1. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Απρίλιο - Μάιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!
Απόκρυψη ανακοίνωσης
Με την πλοήγησή σας στο Travelstories.gr αποδέχεστε τη χρήστη cookies που ενισχύουν την εμπειρία χρήσης. -- ΟΚ --

Ισλανδία (Ιούνιος 2019)

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Ευρώπη' που ξεκίνησε από το μέλος Fanie, στις 18 Ιουνίου 2019.

  1. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    230
    Likes:
    483
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βουδαπέστη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    Ναι, είναι γεγονός. Πήγαμε, είδαμε, γυρίσαμε. Αλλά ακόμα για εκείνη μιλάμε, για τις εικόνες και τους ήχους που μας πρόσφερε, για τις εμπειρίες που μας γέμισε. Δεν θα την ξεχάσουμε γρήγορα την Ισλανδία. Δεν λύνονται εύκολα τέτοια ξόρκια.
    P1810335.JPG

    31 Μαΐου


    Σήμερα πετάμε για Keflavik μέσω Φρανκφούρτης με την πτήση των 18:15 της Lufthansa. Το πρόγραμμα λέει πως θα προσγειωθούμε στον ενδιάμεσο σταθμό στις 20:20 (ώρα Γερμανίας) και μετά από μια αναμονή μιάμισης ώρας θα ξεκινήσουμε για το Keflavik όπου θα φτάσουμε στις 23:30 (ώρα Ισλανδίας). Κοντά οκτώ ώρες δηλαδή μας χωρίζουν από το να πατήσουμε τα άγνωστα χώματα ενός προορισμού διαφορετικού απ' όσους έχουμε συνηθίσει.

    12 Ιουνίου

    Έχουμε αφήσει πίσω μας το Keflavik καθ' οδόν για το Άμστερνταμ. Η Ισλανδία μάς αποχαιρέτισε σήμερα το μεσημέρι. Πριν ακόμα το αεροπλάνο τροχοδρομήσει είχαμε ξεκινήσαμε να κάνουμε σχέδια για την επιστροφή μας. Μαγική χώρα. Ούτε οι ιστορίες, ούτε οι φωτογραφίες, ούτε τα βίντεο αρκούν για να περιγράψουν το αληθινό της πρόσωπο. Πρέπει να έρθετε ως εδώ για να το δείτε. Και να μην χάσετε την ψυχραιμία σας όταν το πιάσετε να σας ανταποδίδει το βλέμμα.

    Το ταξίδι

    Είχαμε στη διάθεσή μας 11 γεμάτες ημέρες. Επειδή ο οδηγός θα ήταν μόνο ένας, δεν θα μας έφταναν για να κάνουμε τον γύρο του νησιού χωρίς να τον κουράσουμε. Έτσι αποφασίστηκε να περιορίσουμε τη διαδρομή μας σε ένα μόνο τμήμα της χώρας. Από το Ρέικιαβικ θα πηγαίναμε ανατολικά έως το Höfn και μετά δυτικά έως το Hellnar, έχοντας προσπαθήσει να καλύψουμε τον Νότο, τα Vestmannaeyjar και τις χερσονήσους Reykjanes και Snæfellsnes.

    Οι διανυκτερεύσεις μοιράστηκαν ως εξής: 1+1 στην πρωτεύουσα (μία στην αρχή και μία στο τέλος του ταξιδιού), 2 στα Vestmannaeyjar, 1+1 στο Kirkjubæjarklaustur, 2 στο Höfn, 1 στο Selfoss, 1 στο Borgarnes και 1 στο Hellnar.

    Εάν είχα μία διανυκτέρευση παραπάνω θα την έβαζα στο Stykkishólmur, για να μπορέσουμε να δούμε με μεγαλύτερη άνεση την χερσόνησο Snæfellsnes. Θεωρώ ότι εκείνη η μεριά της Ισλανδίας θέλει δύο ημέρες από μόνη της.

    Οι μετακινήσεις

    Το αυτοκίνητο που μας έδωσαν από την Blue Car Rental, ήταν ένα Toyota Yaris (2WD) χρώματος μπλε μεταλιζέ, του κουτιού, με μόλις 1200 km στο ενεργητικό του όταν το πήραμε. Όταν το παραδώσαμε είχε 2100 km επιπλέον και είχαμε ξοδέψει για το χατήρι του 26360 ISK σε βενζίνη (5 lt στα 100 km).

    Στους F δρόμους φυσικά δεν μπήκαμε, αλλά διασχίσαμε κάμποσους χαλικόδρομους (gravel roads) για να φτάσουμε στα αξιοθέατα που θέλαμε να δούμε. Η εταιρεία ενοικίασης πρότεινε να πηγαίνουμε με 80 km/h στους χαλικόδρομους, αλλά κάποιες φορές τους διασχίζαμε ακόμα και με 20 km/h για να μην χαλάσουμε τα λάστιχα και για να μην μας χτυπήσει καμιά πέτρα στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου, καθώς η ασφάλεια δεν τις καλύπτει αυτές τις ζημιές και οι χαλικόδρομοι ήταν συχνά σε πολύ κακή κατάσταση. Επίσης η ασφάλεια δεν καλύπτει την οδική βοήθεια.
    Στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους (paved roads), το όριο ταχύτητας ήταν 90 km/h.

    Η στάση του αυτοκινήτου, για να απαθανατιστεί η ισλανδική φύση, γίνονταν μόνο στα ειδικά διαμορφωμένα parking. Υπήρχαν ειδικά σήματα (μια μπλε πινακίδα με ένα δεντράκι κι ένα παγκάκι) που έδειχναν που υπάρχει μέρος να σταματήσει κανείς. Στους επαρχιακούς δρόμους δεν υπήρχαν τόσες πολλές θέσεις για στάση όσες στον περιφερειακό τους, παρότι κι εκεί τα τοπία ήταν υπέροχα και θα θέλαμε να μπορούσαμε να σταματάμε περισσότερες φορές.

    Ένα άλλο σημαντικό θέμα να γνωρίζεται είναι πως το αλκοόλ στο αίμα του οδηγού πρέπει να είναι 0%, οπότε το “μια μπυρίτσα για τον δρόμο” ξεχάστε το.

    Βενζίνη βάζαμε όταν βλέπαμε τον δείκτη να φτάνει κοντά στην μέση και συνήθως από τις αντλίες των Ν1, που ήταν και τα περισσότερα στην περιοχή του περιφερειακού. Εκεί μπορούσαμε επίσης να ψωνίσουμε, να χρησιμοποιήσουμε την τουαλέτα τους ή να ξεκουραστούμε στα ειδικά διαμορφωμένα σαλονάκια τους.

    Το φαγητό

    Κάποιες φορές τρώγαμε σε εστιατόρια και κάποιες φορές αγοράζαμε προμήθειες από καντίνες, βενζινάδικα ή σούπερ μάρκετ. Σε μία περίπτωση μαγειρέψαμε κιόλας. Σε γενικές γραμμές το φαγητό στην Ισλανδία είναι ακριβό, αλλά οι μερίδες χορταστικές. Από τα εστιατόρια που πήγαμε σας προτείνω το Eldstó Art Cafe, στο Hvolsvöllur και το Systrakaffi, στο Kirkjubæjarklaustur. Στο Reykjavik τιμήσαμε το Hamborgarabúlla Tómasar, για τα χάμπουργκερ και το Reykjavik Fish Restaurant, για τα fish & chips.

    Η ιστορία

    31 Μαΐου

    Ξεκινήσαμε λοιπόν ένα μαγιάτικο απόγευμα μετά τη δουλειά για να πάμε κι εμείς με τη σειρά μας στην μακρινή Ισλανδία.

    Ο καιρός ήταν πολύ καλός, η πτήση απογειώθηκε στην ώρα της και το φαγητό που μας σέρβιραν ήταν σουτζουκάκια με κίτρινο ρύζι.
    upload_2019-6-18_9-41-30.png

    Οι ώρες πέρασαν γρήγορα και ξεκινήσαμε την προσγείωση στην Φρανκφούρτη. Η πόλη φαίνονταν πολύ όμορφη από ψηλά, με τον ποταμό της, τον Μάιν, να την διασχίζει. Δεν βγήκαμε καθόλου από το αεροδρόμιο γιατί ο χρόνος παραμονής μας εκεί ήταν μόνο μία ώρα και 20 λεπτά. Πήγαμε στην πύλη μας η οποία ήταν δίπλα στην πύλη για Μαδρίτη, στην πόλη όπου την επομένη θα γινόταν ο τελικός του Τσάμπιονς Λινγκ μεταξύ της Λίβερπουλ και της Τότεταμ και από την πύλη περνούσαν πολλοί Άγγλοι, μερικοί και με κασκόλ στα χρώματα των ομάδων τους.

    Άνοιξε και η δική μας πύλη για το δεύτερο σκέλος της πτήσης μας και στην έξοδο μάς περίμενε ένα λεωφορείο που θα μας πήγαινε μέχρι στο αεροπλάνο, μετά από διαδρομή ενός τετάρτου.

    Όταν ανεβήκαμε στο αεροπλάνο είδαμε ότι σε κάθε θέση υπήρχε από ένα μικρό, λευκό μαξιλαράκι και μια κουβερτούλα μέσα σε πλαστική θήκη. Δεν χρησιμοποιήσαμε την κουβερτούλα, αλλά το μαξιλαράκι πολύ μου άρεσε και πήρα και εκείνο του καλού μου κι όποτε ήθελα να κοιμηθώ ακουμπούσα στο παράθυρο με τα μαξιλαράκια και κοιμόμουν. Το φαγητό που μας σέρβιραν ήταν πένες με σάλτσα πέστο και είχε και γλυκάκι.
    upload_2019-6-18_9-47-35.png

    Είχε βασιλέψει κι είχε νυχτώσει όταν φύγαμε από την Γερμανία,
    upload_2019-6-18_9-48-6.png

    όμως καθώς πετούσαμε πάνω από τον συννεφιασμένο Ατλαντικό τα χρώματα στον ορίζοντα άλλαζαν και σιγά-σιγά ξημέρωνε και πάλι,
    upload_2019-6-18_9-48-38.png

    κι έπειτα, όταν πλησιάζαμε την Ισλανδία, ο ήλιος βασίλευε ξανά. Κι όλες αυτές οι αλλαγές έγιναν μέσα σε τρεις ώρες!
    upload_2019-6-18_9-49-20.png

    Καθώς λοιπόν φωτογραφίζαμε το ηλιοβασίλεμα, προσέξαμε κάτι που δεν ήταν σύννεφο. Ήταν ένας τεράστιος παγετώνας! Είχαμε φτάσει!
    upload_2019-6-18_9-49-56.png

    Προσγειωθήκαμε και μπήκαμε στο τέρμιναλ και περάσαμε μέσα από τα μαγαζιά για να φτάσουμε να παραλάβουμε την βαλίτσα μας. Ήταν 23:30 το βράδυ, έξω ο ήλιος μόλις είχε δύσει, αλλά το σούρουπο δεν θα τελείωνε ποτέ. Θα έμενε στη θέση του να φωτίζει τα πάντα, μέχρι να ανατείλει ξανά ο ήλιος γύρω στις 03:30 τα ξημερώματα. Αυτή είναι η καλοκαιρινή Ισλανδία.
    upload_2019-6-18_9-50-27.png

    Φτάσαμε στο ξενοδοχείο με μεταφορικό μέσο που είχαμε κλείσει όταν είχαμε κάνει την κράτηση. Τριγύρω στους δρόμους είδαμε νεαρόκοσμο μαζεμένο σε παρέες που ετοιμάζονταν να ξεκινήσει τις βόλτες του στα μπαρ της πρωτεύουσας. Μέχρι τις έξι το πρωί θα διαρκούσαν αυτές οι μπαρότσαρκες, μέχρι δηλαδή να κλείσουν τα μαγαζιά.

    Εμείς όμως δεν ακολουθήσαμε το παράδειγμά τους. Κάναμε check in στο δωμάτιό μας και πέσαμε για ύπνο. Αύριο θα ξεκινούσε η πρώτη μας ημέρα σε μια χώρα που δεν νυχτώνει ποτέ.
     
    #1
    Last edited: 10 Οκτωβρίου 2019
    whoknows, Tonia L., VIR and 20 others like this.

  2. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    230
    Likes:
    483
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βουδαπέστη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    1 Ιουνίου

    Η σημερινή ημέρα ήταν ολόκληρη αφιερωμένη στην πρωτεύουσα. Ξυπνήσαμε λοιπόν, πήραμε πρωινό και μετά πήγαμε για βόλτα πρώτα στο παλιό λιμάνι, που ήταν κοντά στο μέρος που μέναμε. Εκεί είδαμε μια ομάδα ανθρώπων με κόκκινες στολές να μπαίνουν σε ένα καραβάκι. Πήγαιναν για παρατήρηση φαλαινών.
    upload_2019-6-18_10-1-26.png

    Είδαμε και μια πάπια με πέντε παπάκια, δίπλα σε μια προκυμαία.
    upload_2019-6-18_10-2-0.png

    Πήγαμε και σε δύο εκθέσεις που ήταν κοντά στον χώρο του λιμανιού: μια έκθεση με φάλαινες και μια έκθεση με κέρινα ομοιώματα που εξιστορούσε κάποιες από τις sagas της Ισλανδίας.

    Τα ομοιώματα στην έκθεση με τις φάλαινες ήταν όλα σε φυσικό μέγεθος, εντυπωσιακά, αλλά η περιήγηση ήταν σύντομη. Το μπλε φως δεν βοηθούσε να βγάλω ωραίες φωτογραφίες, αλλά είχα δωρεάν audio guide με ενδιαφέρουσες πληροφορίες και ακούγονταν και στον χώρο τα τραγούδια των φαλαινών. Πραγματικά τεράστια ζώα αυτές οι φάλαινες.
    upload_2019-6-18_10-3-20.png

    Τα ομοιώματα στην έκθεση με τις sagas ήταν περισσότερο εντυπωσιακά, μέχρι και οι εκφράσεις τους ήταν ρεαλιστικά αποτυπωμένες, μέχρι και ροζιασμένα χέρια των ηλικιωμένων είχαν αποδοθεί με πιστότητα. Πάρα πολύ όμορφη έκθεση, αλλά κι αυτή μικρούλα. Είχα διαβάσει πως οι μυρωδιές εκεί είναι συνθετικά δημιουργημένες για να αποτυπώνουν εκείνη την εποχή. Και εδώ είχαμε δωρεάν audio guide. Βγαίνοντας από τις αίθουσες με τα κέρινα μπορούσαμε να μπούμε σε ένα άλλο δωμάτιο και να ντυθούμε με τα ρούχα των Βίκινγκς και να παίξουμε με τα τσεκούρια και τα σπαθιά τους. Πλάκα είχε!
    upload_2019-6-18_10-4-25.png

    Όποιος αγοράσει το εισιτήριο για τα κέρινα ομοιώματα έχει έκπτωση στο εισιτήριο για τις φάλαινες.

    Βγαίνοντας ξανά στο λιμάνι, είδαμε κόσμο μαζεμένο έξω από ένα παγωτατζίδικο, το Valdís κι αγοράσαμε κι εμείς παγωτό (κυπελλάκι με δύο μπάλες και ένα μπισκότο). Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο από πλευρά γεύσης, αλλά αν σκεφτείς ότι ήταν το πρώτο παγωτό της χρονιάς....
    upload_2019-6-18_10-5-55.png

    Στον ίδιο δρόμο ο δήμος είχε στήσει μια σκηνή που έπαιζε μουσική. Παραπέρα είχαν στήσει άλλες σκηνές με πάγκους και μενού που έγραφε ότι θα σέρβιραν και sour whale, μεταξύ άλλων, αλλά εκείνη την ώρα ήταν όλες άδειες. Προχωρώντας προς το τέλος του δρόμου, είδαμε πως τον έχει κλείσει η αστυνομία με ένα εκχιονιστικό. Μία οικογένεια βρήκε την ευκαιρία και ζήτησε από έναν αστυνομικό να ανέβει το αγοράκι τους στη μηχανή του.
    P1750113.JPG

    Γυρίζοντας προς το ξενοδοχείο είδαμε και φαλαινοθηρικά,
    upload_2019-6-18_10-11-48.png

    είδαμε γκράφιτι,
    upload_2019-6-18_10-12-18.png

    P1750220.JPG

    συναντήσαμε έναν φουντωτό γάτο που τον πήρα κι αγκαλιά και μία καντίνα που πουλούσε hotdogs και που ο καλός μου την είχε δει στο δίκτυο και έλεγε ότι ήταν διάσημη. Πάντως είχε μεγάλη ουρά.
    upload_2019-6-18_10-16-30.png

    Περιμέναμε κι εμείς, αγοράσαμε δυο hotdogs και καθίσαμε σ' ένα κόκκινο σιδερένιο παγκάκι παραδίπλα για να το φάμε. Χορταστικό ήταν, αλλά είχαν βάλει και μια σάλτσα κριτσανιστή που μ' έκανε να νιώθω ότι μασάω άμμο.

    Ήταν εκεί και κάτι πουλάκια μικρά σαν κοτσύφια, αλλά με σκούρο μοβ κεφάλι και σκούρο πράσινο φτέρωμα που ιρίδιζε κι έτρωγαν τα ψίχουλα. Πρέπει να ήταν τα περιστέρια της Ισλανδίας. Ένα από αυτά έπαιρνε ψιχουλάκια και τάιζε ένα άλλο που ήταν πιο σταχτί στο χρώμα και ήταν πάνω στη στέγη της καντίνας.

    Είδαμε κι ένα διπλάνο να πετάει καθώς περιμέναμε στην ουρά. Ακούσαμε και 3-4 κανονιές. Μετά μάθαμε ότι σήμερα ξεκινά η γιορτή των ψαράδων η οποία ολοκληρώνεται αύριο. Γι' αυτό και οι τέντες που είχαν στηθεί στο παλιό λιμάνι.

    Κάναμε μια σύντομη στάση στο ξενοδοχείο και μετά ξεκινήσαμε να πάμε στην μεγάλη εκκλησία, την Hallgrimskirkja. Ανεβήκαμε μια ανηφοριά και είδαμε και super jeep. Είδαμε και ένα μουσείο για την πανκ μουσική (δεν μπήκαμε μέσα). Στον δρόμο εκείνο οι λάμπες ήταν σαν τεράστιες τουλίπες.
    upload_2019-6-18_10-20-35.png

    Είδαμε και πολύ όμορφα σπίτια καθώς πλησιάζαμε.
    upload_2019-6-18_10-21-32.png

    Όταν φτάσαμε στην εκκλησία είδαμε πως ο πύργος θα έκλεινε σε μισή ώρα και ότι σε μία ώρα θα είχε κονσέρτο, αλλά θα ήταν με πληρωμή. Δώσαμε από 1000 ISK και ανεβήκαμε στο ασανσέρ που πάει στον πύργο, αλλά θα μπορούσαμε να είχαμε ανέβει και τζάμπα γιατί δεν υπήρχε κανείς να μας κάνει έλεγχο. Λογικό, αφού θα έκλεινε σε μισή ώρα.

    Ο πύργος ήταν περίκλειστος και είχε λεπτά ανοίγματα για να βλέπεις έξω κι είχε και ξύλινα πατάκια ν' ανέβεις και να δεις άμα είσαι κοντός, για εμένα δηλαδή.
    upload_2019-6-18_10-22-11.png

    Επειδή είχε ήλιο και καθαρή ατμόσφαιρα, η θέα από τον πύργο ήταν πάρα πολύ όμορφη.
    upload_2019-6-18_10-22-32.png

    upload_2019-6-18_10-22-49.png

    upload_2019-6-18_10-23-3.png

    upload_2019-6-18_10-23-49.png

    Μετά την εκκλησία μπήκαμε στον γειτονικό κήπο με τα αγάλματα του μουσείου Einar Jónsson (1874-1954). Η είσοδος ήταν ελεύθερη και ο κήπος ήταν μεγάλος και γεμάτος ιδιαίτερα μπρούτζινα γλυπτά.
    upload_2019-6-18_10-30-3.png

    upload_2019-6-18_10-30-30.png

    Στη συνέχεια κατηφορίσαμε προς την λίμνη Tjörnin, θαυμάζοντας καθ' οδόν τις πίσω αυλές των σπιτιών σ' εκείνη την περιοχή του Reykjavik.
    upload_2019-6-18_10-33-24.png

    upload_2019-6-18_10-33-49.png

    Φτάσαμε εν τέλη στη λίμνη και σωριαστήκαμε σ' ένα παγκάκι για να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας. Μπροστά μας ένα χιονογλάρονο έκανε βουτιές στο νερό και οι τρίλιες του ήταν ο μόνος ήχος που ακούγαμε. Όμορφες εικόνες κι εδώ. Αν δεν ήταν τα ιπτάμενα ζουζούνια που μαζεύτηκαν ξαφνικά, ακόμα εκεί θα ήμασταν.
    upload_2019-6-18_10-38-2.png

    upload_2019-6-18_10-38-35.png

    upload_2019-6-18_10-40-7.png

    upload_2019-6-18_10-40-19.png

    Θέλαμε να πάμε προς το δημαρχείο, μήπως το βρούμε ανοικτό και δούμε τον ανάγλυφο τοπογραφικό χάρτη της Ισλανδίας που έχει μέσα, όμως είδαμε πως έκλεινε στις 18:00 και δεν το προλαβαίναμε. Έτσι είπαμε να πάμε στο νεκροταφείο της πόλης, το επονομαζόμενο Hólavallagarður (1838). Γεμάτο δέντρα και λουλούδια και με μνήματα πρασινο-κιτρινισμένα από τα βρύα και τις λειχήνες. Οι δυνατοί κορμοί των δέντρων είχαν καταφέρει να πετάξουν στην άκρη κάποιες από τις παλιές ταφόπλακες.
    upload_2019-6-18_10-45-29.png

    upload_2019-6-18_10-45-0.png

    upload_2019-6-18_10-46-31.png

    Μετά την τόση ανατριχίλα πεινάσαμε και είπαμε να πάμε ξανά προς το παλιό λιμάνι γιατί εκεί είχαμε δει ένα μαγαζάκι που πουλούσε fish & chips και μας άρεσε. Περάσαμε πάλι δίπλα από την λίμνη.
    upload_2019-6-18_10-47-29.png

    upload_2019-6-18_10-48-18.png

    Κι ανηφορίζοντας φτάσαμε στο παλιό λιμάνι και στο μαγαζάκι που γυρεύαμε. Το όνομά του ήταν Reykjavik Fish Restaurant και αγοράσαμε από δύο μερίδες. Το ψάρι ήταν μπακαλιάρος.

    Απόψε είχε τον τελικό μεταξύ της Λίβερπουλ και της Τότεταμ κι επειδή ο τελικός του UEFA, μεταξύ Τσέλσι και Άρσεναλ ήταν πολύ εντυπωσιακός με 5 γκόλ, είπαμε να τον δούμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, γι΄ αυτό αγοράσαμε τα φαγητά.
    P1750626.JPG

    Όμως κανένα κανάλι δεν τον μετέδιδε κι εμείς φάγαμε το φαγητό μας βλέποντας την ταινία Gozilla, την οποία όσες φορές έχω προσπαθήσει να την δω δεν την έχω φτάσει ποτέ ως το τέλος, και αυτή τη φορά το ίδιο έγινε. Κοιμήθηκα.

    Για την ιστορία, στον αγώνα νίκησε η Λίβερπουλ με 2-0.
     
    #2
    Last edited: 24 Ιουνίου 2019
    Tonia L., VIR, psilos3 and 20 others like this.
  3. Italitsa

    Italitsa Member

    Μηνύματα:
    790
    Likes:
    685
    Επόμενο Ταξίδι:
    Αυστρία-Λίχτενσταϊν-Σλοβε
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Περού-Αργεντινή
    Κρέμομαι από τα χείλη σου!! Please, μην αργήσεις να μας συνεχίσεις την αφήγησή σου!!
     
    #3
    Dina Z and Fanie like this.
  4. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    230
    Likes:
    483
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βουδαπέστη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    2 Ιουνίου

    Σήμερα ουσιαστικά ξεκινά το ταξίδι μας. Σήμερα θα κάνουμε το πρώτο μας check out, θα πάμε να πάρουμε το αυτοκινητάκι μας και θα ξεχυθούμε στην Ισλανδική εξοχή. Τελικός μας προορισμός είναι τα Vestmannaeyjar που σημαίνει "τα νησιά των Δυτικών".
    Από το πρωί είχα στείλει e-mail στους σπιτονοικοκύρηδές μας στο Heimaey για να τους ενημερώσω ότι θα φτάναμε με το ferry των 20:45 κι εκείνοι μου απάντησαν στέλνοντάς μου τον κωδικό για να ανοίξω το keybox που θα βρίσκαμε έξω από το κατάλυμά μας.

    Φρεσκαριστήκαμε λοιπόν, κατεβήκαμε για πρωινό κι αφού φάγαμε ανεβήκαμε πάλι στο δωμάτιο και φτιάξαμε τα πράγματά μας για το check out. Μετά κατεβήκαμε στη ρεσεψιόν και αφήσαμε σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο την βαλίτσα και τις χειραποσκευές και πήγαμε στο λιμάνι για να πάρουμε το αυτοκίνητο που είχαμε ενοικιάσει από την Blue Car Rentals.

    Η κοπελίτσα που μας έφτιαξε τα χαρτιά μας είπε ότι είναι ένα Toyota Yaris και είναι παρκαρισμένο στο πίσω μέρος του κτιρίου. Την ρώτησα τι χρώμα είναι και μου είπε ότι δεν ξέρει. Έτσι πήγαμε στο πίσω μέρος του κτιρίου και παίζαμε με το κουμπάκι του συναγερμού για να δούμε πιο θα κουδουνίσει. Τελικά κουδούνισε ένα αστραφτερό σκούρο μπλε.

    Πριν ξεκινήσουμε προσπαθήσαμε να εξοικειωθούμε με το αμάξι. Δυσκολευτήκαμε να βρούμε πως ανοίγει το καπάκι της βενζίνης. Μετά ο καλός μου - οδηγός, ρύθμισε το κάθισμα, το τιμόνι και τους καθρέπτες και εγώ φωτογράφισα κάθε γρατζουνίτσα που έβλεπα για να ξέρουμε πώς ήταν το αμάξι πριν το παραλάβουμε. Όλες ασήμαντες εκτός από μια γερή στο καπό.

    Πριν γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για να πάρουμε τα πράγματα που είχαμε αφήσει εκεί, πήγαμε στο supermarket Kronar και αγοράσαμε δύο πατατάκια, ένα τσαμπί μπανάνες και δύο ξινόμηλα για να τρώμε στο δρόμο. Για να φτιάξουμε φαγητό όταν θα φτάναμε στον προορισμό μας, αγοράσαμε ένα πακέτο ζυμαρικά και μία έτοιμη σάλτσα τυριών. Πήραμε και το ισλανδικό αντίστοιχο του liposan για τα χείλια, γιατί η ενυδατική κρεμούλα που είχα φέρει από την πατρίδα δεν άρεσε στο έτερον ήμισυ.

    Μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, πήραμε ότι είχαμε να πάρουμε, μπήκαμε στο αμάξι, βάλαμε μπροστά το GPS και ξεκινήσαμε. Το πρόγραμμά μας ήταν να δούμε πρώτα όσα μπορούμε από την χερσόνησο Reykjanes και κατά το βραδάκι (λέμε τώρα) να είμαστε στο πορθμείο στο Landeyjahöfn, όπου βρίσκονταν ο σταθμός των φέριμποτ για να περάσουμε απέναντι.

    Βγήκαμε σχετικά εύκολα από την πόλη. Καθώς προχωρούσαμε βλέπαμε να υψώνονται μεγάλες και πυκνές στήλες λευκού ατμού, αρκετά χιλιόμετρα προς τα αριστερά μας, στην κατεύθυνση που πηγαίναμε κι εμείς. Τι να ήταν άραγε;

    Η πρώτη μας στάση ήταν εντελώς τυχαία. Σταματήσαμε γιατί είδαμε ένα αυτοκίνητο να σταματάει κι από μέσα να βγαίνουν άνθρωποι με γιγαντιαίους τηλεφακούς και τριπόδια. "Α!" λέμε, "κάτι καλό θα είναι εδώ!". Και πράγματι ήταν: η αρχή του μονοπατιού για τον γκρεμό Hafnarberg. Τον συγκεκριμένο γκρεμό επιλέγουν για σπίτι τους διάφορα θαλασσοπούλια και η θέα των βράχων λένε ότι είναι εκπληκτική, αλλά... ο χρόνος να πας και να γυρίσεις μονάχα είναι δύο ώρες στο νερό κι εμείς δεν είχαμε πολύ ώρα στη διάθεσή μας. Έτσι περιοριστήκαμε να βγάλουμε κάμποσες φωτογραφίες και να συνεχίσουμε τον δρόμο μας.
    upload_2019-6-18_11-30-27.jpeg

    upload_2019-6-18_11-31-23.jpeg

    upload_2019-6-18_11-31-47.jpeg

    Στη συνέχεια της διαδρομής είδαμε δεξιά μια λίμνη και είπα στον καλό μου να σταματήσει να να βγάλουμε φωτογραφίες και σταμάτησε σε ένα parking στην αριστερή μεριά. Εκεί είδαμε πολλά αυτοκίνητα και κόσμο μαζεμένο να ανεβαίνει προς μία γέφυρα και είπαμε να αφήσουμε την λίμνη για να δούμε που πάνε. Και το αξιοθέατο ήταν η Bridge America – Europe, πάνω από το τεκτονικό ρήγμα της Αμερικάνικης και Ευρασιατικής πλάκας.
    upload_2019-6-18_11-33-37.png

    upload_2019-6-18_11-37-13.png

    upload_2019-6-18_11-39-18.png

    O καλός μου πέρασε πρώτος στην απέναντι πλευρά και του έλεγα: “Μπράβο! Πήγες στην Αμερική!” και γελάγαμε. Πέρασα κι εγώ απέναντι και ανέβηκα σε κάτι αμμοθίνες και φωτογράφισα από κοντά δυο βραχώδεις στήλες και μετά είχε πλάκα που κατέβηκα τον αμμόλοφο, γιατί τα πόδια μου ήταν μέσα στην άμμο μέχρι τον αστράγαλο, σχεδόν. Πίσω μου είχα αφήσει μαύρα ίχνη, γιατί κάτω από την στεγνή, γκρίζα επιφάνεια, η άμμος ήταν υγρή και μαύρη.
    upload_2019-6-18_11-35-25.png

    upload_2019-6-18_11-40-14.png

    Μετά την γέφυρα μεταξύ των ηπείρων σειρά είχε ένα λοφάκι δεξιά του δρόμου, όπου σταματήσαμε γιατί εκεί είδαμε κι άλλα αυτοκίνητα σταματημένα. Το λοφάκι δεν ήταν λοφάκι, ήταν κρατήρας και συγκεκριμένα ένας από τους κρατήρες του συστήματος Stampar, το οποίο δημιουργήθηκε από δύο ηφαιστειακά ρήγματα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Διάβασα πως η νεότερη σειρά κρατήρων γεννήθηκε τον 13ο αιώνα κατά τις “Φωτιές της Reykjanes" (Reykjanes Fires 1210-1240). Υπάρχει και μονοπάτι για να περπατήσει κανείς περισσότερο ανάμεσα στους κρατήρες, αλλά είπαμε, δεν είχαμε αρκετό χρόνο. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες στον πολύχρωμο κρατήρα και παίξαμε και με τις ελαφρόπετρες που ήταν σκορπισμένες τριγύρω.
    upload_2019-6-18_11-56-41.png

    upload_2019-6-18_11-55-29.png

    upload_2019-6-18_11-56-59.png

    upload_2019-6-18_12-1-28.png

    (Edit: Την πινακίδα εγώ την έβαλα στην θέση της. Την είχε ρίξει κάτω ο άνεμος που φυσούσε διαρκώς εκείνη την ώρα. Μην φανταστείτε κάτι τρομερό. Astypalaia style).

    Αν και τα προηγούμενα αξιοθέατα τα βρίσκαμε κατά τύχη, η επόμενη στάση μας ήταν προγραμματισμένη και επρόκειτο για τον φάρο στην περιοχή Reykjanesta, το νοτιοδυτικότερο άκρο της χερσονήσου Reykjanes. Προσπεράσαμε ένα γεωθερμικό εργοστάσιο με εντυπωσιακά μεγάλους σωλήνες να χώνονται στη γη αστράφτοντας στο φως του ήλιου και φτάσαμε σε μία διασταύρωση. Δεξιά ήταν ο δρόμος για τον φάρο και αριστερά ο δρόμος για τις θερμοπηγές στο εργοστάσιο. Στρίψαμε δεξιά.

    Όταν φτάσαμε είδαμε πως ο φάρος είναι χτισμένος στην κορυφή ενός ψηλού λόφου και ότι η άσφαλτος σταματά και ξεκινάει χαλικόδρομος (ο γνωστός μας gravel road). Προχωρήσαμε προσεκτικά πάνω στα μαύρα χαλίκια και παρκάραμε στους πρόποδες του φάρου. Εκεί είδαμε ότι έχει απαγορευτικό εισόδου, για τα αμάξια προφανώς, αλλά δεν είδαμε και κόσμο στην κορυφή του λόφου, εκεί που ήταν ο φάρος, οπότε δεν ανεβήκαμε.
    upload_2019-6-18_12-3-46.png

    Αντίθετα είδαμε κόσμο κοντά στην θάλασσα και πάνω σε κάτι γκρεμούς και πήγαμε κι εμείς να δούμε.Και φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού και είδαμε πολλές βραχώδεις στήλες μέσα στην θάλασσα και ένα νησί παράμερα, το επονομαζόμενο Eldey.
    upload_2019-6-18_12-4-50.png

    upload_2019-6-18_12-5-32.png

    Ο γκρεμός είχε πολλές φωλιές από χιονογλάρονα. Βγάλαμε φωτογραφίες και πήγαμε και κοντά στον γκρεμό, όχι πολύ κοντά γιατί είδαμε κάτι ρήγματα στην άκρη και τα φοβηθήκαμε. Δεν φύσαγε πάντως.
    upload_2019-6-18_12-6-11.png

    Εκεί, κοντά στον γκρεμό, υπάρχει και το άγαλμα μιας great auk (άλκα η άπτερος), ενός πλάσματος εξαφανισμένου εδώ και 175 χρόνια (Ιούνιος 1844). Το καλοκαίρι εκείνο τρεις άντρες από την Σκωτία, που ενεργούσαν για λογαριασμό συλλεκτών, ανέβηκαν στο νησάκι Eldey, όπου βρίσκονταν η τελευταία φωλιά τους είδους και σκότωσαν το τελευταίο ζευγάρι.
    upload_2019-6-18_12-7-41.png

    Μετά τη βόλτα μας στα γκρεμνά πήγαμε σε κάτι ξύλινες γεφυρούλες που ήταν παραδίπλα και είδαμε δεκάδες χιονογλάρονα να υψώνονται πίσω από κάποιους χαμηλούς λόφους και αποφασίσαμε να πάμε ως εκεί.
    upload_2019-6-18_12-22-32.png

    Κατεβήκαμε μια σειρά από σκαλίτσες και προχωρήσαμε προς μία πινακίδα που νομίζαμε ότι θα έλεγε για τα πουλιά,
    upload_2019-6-18_12-27-10.jpeg

    αλλά τελικά αφορούσε μια θερμική πισίνα εκεί δίπλα, όπου τα παιδιά της περιοχής μάθαιναν κολύμπι την δεκαετία του ’30. Κάποια παιδιά περπατούσαν μια απόσταση 15 χιλιομέτρων κάθε άνοιξη από το σπίτι τους μέχρι την πισίνα και έμεναν σε δύο σκηνές (μία για τα αγόρια, μία για τα κορίτσια) 12-15 μέρες, όσες διαρκούσαν να μαθήματα. Τότε η θερμοκρασία της πισίνας ήταν 26°C, τώρα κυμαίνεται μεταξύ 15 και 20°C.
    upload_2019-6-18_12-23-1.png

    upload_2019-6-18_12-24-11.png

    Μετά φύγαμε και πήγαμε προς τη μεριά του εργοστασίου, που άτμιζε τόση ώρα από μακριά.
    upload_2019-6-18_12-25-47.png

    Παρκάραμε και προχωρήσαμε με τα πόδια προς κάποιες ξύλινες γεφυρούλες που είχαν προειδοποιητική πινακίδα στην αρχή τους που έλεγε ότι το μέρος είναι επικίνδυνο και να περπατάμε μόνο πάνω στα καθορισμένα μονοπάτια. Η περιοχή ήταν μια μεγάλη έκταση λευκού και κίτρινου χρώματος που μύριζε θειάφι με τρύπες στο έδαφος να αναδύουν ατμό,
    upload_2019-6-18_12-31-5.png

    μια λιμνούλα χρώματος απίστευτου οινοπνευματί,
    upload_2019-6-18_12-29-24.png

    και μια φοβερή attraction: μια θερμοπηγή που σφύριζε αδιάκοπα και πετούσε με πίεση ατμό. Τα παχιά και μυρωδάτα σύννεφα του ατμού κατευθύνονταν κατά εκεί που ήθελε ο άνεμος, μουσκεύοντας τον τόπο (και τους ανθρώπους) με υδρατμούς και γεμίζοντας τα πνευμόνια με την οσμή του βραστού αυγού.
    upload_2019-6-18_12-32-26.png

    Σε εκείνο το σημείο, ο θρύλος λέει, πως τον 18ο αιώνα κάποιοι γενναίοι άνδρες παγίδεψαν το κακό πνεύμα μιας μάγισσας με το όνομα Gunnar που ξεπάστρευε σωρηδόν κόσμο κι από τότε ολόκληρη η περιοχή των θερμοπηγών πήρε το όνομά της: Gunnuhver.

    Αφού βγάλαμε φωτογραφίες σε απόσταση ασφαλείας από τον ατμοπίδακα πήγαμε και κοντά του και καταλήξαμε να στάζουμε ολόκληροι από τους υδρατμούς.
    upload_2019-6-18_12-39-50.png

    upload_2019-6-18_12-40-25.png

    Ευτυχώς που είχε ήλιο και στεγνώσαμε γρήγορα κι εμείς και οι φωτογραφικές μας μηχανές.

    Μετά είπαμε να πάμε προς την μεριά της γαλάζιας λίμνης που φαίνονταν λίγο μακρύτερα. Ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι στρωμένο με μαύρο χαλίκι το οποίο τελικά μας οδήγησε στο μέρος που είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο. Κι όμως είχαμε είδαμε ένα τζιπ δίπλα στην λίμνη, που σημαίνει ότι από κάπου μπορεί να φτάσει κάποιος ως εκεί.

    Φύγαμε από τις θερμοπηγές και κάναμε παράκαμψη προς τα αριστερά για να πάμε και σε μία άλλη περιοχή με έντονη γεωθερμική δραστηριότητα που ονομάζονταν Seltun. Περιδιαβήκαμε μια πολύχρωμη έκταση που μύριζε θειάφι και μπορούσες να ακούσεις και να δεις τις μπουρμπουλήθρες στις θερμοπηγές. Στην αρχή της διαδρομής υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα για να μην φεύγουμε από το μονοπάτι και στο έδαφος είχε δύο κόκκινες σκληρές σκούπες για να καθαρίζουμε τις σόλες των παπουτσιών μας πριν ξαναμπούμε στα αυτοκίνητα.
    upload_2019-6-18_12-41-44.png

    upload_2019-6-18_12-42-5.png

    upload_2019-6-18_12-42-26.png

    Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες κι είδαμε και κόσμο να ανεβαίνει ένα μονοπάτι που οδηγούσε στην κορυφή ενός διπλανού βουνού. Υποθέσαμε ότι από εκεί πίσω θα ήταν η πράσινη λίμνη που είχα δει στους χάρτες, όμως η διαδρομή φαίνονταν πολύωρη κι εμείς έπρεπε να προλάβουμε και το ferry. Αποφασίσαμε όμως να κάνουμε μια στάση στην διπλανή λίμνη που ήταν ούτως ή άλλως στο δρόμο μας και βγάλαμε κι εκεί φωτογραφίες. Εκεί ήταν κι ένα παλιό εργοστάσιο που δεν φαίνονταν να βρίσκεται σε λειτουργία. Αυτό που επίσης δεν φαίνεται στις φωτογραφίες είναι ο δυνατός άνεμος που επικρατούσε στην περιοχή της λίμνης. Προσοχή πως ανοίγετε τις πόρτες του αυτοκινήτου.
    upload_2019-6-18_12-43-42.png

    upload_2019-6-18_12-44-21.png

    Αφήνοντας πολλά πράγματα εκτός για να μπορέσουμε να προλάβουμε το ferry, ξεκινήσαμε την διαδρομή για το πορθμείο στο Landeyjahofn. Ανοίξαμε και τα πατατάκια για να τρώμε,. Στην πόλη του Selfoss κάναμε μία στάση σε ένα βενζινάδικο για να ξεδιψάσουμε το Yaris. Ήταν το πρώτο γέμισμα που κάναμε και το κάναμε στα ΙΣΛΑΝΔΙΚΑ. Κι αυτό γιατί δεν ξέραμε ότι έπρεπε να κάνουμε επιλογή γλώσσας πριν βάλουμε την κάρτα στο μηχάνημα. Για να βγάλουμε απόδειξη βάλαμε και ξαναβγάλαμε την κάρτα (αυτό δεν έπιανε πάντα, κάποιες φορές δεν έβγαινε καθόλου απόδειξη και μπαίναμε μέσα στο βενζινάδικο για να μας την εκτυπώσει ο υπάλληλος). Μετά ήμασταν πολύ χαρούμενοι που τα είχαμε καταφέρει.

    Οδηγούσαμε τώρα ανάμεσα σε βουνά, ποτάμια, πόλεις και λιβάδια και ο ωκεανός μια φαινόταν και μια κρυβόταν.
    upload_2019-6-18_12-50-25.png

    upload_2019-6-18_12-50-41.png

    upload_2019-6-18_12-52-15.png

    Λίγο πριν στρίψουμε στην διασταύρωση που θα μας οδηγούσε νότια, κάναμε ακόμα μια στάση σε ένα βενζιάδικο στο Hvolsvollur για να βγει ο οδηγός από το αυτοκίνητο και να ξεμουδιάσει. Στην διασταύρωση είδαμε και μια μικρή πλατεία που είχαν φτιάξει, με ένα γιγάντιο πούφιν, και κατεβήκαμε να το δούμε και να βγάλουμε και φωτογραφίες. Αριστερά στο βάθος είδαμε και τον Seljalandsfoss και παραδίπλα του μερικούς άλλους, αλλά δεν θα πηγαίναμε να τους δούμε σήμερα. Σήμερα έπρεπε να προλάβουμε το ferry.
    upload_2019-6-18_12-52-43.png

    Και φτάσαμε στο πορθμείο και πήγαμε στο εκδοτήριο για να εκτυπώσουμε τα προπληρωμένα μας εισιτήρια. Η κοπέλα στο ταμείο μας είπε ότι ο συνοδηγός (εγώ) έπρεπε να ανέβει στον πάνω όροφο του πορθμείου και να περιμένει να μπει στο ferry από την πεζογέφυρα που ήταν εκεί, ενώ ο οδηγός έπρεπε να πάρει το αμάξι και να περιμένει μαζί με τα άλλα για να το βάλει στο γκαράζ του πλοίου. Έτσι κι έγινε. Το ferry ήταν ήδη εκεί και είχε σηκώσει ψηλά την πρύμνη του και από μέσα έβγαιναν τα αυτοκίνητα όσων είχαν μόλις φτάσει.
    upload_2019-6-18_12-55-18.png

    Οι επιβάτες έβγαιναν από μια μικρή γέφυρα που ένωνε το πλάι του πλοίου με το κτίριο που ήμουν εγώ.
    upload_2019-6-18_12-56-12.png

    Όταν έφυγαν όλοι ξεκίνησαν να μπαίνουν τα αυτοκίνητα που περίμεναν απ' έξω, μπήκε και ο καλός μου με το δικό μας και όταν μπήκαν όλοι, τότε ήρθε ο καπετάνιος και άνοιξε μια πορτούλα που ήταν κλειστή και μας σκάναρε τα εισιτήρια για να περάσουμε από την γέφυρα στο πλοίο. Στην άλλη άκρη της γέφυρας ήταν ο καλός μου και με περίμενε.

    Πήγαμε στο κατάστρωμα που ήταν κλειστό και είχε ολόγυρα καναπέδες και μια μεγάλη τζαμαρία μπροστά μας και βλέπαμε την σηκωμένη πρύμνη. Σε λίγο ακούσαμε και τον καπετάνιο που έλεγε ότι ξεκινάμε και ότι θα φτάσουμε απέναντι σε 40'. Το πλοίο ξεκίνησε και η πρύμνη άρχισε να κατεβαίνει και μετά βγήκαμε από το λιμάνι και αρχίσαμε να πλέουμε στον Ατλαντικό.
    upload_2019-6-18_12-57-8.png

    Τα νερά ήταν πολύ ήρεμα και το πλοίο λικνίζονταν απαλά. Τριγύρω μας άρχισαν να διακρίνονται καλύτερα τα νησιά του συμπλέγματος, εμείς θα πηγαίναμε στο μεγαλύτερο και το μοναδικό που είναι κατοικημένο. Ο καλός μου βγήκε στο κατάστρωμα για να βγάλει φωτογραφίες και μετά βγήκα κι εγώ και ξαναμπήκα όταν ο καπετάνιος είπε ότι φτάνουμε και πρέπει οι οδηγοί να κατέβουν στο γκαράζ.
    upload_2019-6-18_12-58-54.png

    Βγήκαμε στο λιμάνι και μπερδευτήκαμε λίγο στο σημείο εκείνο, αλλά τελικά βρήκαμε τον δρόμο μας.
    upload_2019-6-18_13-3-33.png

    upload_2019-6-18_13-4-31.png

    Φτάσαμε στο μέρος που μας έλεγαν οι οδηγίες και παρκάραμε δίπλα σε ένα άλλο αυτοκίνητο.

    Τριγύρω μας μικρά σπιτάκια, ποιο ήταν το δικό μας; Μια κοπέλα στο σπίτι δίπλα στο parking μας χαιρέτησε και μας είπε ότι είναι κι εκείνη θαμώνας και μας έδειξε μια κορνίζα με τα τηλέφωνα των ιδιοκτητών να τους καλέσουμε να μας βοηθήσουν. Εμείς την ευχαριστήσαμε και φύγαμε, σκεπτόμενοι να δοκιμάσουμε την τύχη μας σε ΟΛΑ τα γύρω σπιτάκια, μέχρι να βρούμε το δικό μας.

    Προσπεράσαμε έναν φράχτη όπου άγνωστα πουλιά κελαηδούσαν με πρωτόγνωρους στ' αυτιά μας ήχους και πλησιάσαμε το πρώτο κατάλυμα που βρέθηκε στον δρόμο μας, ένα λιλιπούτειο, πράσινο σπιτάκι με μια ακόμα πιο λιλιπούτεια αυλίτσα. Βρήκαμε έξω από την πόρτα του ένα κουτάκι, βάλαμε τον κωδικό που μου είχαν στείλει με e-mail και μετά από 2-3 προσπάθειες το κουτάκι άνοιξε και μέσα είχε ένα κλειδί! ΓΙΟΥΠΙ!

    Ανοίξαμε την πόρτα και βρεθήκαμε σε ένα μικρό δωματιάκι με κουζινίτσα, μπάνιο και μια κουκέτα που κάτω είχε διπλό κρεββάτι και επάνω μονό. Είχε φούρνο μικροκυμάτων και καφετιέρα, αλλά δεν είδαμε να έχει κουζινικά για να φτιάξουμε τα ζυμαρικά που είχαμε αγοράσει. Ήταν όμως πάρα πολύ όμορφο. Τόσο πολύ μου άρεσε που έστειλα μήνυμα αμέσως στους σπιτονοικοκύρηδες για να τους ευχαριστήσω.

    Μετά είδαμε ότι μπροστά από το σπιτάκι είχε χώρο και για το αμάξι μας και πήγαμε και το πήραμε από το parking της κυρίας που το είχαμε αφήσει, αλλά πριν το οδηγήσουμε στο κατάλυμα μας, κατεβήκαμε στην πόλη να αγοράσουμε τίποτα. Βέβαια δεν βρήκαμε ανοιχτό σουπερμάρκετ, γιατί ήταν Κυριακή και η ώρα κόντευε δέκα το βράδυ, αλλά βρήκαμε βενζινάδικο με κάτι hotdog ζωγραφισμένα στην μαρκίζα και μπήκαμε μέσα. Μέσα είχε τραπεζάκια και πολλές γυάλες με μεγάλη ποικιλία από καραμέλες. Παραγγείλαμε δύο hotdog και επιστρέψαμε στην περιοχή μας. Εκεί πήραμε ένα δρόμο παράλληλο με το parking της γειτόνισσας και παρκάραμε πλάι στο σπιτάκι μας.
    upload_2019-6-18_13-9-2.png

    Μπήκαμε μέσα και φάγαμε τα hotdog μας. Αφού χορτάσαμε, ανοίξαμε τα ντουλάπια και είδαμε αρχικά ότι είχε ένα ηλεκτρικό μάτι που δεν το είχα προσέξει την πρώτη φορά που κοίταξα (νηστική γαρ) κι ανοίξαμε και κάτι συρτάρια και είδαμε ότι έχει και κατσαρόλες, οπότε αναζωογονήθηκε μέσα μας η ιδέα των ζυμαρικών. Αποφασίσαμε όμως να τα φτιάξουμε την επομένη, γιατί είχαμε ήδη φάει.

    Πλησίαζε η ώρα του ηλιοβασιλέματος. Ντυθήκαμε καλά γιατί είχε αρχίσει να δροσίζει επικίνδυνα σε βαθμό παγωνιάς και περπατήσαμε μέχρι ένα ύψωμα, περνώντας μπροστά από ένα οικόπεδο γεμάτο άλογα (όχι αρκετά κοντά στον φράχτη για να τα χαϊδέψω). Από εκείνο το ύψωμα μπορέσαμε να δούμε το ηλιοβασίλεμα και να βγάλουμε όσες φωτογραφίες αντέχαμε μέσα στο κρύο.
    upload_2019-6-18_13-21-44.png

    Μετά πήραμε τον δρόμο του γυρισμού για να κοιμηθούμε στο κουκλίστικο σπιτάκι μας.
     
    #4
    Last edited: 24 Ιουνίου 2019
    Tonia L., fragos34, VIR and 18 others like this.
  5. vasiliss

    vasiliss Member

    Μηνύματα:
    477
    Likes:
    2.576
    Επόμενο Ταξίδι:
    ;;;;
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Ρωσία -Ισλανδία - Περού
    Πολύ ωραία και αναλυτικά μας τα γράφεις @Fanie , σε ευχαριστούμε οι Ισλανδοπληκτοι :)
    Αναμένουμε με ενδιαφέρον την συνέχεια.
     
    #5
    DePuy and Fanie like this.
  6. Dina Z

    Dina Z Member

    Μηνύματα:
    1.164
    Likes:
    2.948
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Ονειρεύομαι ... γενικώς!
    Είμαι στο γραφείο ... βλέπω καινούργια ιστορία Ισλανδία ... μου βγαίνει ένα Α! Α! Α! :rolleyes:
    Δεν προλαβαίνω να διαβάσω ... ρίχνω τα like μου (που είναι δεδομένα) .... το βράδυ έχω πολύ δουλειά :bleh:
    Εσύ εν τω μεταξύ γράφε, γράφε! :haha: Με λεπτομέρειες, ε!
     
    #6
    Vicks and Fanie like this.
  7. Dina Z

    Dina Z Member

    Μηνύματα:
    1.164
    Likes:
    2.948
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Ονειρεύομαι ... γενικώς!
    Το αποφασισα: Πρωτα θα ζησω αυτο και μετα θα πεθανω! :D
     
    #7
    georgeant likes this.
  8. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    230
    Likes:
    483
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βουδαπέστη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    3 Ιουνίου

    Ξύπνησα στις 05:30. Έξω είχε ήδη ξημερώσει για τα καλά, αλλά το μόνο που άκουγες ήταν τα κελαηδήματα των πουλιών. Α! Και κανένα αεροπλάνο ενίοτε, γιατί το σπιτάκι μας ήταν δίπλα στο αεροδρόμιο του νησιού. Τουλάχιστον έτσι έδειχνε ο χάρτης γιατί εμείς δεν το είδαμε ποτέ· μας χώριζε ένας ψηλός, περιφραγμένος λόφος.
    upload_2019-6-19_0-21-31.png

    Μέχρι να ξυπνήσει και ο οδηγός για να βάλουμε μπροστά το πρόγραμμα της ημέρας, φωτογράφιζα τους παγετώνες της ενδοχώρας και τα τοπία γύρω από το σπίτι μας.
    upload_2019-6-19_0-22-42.png

    upload_2019-6-19_0-23-12.png

    Μετά βαρέθηκα να είμαι μόνη, έφτιαξα δυο καφέδες στην καφετιέρα που υπήρχε διαθέσιμη και τον ξύπνησα. Δίπλα στην καφετιέρα υπήρχε και μια μεγάλη γυάλα γεμάτη με γεμιστά μπισκότα και φάγαμε από δύο.

    Όταν αποφάγαμε ντυθήκαμε για τα βουνά, ήτοι φορέσαμε τα παντελόνια της πεζοπορίας και τα πεζοπορικά μας παπούτσια. Εγώ φόρεσα ισοθερμικό, πουλόβερ, φούτερ και το αντιανεμικό και δεν κρύωνα καθόλου. Ο καλός μου φόρεσε το ισοθερμικό του, μια κοντομάνικη μπλούζα και το μπουφάν του.

    Μετά μπήκαμε στο αμάξι για να πάμε στο χωριό, όπου θα επισκεπτόμασταν αρχικά το ενυδρείο. Είχα διαβάσει ότι παλιά φιλοξενούσαν εκεί puffins που σε άφηναν να πάρεις στην αγκαλιά σου και να χαϊδέψεις. Όμως τα πράγματα είχαν αλλάξει.
    Το ενυδρείο μετονομάστηκε πρόσφατα σε: "Beluga Whale Sanctuary" και φιλοδοξεί να γίνει το μοναδικό στο είδος του καταφύγιο για τις φάλαινες Μπελούγκα. Πληρώσαμε τα εισιτήρια σε έναν κύριο που μας ενημέρωσε ότι οι φάλαινες θα έρχονταν στις 19 Ιουνίου, αλλά είχε μέσα puffins να δούμε (όχι να αγγίξουμε).

    Μπήκαμε στο εσωτερικό και η πρώτη δεξαμενή στα δεξιά είχε όντως puffins που μας κοίταζαν περίεργα και μερικά κολυμπούσαν κιόλας. Μόνο που το ράμφος τους ήταν γκρι, κι όχι πολύχρωμο όπως είχα δει σε φωτογραφίες. Πιο πέρα είχε κάποιους χώρους, πίσω από τζαμαρίες, όπου έβλεπες το προσωπικό να φροντίζει τα συγκεκριμένα πουλάκια, που όλα είχαν γκρι ράμφος. Μετά μπήκαμε πιο μέσα και είδαμε γυάλες με ψάρια, καβούρια και αστερίες και είδαμε και τον χώρο που θα φιλοξενούνταν οι φάλαινες όταν θα έφταναν σε δυο εβδομάδες.
    upload_2019-6-19_0-38-28.png

    upload_2019-6-19_0-39-8.png

    Αποχωρήσαμε ολίγον τι απογοητευμένοι από το ενυδρείο και πήγαμε στο λιμάνι να βγάλουμε φωτογραφίες και κατέβηκα και στην προκυμαία για να δω τα καραβάκια από κοντά.
    upload_2019-6-19_0-40-24.png

    Είδαμε κι ένα γκράφιτι που ήταν παρόμοιο με εκείνα που είχαμε δει στο Reykjavik.
    upload_2019-6-19_0-39-41.png

    Εγώ ήθελα πρωινό, γιατί δεν είχα φάει παρά μόνο τα μπισκότα με τον καφέ και τώρα λιγουρευόμουν κρέπες και βρήκαμε ένα μαγαζί που το έλεγαν Tanginn. Ήταν επάνω στο λιμάνι και είχε θέα ένα τεράστιο βράχο και καθίσαμε εκεί.
    upload_2019-6-19_0-52-24.png

    Παράγγειλα την κρέπα που ήθελα (που περιείχε πράσο και ρύζι μεταξύ άλλων) και το έτερον ήμισυ πήρε ένα burger. Η κρέπα μού άρεσε πολύ.
    upload_2019-6-19_0-41-23.png

    Καθώς έτρωγα κοίταζα δίπλα μου το βουνό κι είδα ανθρώπους που είχαν ανέβει στην κορυφή, ίσα που φαινόταν. Ήρθε και το ferry καθώς τρώγαμε και χαζέψαμε την νέα φουρνιά τουριστών από την ενδοχώρα.

    Μετά το φαγητό ξεκινήσαμε να πραγματοποιήσουμε τον βασικό στόχο της ημέρας, να ανεβούμε στο ηφαίστειο Eldfell (200 m) για να δούμε τον κρατήρα της έκρηξης του 1973.
    Bάλαμε τη διαδρομή στο GPS και ξεκινήσαμε. Καθώς ανηφορίζουμε ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος έγινε χαλικόδρομος και για το επόμενο της διαδρομής ο οδηγός πήγαινε αργά να μην χαλάσουμε το αμάξι.
    upload_2019-6-19_0-58-24.png

    upload_2019-6-19_0-59-4.png

    Περάσαμε μέσα από πετρωμένη μαύρη λάβα που πάνω της είχαν ανθίσει μοβ λούπινα κι άλλα αγριολούλουδα κι ήταν πολύ ωραία όλα και φτάσαμε τελικά σε έναν ανοιχτό χώρο με έναν υπερμεγέθη σταυρό που δίπλα του είχε παρκάρει ένα αυτοκίνητο με ένα ζευγάρι Γάλλων.
    Από εκεί ξεκινούσαν τρία μονοπάτια, τα δύο ανηφόριζαν αριστερά και στο κέντρο και το δεξί έδειχνε να κατηφορίζει ελαφρώς. Ρωτήσαμε το ζευγάρι πιο είναι το σωστό μονοπάτι και μας είπαν ότι δεν ξέρουν και μετά ξεκινήσαμε εμείς προς τα αριστερά, ξεκίνησαν κι εκείνοι από το κέντρο.
    upload_2019-6-19_1-12-7.png

    Εγώ πήγαινα πρώτη και πίσω μου έρχονταν ο καλός μου, αλλά έβλεπα πως η κλίση γίνονταν μεγαλύτερη βήμα με το βήμα και ότι στην απέναντι πλευρά το άλλο ζευγάρι είχε σχεδόν φτάσει την κορυφή. Είπα στον καλό μου να κατέβουμε και να πάρουμε το κεντρικό μονοπάτι. Εντωμεταξύ είχε φτάσει κι άλλο αυτοκίνητο με άλλο ζευγάρι και έρχονταν από πίσω μας. Και πιο πίσω ακολουθούσε κι ένας παππούς που είχε έρθει μόνος του με άλλο αυτοκίνητο. Εγώ νόμιζα πως τους είχαμε πάρει στο λαιμό μας γιατί έλεγα πως μας είχαν δει και μας είχαν ακολουθήσει, αλλά όταν εμείς γυρίσαμε πίσω, εκεί που ήταν ο σταυρός, εκείνοι ακόμα συνέχιζαν κι όχι μόνο αυτό, αλλά ήρθε και μια οικογένεια, ένα ζευγάρι με ένα κοριτσάκι ίσαμε 8 χρονών κι άρχισαν κι εκείνοι να ανεβαίνουν το αριστερό μονοπάτι.

    Εμείς από την μεριά μας αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το κεντρικό. Είχε ελαφρώς καλύτερη κλίση από το προηγούμενο και μετά ίσιωνε και έστριβε αριστερά και δεξιά. Εμείς πηγαίναμε προς τον κρατήρα, οπότε στρίψαμε αριστερά και μετά από ανηφόρες και ενδιάμεσα διαλείμματα (και μία ελαφριά, θα την χαρακτήριζα, κουτρουβάλα) φτάσαμε στην κορυφογραμμή και είδαμε τον κρατήρα.
    upload_2019-6-19_1-10-30.png

    upload_2019-6-19_1-8-11.png

    upload_2019-6-19_1-6-26.png

    upload_2019-6-19_1-7-20.png

    Προχωρήσαμε μέχρι και το χείλος του κι από την μια μεριά ήταν η θάλασσα με την μαύρη λάβα που είχε χυθεί πριν 46 χρόνια κι από την άλλη ήταν ο κρατήρας στο βάθος ενός γκρεμού. Εμείς ισορροπούσαμε σε ένα στενό μονοπατάκι που χωρούσε μόνο ένας να περάσει. upload_2019-6-19_1-16-36.png

    upload_2019-6-19_1-17-47.png

    Βγάλαμε φωτογραφίες και βίντεο και γυρίσαμε πίσω πριν χειροτερέψει η υψοφοβία μας.
    Δεν κατεβήκαμε από το μονοπάτι του κρατήρα, ούτε από το μονοπάτι που είχαμε χρησιμοποιήσει για να ανεβούμε, αλλά προχωρήσαμε όλο ευθεία για να βρούμε το μονοπάτι που είχαμε δει αρχικά να κατηφορίζει δεξιά από τον σταυρό στο parking.
    upload_2019-6-19_1-19-2.png

    upload_2019-6-19_1-18-30.png

    upload_2019-6-19_1-19-44.png

    Πράγματι εκείνο το μονοπάτι ήταν το πιο βατό, αλλά και το μεγαλύτερο σε μήκος. Περνούσε παράλληλα με το ρήγμα που άνοιξε το 1973 και μπορούσαμε να δούμε την διαδρομή που είχε ακολουθήσει η λάβα και που ήταν τώρα σκεπασμένη με ένα πυκνό, πράσινο στρώμα από βρύα.
    upload_2019-6-19_1-27-39.png

    Υπήρχε και μία φωτογραφία σε ένα σημείο της διαδρομής που έδειχνε το πώς ήταν η συγκεκριμένη περιοχή πριν από την έκρηξη του 1973. Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί από εκείνο το σημείο που ήμασταν και βοηθούσε να αξιολογήσουμε οι ίδιοι το μέγεθος της καταστροφής.
    upload_2019-6-19_1-25-55.png

    Αφού κατεβήκαμε σώοι από το ηφαίστειο, ξεσκονιστήκαμε, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Ο οποίος δρόμος ήταν εξαιρετικά φωτογενής.
    upload_2019-6-19_1-33-7.png

    upload_2019-6-19_1-35-17.png


    upload_2019-6-19_1-34-19.png

    Κατεβήκαμε στο χωριό και πήγαμε σε ένα μουσείο όπου υπάρχει έκθεση για την έκρηξη και μερικά σπίτια μέσα στην τέφρα, που μπορεί να δει κανείς.
    upload_2019-6-19_1-36-20.png

    upload_2019-6-19_1-37-20.png

    upload_2019-6-19_1-37-41.png

    Υπάρχουν και επεξηγηματικά βίντεο που συνοδεύουν τα εκθέματα τα οποία δίνουν ολοκληρωμένη πληροφόρηση σχετικά με το συμβάν.
    Από εκεί μαθαίνουμε ότι η έκρηξη ήταν ξαφνική, γύρω στις 2 τα μεσάνυχτα στις 23 Ιανουαρίου 1973. Οι κάτοικοι του νησιού ήταν τυχεροί μέσα στην ατυχία τους, γιατί ολόκληρος ο στόλος τους από τις βάρκες και τα καΐκια ήταν στο λιμάνι, επειδή την προηγούμενη τα καθήλωσε εκεί μια δυνατή καταιγίδα. Έτσι όλοι οι κάτοικοι μπόρεσαν να μεταφερθούν απέναντι, αν και το τετράωρο ταξίδι ήταν δύσκολο γιατί πολύ έπαθαν ναυτία. Ακούσαμε ιστορίες για όσους διέφυγαν, για ένα παιδάκι που πήρε τα σχολικά του βιβλία χωρίς να ξέρει πως θα αργήσει να ξαναπάει σχολείο (η έκρηξη σταμάτησε στις 2 Ιουνίου του 1973) και για έναν νεαρό που γύρισε να πάρει τα τσιγάρα του και ξέχασε το πορτοφόλι του που ήταν ακριβώς δίπλα.
    Μόνο ένας από τους κατοίκους πέθανε, από τις τοξικές αναθυμιάσεις, όλοι οι άλλοι σώθηκαν αν και μερικοί αποφάσισαν να μην επιστρέψουν ποτέ πίσω στο νησί.

    Μετά από το μουσείο πήγαμε σε δύο σημεία με θέα και βγάλαμε φωτογραφίες. Είδαμε και έναν βράχο γεμάτο με χιονογλάρονα κι έναν άλλο, μικρότερο, δίπλα σε ένα παγκάκι, ο οποίος είχε ένα πιρούνι πάνω του.
    upload_2019-6-19_1-42-5.png

    upload_2019-6-19_1-42-52.png

    upload_2019-6-19_1-42-29.png

    Μετά βάλαμε στο GPS μια διαδρομή που θα μας πήγαινε στο νοτιότερο άκρο του νησιού, στη χερσόνησο Stórhöfði, μήπως δούμε puffins.
    Όταν φτάσαμε εκεί, αφήσαμε το αμάξι σε ένα parking και μπήκαμε μέσα σε μια περιφραγμένη περιοχή. Εξωτερικά υπήρχε πινακίδα που προειδοποιούσε ότι στην περιοχή υπάρχουν φωλιές πουλιών κι ότι έπρεπε να περπατάμε στα σημαδεμένα μονοπάτια.
    upload_2019-6-19_1-51-9.png

    Τα μονοπάτια ήταν πολλά. Πίσω μας έρχονταν κι άλλο ένα ζευγάρι που τελικά μας προσπέρασε και εμείς το πήραμε από πίσω. Κάποια στιγμή το χάσαμε και βρεθήκαμε μόνοι μας στο δαίδαλο των μονοπατιών, οπότε αυτοσχεδιάσαμε και πήγαμε προς έναν γκρεμό, αλλά εκεί δεν είχε τίποτα και επειδή η κλίση γίνονταν επικίνδυνη, γυρίσαμε πίσω (αυτό με το πισωγύρισμα στα μονοπάτια πρέπει να το κοιτάξουμε, αρχίζει να μας γίνεται συνήθεια). upload_2019-6-19_1-50-31.png

    Ακολουθήσαμε άλλο μονοπάτι, δεξιότερα, και βγάλαμε φωτογραφίες κάτι νησάκια απέναντι και μετά το ξαναείδαμε το ζευγάρι που είχαμε χάσει να έρχεται από άλλο μονοπάτι, στα αριστερά, και πήγαμε να δούμε που είχαν πάει.
    Βρήκαμε ένα μέρος με μια πολύ όμορφη θέα και το φωτογραφίσαμε και εγώ ήθελα να προχωρήσω παραπέρα, αλλά είδα δύο πρόβατα κι ένα κανελί ζώο να τρέχει και ο καλός μου είπε ότι είναι σκύλος και να φύγουμε.
    upload_2019-6-19_1-55-54.png

    Ξεκινήσαμε πάλι με το αυτοκίνητο και σταματήσαμε ξανά σε ένα σημείο με θέα τον Ατλαντικό. Εκεί είχαν τοποθετήσει μια επεξηγηματική πινακίδα που μας πληροφορούσε ότι το καλοκαίρι του 1627, σε εκείνη την παραλία, είχαν αποβιβαστεί Τούρκοι πειρατές.
    Τώρα η παραλία ήταν γεμάτη θαλασσοπούλια και πάνω στα βράχια της έσκαγαν τα κύματα του Ατλαντικού. Ο άνεμος δυνάμωνε και τα σύννεφα πλήθαιναν. Ο καιρός φαινόταν πως θα χαλούσε.
    upload_2019-6-19_1-58-43.png

    upload_2019-6-19_1-59-13.png

    Αφήσαμε την παραλία των πειρατών και επιστρέψαμε σπίτι όπου βάλαμε μπροστά να φτιάξουμε τα ζυμαρικά μας. Μαγειρέψαμε τα μισά απ' αυτά, μαζί με ένα φακελάκι σάλτσας τυριών και με οδηγίες στα Ισλανδικά ΜΟΝΟ. Τα καταφέραμε όμως και φάγαμε και χορτάσαμε.
    Κοιμηθήκαμε κατά τις 20:00 γιατί ήμασταν πολύ κουρασμένοι και οι δύο και κατά τις 23:30 ξύπνησα για να δω το ηλιοβασίλεμα, αλλά δεν φαινόταν τίποτα γιατί είχε πολύ συννεφιά. Και κοιμήθηκα πάλι.
     
    #8
    Last edited: 24 Ιουνίου 2019
    VIR, psilos3, Miss_Fortune and 10 others like this.
  9. Dina Z

    Dina Z Member

    Μηνύματα:
    1.164
    Likes:
    2.948
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Ονειρεύομαι ... γενικώς!
    Επειδή είμαι στη φάση του σχεδιασμού κάθε πληροφορία είναι χρήσιμη::)
    Πήγες με ενιαίο εισιτήριο της Lufthansa από Αθήνα μέσω Φρανκφούρτης, σωστά; Είχες βαλίτσα ή μόνο χειραποσκευή; Πόσο σου κόστισε;
    Επέστρεψες με άλλη εταιρεία;
     
    #9
  10. Fanie

    Fanie Member

    Μηνύματα:
    230
    Likes:
    483
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βουδαπέστη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Lena's Stone Forest
    4 Ιουνίου

    Ξύπνησα στις 04:30. Έξω η ανατολή είχε ολοκληρωθεί εδώ και μία ώρα.
    upload_2019-6-19_9-33-39.png

    Σήμερα φυσάει πάρα πολύ και το σπιτάκι μας κουνιέται όταν οι ριπές είναι δυνατές. Ξεκίνησε να φυσάει από τα μεσάνυχτα και δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή. Εμείς σήμερα φεύγουμε από εδώ με το ferry των 12:00 και δεν ήξερα πώς θα είναι ο καιρός μέχρι εκείνη την ώρα.
    Όταν ξύπνησε και ο καλός μου φτιάξαμε καφέ και φτιάξαμε και τα πράγματά μας. Δεν βγήκαμε από το σπίτι μέχρι τις 10:30, οπότε και αφήσαμε το κλειδάκι του σπιτιού στο κουτί που το είχαμε βρει και ξεκινήσαμε για το λιμάνι. Γεια σου σπιτάκι!
    upload_2019-6-19_9-36-0.png

    Ο άνεμος είχε τώρα ελαττωθεί. Επειδή είχαμε κάμποσο χρόνο, πήγαμε και κοντά στα βουνά που φαίνονταν σαν κρατήρας από το παράθυρό μας και είδαμε ότι ήταν εκεί ένα γήπεδο γκολφ.
    upload_2019-6-19_9-36-57.png

    upload_2019-6-19_9-37-40.png

    Μετά πήγαμε στο λιμάνι και είδαμε ότι γίνονταν έργα ασφαλτόστρωσης και πολλές δίοδοι ήταν κλειστές, οπότε δυσκολευτήκαμε να βρούμε πρόσβαση στο πορθμείο. Όταν φτάσαμε εκεί και εκτυπώσαμε τα εισιτήρια, ακολουθήσαμε την γνωστή διαδικασία. Εγώ ανέβηκα στην πεζογέφυρα και ο καλός μου περίμενε στο αυτοκίνητο.
    upload_2019-6-19_9-38-41.png

    Ο άνεμος είχε τώρα κοπάσει σχεδόν εντελώς. Ήρθε το πλοίο στην ώρα του.
    upload_2019-6-19_9-40-30.png

    Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ίδιο σαλονάκι που είχαμε πάει και στην αρχή, πήγα στο ανοιχτό κατάστρωμα για να βγάλω φωτογραφίες. Εκεί είδα πως έρχονταν κι άλλο πλοίο, γεμάτο τουρίστες που με τραβούσαν φωτογραφία. Όχι εμένα, το νησί, αλλά είμαι στα πλάνα πολλών.
    upload_2019-6-19_9-44-5.png

    Αποπλεύσαμε στην ώρα μας αφήνοντας πίσω μας τα Νησιά των Δυτικών, να τα χαρούν οι νεόφερτοι.
    upload_2019-6-19_9-48-13.png


    upload_2019-6-19_9-49-43.png

    upload_2019-6-19_9-50-12.png

    upload_2019-6-19_9-50-53.png

    Όταν φτάσαμε στην ενδοχώρα αποφασίσαμε το πρώτο μας αξιοθέατο να είναι ο καταρράκτης Gluggafoss (γνωστός κι ως Merkjárfoss). Ο χάρτης έδειχνε ότι ήταν ευθεία μπροστά μας εάν ακολουθούσαμε τον δρόμο 250. Διαπιστώσαμε όμως ότι ο συγκεκριμένος είναι χαλικόδρομος και μάλιστα από τους άσχημους. Αν και αρχικά τον ακολουθήσαμε, γρήγορα τον παρατήσαμε γιατί η διαδρομή ήταν κοντά 14 km και σίγουρα θα μας χαλούσε τα λάστιχα.
    upload_2019-6-19_10-12-48.png

    Επανασχεδιασμός διαδρομής λοιπόν και είδαμε ότι μπορούσαμε από τον κεντρικό να πάμε έως το Hvolsvöllur (μια απόσταση 17 km) και μετά να πάρουμε τον ασφαλτοστρωμένο 261 για άλλα τόσα χιλιόμετρα, για να φτάσουμε τελικά στον πρώτο μας καταρράκτη. Κι αφού θα πηγαίναμε ως το Hvolsvöllur, είπαμε να σταματήσουμε και για μεσημεριανό εκεί, προτού ακολουθήσουμε τον 261. Έτσι καταλήξαμε στο Eldstó Art Cafe, που ήταν επάνω στην διασταύρωση.
    Εγώ παράγγειλα αρνάκι και ο καλός μου fish & chips. Όση ώρα περιμέναμε να έρθει το φαγητό μελετούσαμε ένα λεύκωμα που μας είχε δώσει ο σερβιτόρος με εικόνες και περιγραφές από την έκρηξη του ηφαιστείου Eyjafjallajökull το 2010.
    Από το λεύκωμα αυτό μάθαμε πόσο τυχεροί στάθηκαν οι κάτοικοι εκεί, γιατί το ρήγμα άνοιξε σε έδαφος που δεν καλύπτονταν από παγετώνα κι έτσι γλίτωσαν μεγάλες πλημμύρες που διαφορετικά θα σάρωναν την περιοχή τους. Η εκκένωση στις γύρω φάρμες κράτησε μόνο 24 ώρες, μέχρι να βεβαιωθούν οι αρχές ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Και αφού ο κίνδυνος εξέλιπε ξεκίνησαν τα τουριστικά πρακτορεία τις πτήσεις των ελικοπτέρων, για να δουν οι τουρίστες από κοντά την έκρηξη. Στο λεύκωμα βλέπαμε φωτογραφίες από κυρίες με ψηλοτάκουνα και στο βάθος το βουνό με την πυρακτωμένη λάβα και τους μαύρους καπνούς. Ο ορισμός της προσαρμογής!

    Ήρθαν και τα πιάτα μας! Τα οποία φαίνονταν πολύ χορταστικά και προκάλεσαν τον θαυμασμό μιας παρέας 4 ηλικιωμένων που έφευγαν εκείνη την στιγμή.
    upload_2019-6-19_10-25-42.png


    Μετά το φαγητό πήραμε το αμάξι και ξεκινήσαμε για τον καταρράκτη μας. Περάσαμε πολύ ωραία τοπία με απέραντα λιβάδια, άλογα, βόδια και πρόβατα. Περάσαμε φάρμες που στις εξώπορτές τους είχαν τα μαύρα γραμματοκιβώτια με το κόκκινο μοχλό που βλέπουμε στις ταινίες. Μία φάρμα είχε έναν ξύλινο κόκκορα στην πόρτα της. Είδαμε ένα κάμπιγκ και στο οικόπεδο δίπλα του ένα μεγάλο καίκι, ακουμπισμένο επάνω στο γρασίδι. Είδαμε εκκλησάκια με κόκκινες οξύκορφες στέγες επάνω σε πράσινους λόφους. Είδαμε κι ένα μεγάλο πρόβατο να μασουλάει γρασίδι ακριβώς στην άκρη του δρόμου, έξω από την περιφραγμένη φάρμα του.
    Όμως όλα αυτά τα σκέπαζε μια καταχνιά, άλλο πράγμα, που δυστυχώς θα μας συντρόφευε ολόκληρη την ημέρα σήμερα. Άνεμο δυνατό δεν είχε, ούτε βροχή, μονάχα αυτή την ενοχλητική καταχνιά που εμπόδιζε τον ήλιο να φωτίσει τα χρώματα.


    upload_2019-6-19_10-28-38.png

    upload_2019-6-19_10-31-37.png

    Φτάσαμε στον καταρράκτη και κατέβηκα νωρίτερα από το αμάξι για να τον βγάλω ολόκληρο φωτογραφία, επειδή είχα δει πως εάν φτάναμε στο parking δεν θα μπορούσα να δω την κορυφή του.
    upload_2019-6-19_10-34-19.png

    Παραδίπλα υπήρχε κι άλλος καταρράκτης, που ήταν όμως μέσα σε περιφραγμένο οικόπεδο γεμάτο πρόβατα, μισοκουρεμένα για κάποιο λόγο.
    upload_2019-6-19_10-36-4.png

    upload_2019-6-19_10-36-53.png

    Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι (ήταν ο πρώτος μας καταρράκτης, μην ξεχνιόμαστε). Έβαλα και το χέρι μου στο ρυάκι που σχημάτιζαν τα νερά και ήταν πολύ παγωμένο.
    upload_2019-6-19_10-38-15.png

    upload_2019-6-19_10-39-19.png

    upload_2019-6-19_10-39-55.png

    upload_2019-6-19_10-40-36.png

    Μετά πήραμε τον δρόμο του γυρισμού, πάντα με την απορία γιατί τα πρόβατα να είναι μισοκουρεμένα.

    Συνεχίσαμε για τους επόμενους δύο καταρράκτες της ημέρας, τον Seljalandsfoss και τον Gljufrabui, που είναι γειτονικοί μεταξύ τους, 500 μέτρα ο ένας από τον άλλον. Έχουν όμορφες ιδιαιτερότητες και οι δύο τους, γεγονός που τους κάνει εξαιρετικά δημοφιλείς που σημαίνει ότι έχουν πολύ κόσμο. Στον πρώτο μπορεί κανείς να περάσει από πίσω του και στον δεύτερο μπορεί να τον δει μπαίνοντας σε ένα στενό φαράγγι.
    Παρκάραμε στο επί πληρωμή πάρκινγκ του Seljalandsfoss (το εισιτήριο περιλαμβάνει και χρήση της τουαλέτας) και πήγαμε κοντά του. Είχε όντως κόσμο, όμως όχι κάτι το τρομερό. Μπορέσαμε με άνεση να περπατήσουμε και να σταθούμε για να βγάλουμε φωτογραφίες. Έσκασε και μύτη κι ο ήλιος πίσω από τα σύννεφα, για μερικά δευτερόλεπτα, και είδαμε και ουράνιο τόξο στη βάση του καταρράκτη. Ήταν πάρα πολύ εντυπωσιακός, αλλά επειδή το φόντο ήταν λευκό, από την καταχνιά, δεν βγάλαμε φωτογραφίες εξίσου εντυπωσιακές.
    upload_2019-6-19_10-43-45.png

    upload_2019-6-19_10-44-1.png

    upload_2019-6-19_10-45-16.png

    upload_2019-6-19_10-46-13.png

    upload_2019-6-19_10-47-33.png

    Μετά τον Seljalandsfoss περπατήσαμε προς τα δεξιά για 500 μέτρα (είχε δύο πινακίδες, μία στην αρχή του μονοπατιού και μία στα 200 μέτρα) για να φτάσουμε στον κρυμμένο καταρράκτη, τον Gljufrabui. Αυτός είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός γιατί μπορείς να φτάσεις ελάχιστα μέτρα από το σημείο που πέφτει στο έδαφος και επειδή όλο αυτό βρίσκεται μέσα σε μια στενή χαράδρα, με το φως να πέφτει μονάχα από ψηλά και τον ήχο να αντανακλάται στα βράχια, δεν τον χορταίνεις όση ώρα και να κάτσεις εκεί μέσα.
    upload_2019-6-19_10-48-28.png

    Για να φτάσουμε κοντά του έπρεπε να μπούμε στη χαράδρα ακροβατώντας επάνω σε γλιστερές πέτρες και αποφεύγοντας το παγωμένο νερό του ποταμού που σχημάτιζε, ακριβώς δίπλα μας, ο καταρράκτης. Έκανα όση ισορροπία μπορούσα, βάζοντας και το χέρι μου στους υγρούς βράχους δεξιά μου για υποστήριξη, αλλά κάποια στιγμή οι βράχοι απομακρύνθηκαν από τις πετρούλες και εκεί έχασα την ισορροπία μου κι έβαλα το πόδι μου στο νερό, το οποίο ήταν ρηχό κι επειδή τα παππούτσια μου είναι αδιάβροχα δεν κατάλαβα τίποτα.
    Μέσα στην σπηλίτσα υπάρχει μια μικρή χωμάτινη έκταση με έναν τεράστιο βράχο όπου αν θες μπορείς ν' ανέβεις. Την ώρα που φτάσαμε εμείς ήταν εκεί μια οικογένεια Ινδών που έβγαζαν φωτογραφίες, αλλά αργούσαν να κατέβουν και ειδικά ο τελευταίος της παρέας κάθονταν και κοίταζε και δεν κατέβαινε και μου χαλούσε το πλάνο. Εν τέλει πήγα όσο πιο κοντά στην βάση του καταρράκτη μπορούσα και τον κοίταζα που έπεφτε από ψηλά. Ωραία ήταν. Στον δρόμο προς την έξοδο από την μικρή χαράδρα τα πράγματα ήταν πιο ομαλά.
    upload_2019-6-19_10-57-54.png

    upload_2019-6-19_10-58-24.png

    upload_2019-6-19_10-58-50.png

    Η ώρα ήταν ήδη περασμένη και επειδή το νέο μας Guesthouse ήταν μακριά, ξεκινήσαμε για εκεί κάνοντας μόνο μια μικρή στάση ακόμα για να δούμε τις σπηλιές Rútshellir μέσα στις οποίες οι άνθρωποι έφτιαχναν τα σπίτια τους. Στη διάρκεια της διαδρομής το τοπίο ήταν υπέροχο παρά την καταχνιά.
    upload_2019-6-19_11-0-59.png

    upload_2019-6-19_11-1-58.png

    Φτάσαμε και στις σπηλιές Rútshellir, που όμως ήταν περιφραγμένες και δεν μπορέσαμε να πλησιάσουμε αρκετά. Καθώς τις φωτογράφιζα μού γύρισε ο αστράγαλος και πόνεσα πολύ, αλλά ευτυχώς το ξεπέρασα γρήγορα. Εδώ είχα ανέβει ένα ηφαίστειο χωρίς να πάθω κάτι, στο ίσωμα θα την πατούσα;
    upload_2019-6-19_11-4-4.png

    upload_2019-6-19_11-11-2.png

    Φτάσαμε στο ξενοδοχείο αφού αφήσαμε την άσφαλτο και οδηγήσαμε σε χαλικόδρομο για 6 χλμ. Περάσαμε και μια ξύλινη γέφυρα λίγο πριν φτάσουμε στο πάρκινγκ και ο καλός μου χάρηκε πολύ γιατί ήταν η πρώτη φορά που οδηγούσε πάνω σε ξύλινη γέφυρα.
    Πήγαμε σε ένα λευκό κτήριο και μας υποδέχτηκε ένας Ινδούλης και δύο άλλοι νεαροί, ντόπιοι μάλλον. Μας έδειξε τον χώρο του πρωινού που τον είχαν στρώσει για δείπνο και μας ρώτησε εάν θέλουμε να φάμε. Είπαμε ότι είμαστε γεμάτοι. Μετά μας πήγε στο δωμάτιο έξω από το οποίο είχαμε παρκάρει και είπε ότι αυτό είναι το δωμάτιό μας. Μας είπε ότι πριν ανοίξουμε το ντους να ανοίξουμε την βρύση του νιπτήρα για λίγα λεπτά. Αυτό γίνεται επειδή το ζεστό νερό έρχεται από τις θερμοπηγές και μερικές φορές αργεί να φτάσει ως την βρύση. Μας έδειξε επίσης προς κλείνει η εξώπορτα, μας χαιρέτησε και έφυγε.
    Το δωμάτιο δεν είχε τηλεόραση, αλλά θα μέναμε μόνο μία νύχτα, οπότε δεν μας χάλασε. Εξάλλου είχαμε θέα ένα απέραντο λιβάδι με πρόβατα έξω από την τζαμαρία του δωματίου μας. Τα βλέπαμε να βοσκάνε και να τρέχουν πέρα δώθε. Ανάμεσα στα πρόβατα ήταν και μία λευκή προβατίνα με δύο αρνάκια, ένα μαύρο και ένα λευκό, που θήλαζαν κουνώντας τις ουρίτσες τους πέρα-δώθε με ένταση.
    upload_2019-6-19_11-9-34.png

    Κλείσαμε τις κουρτίνες για να μην μας ενοχλεί το φως του ήλιου και πέσαμε να κοιμηθούμε. Παρά την καταχνιά η σημερινή ημέρα μάς είχε χαρίσει απίθανες εικόνες.
     
    #10
    Last edited: 24 Ιουνίου 2019
    VIR, psilos3, Miss_Fortune and 9 others like this.
  11. Dina Z

    Dina Z Member

    Μηνύματα:
    1.164
    Likes:
    2.948
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Ονειρεύομαι ... γενικώς!
    Μήπως θυμάσαι το κόστος;
     
    #11
  12. Marios_Gr

    Marios_Gr Member

    Μηνύματα:
    343
    Likes:
    1.546
    Υπάρχει περίπτωση στην Ισλανδία κάποιος να βρει να φάει κάτι που να μην διαβιούσε στη θάλασσα; o_O
     
    #12