες και ρομαντικότερες της Γερμανίας. Η παλιά πόλη έχει κτίρια όλων των εποχών και ρυθμών μιας και βγήκε σχεδόν ανέπαφη από τη λαίλαπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κτίρια Μεσαιωνικά, Αναγεννησιακά αλλά και νεώτερα δίνουν στο πεζοδρομημένο κέντρο μια άλλη εικόνα. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι λίγοι σχετικά τουρίστες κυκλοφορούν στα στενά καλντερίμια της, την κάνουν πολύ γραφική. Τα Μεσαιωνικού χαρακτήρα κτίρια με τις χαρακτηριστικές ξυλοδεσιές και τα αναγεννησιακού με τις πανέμορφες τοιχογραφίες είναι κάτι το ξεχωριστό.
Πουθενά αυτές οι εικόνες δεν είναι τόσο χαρακτηριστικές όσο σε ένα και μόνο κτίριο. Το παλιό Δημαρχείο. Είναι κτισμένο πάνω σε μια γέφυρα. Έχει πολύ ενδιαφέρον ο θρύλος για την κατασκευή του.
Πριν αναφερθούμε σʼαυτόν πρέπει να πούμε ότι η πόλη ήταν και είναι το θρησκευτικό κέντρο των Καθολικών στη Γερμανία. Ο Καθολικός Επίσκοπος ήταν πολύ ισχυρός (Πρίγκηπας-Επίσκοπος) και συνεχίζει να έχει σημαντικό ρόλο στα της περιοχής.
Σύμφωνα λοιπόν με το θρύλο ο πανίσχυρος Επίσκοπος-Άρχοντας και κατʼεπέκταση «ιδιοκτήτης» της πόλης αρνήθηκε να παραχωρήσει στους κατοίκους της γη για να φτιάξουν το Δημαρχείο τους. Αυτοί λοιπόν δήλωσαν ότι θα το φτιάξουν στο ποτάμι. Δημιούργησαν ένα τεχνητό νησί που το ένωσαν με τις δύο όχθες με δύο γέφυρες και πάνω του το έχτισαν. Το κτίριο είναι Γοτθικό του 14ου αιώνα αλλά ανακαινίστηκε τον 18ο παίρνοντας τη σημερινή του μορφή με υπέροχες τοιχογραφίες σε όλη την εξωτερική του επιφάνεια, έχει ένα μπαρόκ πύργο στη βάση του οποίου υπάρχει η αμαξιτή δίοδος της γέφυρας και ένα κομμάτι του 17ου αιώνα, το οποίο κυριολεκτικά «κρέμεται» πάνω από τα αφρισμένα νερά του ποταμού. Το σύνολο μοιάζει κάπως με αγκυροβολημένο καράβι. Βόρεια του Δημαρχείου στις όχθες του ποταμού βρίσκεται μια από τις πιο όμορφες γειτονιές της πόλης. Η «Μικρή Βενετία».
Παλιά ήταν η συνοικίες των ψαράδων και τα σφαγεία. Περιοχή πολύ υποβαθμισμένη δηλαδή. Σήμερα τα κτίρια αυτά είναι είτε κατοικίες, είτε πολύ όμορφα εστιατόρια και καφέ, πνιγμένα κυριολεκτικά στα λουλούδια.
Όπως στη Νυρεμβέργη αλλά και σε άλλες Βαυαρικές πόλεις, παντού μικρά μαγαζιά που πουλάνε αναμνηστικά και κυρίως Χριστουγεννιάτικα στολίδια όλο το χρόνο. Όχι όμως τα στολίδια από πλαστικό αλλά από άλλα πιο «φυσικά» υλικά. Πορσελάνη, ξύλο, τσίγκος, ύφασμα, φτιαγμένα και στολισμένα στο χέρι και γι αυτό αρκετά ακριβά. Αλλά πάνω απʼόλα πανέμορφα. Και φυσικά παντού καφέ και εστιατόρια που όμως λόγω της βροχής τα τραπεζάκια τους που ήταν έξω ήταν άδεια. Περπατήσαμε λίγο στα σοκάκια της ανεβαίνοντας προς την κορυφή του λόφου και την υπέροχη Ντόμπλατς στην πάνω Πόλη. Στην επικλινή πλατεία δεσπόζει ο Γοτθικός Καθεδρικός του 13ου αιώνα (Dom) με σημαντικότερο στοιχείο τον «Ιππότη της Bamberg» που δεν έχει ταυτισθεί με κάποιο Βασιλιά, παρʼόλο που έχουν προταθεί διάφορα πρόσωπα.
Δίπλα του το μεσαιωνικό παλάτι-κάστρο του Αυτοκράτορα. Ακριβώς απέναντι είναι το μεγαλοπρεπές μπαρόκ Νέο Ανάκτορο του Επισκόπου. Περνώντας την κεντρική του πύλη βρεθήκαμε στην αυλή-κήπο τη γεμάτη ανθισμένες τριανταφυλλιές με πολύ ωραία χρώματα, αγάλματα με μορφές της Ελληνικής μυθολογίας και υπέροχη θέα προς την πόλη από τη μια και το μοναστήρι του Αγ.Μιχαήλ (σήμερα γηροκομείο) από την άλλη. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, τραβήξαμε βίντεο αλλά κυρίως θαυμάσαμε γύρω μας και αρχίσαμε την κατάβαση. Μόλις είχε σταματήσει και η βροχή αλλά δεν είχαμε καιρό για να προλάβουμε να δούμε ότι είχαμε προγραμματίσει. Φτάσαμε στα αυτοκίνητα περίπου 20 λεπτά μετά που είχε λήξει ο χρόνος στάθμευσης αλλά ευτυχώς δε βρήκαμε κλήση. Τυχεροί ήμασταν!
Αφήσαμε αυτή την τόσο όμορφη πόλη με άλλη μια υπόσχεση για επιστροφή κάποτε.

Από εδώ και πέρα κινηθήκαμε σε επαρχιακούς δρόμους. Εξοχές, ένα απέραντο δάσος (Steigerwald), χαρακτηρισμένο σαν Φυσικό Πάρκο και που εμείς κινηθήκαμε μέσα σʼαυτό για λίγο μόνο και όμορφα γραφικά χωριά, μικρά και μεγάλα.
Επόμενη στάση το Μοναστήρι του Ebrach. Το Μοναστήρι πια δε λειτουργεί αλλά έχει μετατραπεί σε φυλακή(!!!!). Μόνο ο Ναός ήταν ανοικτός στον πρόναο από όπου μέσα από την καγκελόπορτα που ήταν κλειστή μπορούσε κανείς να δει τον πλούσιο μπαρόκ διάκοσμο. Συνεχίσαμε και μπήκαμε στο Uffenheim, μια μικρή πόλη, γενέτειρα του φίλου μας, ψωνίσαμε για μεσημεριανό πικνίκ και ξαναμπήκαμε στο δάσος. Στην άκρη του δρόμου ένα τραπέζι με παγκάκια και αυτά που είχαμε ψωνίσει έγιναν το ωραιότερο γεύμα στο ωραιότερο εστιατόριο που θα μπορούσε να γίνει. Απομεσήμερο πια φύγαμε για το Rothenburg ob der Tauber, το άλλο μεσαιωνικό διαμάντι της περιοχής.

(φωτό: χωριά στη Φρανκονία)
(συνεχίζεται)

 

[dimosf]

Ημέρα 3η - συνέχεια
ROTHENBURG OB DER TAUBER
Πρόκειται για ένα μεσαιωνικό διαμάντι πάνω στο «Ρομαντικό Δρόμο» (RomantischeStrasse) διατηρημένο στην εντέλεια όπως ήταν έξι αιώνες πριν. Διατηρούνται τα τείχη της πόλης με τις εντυπωσιακές τους πύλες, τα πλακόστρωτα, τα μεσαιωνικά κτίρια και οι κρήνες σε διάφορα σημεία. Όμορφες «παραφωνίες» κάποια στοιχεία αναγέννησης όπως ένα μέρος του δημαρχείου και το κτίριο στην αρχή της οδού ObereSchmiedgasse κοντά στην Markt, την κεντρική πλατεία της πόλης. Οι διατάξεις για τη συντήρηση των κτιρίων και της πόλης γενικότερα είναι οι αυστηρότερες της Γερμανίας.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ έξω από τα τείχη και μπήκαμε στην παλιά πόλη από την Galgentor ή Wurzburgertor μιας και είναι η πύλη που οδηγεί στο Wurzburg. Περνώντας την πύλη είναι σα να μπαίνεις σε χρονομηχανή. Οι εικόνες γύρω σα σκηνικό για ταινία εποχής. ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ!! Πλακόστρωτα και στενά ισόγεια ή δίπατα κτίρια καλυμμένα το ένα δίπλα στο άλλο με τις χαρακτηριστικές ξυλοδεσιές. Στρίβοντας δεξιά κι αριστερά σε πλακόστρωτα δρομάκια φτάσαμε στη Markt. Ελαφρά κατηφορική με ένα σωρό μεσαιωνικά κτίρια γύρω-γύρω είναι μια κούκλα!!

Μπαίνοντας από τη Neugasse δεξιά είναι το Δημαρχείο (Rathaus) που άρχισε να κτίζεται τον 14ο αι. σε γοτθικό ύφος και τελείωσε στην Αναγέννηση. Στο κέντρο της πρόσοψης είναι ο ελικοειδής πύργος που δίνει την εντύπωση στραβής κατασκευής. Στην αναγεννησιακή στοά μπροστά βρίσκεται και το γραφείο τουρισμού. Πίσω ακριβώς από το δημαρχείο βρίσκεται ο γοτθικός ναός του Αγ. Ιακώβου (Jakobskirche) που ήταν κλειστός όταν πήγαμε. Στη ΝΔ πλευρά της πλατείας είναι μια εντυπωσιακή κρήνη.

Κάτσαμε για ένα καφέ δίπλα στο δημαρχείο και στη συνέχεια αφιερώσαμε τουλάχιστον ένα δίωρο σε βόλτες-βουτιές στο μεσαίωνα!
Στη γωνία του δημαρχείου απέναντι από την κρήνη δύο αντίγραφα των πρώτων «αυτοκινήτων» είχαν μαζέψει αρκετό κόσμο που τα χάζευε. Πρόκειται ουσιαστικά για άμαξες χωρίς άλογα. Μια ατμοκίνητη μηχανή και στη θέση των ινίων ένα τιμόνι περίπου σαν αυτό της βάρκας και η άμαξα έγινε αυτοκίνητο!! Σκούρα μπλε, καλογυαλισμένα με πολλά επίχρυσα στολίδια, ήταν πραγματικά πολύ εντυπωσιακά.
Ακολουθώντας την Hergasse στα δυτικά βγήκαμε από τα τείχη και μπροστά μας απλώθηκε η εκπληκτική θέα της καταπράσινης κοιλάδας του ποταμού Tauber. Το ποτάμι, σχετικά μικρό, ίσα που φαινόταν πολύ λίγο ανάμεσα από τα πυκνά φυλλώματα των δέντρων.
Ξανά πίσω στη Markt και πήραμε την ObereSchmiedgasse. Στο τέλος της σχηματίζεται μια μικρή τριγωνική πλατεία, η Plonlein.

Γυρίσαμε στη Markt και χαζέψαμε σε ένα τρίπατο κτίριο με ότι Χριστουγεννιάτικο μπορεί να βάλει ο νους σου. Να μπαίνεις μέσα και να μην μπορείς να βγεις! Φυσικά και εμείς το ίδιο πάθαμε. Με τα πολλά βγήκαμε έχοντας αγοράσει το κατιτίς μας.
Σε πολλές βιτρίνες γεμάτες μικρά κομψοτεχνήματα βλέπαμε και ένα τεράστιο γυάλινο ποτήρι. Είναι το αντίγραφο του Meistertrunk.
Η πραγματική ιστορία και ένας θρύλος συνοδεύουν αυτό το ποτήρι που έχει χωρητικότητα 3,25 lt.
Στα 1631 ο τριακονταετής πόλεμος μεταξύ καθολικών και προτεσταντών φτάνει και σε αυτή την πόλη. Ο καθολικός στρατηγός Tilly πολιορκεί την πόλη που αρνείται να παραδοθεί και αντιστέκεται. Όχι όμως για πολύ. Ο στρατός μπαίνει στην πόλη, συλλαμβάνει το Δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο, τους καταδικάζει σε θάνατο και αποφασίζει να ισοπεδώσει την πόλη. Εδώ τελειώνει η ιστορία. Ο θρύλος λέει ότι ο Tilly πριν την εκτέλεση των αποφάσεών του θέλησε λίγο κρασί που του προσφέρθηκε στο Meistertrunk. Του ήρθε τότε η ιδέα να προκαλέσει τους ντόπιους. Αν κάποιος έπινε ένα γεμάτο Meistertrunk με κρασί μονορούφι θα έδινε χάρη στην πόλη. Ο δήμαρχος GeorgNusch δέχτηκε (δεν είχε άλλωστε να χάσει και τίποτα!) και τα κατάφερε! Φυσικά για τρεις μέρες ήταν σε κατάσταση απόλυτης μέθης. Έτσι εμείς σήμερα μπορούμε και απολαμβάνουμε το Rothenburg όπως ήταν τότε. Φαίνεται όμως ότι στην πραγματικότητα πρόσφεραν στον Tilly ένα τεράστιο χρηματικό ποσό και έτσι γλύτωσαν. Ο ντόπιος ποιητής AdamHorber έκανε το θρύλο θεατρικό έργο που παίζεται ανελλιπώς από το 1881 κάθε Whitsuntide (Πεντηκοστή) στη διάρκεια μεγάλου πανηγυριού στο οποίο συμμετέχει όλη η πόλη. Κάθε φοράπου σκέφτομαι τον «ηρωικό» δήμαρχο και την κατάστασή του μετά το κατόρθωμά του δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια μου. Έτσι, γεμάτοι πανέμορφες εικόνες και σε πλήρη «ευθυμία» αφήσαμε το Rothenburg και γυρίσαμε στο κάμπινγκ για ξεκούραση. Την επομένη άλλη μια μεσαιωνική πόλη της περιοχής περίμενε να την ανακαλύψουμε!!

 

[dik-7]

Σε ευχαριστούμε πολύ που μοιράζεσαι μαζί μας ένα τόσο όμορφο ταξίδι σου. Μου θύμισες την περσινή μου επίσκεψη στη Γερμανία. Αναμένω τη συνέχεια λοιπόν.