Klair
Member
- Μηνύματα
- 2.700
- Likes
- 34.586
- Ταξίδι-Όνειρο
- Υπερσιβηρικός
Τετάρτη 7 Μαρτίου
Πετάξαμε με British Airways στις 8 το πρωί και μετά από τρεισήμισι ώρες προσγειωθήκαμε στο Heathrow, στο Terminal 5. Περάσαμε πολύ γρήγορα τον έλεγχο των διαβατηρίων στα αυτόματα μηχανήματα και κατευθυνθήκαμε στον ιμάντα για την παραλαβή των αποσκευών οι οποίες δεν άργησαν πολύ. Πανέτοιμοι πλέον μπήκαμε στο ασανσέρ και κατεβήκαμε επίπεδο φτάνοντας στον τερματικό σταθμό του metro. Χρησιμοποιήσαμε τις ανέπαφες χρεωστικές κάρτες μας, αγγίζοντας το ειδικό σημείο ώστε να γίνει η χρέωση, να ανοίξουν οι μπάρες, και στη συνέχεια να εισέλθουμε στον σταθμό. Ο σταθμός στον οποίο θα κατεβαίναμε ήταν ο Paddington, όπου θα εκδίδαμε τις 7ήμερες travel cards με την προσφορά 2 for 1 για τις ζώνες 1-2.
2FOR1 days out in London | National Rail
Αυτές οι κάρτες εκδίδονται μόνο στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και πρέπει να έχουν φωτογραφία τύπου διαβατηρίου, το κόστος τους είναι 34,10 λίρες και πρέπει να τοποθετούνται στη σχισμή και να βγαίνουν από πάνω για να ανοίξουν οι πόρτες και να εισέλθεις ή να εξέλθεις από τους σταθμούς. Ο υπάλληλος σου δίνει μια πλαστική θήκη μέσα στην οποία υπάρχουν δύο κάρτες: μια ροζ με τη φωτογραφία και τα στοιχεία του κατόχου, και μια άλλη κίτρινη-πορτοκαλί με το σήμα των σιδηροδρόμων και είναι αυτή που χρησιμοποιείται στα μηχανήματα του metro.
Aντιθέτως η Oyster εκδίδεται στους σταθμούς του metro ή φορτώνεται (αν υπάρχει ήδη από προηγούμενο ταξίδι) στα αυτόματα μηχανήματα των σταθμών, είτε με μετρητά, είτε με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες. Επίσης δεν χρειάζεται φωτογραφία, δεν έχει κάποια προσφορά σε αξιοθέατα και χτυπάει μαγνητικά σε ένα ειδικό σημείο για να ανοίξουν οι μπάρες των σταθμών. Στα λεωφορεία δείχνουμε την travel card στον οδηγό, ενώ η Oyster περνάει πάλι από μηχάνημα.
Το δίκτυο του metro περιλαμβάνει τον πρώτο υπόγειο σιδηρόδρομο του κόσμου, ο οποίος άνοιξε το 1863 και τώρα αποτελεί μέρος και άλλων γραμμών όπως της Circle, της Hammersmith & City και Metropolitan Lines. Όλο το δίκτυο είναι τεράστιο, πολύπλοκο και οι περισσότεροι σταθμοί, τους οποίους εμείς τουλάχιστον χρησιμοποιήσαμε, δεν έχουν παντού κυλιόμενες σκάλες ή ασανσέρ, οπότε το κουβάλημα των αποσκευών είναι αναπόφευκτο.
Άλλα τρένα είναι καινούργια και φαρδιά και άλλα παλιά και στενά. Τα στενά τρένα κινούνται στα πιο βαθιά tubes όπου ο χώρος είναι πιο περιορισμένος, ενώ τα φαρδιά στα tubes που βρίσκονται σε μικρότερο βάθος ή είναι ακριβώς κάτω από το έδαφος. Στον σταθμό του Covent Garden υπάρχουν ασανσέρ ή σκάλες που ανεβάζουν τον κόσμο. Εμείς προτιμήσαμε τα ασανσέρ για να γλιτώσουμε κούραση από την ανάβαση με τις σκάλες. Ασανσέρ συναντήσαμε και σε ένα-δυό άλλους σταθμούς, αλλά δε θυμάμαι σε ποιους.
Κάποιοι σταθμοί είναι χαοτικοί, αλλά υπάρχουν παντού πινακίδες, οπότε με λίγη μελέτη και εξοικείωση οι μετακινήσεις γίνονται εύκολες. Υπάρχουν φωτεινές ενδείξεις στα τρένα οι οποίες γράφουν το τέρμα της κάθε γραμμής, γιατί από κάθε πλατφόρμα μπορεί να περνάνε δύο και τρεις διαφορετικές γραμμές, οπότε πάντα βλέπουμε ποια γραμμή αναγράφεται στο βαγόνι.
Keeping London moving
Ο καιρός με τον οποίο μας υποδέχθηκε το Λονδίνο ήταν τέλειος. Λιακάδα και ελάχιστο κρύο για Λονδίνο, αν φανταστεί κανείς ότι περίπου μια εβδομάδα πριν όλη η Ευρώπη και το Λονδίνο φυσικά ταλαιπωρήθηκαν από σφοδρές χιονοπτώσεις και πολύ πολύ κρύο.
Φτάσαμε στον σταθμό Paddington. Για να ανοίξουν οι μπάρες και να χρεωθούμε τη διαδρομή (3,10£) από το Terminal 5 του Heathrow χτυπήσαμε πάλι στα μηχανήματα τις χρεωστικές μας κάρτες και πήγαμε αμέσως στα γραφεία έκδοσης των 7ήμερων καρτών για τις ζώνες 1-2.
Έτοιμοι πλέον με τις κάρτες μας στα χέρια ξαναμπήκαμε στον σταθμό για να πάρουμε τη γραμμή η οποία θα μας οδηγούσε στο Notting Hill, τη γειτονιά του Λονδίνου που θα μέναμε τις επόμενες έξι βραδιές και συγκεκριμένα στο ξενοδοχείο Bluebells στην οδό Moscow, απέναντι από την Pembridge Square, μια καταπράσινη πλατεία. Το ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα Bικτωριανό κτίριο του 18ου αι., απέχει γύρω στα 400 μέτρα από το σταθμό metro Notting Hill Gate και ο διάσημος δρόμος Portobello με την αγορά του απέχουν περίπου 15 λεπτά με τα πόδια.
Η κράτηση έγινε πέντε μήνες νωρίτερα οπότε η τιμή που πετύχαμε ήταν πολύ καλή για τα δεδομένα της πόλης, στα 570 ευρώ για έξι βράδια με πρωινό το τρίκλινο δωμάτιο. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο πριν την ώρα του check-in, οπότε αφήσαμε τις αποσκευές μας στο ειδικό δωμάτιο φύλαξης και αμέσως ξεχυθήκαμε έξω θέλοντας να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο την καλή μέρα ξεκινώντας την πρώτη μας επαφή με την πόλη από τα πάρκα της και συγκεκριμένα από τους Kesington Gardens, αφού η απόστασή τους από το ξενοδοχείο μας είναι μόλις 500 περίπου μέτρα και 5 λεπτά περπάτημα.
Πρώτη εικόνα η λίμνη Round Pond με τα όμορφα πουλιά της. Kαθίσαμε σε ένα παγκάκι να φάμε ένα κρύο σάντουιτς και να απολαύσουμε την ωραία μέρα.
Στη συνέχεια είδαμε το παλάτι του Kesington με το άγαλμα της Βασίλισσας Βικτωρίας.
Αυτό το παλάτι ήταν το αγαπημένο πολλών διάσημων βασιλέων στην ιστορία. Τελευταία πιο γνωστή κάτοικος ήταν η πριγκίπισσα Diana. Σήμερα ζει ο πρίγκιπας William μαζί με την Kate Middleton και τα παιδιά τους.
Τα δέντρα ήταν άδεια από φύλλα αλλά το γρασίδι ήταν ολοζώντανο. Πολλοί κάτοικοι έκαναν jogging, άλλοι έκαναν βόλτα με τα σκυλιά τους και άλλοι βημάτιζαν γρήγορα να προλάβουν τις δουλειές τους. Εμείς απολαμβάναμε το τοπίο περπατώντας αργά στα διάφορα μονοπάτια του πάρκου.
Φτάσαμε στην άκρη του πάρκου και αριστερά μας είδαμε το Albert Memorial, το μνημείο που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου συζύγου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Πρίγκιπα Αλβέρτου.
Σχεδιάστηκε στο στυλ της γοτθικής Αναγέννησης και αποτελείται από περίτεχνο θόλο και το άγαλμα του Αλβέρτου στο κέντρο. Έχει ύψος 54 μέτρα και πήρε πάνω από δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Το κεντρικό τμήμα του μνημείου περικλείεται από την περίτεχνη γλυπτή ζωφόρο του Παρνασσού και απεικονίζει συνθέτες, αρχιτέκτονες, ποιητές, ζωγράφους και γλύπτες.
Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το Royal Albert Hall, ένα ιστορικό κτίριο σχήματος ροτόντας στο οποίο εκτελούνταν έργα και ένα μέρος του ήταν καλυμμένο με σκαλωσιές.
Την ιδέα της δημιουργίας του είχε ο φιλόμουσος και ερασιτέχνης συνθέτης σύζυγος της Bασίλισσας Βικτωρίας, πρίγκιπας Αλβέρτος. Όμως το 1861 ο Αλβέρτος πέθανε χωρίς να προλάβει να δει την ιδέα του να πραγματοποιείται. Αποφασίστηκε, παρ’ όλα αυτά, οι εργασίες πραγμάτωσης του ονείρου του Αλβέρτου να συνεχιστούν, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων καλύφθηκε από δημόσιο έρανο που ενέκρινε η Βασίλισσα. Έτσι στις 20 Μαΐου 1867 η Βικτώρια έθεσε τον θεμέλιο λίθο, ονομάζοντας το υπό ανέγερση κτίριο, Royal Albert Hall τιμώντας τον νεκρό σύζυγό της.
Οι αρχιτέκτονες ακολουθώντας την Ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική σε αναγεννησιακό ρυθμό ανήγειραν πενταώροφο αμφιθέατρο του οποίου τα εγκαίνια έγιναν το 1871, στις 29 Μαρτίου. Σήμερα καθημερινά δίνονται παραστάσεις ή πραγματοποιούνται εκθέσεις, ομιλίες και συνέδρια. Γνωστά είναι επίσης και τα κονσέρτα του BBC που ετησίως φτάνουν κατά μέσο όρο τα 350.
Ο κόσμος απολάμβανε την ηλιόλουστη μέρα καθισμένος στα παγκάκια ή στα σκαλάκια του μνημείου. Άλλοι έκαναν γυμναστική στο καταπράσινο γρασίδι, ενώ εμείς διασχίσαμε τον δρόμο και περάσαμε απέναντι για να μπούμε πλέον στο Hyde Park, το μεγαλύτερο από τα Royal Parks, το οποίο ιδρύθηκε το 1536 από τον Henry VIII όταν πήρε γη από το Westminster Abbey και τη χρησιμοποίησε ως τόπο κυνηγιού.
Το πάρκο άνοιξε για το κοινό το 1637 και άρχισε να προσελκύει τους πολίτες του Λονδίνου. Ένας βασιλικός κηπουρός δούλευε με ιδιαίτερο ζήλο για χρόνια στο πάρκο και χάρη σε αυτόν απέκτησε τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του.
Το πρώτο κτίριο που αντικρίσαμε ήταν η Serpentine Gallery
ενώ στη συνέχεια μας υποδέχτηκαν τα σιντριβάνια της Diana.
Aπό μακριά θαυμάσαμε την Serpentine Bridge
ενώ μπροστά μας απλωνόταν η ομώνυμη λίμνη, με τους κύκνους και τις πάπιες να λικνίζονται στα ήρεμα νερά της.
Αυτή τη νέα πνοή στο πάρκο έδωσε η Βασίλισσα Καρολίνα, με τη δημιουργία της πρώτης τεχνητής λίμνης που έμοιαζε με φυσική. Η λίμνη Serpentine είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για βαρκάδες και ατελείωτες βόλτες, όπου μπορεί κανείς να παρατηρήσει έναν απίστευτα μεγάλο αριθμό πτηνών που διαβιώνει στα νερά της.
Διασχίσαμε την περίφημη Serpentine Bridge και αριστερά μας προσπεράσαμε την Serpentine Sackler Gallery
προχωρώντας όλο και πιο βαθιά στο πάρκο, μέχρι που κάποια στιγμή φτάσαμε σε μια μεγάλη νησίδα, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της λίμνης και αποτελεί καταφύγιο για τα εκατοντάδες πουλιά που ζουν σε αυτήν.
Στη συνέχεια υπάρχουν θαλάσσια ποδήλατα που μπορεί κάποιος να νοικιάσει και να κάνει βόλτα, ενώ το καφέ Serpantine Bar & Kitchen, στην άκρη της λίμνης, προσφέρει γρήγορο φαγητό και ροφήματα.
Κάναμε μια μικρή στάση πάνω σε μια άλλη γέφυρα μετά το καφέ, για να χαζέψουμε λίγο ακόμα το πάρκο
και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας φτάνοντας στο άγαλμα του Αχιλλέα.
Είναι ουσιαστικά και το σημείο που τελειώνει το πάρκο και εδώ βρίσκεται το Hyde Park Corner, η μεγαλύτερη οδική διασταύρωση στη νοτιοανατολική γωνία του πάρκου, με έξι δρόμους να συγκλίνουν στη συμβολή: Park Lane, Piccadilly, Hill Constitution, Grosvenor Place, Grosvenor Crescent και Knightsbridge.
Ο σταθμός του υπόγειου σιδηρόδρομου Hyde Park Corner, ένας σταθμός που εξυπηρετείται από τη γραμμή Piccadilly, βρίσκεται στη διασταύρωση καθώς και πολλά αξιόλογα μνημεία.
Στο κέντρο λοιπόν δεσπόζει η αψίδα του Wellington, η οποία σχεδιάστηκε από τον Decimus Burton ως μια βόρεια πύλη στα εδάφη του παλατιού του Buckingham. Αργότερα μετακινήθηκε σε μικρή απόσταση από την αρχική της θέση για να διευκολύνει το πρόγραμμα διεύρυνσης των δρόμων στο Hyde Park Corner.
Στην κορυφή υπάρχει γιγάντια φτερωτή γυναικεία φιγούρα, η Ειρήνη, που κρατά δάφνινο στεφάνι και κατεβαίνει στο Quadriga of War πάνω σε άρμα το οποίο τραβούν τέσσερα άλογα και οδηγείται από νεαρό αγόρι.
Στο μπροστά και στο πίσω μέρος, η αψίδα πλαισιώνεται από ζεύγη Κορινθιακών στηλών, ενώ ένα Κορινθιακό θριγκό διατρέχει όλη την αψίδα. Η καμάρα φιλοξενεί δωμάτια που είναι διατεταγμένα σε 5 ορόφους.
Αρχικά η αψίδα είχε στην κορυφή της ένα τεράστιο άγαλμα του ιππότη Wellington, δίνοντάς της το σημερινό της όνομα. Τo τεράστιο μέγεθος του αγάλματος προκάλεσε μεγάλη δημόσια συζήτηση και τελικά ονομάστηκε “το μεγαλύτερο γλυπτό φιάσκο του 19ου αι.” Όταν η αψίδα μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση, απέναντι από την είσοδο του Hyde Park το 1882, το άγαλμα του Wellington δεν επανατοποθετήθηκε με αποτέλεσμα η κορυφή της να μην έχει τίποτε για αρκετές δεκαετίες. Το 1911 στήθηκε πάνω στην κορυφή το μεγάλο γλυπτό της Ειρήνης.
Τα δωμάτια που υπάρχουν στις προβλήτες της αψίδας είναι πολύ μικρά, αλλά εκείνο πάνω από την αψίδα είναι ευρύχωρο και περιέχει έκθεση για την ιστορία της. Η Wellington Arch μαζί με την Marble Arch είναι δύο θριαμβευτικές αψίδες που χτίστηκαν στο Λονδίνο μετά τον θρίαμβο του Wellington κατά του Ναπολέοντα το 1815. Και οι δύο αψίδες είχαν σαν σκοπό να αποτελέσουν νέες εισόδους στο παλάτι του Buckingham.
Αριστερά βλέπουμε τον Wellington έφιππο και δίπλα του το μνημείο πολέμου της Νέας Ζηλανδίας,
απέναντι το μνημείο του Βασιλικού Πυροβολικού,
το Αυστραλιανό μνημείο του πολέμου,
και το μνημείο Memorial Gates αφιερωμένο στους πέντε εκατομμύρια πεσόντες, άνδρες και γυναίκες, από την Ινδία, την Αφρική και την Καραϊβική που έπεσαν κατά τη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, 1914-1918 και 1939-1945.
Βαδίζουμε πλέον στο Green Park και στην Constitution Hill
φτάνοντας μετά από λίγο περπάτημα στα ανάκτορα του Buckingham, την έδρα της Βρετανικής μοναρχίας.
Αρκετός κόσμος είναι μαζεμένος έξω από το παλάτι βγάζοντας φωτογραφίες
ενώ οι περισσότεροι έχουν αράξει στα σκαλιά του μνημείου της Βικτωρίας απολαμβάνοντας τη λιακάδα και τη ζεστή μέρα, σε ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της Βρετανικής πρωτεύουσας.
Ο βασιλιάς Γεώργιος IV ήταν αυτός που ζήτησε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα John Nash, να επεκτείνει το τότε γνωστό “σπίτι του Buckingham” σε ένα παλάτι. Ο ίδιος απεβίωσε πριν ολοκληρωθεί και έτσι πρώτη έμεινε στο παλάτι η Βασίλισσα Βικτωρία. Το παλάτι έχει περίπου 600 δωμάτια μαζί με την αίθουσα του θρόνου, μια αίθουσα χορού και την πινακοθήκη. Όταν η Βασίλισσα είναι εντός του παλατιού υπάρχει υψωμένη σημαία. Καθημερινά στις 11:00 γίνεται η αλλαγή φρουράς που σίγουρα αποτελεί πόλο έλξης των τουριστών.
Από το 1837 το παλάτι είναι ανοιχτό για το κοινό, με 19 επισκέψιμες αίθουσες με τους θησαυρούς της βασιλικής συλλογής. Μπορεί κανείς να θαυμάσει τα έπιπλα, τους πίνακες ζωγραφικής του Ρέμπραντ, του Ρούμπενς και άλλων σπουδαίων ζωγράφων.
https://tickets.royalcollection.org.uk/state-rooms-buckingham-palace/state-rooms/2018
Ο κοντινότερος σταθμός metro είναι ο St. James΄s Park (γραμμές: Circle και District).
Aπέναντι ακριβώς από το μνημείο της Βικτωρίας ξεκινάει η λεωφόρος Mall,
άλλος ένας δενδρόφυτος δρόμος, κατά μήκος του οποίου υπάρχουν εμβληματικά τεράστια κτίρια όπως: το Saint James Palace, το Royal Society και το Clarence House τα οποία κρύβονται πίσω από τεράστιoυς φράχτες και μεγάλα κλαδιά δέντρων. Το Clarence House είναι η σημερινή κατοικία του Καρόλου και της Καμίλα, ενώ κάποτε σε αυτό το παλάτι κατοικούσε η μητέρα της τωρινής Βασίλισσας, από το 1953 έως το 2002.
Φτάνοντας στην Marlborough Rd (κάθετη της λεωφόρου Mall), στρίψαμε δεξιά και μπήκαμε στο St. James΄s Park το αρχαιότερο βασιλικό πάρκο στο Λονδίνο, το οποίο βρίσκεται στο Westminster, δηλαδή στο κέντρο της Βρετανικής πρωτεύουσας.
Συνορεύει με τα ανάκτορα του Buckingham στα δυτικά, την οδό Mall και το ανάκτορο Saint James στα βόρεια, με την οδό Horse Guards στα ανατολικά και με το Birdcage Walk στα νότια. Στο πάρκο βρίσκεται μια μικρή λίμνη, η St. James Lake, με δύο νησιά: το νησί της πάπιας (Duck Island) και το δυτικό νησί (West Island).
Μια γέφυρα διασχίζει τη λίμνη και επιτρέπει στον επισκέπτη να δει τη δυτική πλευρά του παλατιού πλαισιωμένο από δέντρα, όπως επίσης να δει και το κυρίως κτίριο του Υπουργείου Εξωτερικών στα ανατολικά.
Πήρε το όνομά του από ένα νοσοκομείο λεπρών αφιερωμένο στον Άγιο Ιάκωβο. Από τον 13ο αι. στη θέση του υπήρχε ελώδης έκταση και το ομώνυμο λεπροκομείο, μέχρι τον 16ο αι. που αποκτήθηκε από τον Ερρίκο Η΄, για να δημιουργηθεί ένα πάρκο που θα φιλοξενούσε τη συλλογή των εξωτικών ζώων του Βασιλιά.
Σήμερα στο πάρκο βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη πτηνών και τα αγαπημένα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, σκιουράκια. Όλοι κρατούν σακουλάκια με ξηρούς καρπούς προσπαθώντας να δελεάσουν τα όμορφα αυτά μικρά πλασματάκια, για να πλησιάσουν τα χέρια των επισκεπτών και να πάρουν ένα μικρό φουντούκι με αντάλλαγμα τι άλλο? φυσικά μερικές φωτογραφίες.
Η Horse Guards Rd. σηματοδοτεί το τέλος του πάρκου και σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει πλέον στα Clive steps, στο κέντρο των οποίων δεσπόζει το άγαλμα του Robert Clive, του Άγγλου πολιτικού και στρατηγού, ο οποίος ήταν από τους ιδρυτές της Βρετανικής Αυτοκρατορίας των Ινδιών.
Σε ηλικία 18 ετών υπηρέτησε στις Ινδίες ως κατώτατος υπάλληλος της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Στη συνέχεια εργάστηκε στη στρατιωτική υπηρεσία της Εταιρείας και έλαβε μέρος στις συγκρούσεις μεταξύ Άγγλων και Γάλλων που συνεχίζονταν στη νοτιοανατολική Ινδία. Η φυσιογνωμία του είναι από τις σημαντικότερες στην ιστορία του Βρετανικού επεκτατισμού.
Παρόλο που ασχολήθηκε για την αρτιότερη οργάνωση της Εταιρείας, η οποία υπέφερε από τη διαφθορά των υπαλλήλων της, κατηγορήθηκε για δωροδοκία την περίοδο που υπήρξε διοικητής της Βεγγάλης. Η δίκη του στη Βουλή των Κοινοτήτων το 1773, κατέληξε σε πλήρη δικαίωσή του, αλλά ο ίδιος πληγωμένος βαθύτατα αυτοκτόνησε ένα χρόνο αργότερα.
Στη βάση των σκαλιών υπάρχει άλλο ένα ιδιαίτερο μνημείο, που τιμά τα 202 θύματα της βομβιστικής επίθεσης στο Μπαλί το 2002, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και Βρετανοί τουρίστες. Το μνημείο αποτελείται από μια μαρμάρινη σφαίρα με 202 σκαλισμένα περιστέρια, ενώ τα ονόματα των θυμάτων αναγράφονται σε έναν καμπυλωτό πέτρινο τοίχο.
Δεξιά βλέπουμε το Churchill War Rooms, το μουσείο το οποίο περιλαμβάνει τα Cabinet War Rooms, ένα ιστορικό υπόγειο συγκρότημα που φιλοξένησε ένα Bρετανικό κυβερνητικό κέντρο σε όλο τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και το μουσείο Churchill, ένα βιογραφικό μουσείο που εξερευνά τη ζωή του Βρετανού πολιτικού.
Το War Room Cabinet βρίσκεται κάτω από το κτίριο Treasury, στην περιοχή Whitehall του Westminster. Άρχισε να λειτουργεί τον Αύγουστο του 1939, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου και παρέμεινε σε λειτουργία καθ΄όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ εγκαταλείφθηκε τον Αύγουστο του 1945 μετά την παράδοση της Ιαπωνίας.
Churchill War Rooms
Ανεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε στην King Charles St. ανάμεσα σε δύο τεράστια κυβερνητικά κτίρια. Στα αριστερά το Foreign & Commonweath Office και στα δεξιά το Her Majesty΄s Treasury.
Στην οδό King Charles γίνονταν έργα. Προχωρήσαμε ευθεία και συναντήσαμε την Parliament St., η οποία στη συνέχεια ονομάζεται Whitehall και στρίψαμε αριστερά. Στη μέση του δρόμου είδαμε άλλο ένα μνημείο, το Cenotaph, το οποίο είναι μνημείο πολέμου. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1919 και 1920 και οι λέξεις ένδοξοι νεκροί εγγράφονται δύο φορές. Πάνω από τα στεφάνια, σε κάθε άκρο, εγγράφονται οι ημερομηνίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με λατινικούς αριθμούς.
Έχει ύψος 11 μέτρα και ζυγίζει 120 τόνους. Το μνημείο αποκαλύφθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο V, στις 11 Νοεμβρίου του 1920, τη δεύτερη επέτειο της εκεχειρίας με τη Γερμανία. Το Cenotaph πλαισιώνεται σε κάθε πλευρά από τις σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι σημαίες που εμφανίζονται από το 2007, αντιπροσωπεύουν το Βασιλικό Ναυτικό, τον Βρετανικό Στρατό, τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία και το Εμπορικό Πολεμικό Ναυτικό.
Προχωρώντας βλέπουμε στα αριστερά μας την οδό Downing Street, γνωστή οδό για τα κτίρια που αποτελούν την επίσημη κατοικία και τα γραφεία του πρωθυπουργού και του καγκελάριου του Υπουργείου Οικονομικών. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Whitehall και κατασκευάστηκε το 1680 από τον Sir George Downing. H επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού είναι στον αριθμό 10 και η επίσημη κατοικία του καγκελάριου είναι δίπλα, στον αριθμό 11.
Επόμενο μνημείο που συναντάμε είναι το The Woman of World War II, ένα εθνικό μνημείο πολέμου για το έργο των γυναικών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάρχουν 17 μεμονωμένα σύνολα ενδυμάτων και στολών γύρω από τις πλευρές του μνημείου, που συμβολίζουν τις εκατοντάδες διαφορετικές θέσεις εργασίας που ανέλαβε η γυναίκα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το μνημείο αποκαλύφθηκε στις 9 Ιουλίου 2005, δύο ημέρες μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, στο πλαίσιο της 60ης επετείου από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαινίασε το μνημείο. Πραγματοποιήθηκε και ένα flypast από 5 στρατιωτικά ελικόπτερα: Apache, Sea King, Lynx, Chinook και Merlin, τα οποία πετούσαν όλα με θηλυκά πληρώματα, καθώς και ένα flypast από δύο ADV Panavia Tornado που πετούσαν γυναίκες πιλότοι.
Την ώρα που περνούσαμε από το σημείο βρισκόταν σε εξέλιξη μια διαδήλωση με αρκετούς αστυνομικούς να είναι παρατεταγμένοι κατά μήκος του δρόμου παρακολουθώντας διακριτικά την έκβαση της διαμαρτυρίας.
Στη συνέχεια περάσαμε έξω από το Banqueting House Whitehall, το ωραιότερο και πιο γνωστό επιζών παλάτι του συγκροτήματος Whitehall. Το κτίριο είναι σημαντικό για την αρχιτεκτονική του στην Αγγλική ιστορία, ως το πρώτο οικοδόμημα που ολοκληρώθηκε σε νεοκλασικό στυλ, το οποίο μεταμόρφωσε στη συνέχεια την Αγγλική αρχιτεκτονική. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως εθνικό μνημείο και διατηρητέο κτίριο. Χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο για δεξιώσεις αλλά και για βασιλικές τελετές. Οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες που δόθηκαν εκεί ήταν από τις καλύτερες στην Ευρώπη. Χτίστηκε ουσιαστικά για την εκτέλεση των “Masques”, οι οποίες ήταν ένα εκλεπτυσμένο μείγμα ποίησης, μουσικής, χορού και εξωφρενικής ενδυμασίας.
Visit Banqueting House
Βλέποντας τους έφιππους φρουρούς και πλήθος κόσμου να τους φωτογραφίζει καταλάβαμε ότι είχαμε φτάσει στην Horse Guards Parade, το μεγάλο πάρκο-πλατεία που γίνονται οι παρελάσεις, στο Whitehall στο κεντρικό Λονδίνο.
Είναι ο χώρος ετήσιων τελετών Trooping the Color που τιμά την ημέρα γενεθλίων του μονάρχη. Στο παρελθόν ήταν το παλάτι του Whitehall, καθώς και η σκηνή των ετήσιων εορτασμών των γενεθλίων της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄. Ήταν κάποτε και η έδρα του Βρετανικού στρατού.
Φιλοξένησε το beach volley στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, με προσωρινά καθίσματα που εγκαταστάθηκαν από τον όμιλο Arena, χωρητικότητας 15 χιλιάδων θεατών σε δύο επίπεδα. Το 2013, μετά την πρεμιέρα της ταινίας Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ με τον Brad Pitt, πραγματοποιήθηκε ελεύθερη συναυλία με το Βρετανικό συγκρότημα Muse να ερμηνεύει το soundtrack της ταινίας.
Απέναντι από το Ηorse Guards Parade, στην άκρη του Saint James΄s Park βρίσκεται το Guards Memorial, το υπαίθριο μνημείο πεσόντων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκε επιγραφή για εκείνους που έχασαν τη ζωή τους μεταξύ 1939-1945.
Τα γλυπτά έγιναν από πυροβόλα όπλα που κατακτήθηκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και διαμορφώθηκαν σε πραγματικούς φρουρούς. Το μνημείο υπέστη βλάβη από τις γερμανικές βόμβες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ κατά την διάρκεια των επισκευών μια μικρή τρύπα από τους βομβαρδισμούς έμεινε σκόπιμα ανοιχτή σε ένα από τα γλυπτά.
Ακολουθώντας πάλι τη λεωφόρο Mall φτάσαμε στην Admiralty Arch, κτίριο ορόσημο στο Λονδίνο, το οποίο ενσωματώνει την αψίδα η οποία παρέχει πρόσβαση σε πεζούς και αυτοκίνητα μέσω της οδού Mall στην πλατεία Trafalgar. Σχεδιάστηκε από την Aston Webb, στη μνήμη της Βασίλισσας Βικτωρίας. Στο παρελθόν χρησίμευε ως κατοικία του Πρώτου Κυρίου της Θάλασσας και χρησιμοποιήθηκε από το Ναυαρχείο μέχρι το 2011. Φιλοξένησε κρατικά γραφεία αλλά το 2012 η κυβέρνηση μίσθωσε το κτίριο για 125 χρόνια και επέτρεψε να γίνει ανακατασκευή και να λειτουργήσει ως πολυτελές ξενοδοχείο, εστιατόριο και διαμερίσματα.
Η Trafalgar Square είναι η μεγαλύτερη πλατεία του Λονδίνου και σημείο συνάντησης από τα χρόνια του μεσαίωνα μέχρι και σήμερα. Το όνομά της ήταν Charing Cross και έτσι ονομάζεται ακόμα ο σταθμός metro στο νότιο άκρο της.
Στη βόρεια πλευρά της, δεσπόζει η Εθνική Πινακοθήκη, με πάνω από 2.000 έργα τέχνης. Το κτίριο είναι νεοκλασικού ρυθμού, με κιονοστοιχίες και χαρακτηριστικό τρούλο. Ιδρύθηκε το 1824 και στεγάζει μία από τις πλουσιότερες συλλογές πινάκων σε παγκόσμιο επίπεδο. Το κτίριο κατασκευασμένο από τον αρχιτέκτονα William Wilkins είναι προσβάσιμο από όλους δωρεάν.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί φοβούμενοι για το μέλλον των έργων τέχνης της Πινακοθήκης απομάκρυναν τα έργα από το κτίριο. Οι πίνακες μεταφέρθηκαν σε διάφορα πανεπιστήμια της χώρας, αλλά και αυτές οι θέσεις θεωρήθηκαν προσωρινές και ακολούθησαν συσκέψεις για το πού έπρεπε να φυλαχθούν τα πολύτιμα έργα. Τελικά επιλέχθηκε το εγκαταλελειμμένο ορυχείο Manod, στις στοές του οποίου αποθηκεύτηκαν καλά συσκευασμένoι όλοι οι πίνακες. Στις 12 Οκτωβρίου 1940, μια ισχυρή βόμβα ρίχτηκε στο κτίριο, με αποτέλεσμα την ολική καταστροφή της αίθουσας 10, στην οποία στεγάζονταν τα έργα του Ραφαήλ. Άρα η κίνηση μετακίνησης των έργων αποδείχθηκε πολύ σοφή.
Από το 1942, που οι βομβαρδισμοί είχαν αραιώσει σημαντικά, ορισμένα έργα άρχισαν να μεταφέρονται για προσωρινή έκθεση στο κτίριο. Στις 17 Μαΐου 1945, άρχισαν να μεταφέρονται σταδιακά όλα τα έργα τέχνης στην Πινακοθήκη.
Το μνημείο που εντυπωσιάζει στην πλατεία είναι η στήλη του Λόρδου Ναυάρχου Nelson, ο οποίος νίκησε τον στόλο του Ναπολέοντα, το 1805 στη ναυμαχία του Trafalgar, αν και έπεσε στη μάχη.
Tο άγαλμα του Nelson τοποθετήθηκε επάνω σε κορινθιακού ρυθμού στήλη, με ύψος 52 μέτρων, το 1846. Η στήλη συνοδεύεται από τέσσερα αγάλματα λιονταριών τοποθετημένα στη βάση της. Τα σιντριβάνια προστέθηκαν το 1845. Οι γοργόνες, τα δελφίνια και οι τρίτωνες εγκαταστάθηκαν αργότερα.
Η πλατεία υπήρξε χώρος εγκατάστασης των βασιλικών στάβλων, οι οποίοι δημιουργήθηκαν τον 14ο αι. και διατηρήθηκαν μέχρι τον 17ο αι. εξυπηρετώντας το Whitehall Palace.
Στην πλατεία υπάρχει άλλη μια ιδιομορφία, ο τέταρτος πλίνθος στη βορειοδυτική πλευρά της. Ένα κενό βάθρο χωρίς κανένα άγαλμα. Το 1841, λόγω έλλειψης χρημάτων, δεν κατάφεραν να τοποθετήσουν εδώ το άγαλμα του έφιππου Γουλιέλμου. Όμως ο τέταρτος πλίνθος τα τελευταία χρόνια παραχωρείται σε σύγχρονους καλλιτέχνες, κάποιοι από τους οποίους εκθέτουν ακόμη και ζωντανά αγάλματα, όπως συνέβη το 2009. Εμείς πάντως δεν είχαμε την τύχη να απολαύσουμε κανένα έκθεμα, παρά μόνο τον κενό τέταρτο πλίνθο.
Υπάρχουν ακόμη τρεις πλίνθοι, στους οποίους στέκονται χάλκινα αγάλματα. Ο στρατηγός Sir Charles James στα νοτιοδυτικά,
ο στρατηγός Sir Henry Havelock στα νοτιοανατολικά και
ο Βασιλιάς Γεώργιος IV στα βορειοανατολικά.
Εντυπωσιακός και ο ναός St. Martin in the Fields, στην βορειοανατολική γωνία της πλατείας.
Αυτή η Αγγλικανική εκκλησία είναι διάσημη για το έργο της με τους νέους και τους άστεγους. Η εκκλησία έχει στενή σχέση και με τη βασιλική οικογένεια της οποίας είναι η ενοριακή εκκλησία καθώς και με την 10 Downing St. και το Ναυαρχείο.
Ακολουθώντας την Charing Cross Rd, μόλις συναντήσαμε την Irving St.,
στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στη διάσημη Leicester Square, την πλατεία του θεάματος, αφού περιτριγυρίζεται από κινηματογράφους, όπου γίνονται οι πρεμιέρες γνωστών ταινιών, με κόκκινα χαλιά και κινηματογραφικούς αστέρες να παραβρίσκονται κάθε φορά στην πλατεία. Yπάρχουν επίσης πολλά θέατρα, εστιατόρια, καφέ αλλά και υπαίθριες δραστηριότητες, όπως καλλιτέχνες του δρόμου.
Η πλατεία ανακαινίστηκε εκτεταμένα και αναμορφώθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, κοστίζοντας πάνω από 15 εκατομμύρια λίρες και χρειάστηκαν 17 μήνες για να ολοκληρωθούν τα έργα.
Στη μέση της πλατείας υπάρχει το άγαλμα του William Shakespeare και ένα σιντριβάνι.
Εδώ συναντήσαμε και το TKTS, το πρακτορείο πώλησης εισιτηρίων.
Πολλές φορές υπάρχουν προσφορές της τελευταίας στιγμής αλλά και εκπτώσεις για τους ενδιαφερόμενους. Λειτουργεί από το Theatre Society of London, που εξυπηρετεί τα θέατρα και είναι το μόνο επίσημο περίπτερο θεατρικών εισιτηρίων. Άνοιξε το 1980, ως το “The Half-Price Booth Ticket” και ήταν μια μικρή ξύλινη καλύβα, ζωγραφισμένη με πράσινες και κίτρινες ρίγες, που βρισκόταν στη δυτική πλευρά της πλατείας Leicester. Μεταφέρθηκε στη νότια πλευρά το 1992 και μετονομάστηκε σε TKTS το 2001.
Η πείνα άρχισε πλέον να χτυπάει καμπανάκια oπότε, το αμέσως επόμενο μέλημά μας ήταν να καθίσουμε κάπου εκεί γύρω για φαγητό. Aποφασίσαμε να κατευθυνθούμε στην οδό Glasshouse St., στο εστιατόριο Nando's. Έτσι επιταχύναμε το βήμα μας περνώντας από το Piccadilly Circus, παίρνοντας μερικές γρήγορες φωτογραφίες προς το παρόν, αφού από εδώ θα περάσουμε ξανά και ξανά τις επόμενες μέρες του ταξιδιού.
Φτάσαμε στο εστιατόριο και είχαμε στη διάθεσή μας περίπου μια ώρα για φαγητό. Στη συνέχεια, έπρεπε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, να κάνουμε το check-in και να αλλάξουμε ρούχα, γιατί το βράδυ στις 20:00 είχαμε κλείσει εισιτήρια να παρακολουθήσουμε μια παράσταση στο θέατρο Novello, στο Aldwych, στο West End.
Aπό το σταθμό Picadilly Circus, μπήκαμε στο metro και κατεβήκαμε στο Nοtting Hill Gate, φτάνοντας στο ξενοδοχείο μας γύρω στις 18:30, μετά από 6 με 7 ώρες στους δρόμους και τα πάρκα της πόλης.
Φρεσκαριστήκαμε, στολιστήκαμε και ξανά στο metro, με σταθμό προορισμού το Covent Garden, τον κοντινότερο σταθμό στο θέατρο. Ήμασταν στην ώρα μας έξω από το Novello.
Υπήρχε μια αρκετά μεγάλη ουρά αλλά εμείς δεν περιμέναμε σε αυτήν. Μπήκαμε στο εσωτερικό και ζητήσαμε τα εισιτήριά μας, τα οποία είχαμε κλείσει από το internet λίγες μέρες πριν το ταξίδι μας. Ανεβήκαμε στον εξώστη και βρήκαμε τις θέσεις μας.
Η παράσταση Mamma Mia που παρακολουθήσαμε, σε ένα κατάμεστο θέατρο, ήταν πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική. Στο τέλος, όλος ο κόσμος ήταν όρθιος, τραγουδούσε και χόρευε συνοδεύοντας τους ηθοποιούς. Η πρώτη μέρα στο Λονδίνο, αν και κουραστική, έκλεισε πολύ ευχάριστα, με πολύ κέφι και φυσικά πολύ τραγούδι. Γύρω στις 11:30 ήμασταν πίσω στο Notting Hill Gate, κάνοντας ένα πέρασμα από το super market Tesco, που βρίσκεται πολύ κοντά στον σταθμό, για τις απαραίτητες προμήθειες. Έτσι έκλεισε η πρώτη μας μέρα στο Λονδίνο!!
Πετάξαμε με British Airways στις 8 το πρωί και μετά από τρεισήμισι ώρες προσγειωθήκαμε στο Heathrow, στο Terminal 5. Περάσαμε πολύ γρήγορα τον έλεγχο των διαβατηρίων στα αυτόματα μηχανήματα και κατευθυνθήκαμε στον ιμάντα για την παραλαβή των αποσκευών οι οποίες δεν άργησαν πολύ. Πανέτοιμοι πλέον μπήκαμε στο ασανσέρ και κατεβήκαμε επίπεδο φτάνοντας στον τερματικό σταθμό του metro. Χρησιμοποιήσαμε τις ανέπαφες χρεωστικές κάρτες μας, αγγίζοντας το ειδικό σημείο ώστε να γίνει η χρέωση, να ανοίξουν οι μπάρες, και στη συνέχεια να εισέλθουμε στον σταθμό. Ο σταθμός στον οποίο θα κατεβαίναμε ήταν ο Paddington, όπου θα εκδίδαμε τις 7ήμερες travel cards με την προσφορά 2 for 1 για τις ζώνες 1-2.
2FOR1 days out in London | National Rail
Αυτές οι κάρτες εκδίδονται μόνο στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και πρέπει να έχουν φωτογραφία τύπου διαβατηρίου, το κόστος τους είναι 34,10 λίρες και πρέπει να τοποθετούνται στη σχισμή και να βγαίνουν από πάνω για να ανοίξουν οι πόρτες και να εισέλθεις ή να εξέλθεις από τους σταθμούς. Ο υπάλληλος σου δίνει μια πλαστική θήκη μέσα στην οποία υπάρχουν δύο κάρτες: μια ροζ με τη φωτογραφία και τα στοιχεία του κατόχου, και μια άλλη κίτρινη-πορτοκαλί με το σήμα των σιδηροδρόμων και είναι αυτή που χρησιμοποιείται στα μηχανήματα του metro.
Aντιθέτως η Oyster εκδίδεται στους σταθμούς του metro ή φορτώνεται (αν υπάρχει ήδη από προηγούμενο ταξίδι) στα αυτόματα μηχανήματα των σταθμών, είτε με μετρητά, είτε με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες. Επίσης δεν χρειάζεται φωτογραφία, δεν έχει κάποια προσφορά σε αξιοθέατα και χτυπάει μαγνητικά σε ένα ειδικό σημείο για να ανοίξουν οι μπάρες των σταθμών. Στα λεωφορεία δείχνουμε την travel card στον οδηγό, ενώ η Oyster περνάει πάλι από μηχάνημα.
Το δίκτυο του metro περιλαμβάνει τον πρώτο υπόγειο σιδηρόδρομο του κόσμου, ο οποίος άνοιξε το 1863 και τώρα αποτελεί μέρος και άλλων γραμμών όπως της Circle, της Hammersmith & City και Metropolitan Lines. Όλο το δίκτυο είναι τεράστιο, πολύπλοκο και οι περισσότεροι σταθμοί, τους οποίους εμείς τουλάχιστον χρησιμοποιήσαμε, δεν έχουν παντού κυλιόμενες σκάλες ή ασανσέρ, οπότε το κουβάλημα των αποσκευών είναι αναπόφευκτο.
Άλλα τρένα είναι καινούργια και φαρδιά και άλλα παλιά και στενά. Τα στενά τρένα κινούνται στα πιο βαθιά tubes όπου ο χώρος είναι πιο περιορισμένος, ενώ τα φαρδιά στα tubes που βρίσκονται σε μικρότερο βάθος ή είναι ακριβώς κάτω από το έδαφος. Στον σταθμό του Covent Garden υπάρχουν ασανσέρ ή σκάλες που ανεβάζουν τον κόσμο. Εμείς προτιμήσαμε τα ασανσέρ για να γλιτώσουμε κούραση από την ανάβαση με τις σκάλες. Ασανσέρ συναντήσαμε και σε ένα-δυό άλλους σταθμούς, αλλά δε θυμάμαι σε ποιους.
Κάποιοι σταθμοί είναι χαοτικοί, αλλά υπάρχουν παντού πινακίδες, οπότε με λίγη μελέτη και εξοικείωση οι μετακινήσεις γίνονται εύκολες. Υπάρχουν φωτεινές ενδείξεις στα τρένα οι οποίες γράφουν το τέρμα της κάθε γραμμής, γιατί από κάθε πλατφόρμα μπορεί να περνάνε δύο και τρεις διαφορετικές γραμμές, οπότε πάντα βλέπουμε ποια γραμμή αναγράφεται στο βαγόνι.
Keeping London moving
Ο καιρός με τον οποίο μας υποδέχθηκε το Λονδίνο ήταν τέλειος. Λιακάδα και ελάχιστο κρύο για Λονδίνο, αν φανταστεί κανείς ότι περίπου μια εβδομάδα πριν όλη η Ευρώπη και το Λονδίνο φυσικά ταλαιπωρήθηκαν από σφοδρές χιονοπτώσεις και πολύ πολύ κρύο.
Φτάσαμε στον σταθμό Paddington. Για να ανοίξουν οι μπάρες και να χρεωθούμε τη διαδρομή (3,10£) από το Terminal 5 του Heathrow χτυπήσαμε πάλι στα μηχανήματα τις χρεωστικές μας κάρτες και πήγαμε αμέσως στα γραφεία έκδοσης των 7ήμερων καρτών για τις ζώνες 1-2.
Έτοιμοι πλέον με τις κάρτες μας στα χέρια ξαναμπήκαμε στον σταθμό για να πάρουμε τη γραμμή η οποία θα μας οδηγούσε στο Notting Hill, τη γειτονιά του Λονδίνου που θα μέναμε τις επόμενες έξι βραδιές και συγκεκριμένα στο ξενοδοχείο Bluebells στην οδό Moscow, απέναντι από την Pembridge Square, μια καταπράσινη πλατεία. Το ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα Bικτωριανό κτίριο του 18ου αι., απέχει γύρω στα 400 μέτρα από το σταθμό metro Notting Hill Gate και ο διάσημος δρόμος Portobello με την αγορά του απέχουν περίπου 15 λεπτά με τα πόδια.
Η κράτηση έγινε πέντε μήνες νωρίτερα οπότε η τιμή που πετύχαμε ήταν πολύ καλή για τα δεδομένα της πόλης, στα 570 ευρώ για έξι βράδια με πρωινό το τρίκλινο δωμάτιο. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο πριν την ώρα του check-in, οπότε αφήσαμε τις αποσκευές μας στο ειδικό δωμάτιο φύλαξης και αμέσως ξεχυθήκαμε έξω θέλοντας να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο την καλή μέρα ξεκινώντας την πρώτη μας επαφή με την πόλη από τα πάρκα της και συγκεκριμένα από τους Kesington Gardens, αφού η απόστασή τους από το ξενοδοχείο μας είναι μόλις 500 περίπου μέτρα και 5 λεπτά περπάτημα.
Πρώτη εικόνα η λίμνη Round Pond με τα όμορφα πουλιά της. Kαθίσαμε σε ένα παγκάκι να φάμε ένα κρύο σάντουιτς και να απολαύσουμε την ωραία μέρα.
Στη συνέχεια είδαμε το παλάτι του Kesington με το άγαλμα της Βασίλισσας Βικτωρίας.
Αυτό το παλάτι ήταν το αγαπημένο πολλών διάσημων βασιλέων στην ιστορία. Τελευταία πιο γνωστή κάτοικος ήταν η πριγκίπισσα Diana. Σήμερα ζει ο πρίγκιπας William μαζί με την Kate Middleton και τα παιδιά τους.
Τα δέντρα ήταν άδεια από φύλλα αλλά το γρασίδι ήταν ολοζώντανο. Πολλοί κάτοικοι έκαναν jogging, άλλοι έκαναν βόλτα με τα σκυλιά τους και άλλοι βημάτιζαν γρήγορα να προλάβουν τις δουλειές τους. Εμείς απολαμβάναμε το τοπίο περπατώντας αργά στα διάφορα μονοπάτια του πάρκου.
Φτάσαμε στην άκρη του πάρκου και αριστερά μας είδαμε το Albert Memorial, το μνημείο που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου συζύγου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Πρίγκιπα Αλβέρτου.
Σχεδιάστηκε στο στυλ της γοτθικής Αναγέννησης και αποτελείται από περίτεχνο θόλο και το άγαλμα του Αλβέρτου στο κέντρο. Έχει ύψος 54 μέτρα και πήρε πάνω από δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Το κεντρικό τμήμα του μνημείου περικλείεται από την περίτεχνη γλυπτή ζωφόρο του Παρνασσού και απεικονίζει συνθέτες, αρχιτέκτονες, ποιητές, ζωγράφους και γλύπτες.
Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το Royal Albert Hall, ένα ιστορικό κτίριο σχήματος ροτόντας στο οποίο εκτελούνταν έργα και ένα μέρος του ήταν καλυμμένο με σκαλωσιές.
Την ιδέα της δημιουργίας του είχε ο φιλόμουσος και ερασιτέχνης συνθέτης σύζυγος της Bασίλισσας Βικτωρίας, πρίγκιπας Αλβέρτος. Όμως το 1861 ο Αλβέρτος πέθανε χωρίς να προλάβει να δει την ιδέα του να πραγματοποιείται. Αποφασίστηκε, παρ’ όλα αυτά, οι εργασίες πραγμάτωσης του ονείρου του Αλβέρτου να συνεχιστούν, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων καλύφθηκε από δημόσιο έρανο που ενέκρινε η Βασίλισσα. Έτσι στις 20 Μαΐου 1867 η Βικτώρια έθεσε τον θεμέλιο λίθο, ονομάζοντας το υπό ανέγερση κτίριο, Royal Albert Hall τιμώντας τον νεκρό σύζυγό της.
Οι αρχιτέκτονες ακολουθώντας την Ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική σε αναγεννησιακό ρυθμό ανήγειραν πενταώροφο αμφιθέατρο του οποίου τα εγκαίνια έγιναν το 1871, στις 29 Μαρτίου. Σήμερα καθημερινά δίνονται παραστάσεις ή πραγματοποιούνται εκθέσεις, ομιλίες και συνέδρια. Γνωστά είναι επίσης και τα κονσέρτα του BBC που ετησίως φτάνουν κατά μέσο όρο τα 350.
Ο κόσμος απολάμβανε την ηλιόλουστη μέρα καθισμένος στα παγκάκια ή στα σκαλάκια του μνημείου. Άλλοι έκαναν γυμναστική στο καταπράσινο γρασίδι, ενώ εμείς διασχίσαμε τον δρόμο και περάσαμε απέναντι για να μπούμε πλέον στο Hyde Park, το μεγαλύτερο από τα Royal Parks, το οποίο ιδρύθηκε το 1536 από τον Henry VIII όταν πήρε γη από το Westminster Abbey και τη χρησιμοποίησε ως τόπο κυνηγιού.
Το πάρκο άνοιξε για το κοινό το 1637 και άρχισε να προσελκύει τους πολίτες του Λονδίνου. Ένας βασιλικός κηπουρός δούλευε με ιδιαίτερο ζήλο για χρόνια στο πάρκο και χάρη σε αυτόν απέκτησε τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του.
Το πρώτο κτίριο που αντικρίσαμε ήταν η Serpentine Gallery
ενώ στη συνέχεια μας υποδέχτηκαν τα σιντριβάνια της Diana.
Aπό μακριά θαυμάσαμε την Serpentine Bridge
ενώ μπροστά μας απλωνόταν η ομώνυμη λίμνη, με τους κύκνους και τις πάπιες να λικνίζονται στα ήρεμα νερά της.
Αυτή τη νέα πνοή στο πάρκο έδωσε η Βασίλισσα Καρολίνα, με τη δημιουργία της πρώτης τεχνητής λίμνης που έμοιαζε με φυσική. Η λίμνη Serpentine είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για βαρκάδες και ατελείωτες βόλτες, όπου μπορεί κανείς να παρατηρήσει έναν απίστευτα μεγάλο αριθμό πτηνών που διαβιώνει στα νερά της.
Διασχίσαμε την περίφημη Serpentine Bridge και αριστερά μας προσπεράσαμε την Serpentine Sackler Gallery
προχωρώντας όλο και πιο βαθιά στο πάρκο, μέχρι που κάποια στιγμή φτάσαμε σε μια μεγάλη νησίδα, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της λίμνης και αποτελεί καταφύγιο για τα εκατοντάδες πουλιά που ζουν σε αυτήν.
Στη συνέχεια υπάρχουν θαλάσσια ποδήλατα που μπορεί κάποιος να νοικιάσει και να κάνει βόλτα, ενώ το καφέ Serpantine Bar & Kitchen, στην άκρη της λίμνης, προσφέρει γρήγορο φαγητό και ροφήματα.
Κάναμε μια μικρή στάση πάνω σε μια άλλη γέφυρα μετά το καφέ, για να χαζέψουμε λίγο ακόμα το πάρκο
και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας φτάνοντας στο άγαλμα του Αχιλλέα.
Είναι ουσιαστικά και το σημείο που τελειώνει το πάρκο και εδώ βρίσκεται το Hyde Park Corner, η μεγαλύτερη οδική διασταύρωση στη νοτιοανατολική γωνία του πάρκου, με έξι δρόμους να συγκλίνουν στη συμβολή: Park Lane, Piccadilly, Hill Constitution, Grosvenor Place, Grosvenor Crescent και Knightsbridge.
Ο σταθμός του υπόγειου σιδηρόδρομου Hyde Park Corner, ένας σταθμός που εξυπηρετείται από τη γραμμή Piccadilly, βρίσκεται στη διασταύρωση καθώς και πολλά αξιόλογα μνημεία.
Στο κέντρο λοιπόν δεσπόζει η αψίδα του Wellington, η οποία σχεδιάστηκε από τον Decimus Burton ως μια βόρεια πύλη στα εδάφη του παλατιού του Buckingham. Αργότερα μετακινήθηκε σε μικρή απόσταση από την αρχική της θέση για να διευκολύνει το πρόγραμμα διεύρυνσης των δρόμων στο Hyde Park Corner.
Στην κορυφή υπάρχει γιγάντια φτερωτή γυναικεία φιγούρα, η Ειρήνη, που κρατά δάφνινο στεφάνι και κατεβαίνει στο Quadriga of War πάνω σε άρμα το οποίο τραβούν τέσσερα άλογα και οδηγείται από νεαρό αγόρι.
Στο μπροστά και στο πίσω μέρος, η αψίδα πλαισιώνεται από ζεύγη Κορινθιακών στηλών, ενώ ένα Κορινθιακό θριγκό διατρέχει όλη την αψίδα. Η καμάρα φιλοξενεί δωμάτια που είναι διατεταγμένα σε 5 ορόφους.
Αρχικά η αψίδα είχε στην κορυφή της ένα τεράστιο άγαλμα του ιππότη Wellington, δίνοντάς της το σημερινό της όνομα. Τo τεράστιο μέγεθος του αγάλματος προκάλεσε μεγάλη δημόσια συζήτηση και τελικά ονομάστηκε “το μεγαλύτερο γλυπτό φιάσκο του 19ου αι.” Όταν η αψίδα μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση, απέναντι από την είσοδο του Hyde Park το 1882, το άγαλμα του Wellington δεν επανατοποθετήθηκε με αποτέλεσμα η κορυφή της να μην έχει τίποτε για αρκετές δεκαετίες. Το 1911 στήθηκε πάνω στην κορυφή το μεγάλο γλυπτό της Ειρήνης.
Τα δωμάτια που υπάρχουν στις προβλήτες της αψίδας είναι πολύ μικρά, αλλά εκείνο πάνω από την αψίδα είναι ευρύχωρο και περιέχει έκθεση για την ιστορία της. Η Wellington Arch μαζί με την Marble Arch είναι δύο θριαμβευτικές αψίδες που χτίστηκαν στο Λονδίνο μετά τον θρίαμβο του Wellington κατά του Ναπολέοντα το 1815. Και οι δύο αψίδες είχαν σαν σκοπό να αποτελέσουν νέες εισόδους στο παλάτι του Buckingham.
Αριστερά βλέπουμε τον Wellington έφιππο και δίπλα του το μνημείο πολέμου της Νέας Ζηλανδίας,
απέναντι το μνημείο του Βασιλικού Πυροβολικού,
το Αυστραλιανό μνημείο του πολέμου,
και το μνημείο Memorial Gates αφιερωμένο στους πέντε εκατομμύρια πεσόντες, άνδρες και γυναίκες, από την Ινδία, την Αφρική και την Καραϊβική που έπεσαν κατά τη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, 1914-1918 και 1939-1945.
Βαδίζουμε πλέον στο Green Park και στην Constitution Hill
φτάνοντας μετά από λίγο περπάτημα στα ανάκτορα του Buckingham, την έδρα της Βρετανικής μοναρχίας.
Αρκετός κόσμος είναι μαζεμένος έξω από το παλάτι βγάζοντας φωτογραφίες
ενώ οι περισσότεροι έχουν αράξει στα σκαλιά του μνημείου της Βικτωρίας απολαμβάνοντας τη λιακάδα και τη ζεστή μέρα, σε ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της Βρετανικής πρωτεύουσας.
Ο βασιλιάς Γεώργιος IV ήταν αυτός που ζήτησε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα John Nash, να επεκτείνει το τότε γνωστό “σπίτι του Buckingham” σε ένα παλάτι. Ο ίδιος απεβίωσε πριν ολοκληρωθεί και έτσι πρώτη έμεινε στο παλάτι η Βασίλισσα Βικτωρία. Το παλάτι έχει περίπου 600 δωμάτια μαζί με την αίθουσα του θρόνου, μια αίθουσα χορού και την πινακοθήκη. Όταν η Βασίλισσα είναι εντός του παλατιού υπάρχει υψωμένη σημαία. Καθημερινά στις 11:00 γίνεται η αλλαγή φρουράς που σίγουρα αποτελεί πόλο έλξης των τουριστών.
Από το 1837 το παλάτι είναι ανοιχτό για το κοινό, με 19 επισκέψιμες αίθουσες με τους θησαυρούς της βασιλικής συλλογής. Μπορεί κανείς να θαυμάσει τα έπιπλα, τους πίνακες ζωγραφικής του Ρέμπραντ, του Ρούμπενς και άλλων σπουδαίων ζωγράφων.
https://tickets.royalcollection.org.uk/state-rooms-buckingham-palace/state-rooms/2018
Ο κοντινότερος σταθμός metro είναι ο St. James΄s Park (γραμμές: Circle και District).
Aπέναντι ακριβώς από το μνημείο της Βικτωρίας ξεκινάει η λεωφόρος Mall,
άλλος ένας δενδρόφυτος δρόμος, κατά μήκος του οποίου υπάρχουν εμβληματικά τεράστια κτίρια όπως: το Saint James Palace, το Royal Society και το Clarence House τα οποία κρύβονται πίσω από τεράστιoυς φράχτες και μεγάλα κλαδιά δέντρων. Το Clarence House είναι η σημερινή κατοικία του Καρόλου και της Καμίλα, ενώ κάποτε σε αυτό το παλάτι κατοικούσε η μητέρα της τωρινής Βασίλισσας, από το 1953 έως το 2002.
Φτάνοντας στην Marlborough Rd (κάθετη της λεωφόρου Mall), στρίψαμε δεξιά και μπήκαμε στο St. James΄s Park το αρχαιότερο βασιλικό πάρκο στο Λονδίνο, το οποίο βρίσκεται στο Westminster, δηλαδή στο κέντρο της Βρετανικής πρωτεύουσας.
Συνορεύει με τα ανάκτορα του Buckingham στα δυτικά, την οδό Mall και το ανάκτορο Saint James στα βόρεια, με την οδό Horse Guards στα ανατολικά και με το Birdcage Walk στα νότια. Στο πάρκο βρίσκεται μια μικρή λίμνη, η St. James Lake, με δύο νησιά: το νησί της πάπιας (Duck Island) και το δυτικό νησί (West Island).
Μια γέφυρα διασχίζει τη λίμνη και επιτρέπει στον επισκέπτη να δει τη δυτική πλευρά του παλατιού πλαισιωμένο από δέντρα, όπως επίσης να δει και το κυρίως κτίριο του Υπουργείου Εξωτερικών στα ανατολικά.
Πήρε το όνομά του από ένα νοσοκομείο λεπρών αφιερωμένο στον Άγιο Ιάκωβο. Από τον 13ο αι. στη θέση του υπήρχε ελώδης έκταση και το ομώνυμο λεπροκομείο, μέχρι τον 16ο αι. που αποκτήθηκε από τον Ερρίκο Η΄, για να δημιουργηθεί ένα πάρκο που θα φιλοξενούσε τη συλλογή των εξωτικών ζώων του Βασιλιά.
Σήμερα στο πάρκο βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη πτηνών και τα αγαπημένα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, σκιουράκια. Όλοι κρατούν σακουλάκια με ξηρούς καρπούς προσπαθώντας να δελεάσουν τα όμορφα αυτά μικρά πλασματάκια, για να πλησιάσουν τα χέρια των επισκεπτών και να πάρουν ένα μικρό φουντούκι με αντάλλαγμα τι άλλο? φυσικά μερικές φωτογραφίες.
Η Horse Guards Rd. σηματοδοτεί το τέλος του πάρκου και σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει πλέον στα Clive steps, στο κέντρο των οποίων δεσπόζει το άγαλμα του Robert Clive, του Άγγλου πολιτικού και στρατηγού, ο οποίος ήταν από τους ιδρυτές της Βρετανικής Αυτοκρατορίας των Ινδιών.
Σε ηλικία 18 ετών υπηρέτησε στις Ινδίες ως κατώτατος υπάλληλος της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Στη συνέχεια εργάστηκε στη στρατιωτική υπηρεσία της Εταιρείας και έλαβε μέρος στις συγκρούσεις μεταξύ Άγγλων και Γάλλων που συνεχίζονταν στη νοτιοανατολική Ινδία. Η φυσιογνωμία του είναι από τις σημαντικότερες στην ιστορία του Βρετανικού επεκτατισμού.
Παρόλο που ασχολήθηκε για την αρτιότερη οργάνωση της Εταιρείας, η οποία υπέφερε από τη διαφθορά των υπαλλήλων της, κατηγορήθηκε για δωροδοκία την περίοδο που υπήρξε διοικητής της Βεγγάλης. Η δίκη του στη Βουλή των Κοινοτήτων το 1773, κατέληξε σε πλήρη δικαίωσή του, αλλά ο ίδιος πληγωμένος βαθύτατα αυτοκτόνησε ένα χρόνο αργότερα.
Στη βάση των σκαλιών υπάρχει άλλο ένα ιδιαίτερο μνημείο, που τιμά τα 202 θύματα της βομβιστικής επίθεσης στο Μπαλί το 2002, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και Βρετανοί τουρίστες. Το μνημείο αποτελείται από μια μαρμάρινη σφαίρα με 202 σκαλισμένα περιστέρια, ενώ τα ονόματα των θυμάτων αναγράφονται σε έναν καμπυλωτό πέτρινο τοίχο.
Δεξιά βλέπουμε το Churchill War Rooms, το μουσείο το οποίο περιλαμβάνει τα Cabinet War Rooms, ένα ιστορικό υπόγειο συγκρότημα που φιλοξένησε ένα Bρετανικό κυβερνητικό κέντρο σε όλο τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και το μουσείο Churchill, ένα βιογραφικό μουσείο που εξερευνά τη ζωή του Βρετανού πολιτικού.
Το War Room Cabinet βρίσκεται κάτω από το κτίριο Treasury, στην περιοχή Whitehall του Westminster. Άρχισε να λειτουργεί τον Αύγουστο του 1939, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου και παρέμεινε σε λειτουργία καθ΄όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ εγκαταλείφθηκε τον Αύγουστο του 1945 μετά την παράδοση της Ιαπωνίας.
Churchill War Rooms
Ανεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε στην King Charles St. ανάμεσα σε δύο τεράστια κυβερνητικά κτίρια. Στα αριστερά το Foreign & Commonweath Office και στα δεξιά το Her Majesty΄s Treasury.
Στην οδό King Charles γίνονταν έργα. Προχωρήσαμε ευθεία και συναντήσαμε την Parliament St., η οποία στη συνέχεια ονομάζεται Whitehall και στρίψαμε αριστερά. Στη μέση του δρόμου είδαμε άλλο ένα μνημείο, το Cenotaph, το οποίο είναι μνημείο πολέμου. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1919 και 1920 και οι λέξεις ένδοξοι νεκροί εγγράφονται δύο φορές. Πάνω από τα στεφάνια, σε κάθε άκρο, εγγράφονται οι ημερομηνίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με λατινικούς αριθμούς.
Έχει ύψος 11 μέτρα και ζυγίζει 120 τόνους. Το μνημείο αποκαλύφθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο V, στις 11 Νοεμβρίου του 1920, τη δεύτερη επέτειο της εκεχειρίας με τη Γερμανία. Το Cenotaph πλαισιώνεται σε κάθε πλευρά από τις σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι σημαίες που εμφανίζονται από το 2007, αντιπροσωπεύουν το Βασιλικό Ναυτικό, τον Βρετανικό Στρατό, τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία και το Εμπορικό Πολεμικό Ναυτικό.
Προχωρώντας βλέπουμε στα αριστερά μας την οδό Downing Street, γνωστή οδό για τα κτίρια που αποτελούν την επίσημη κατοικία και τα γραφεία του πρωθυπουργού και του καγκελάριου του Υπουργείου Οικονομικών. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Whitehall και κατασκευάστηκε το 1680 από τον Sir George Downing. H επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού είναι στον αριθμό 10 και η επίσημη κατοικία του καγκελάριου είναι δίπλα, στον αριθμό 11.
Επόμενο μνημείο που συναντάμε είναι το The Woman of World War II, ένα εθνικό μνημείο πολέμου για το έργο των γυναικών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάρχουν 17 μεμονωμένα σύνολα ενδυμάτων και στολών γύρω από τις πλευρές του μνημείου, που συμβολίζουν τις εκατοντάδες διαφορετικές θέσεις εργασίας που ανέλαβε η γυναίκα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το μνημείο αποκαλύφθηκε στις 9 Ιουλίου 2005, δύο ημέρες μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, στο πλαίσιο της 60ης επετείου από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαινίασε το μνημείο. Πραγματοποιήθηκε και ένα flypast από 5 στρατιωτικά ελικόπτερα: Apache, Sea King, Lynx, Chinook και Merlin, τα οποία πετούσαν όλα με θηλυκά πληρώματα, καθώς και ένα flypast από δύο ADV Panavia Tornado που πετούσαν γυναίκες πιλότοι.
Την ώρα που περνούσαμε από το σημείο βρισκόταν σε εξέλιξη μια διαδήλωση με αρκετούς αστυνομικούς να είναι παρατεταγμένοι κατά μήκος του δρόμου παρακολουθώντας διακριτικά την έκβαση της διαμαρτυρίας.
Στη συνέχεια περάσαμε έξω από το Banqueting House Whitehall, το ωραιότερο και πιο γνωστό επιζών παλάτι του συγκροτήματος Whitehall. Το κτίριο είναι σημαντικό για την αρχιτεκτονική του στην Αγγλική ιστορία, ως το πρώτο οικοδόμημα που ολοκληρώθηκε σε νεοκλασικό στυλ, το οποίο μεταμόρφωσε στη συνέχεια την Αγγλική αρχιτεκτονική. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως εθνικό μνημείο και διατηρητέο κτίριο. Χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο για δεξιώσεις αλλά και για βασιλικές τελετές. Οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες που δόθηκαν εκεί ήταν από τις καλύτερες στην Ευρώπη. Χτίστηκε ουσιαστικά για την εκτέλεση των “Masques”, οι οποίες ήταν ένα εκλεπτυσμένο μείγμα ποίησης, μουσικής, χορού και εξωφρενικής ενδυμασίας.
Visit Banqueting House
Βλέποντας τους έφιππους φρουρούς και πλήθος κόσμου να τους φωτογραφίζει καταλάβαμε ότι είχαμε φτάσει στην Horse Guards Parade, το μεγάλο πάρκο-πλατεία που γίνονται οι παρελάσεις, στο Whitehall στο κεντρικό Λονδίνο.
Είναι ο χώρος ετήσιων τελετών Trooping the Color που τιμά την ημέρα γενεθλίων του μονάρχη. Στο παρελθόν ήταν το παλάτι του Whitehall, καθώς και η σκηνή των ετήσιων εορτασμών των γενεθλίων της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄. Ήταν κάποτε και η έδρα του Βρετανικού στρατού.
Φιλοξένησε το beach volley στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, με προσωρινά καθίσματα που εγκαταστάθηκαν από τον όμιλο Arena, χωρητικότητας 15 χιλιάδων θεατών σε δύο επίπεδα. Το 2013, μετά την πρεμιέρα της ταινίας Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ με τον Brad Pitt, πραγματοποιήθηκε ελεύθερη συναυλία με το Βρετανικό συγκρότημα Muse να ερμηνεύει το soundtrack της ταινίας.
Απέναντι από το Ηorse Guards Parade, στην άκρη του Saint James΄s Park βρίσκεται το Guards Memorial, το υπαίθριο μνημείο πεσόντων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκε επιγραφή για εκείνους που έχασαν τη ζωή τους μεταξύ 1939-1945.
Τα γλυπτά έγιναν από πυροβόλα όπλα που κατακτήθηκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και διαμορφώθηκαν σε πραγματικούς φρουρούς. Το μνημείο υπέστη βλάβη από τις γερμανικές βόμβες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ κατά την διάρκεια των επισκευών μια μικρή τρύπα από τους βομβαρδισμούς έμεινε σκόπιμα ανοιχτή σε ένα από τα γλυπτά.
Ακολουθώντας πάλι τη λεωφόρο Mall φτάσαμε στην Admiralty Arch, κτίριο ορόσημο στο Λονδίνο, το οποίο ενσωματώνει την αψίδα η οποία παρέχει πρόσβαση σε πεζούς και αυτοκίνητα μέσω της οδού Mall στην πλατεία Trafalgar. Σχεδιάστηκε από την Aston Webb, στη μνήμη της Βασίλισσας Βικτωρίας. Στο παρελθόν χρησίμευε ως κατοικία του Πρώτου Κυρίου της Θάλασσας και χρησιμοποιήθηκε από το Ναυαρχείο μέχρι το 2011. Φιλοξένησε κρατικά γραφεία αλλά το 2012 η κυβέρνηση μίσθωσε το κτίριο για 125 χρόνια και επέτρεψε να γίνει ανακατασκευή και να λειτουργήσει ως πολυτελές ξενοδοχείο, εστιατόριο και διαμερίσματα.
Η Trafalgar Square είναι η μεγαλύτερη πλατεία του Λονδίνου και σημείο συνάντησης από τα χρόνια του μεσαίωνα μέχρι και σήμερα. Το όνομά της ήταν Charing Cross και έτσι ονομάζεται ακόμα ο σταθμός metro στο νότιο άκρο της.
Στη βόρεια πλευρά της, δεσπόζει η Εθνική Πινακοθήκη, με πάνω από 2.000 έργα τέχνης. Το κτίριο είναι νεοκλασικού ρυθμού, με κιονοστοιχίες και χαρακτηριστικό τρούλο. Ιδρύθηκε το 1824 και στεγάζει μία από τις πλουσιότερες συλλογές πινάκων σε παγκόσμιο επίπεδο. Το κτίριο κατασκευασμένο από τον αρχιτέκτονα William Wilkins είναι προσβάσιμο από όλους δωρεάν.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί φοβούμενοι για το μέλλον των έργων τέχνης της Πινακοθήκης απομάκρυναν τα έργα από το κτίριο. Οι πίνακες μεταφέρθηκαν σε διάφορα πανεπιστήμια της χώρας, αλλά και αυτές οι θέσεις θεωρήθηκαν προσωρινές και ακολούθησαν συσκέψεις για το πού έπρεπε να φυλαχθούν τα πολύτιμα έργα. Τελικά επιλέχθηκε το εγκαταλελειμμένο ορυχείο Manod, στις στοές του οποίου αποθηκεύτηκαν καλά συσκευασμένoι όλοι οι πίνακες. Στις 12 Οκτωβρίου 1940, μια ισχυρή βόμβα ρίχτηκε στο κτίριο, με αποτέλεσμα την ολική καταστροφή της αίθουσας 10, στην οποία στεγάζονταν τα έργα του Ραφαήλ. Άρα η κίνηση μετακίνησης των έργων αποδείχθηκε πολύ σοφή.
Από το 1942, που οι βομβαρδισμοί είχαν αραιώσει σημαντικά, ορισμένα έργα άρχισαν να μεταφέρονται για προσωρινή έκθεση στο κτίριο. Στις 17 Μαΐου 1945, άρχισαν να μεταφέρονται σταδιακά όλα τα έργα τέχνης στην Πινακοθήκη.
Το μνημείο που εντυπωσιάζει στην πλατεία είναι η στήλη του Λόρδου Ναυάρχου Nelson, ο οποίος νίκησε τον στόλο του Ναπολέοντα, το 1805 στη ναυμαχία του Trafalgar, αν και έπεσε στη μάχη.
Tο άγαλμα του Nelson τοποθετήθηκε επάνω σε κορινθιακού ρυθμού στήλη, με ύψος 52 μέτρων, το 1846. Η στήλη συνοδεύεται από τέσσερα αγάλματα λιονταριών τοποθετημένα στη βάση της. Τα σιντριβάνια προστέθηκαν το 1845. Οι γοργόνες, τα δελφίνια και οι τρίτωνες εγκαταστάθηκαν αργότερα.
Η πλατεία υπήρξε χώρος εγκατάστασης των βασιλικών στάβλων, οι οποίοι δημιουργήθηκαν τον 14ο αι. και διατηρήθηκαν μέχρι τον 17ο αι. εξυπηρετώντας το Whitehall Palace.
Στην πλατεία υπάρχει άλλη μια ιδιομορφία, ο τέταρτος πλίνθος στη βορειοδυτική πλευρά της. Ένα κενό βάθρο χωρίς κανένα άγαλμα. Το 1841, λόγω έλλειψης χρημάτων, δεν κατάφεραν να τοποθετήσουν εδώ το άγαλμα του έφιππου Γουλιέλμου. Όμως ο τέταρτος πλίνθος τα τελευταία χρόνια παραχωρείται σε σύγχρονους καλλιτέχνες, κάποιοι από τους οποίους εκθέτουν ακόμη και ζωντανά αγάλματα, όπως συνέβη το 2009. Εμείς πάντως δεν είχαμε την τύχη να απολαύσουμε κανένα έκθεμα, παρά μόνο τον κενό τέταρτο πλίνθο.
Υπάρχουν ακόμη τρεις πλίνθοι, στους οποίους στέκονται χάλκινα αγάλματα. Ο στρατηγός Sir Charles James στα νοτιοδυτικά,
ο στρατηγός Sir Henry Havelock στα νοτιοανατολικά και
ο Βασιλιάς Γεώργιος IV στα βορειοανατολικά.
Εντυπωσιακός και ο ναός St. Martin in the Fields, στην βορειοανατολική γωνία της πλατείας.
Αυτή η Αγγλικανική εκκλησία είναι διάσημη για το έργο της με τους νέους και τους άστεγους. Η εκκλησία έχει στενή σχέση και με τη βασιλική οικογένεια της οποίας είναι η ενοριακή εκκλησία καθώς και με την 10 Downing St. και το Ναυαρχείο.
Ακολουθώντας την Charing Cross Rd, μόλις συναντήσαμε την Irving St.,
στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στη διάσημη Leicester Square, την πλατεία του θεάματος, αφού περιτριγυρίζεται από κινηματογράφους, όπου γίνονται οι πρεμιέρες γνωστών ταινιών, με κόκκινα χαλιά και κινηματογραφικούς αστέρες να παραβρίσκονται κάθε φορά στην πλατεία. Yπάρχουν επίσης πολλά θέατρα, εστιατόρια, καφέ αλλά και υπαίθριες δραστηριότητες, όπως καλλιτέχνες του δρόμου.
Η πλατεία ανακαινίστηκε εκτεταμένα και αναμορφώθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, κοστίζοντας πάνω από 15 εκατομμύρια λίρες και χρειάστηκαν 17 μήνες για να ολοκληρωθούν τα έργα.
Στη μέση της πλατείας υπάρχει το άγαλμα του William Shakespeare και ένα σιντριβάνι.
Εδώ συναντήσαμε και το TKTS, το πρακτορείο πώλησης εισιτηρίων.
Πολλές φορές υπάρχουν προσφορές της τελευταίας στιγμής αλλά και εκπτώσεις για τους ενδιαφερόμενους. Λειτουργεί από το Theatre Society of London, που εξυπηρετεί τα θέατρα και είναι το μόνο επίσημο περίπτερο θεατρικών εισιτηρίων. Άνοιξε το 1980, ως το “The Half-Price Booth Ticket” και ήταν μια μικρή ξύλινη καλύβα, ζωγραφισμένη με πράσινες και κίτρινες ρίγες, που βρισκόταν στη δυτική πλευρά της πλατείας Leicester. Μεταφέρθηκε στη νότια πλευρά το 1992 και μετονομάστηκε σε TKTS το 2001.
Η πείνα άρχισε πλέον να χτυπάει καμπανάκια oπότε, το αμέσως επόμενο μέλημά μας ήταν να καθίσουμε κάπου εκεί γύρω για φαγητό. Aποφασίσαμε να κατευθυνθούμε στην οδό Glasshouse St., στο εστιατόριο Nando's. Έτσι επιταχύναμε το βήμα μας περνώντας από το Piccadilly Circus, παίρνοντας μερικές γρήγορες φωτογραφίες προς το παρόν, αφού από εδώ θα περάσουμε ξανά και ξανά τις επόμενες μέρες του ταξιδιού.
Φτάσαμε στο εστιατόριο και είχαμε στη διάθεσή μας περίπου μια ώρα για φαγητό. Στη συνέχεια, έπρεπε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, να κάνουμε το check-in και να αλλάξουμε ρούχα, γιατί το βράδυ στις 20:00 είχαμε κλείσει εισιτήρια να παρακολουθήσουμε μια παράσταση στο θέατρο Novello, στο Aldwych, στο West End.
Aπό το σταθμό Picadilly Circus, μπήκαμε στο metro και κατεβήκαμε στο Nοtting Hill Gate, φτάνοντας στο ξενοδοχείο μας γύρω στις 18:30, μετά από 6 με 7 ώρες στους δρόμους και τα πάρκα της πόλης.
Φρεσκαριστήκαμε, στολιστήκαμε και ξανά στο metro, με σταθμό προορισμού το Covent Garden, τον κοντινότερο σταθμό στο θέατρο. Ήμασταν στην ώρα μας έξω από το Novello.
Υπήρχε μια αρκετά μεγάλη ουρά αλλά εμείς δεν περιμέναμε σε αυτήν. Μπήκαμε στο εσωτερικό και ζητήσαμε τα εισιτήριά μας, τα οποία είχαμε κλείσει από το internet λίγες μέρες πριν το ταξίδι μας. Ανεβήκαμε στον εξώστη και βρήκαμε τις θέσεις μας.
Η παράσταση Mamma Mia που παρακολουθήσαμε, σε ένα κατάμεστο θέατρο, ήταν πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική. Στο τέλος, όλος ο κόσμος ήταν όρθιος, τραγουδούσε και χόρευε συνοδεύοντας τους ηθοποιούς. Η πρώτη μέρα στο Λονδίνο, αν και κουραστική, έκλεισε πολύ ευχάριστα, με πολύ κέφι και φυσικά πολύ τραγούδι. Γύρω στις 11:30 ήμασταν πίσω στο Notting Hill Gate, κάνοντας ένα πέρασμα από το super market Tesco, που βρίσκεται πολύ κοντά στον σταθμό, για τις απαραίτητες προμήθειες. Έτσι έκλεισε η πρώτη μας μέρα στο Λονδίνο!!
Last edited:
) είχα εντάξει και εγώ μία ημερήσια εκδρομή στην περιοχή, αλλά όταν βάλαμε με τον γιο μου επί χάρτου όλες τις διαδρομές, τα μουσεία, την Tower Bridge και το Greenwich (spoiler για τη συνέχεια), το πρόγραμμα δεν έβγαινε με τίποτα, οπότε το αφήσαμε για επόμενη φορά.
