• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Ιούλιο - Σεπτέμβριο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Κούβα Θα αργήσει να καταλαγιάσει τούτο το ταξίδι...

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Εισαγωγή:

Έχουν γραφτεί τόσες ωραίες ιστορίες για την Κούβα που δεν υπάρχει κανένας λόγος για μία ακόμα. Αυτή δεν είναι τόσο μια ταξιδιωτική ιστορία όσο μια προσωπική καταγραφή κυρίως όσων νιώσαμε σε αυτό το ταξίδι, η οποία γίνεται για καθαρά προσωπικούς λόγους. Απλά δεν θέλω να ξεχάσω και αυτός είναι ένας τρόπος για να αυτοπιεστώ να τα καταγράψω. Οπότε ζητάω συγγνώμη από όλους σας και ωθώ τους αναγνώστες σε άλλες πολύ πιο λεπτομερείς και πληροφοριακές ιστορίες.

Την εξέλιξη ενός ταξιδιού την επηρεάζει και το διάστημα της προετοιμασίας και κυρίως οι προσδοκίες!! Με την φίλη μου την Μ. ταξιδεύουμε όσο μπορούμε γιατί απλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς...Για μένα τα ταξίδια έως τώρα περιορίζονται στην Ευρώπη και την λεκάνη της Μεσογείου, στα όνειρά μου όμως πάντα ήταν η Λατινική Αμερική και κυρίως η Κούβα και το Περού. Ε κάποια στιγμή δεν πρέπει να βγάλουμε μερικά πράγματα από το bucket list; Πρέπει...
Την βάζω λοιπόν σε περιορισμό να κλείσει τα μάτια σε όλες τις προσφορές των low-cost εταιριών για ταξιδάκια γύρω γύρω ώστε να μαζέψουμε λεφτά για την Κούβα. Υπάρχει το θέμα ότι εγώ μπορώ να πάρω άδεια μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα, Αύγουστο -ό,τι χειρότερο αλλά τι να κάνω...- και με λίγο ζόρι κλείνουμε αεροπορικά για 2 Γενάρη. Με δυνατότητα ακύρωσης γιατί με την γκαντεμιά που μας δέρνει ποτέ δεν ξέρεις...Στην πορεία προστίθεται και μια φίλη της Μ. και γινόμαστε το τρίο μπελγκάντο...

Περνάει το καλοκαίρι και δεν ασχολούμαστε καθόλου, έχουμε να πάμε Σαμοθράκη να βρούμε τον βαθράχη, άσε που ακόμα δεν πιστεύουμε ότι έχουμε κλείσει για Κούβα. Έρχεται ο Σεπτέμβρης και αποφασίζω ότι πρέπει να μάθω έστω λίγα ισπανικά -καμιά μας δεν ξέρει- γιατί σίγουρα κάπου θα χαθούμε, ας μπορώ τουλάχιστον να πω δυο λέξεις. Χρόνος ομως δεν υπάρχει, βρίσκομαι να διαβάζω 2 η ώρα τη νύχτα ακούγοντας καμμένα στο ραδιόφωνο, υπάρχει προκοπή;; Καμία..
Εντωμεταξύ αρχίζουν οι γκαντεμιές, μπαίνουν διαδοχικά οι γονείς της Μ. νοσοκομείο, ευτυχώς βγαίνουν όρθιοι αλλά φτάνει Νοέμβρης και ακόμα οργάνωση τίποτα.

Αποφασίζω ότι ήρθε η ώρα να πάρω τον αγαπημένο μου οδηγό LP. Στην Πάτρα δεν τον βρίσκω πουθενά και μπαίνω να τον παραγγείλω online. Το site υποστηρίζει paypal και το προσπαθώ αλλά δεν γίνεται. Δεν δίνω σημασία και πληρώνω με κάρτα. Μετά από λίγες μέρες παίρνω mail από paypal ότι λόγω κάποιας απόπειρας ύποπτης συναλλαγής ο λογαριασμός μου έχει μπλοκάρει μέχρι να εξηγήσω τι αφορούσε η συναλλαγή. Χτύπησε κόκκινο η λέξη cuba στη συναλλαγή με το βιβλιοπωλείο!!! Αρχίσαμε....

Παράλληλα μπαίνω και στο forum και καίγομαι σε εκείνο το τεράστιο post με τις 100 σελίδες...Από μόνο του αυτό αν κάποιος το βάλει σε σειρά θα δώσει την εξέλιξη της Κούβας τα τελευταία 10 χρόνια. Ένα πράγμα μένει σταθερό, ένας Γιώργος που έχει την υπομονή να απαντάει συνεχώς τις ίδιες ερωτήσεις. Τότε δεν είχα καταλάβει ακόμα πόσο μεγάλη φίρμα είναι στο forum αλλά καταλάβα ότι πρέπει να παρακολουθώ τι λέει γιατί είναι μέγας γνώστης. Έτσι βγάλαμε σιγά σιγά άκρη και ένα βασικό πρόγραμμα, κλείσαμε τα δωμάτια, βίζες, ασφάλειες και αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι μπορεί και να πάμε!!

Έρχονται τα Χριστούγεννα και αρχίζουμε να παρακαλάμε να έχει καλό καιρό γιατί στην Ελλάδα και η παραμικρή κακοκαιρία μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Εγώ θα είμαι στη Λιβαδειά και φοβάμαι το χιόνι γιατί και με δύο πόντους η εθνική μπορεί να κλείσει. Η τρίτη της παρέας έρχεται από την Κρήτη και φοβάται τα πάντα, κυρίως τον αέρα...Μας λυπάται ο Θεός όμως και η κακοκαιρία με τα χιόνια και τα 9 μποφόρ έρχεται μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς και τα καταφέρνουμε!! Το ταξίδι ξεκινάει και η χαρά μας είναι ίδια με μικρού παιδιού που παίρνει τα δώρα του Άη Βασίλη..

Όσον αφορά τις προσδοκίες τώρα. Από μικρή έχω διαβάσει ό,τι έπεφτε μπροστά μου για την Κούβα, έχω δει ένα σωρό ντοκιμαντέρ και ταινίες, πάνω κάτω γνώριζα τι να περιμένω. Με ενδιέφερε πάρα πολύ η έντονη ιστορία αυτής της χώρας και ήλπιζα να μπορέσω να πάρω μια αίσθηση της ζωής των Κουβανών εστώ και στο μικρό διάστημα των 10 ημερών.
Από την άλλη το ρούμι είναι το αγαπημένο μου ποτό και ανυπομονούσα να δοκιμάσω ρούμια ξεχωριστά και διαφορετικά από την αγαπημένη μου Αβάνα μαύρη. Είμαι και Buena Vista fun, ήλπιζα και σε μουσικές. Όταν είδα την ταινία Havana Blues πείστηκα ότι δεν θα καταλάβω λέξη από τα κουβανέζικα ισπανικά αλλά μου δημιουργήθηκαν προσδοκίες και για μουσικές πιο σύγχρονες. Φοβόμουν λίγο αν θα τα καταφέρουμε μόνες μας γιατί μας είχαν τρελάνει ότι είναι πολύ επικίνδυνα για γυναίκες μόνες τους, ότι τώρα που ο Τραμπ επανέφερε το εμπάργκο κλέβουν, δεν είναι να εμπιστεύεσαι τους ιδιοκτήτες των σπιτιών και άλλα τέτοια όμορφα αλλά ο γνώστης Γιώργος έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα αν έχεις κ λίγο το μυαλό σου και είπαμε τον Γιώργο τον πιστεύουμε...
 

psilos3

Member
Μηνύματα
1.210
Likes
4.607
Επόμενο Ταξίδι
Peru
Ονειρεμένο Ταξίδι
Peru, Japan, Iceland
Έκανες πολύ καλά που ξεκίνησες να γράφεις την ιστορία σου, στο είχα πει από την αρχή :)
Η γραφή σου άλλωστε είναι ιδιαίτερα όμορφη, οπότε είμαι σίγουρος πως θα προκύψει κάτι πολύ αξιόλογο. Περιμένω και φωτογραφίες φυσικά!
 

KIKI

Member
Μηνύματα
2.173
Likes
2.692
Επόμενο Ταξίδι
Ισλανδία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Αφρική Ναμιμπια
Το πας πολυ καλά!
περιμένω την συνεχεια ....

Σωστά επραξες και ακολουθησες Γιωργο! Αυθεντία στην Κουβα ( και σε πολλα άλλα!)
 

evaT

Member
Μηνύματα
145
Likes
794
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!
Πολύ όμορφα τα λες γράψε αναλυτικά το κάθε τι πώς το έζησες και το ένιωσες!
 

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Ταξίδι - Πρώτη μέρα

Η πτήση είναι βραδυνή με ολιγόωρη στάση στη Μόσχα και άφιξη στην Κούβα κατά τη 1 το μεσημέρι. Είναι το πρώτο μου υπερατλαντικό ταξίδι και φοβάμαι μήπως δεν την παλέψω. Έχω μια κλειστοφοβία, φοβάμαι αν θα τη βγάλει καθαρή η μέση μου και κυρίως ξέρω ότι δεν θα κοιμηθώ...Ανήκω στους βρικόλακες του κόσμου τούτου, δεν με αγαπάει ο ύπνος και γνωρίζω ότι την περισσότερη ώρα θα κοιτάζω τους άλλους να κοιμούνται. Είμαι από αυτούς που τους πείθουν οι φίλοι τους να πάνε σε σινεφίλ ταινία και τελικά μένουν μόνοι τους να βλέπουν δέκα καλόγριες να κουβαλάνε ένα σταυρό πέρα δώθε ενώ όλοι ροχαλίζουν..Όταν ξυπνάνε σου λένε κι ένα "Ωραία ταινία, πολύ καλή φωτογραφία"...

Τέλος πάντων, μάλλον η προσμονή μου δίνει δύναμη και κάπως περνάει η ώρα. Βλέπω μια ωραία ρώσικη ταινία που αλλιώς δεν θα βρισκόταν ποτέ μπροστά μου -παλιός ξεπεσμένος ροκάς ξανανιώνει μαθαίνοντας κιθάρα σε έναν έφηβο με αναπηρία-, χαζεύω και τους παγετώνες της Γροιλανδίας, κάτι γίνεται. Στη Βόρεια Αμερική η οθόνη δείχνει ότι περνάμε πάνω από την Ιθάκη και λέω βάστα Οδυσσέα φτάνουμε. Κάποια στιγμή γίνεται μια αναμπουμπούλα, ξυπνάνε και αρχίζουν να αλλάζουν ρούχα! Πάνε τα ζιβάγκο, να τα σορτσάκια και τα αμάνικα. Ωπ λέμε κάτι ξέρουν αυτοί. Πραγματικά δεν αργεί η ευλογημένη στιγμή της προσγείωσης στην Κούβα!! Τέλεια, τα καταφέραμε!!

Βγαίνουμε στον καύσωνα με τα πουλόβερ και είμαστε χαρούμενες!! Το πρώτο πράγμα που βλέπουμε στο αεροδρόμιο είναι η διαφήμιση της bucanero, γίνεται καλύτερη αρχή; Περνάμε ελέγχους και τα συναφή μια χαρά, παίρνουμε και τις βαλίτσες και βρίσκουμε τον ταξιτζή που θα μας πάει στο διαμέρισμα. Αλλάζουμε και λεφτά στο αυτόματο παρακαλώ μηχάνημα. Αφού τοποθετήσεις το διαβατήριό σου, βάζεις μέσα ευρώ και σου βγάζει cuc. Οι οδηγίες βέβαια είναι στα ισπανικά και ακόμα και ελάχιστα τσακισμένο να είναι το χαρτονόμισμα το φτύνει. Είναι και ψυχαναγκαστικό, τα θέλει στοιχισμένα καλά. No worries, τα στρώνεις και τα ξαναβάζεις μέχρι να τα αγαπήσει και όλα καλά.

Βγαίνουμε τελικά από το αεροδρόμιο και το ταξί είναι μια μαύρη αντίκα του '50. Εντάξει όσα και να έχεις δει στις ταινίες αυτή η αίσθηση της βουτιάς στο χωροχρόνο δεν περιγράφεται. Την πρώτη μέρα το ύφος μας ήταν όπως του Μάρτυ στο Back to the Future όταν βρέθηκε ξαφνικά στο 1955...
Φυσικά υπάρχουν και σύγχρονα πράγματα στην Κούβα αλλά στην αρχή άλλα είναι αυτά που χαζεύεις. Φεύγουμε για την Αβάνα και στην Β. αυτό που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι πόσο μεγάλοι είναι οι δρόμοι. Γύρευε τι περίμενε, μας τρέλανε στα "Τι τεράστιοι είναι οι δρόμοι" και "Πάντως στην Κρήτη τέτοιους δρόμους δεν έχουμε"...

Σε κανα μισάωρο φτάνουμε στο διαμέρισμα που είναι στα όρια του Βεδάδο. Εκεί μας περιμένει η ιδιοκτήτρια και καθώς φαίνεται όλη η γειτονιά γιατί μας καλωσορίζουν όλοι μαζί. Σου λένε κάτσε να δούμε τι φρούτα ήρθαν πάλι... Στη διαμονή μας στην Αβάνα είχα δώσει μεγαλύτερη βάση από τα υπόλοιπα γιατί θα μέναμε τις περισσότερες μέρες. Ήταν ένα κανονικό διαμέρισμα με τα όλα του και δύο υπνοδωμάτια. Μας δίνει η ιδιοκτήτρια λοιπόν ένα σκασμό κλειδιά και αρχίζει να μας λέει το τάδε κλειδώνει αυτή την πόρτα, το δείνα την άλλη, πόρτα και κλειδί ένα πράγμα κι εγώ την κοιτάω σαν χάνος. Μου λέει η Μ. "Μαρία το μοιράζόμαστε με άλλους; Γιατί πρέπει να κλειδώνουμε τα υπνοδωμάτια;" Εύλογη η απορία, ρωτάω κι εγώ με τη σειρά μου και μου απαντάει η κοπέλα "Ε κάποιοι φοβούνται για την ασφάλειά τους"...ΟΚ πάμε παρακάτω..

Ένα πράγμα που ήταν σημαντικό για εμάς ήταν η επικοινωνία με Ελλάδα. Εντάξει εγώ είμαι ελευθέρας βοσκής, οι δικοί μου αρκούνται σε ένα "Είμαι καλά" αλλά οι άλλες έχουν μικρά παιδιά, πρέπει να τους μιλάνε. Έχουμε 7 ώρες διαφορά με Ελλάδα, λογικά θα πρέπει να μιλάμε τις πρωινές ώρες. Ε να μην βγαίνουμε στο πάρκο με την πιτζάμα, είχα κλείσει όλα τα δωμάτια με wifi. Ήμουν περίεργη όμως να δω πώς δουλεύει. Μας λέει λοιπόν ότι συνδεόμαστε στο router του σπιτιού με έναν κωδικό που μας έδωσε αλλά μετά χρειάζεται η κάρτα με το ξυστό. Χρειάζεται όμως μόνο μία για όλες μας γιατί επί της ουσίας το router είναι αυτό που συνδέεται. Έχουμε κανονίσει να μας δώσει κάρτες με το 1 cuc για 1 ώρα για όσες μέρες μείνουμε εκεί και λέμε να το δοκιμάσουμε. Είχα δει από πριν ότι πρέπει να κάνουμε logout αν δεν θέλουμε να χαλάσουμε τη 1 ώρα σε μία συνεχόμενη σύνδεση και είμαι χαλαρή. Η ιδιοκτήτρια όμως κάτι ξέρει και μας δίνει μια εκκίνηση τύπου "Τώρα ή ποτέ συνδεθείτε!!". Ε ναι αυτό το logout δεν το είδα ποτέ να συμβαίνει...

H ιδιοκτήτρια συμπαθέστατη μας δίνει μια λεπτομερή λίστα με τίτλο "Your life without google" με προτάσεις για τα πάντα στην Αβάνα. Είχε μέσα ακόμα και το cemetery colon. Με ύφος απολογητικό μας λέει "Ε μερικοί ενδιαφέρονται και για αυτά.." Πού να ήξερε ότι ήταν από τα πρώτα στη λίστα μας. Το σπίτι έχει και ψυγείο με νερά και μπύρες και χαιρόμαστε ότι θα πιούμε την πρώτη bucanero αλλά μας απογοητεύει λέγοντάς μας ότι κάποιο πρόβλημα πρέπει να έχει το εργοστάσιο γιατί στην Αβάνα υπάρχει έλλειψη. Η μαμά της βρήκε όταν πήγε στην Σάντα Κλάρα..Πφφφ...

Κάτι που επίσης ήταν σημαντικό για την επιλογή του casa ήταν να έχει μπαλκόνι με κουνιστές πολυθρόνες. Τα περισσότερα που έβλεπα είχαν δύο πολυθρόνες αλλά εγώ χρειαζόμουν και τρίτη. Πώς θα λιώνουμε σωστά; Ε αυτό είχε μπαλκονάκι με δύο κουνιστές και αιώρα!! Ομολογώ ότι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην επιλογή. Και όντως το ευχαριστηθήκαμε πολύ. Να η θέα από το μπαλκονάκι:

Havana1.jpg


Και μια γεύση από τη γειτονιά:
Havana2.jpg


Havana3.jpg


Αφού τελειώσαμε με όλα τα διαδικαστικά και μείναμε μόνες μας, ήρθε η ώρα για την πρώτη μας βόλτα στην Αβάνα! Εκεί κοντά είναι τα πανεπιστήμια και βγαίνουμε να βολτάρουμε και να φάμε κάτι. Εντάξει εκείνη η πρώτη βόλτα θα μου μείνει αξέχαστη. Για έναν φωτογράφο η Κούβα είναι βήμα και κλικ. Μπορείς να κάθεσαι απλά σε μια μεριά του δρόμου και να παρατηρείς με τις ώρες. Όλο και κάτι καινούριο θα δεις. Εγώ από τις πρώτες μέρες δεν έχω φωτογραφίες. Δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφίσω και προτιμούσα να περπατάω και να χαζεύω. Τους Κουβανούς, τις γειτονιές τους, τους βωμούς στα σπίτια, την πόλη που σου δείχνει ξεκάθαρα την αλλοτινή αίγλη της που παραπαίει, τις ποικίλες μουσικές που ακούγονταν παντού, τα πάντα όλα δηλαδή. Να μην συζητήσω ότι αισθανόμουν τουρίστας στη ζωή τους και ντρεπόμουν να τους φωτογραφίζω...

Κάποια στιγμή πέφτει πείνα και βρίσκουμε ένα συμπαθέστατο μαγαζί που ήταν στη λίστα που είχαμε. Η κυρία δεν μιλάει Αγγλικά και αφού συνεννοούμαστε ότι δεν θέλουμε ψάρι αλλά κρέας, προσπαθούμε να καταλάβουμε για τι κρέας μιλάμε. Σε όλα τα πιάτα μας λέει ένα pork και άλλα ισπανικά που απλά δεν...Μάλλον μιλάμε για χοιρινό σε όλες τις εκδοχές και τελικά παραγγέλνουμε με βάση το ύφος της όταν περιγράφει ένα πιάτο. Αν θέλει αυτή να το φάει, καλό θα είναι. Δεν είμαι και πολύ των κοκτέιλ αλλά στην Κούβα είμαστε, χτυπάω κι ένα mojito frappe. Όλα τελικά ήταν νόστιμα αλλά εγώ καταλαβαίνω ότι μάλλον η κουζίνα θα μου πέσει βαριά...Δεν ασχολούμαστε όμως με αυτό πρώτη μέρα, επιστρέφουμε βολτάροντας από άλλες γειτονιές, αράζουμε στην αιώρα και την πέφτουμε για τον πρώτο μας ύπνο στην Κούβα! Απίστευτο;
 

KIKI

Member
Μηνύματα
2.173
Likes
2.692
Επόμενο Ταξίδι
Ισλανδία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Αφρική Ναμιμπια
Τι ωραια τα περιγραφεις !
Χαιρομαι που υπάρχουν και άλλοι που κοιτάνε , ζούνε τη στιγμη και δεν εχουν το νου τους να φωτογραφιζουν τα πάντα !
 

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Χαιρομαι που υπάρχουν και άλλοι που κοιτάνε , ζούνε τη στιγμη και δεν εχουν το νου τους να φωτογραφιζουν τα πάντα !
Να ήξερες πόσο χαίρομαι που χαίρεσαι:) Συνήθως τρώω δούλεμα ότι είμαι στην κοσμάρα μου...
 

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Δεύτερη μέρα - Βεδάδο και πρώτη γεύση παλιάς Αβάνας

Το επόμενο πρωί ξεκινάει με την άφιξη της μαμάς της ιδιοκτήτριας, η οποία έφερνε τα εφόδιά της και μας έφτιαχνε πρωινό. Μια πολύ κεφάτη γυναίκα, πάντα περιποιημένη, κυρία αστικών καταβολών που έφτασε να φτιάχνει πρωινό σε τουρίστες αλλά εντάξει το κάνει με κέφι. Δυστυχώς λόγω της ανεπάρκειας των ισπανικών μας δεν πιάσαμε την κουβενταρία όπως θα θέλαμε κι εμείς κι αυτή αλλά της άρεσε πολύ η μουσική μας και ειδικά στις δεκαετίες '70 και '80 έδινε ρεσιτάλ...Μας φτιάχνει τα καλούδια της και στρωνόμαστε. Επειδή αγαπάω τα φρούτα ανυπομονούσα να δοκιμάσω το αγαπημένο τους φρούτο την γκουάβα αλλά η πρώτη μας επαφή δεν ήταν πετυχημένη. Είχε μια περίεργη επίγευση..Εγώ γενικά το προσπάθησα να συσφίξουμε τις σχέσεις μας γιατί τους έπεφτε βαρύ όταν τους λέγαμε ότι δεν μας αρέσει αλλά η Μ. το απέρριψε δια παντός και το είπε στη Loly. Θεά η Loly, το έδινε undercover σε φρουτοσαλάτες και χυμούς...

Ο κίνδυνος με το να τρως σαν βασιλιάς στο casa είναι ότι αισθάνεσαι σαν το σπίτι σου και χαλαρώνεις. Σε μια χώρα που όλα τα μουσεία και τα αξιοθέατα κλείνουν στις 5, αυτό μπορεί να δημιουργήσει θέμα. Εμείς μπήκαμε σε ρυθμούς cubana και τελικά προλάβαμε λιγότερα μουσεία από αυτά που θέλαμε..Ξεκουνιόμαστε κάποια στιγμή και αρχίζουμε τον τουρισμό. Το πλάνο έχει τα αξιοθέατα του Βεδάδο και μετά βόλτα στην παλιά Αβάνα. On y vamos που έλεγε και η γαλλομαθής φίλη μου!

Πρώτη στάση η πλατεία της Επανάστασης μιας και ήταν δίπλα στο σπίτι. Φτάνουμε εκεί και να τη πάλι η αίσθηση "Ας με τσιμπήσει κάποιος, είμαι στ'αλήθεια εδώ;;" Φανταζόμαστε την πλατεία γεμάτη κόσμο να κρέμεται από τα χείλη του Φιντέλ και προχωράμε για το μνημείο του Jose Marti. Το μνημείο έχει είσοδο στον προαύλιο χώρο, κάτι που εμείς αφού πληρώσαμε ξεχάσαμε εντελώς. Μπαίνουμε μέσα, ανεβαίνουμε να απολαύσουμε τη θέα κι εκεί συνειδητοποιούμε ότι η Αβάνα είναι μια πραγματικά μεγάλη πόλη! Στο ισόγειο βλέπουμε και την έκθεση που είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του εθνικού τους ήρωα. Είναι μόνο στα ισπανικά αλλά είμαι διαβασμένη και τα καταλαβαίνω σε γενικές γραμμές. Ο Marti ήταν λόγιος, ενορχηστρωτής της επανάστασης των Κουβανών ενάντια στους Ισπανούς. Τον αγώνα τον έκανε κυρίως εξόριστος και καθώς ήταν άνθρωπος των γραμμάτων και όχι των μαχών πέθανε σε μια από τις πρώτες μάχες της επανάστασης. Μου κάνει όμως μεγάλη εντύπωση ο εξής πίνακας:

Havana4.jpg


Εκείνη την ώρα δεν κατάλαβα τι απεικονίζει αλλά μετά έμαθα ότι είναι μέρος της τοιχογραφίας του Diego Rivera - Dream of a Sunday Afternoon in Alameda Park, πάρκο στο Μεξικό χτισμένο σε παλιά αγορά των Αζτέκων. Η τοιχογραφία απεικονίζει την ιστορία του Μεξικού και ο Rivera έβαλε τον Jose Marti σε κεντρικό σημείο δίπλα στη Frida Khalo για να την πει σε έναν τοπικό άρχοντα που είχε εξορίσει τον Marti από το Μεξικό. Ωραίος..

Μετά από αυτά και ποτισμένες από το πνεύμα της επανάστασης βγαίνουμε και κατευθυνόμαστε προς τον επόμενο προορισμό μας, την νεκρόπολη του Cristóbal Colón που βρίσκεται εκεί κοντά. Πάμε να βγούμε από το προαύλιο προς την μεριά του νεκροταφείου αλλά βλέπουμε ότι έχει ένα μικρό απαγορευτικό. Σαν σωστοί Ελληνάρες και αφού δεν υπάρχει άνθρωπος αποφασίζουμε αυθόρμητα να το αγνοήσουμε...Ξαφνικά εμφανίζονται δύο Κουβανοί σφυρίζοντας και κουνώντας χέρια-πόδια και μας κοψοχολιάζουν! Μπράβο λέμε το σύστημα δουλεύει στην Κούβα...Επειδή το DNA είναι το πιο δυνατό πράγμα στον άνθρωπο, ομολογώ ότι βρεθήκαμε στην ίδια θέση και άλλες φορές...Μα πού κρύβονταν κάθε φορά; Όχι ότι πηγαίναμε για καμιά μεγάλη παρανομία, να δούμε κάτι από κοντά ή να περάσουμε δρόμο τετραγώνου που το έχουν αποκλείσει ενώ κάνουν έργα στην άλλη άκρη...

Γυρίζουμε λοιπόν πίσω, βγαίνουμε από εκεί που μπήκαμε και πάμε προς το νεκροταφείο. Αφήνουμε τον κεντρικό δρόμο για να το προσεγγίσουμε από το πλάι και βρισκόμαστε ξαφνικά σε μια περιοχή με κατοικίες που μοιάζουν εργατικές αλλά είναι και κάπως εξοχικά. Άντε πάλι βομβαρδισμός από εικόνες. Στα ερείπια μιας γκρεμισμένης πάλαι ποτέ εξοχικής έπαυλης παράγκα και μπουγάδα. Ναι η ζωή βρίσκει τρόπους να προχωρά.. Καναπές σε κοτέτσι, μια κατσίκα που η αλυσίδα της έχει επεκταθεί με πετονιά ακριβώς όσο χρειάζεται για να βρίσκει λίγο ίσκιο, σε ένα μικροσκοπικό παράθυρο ένα χαρτόνι "Πωλείται Samsung LED 43'"! Σίγουρα δεν την έχεις εκεί μέσα μεγάλε, δεν περνάει από την πόρτα...

Φτάνουμε όντως στην πλαϊνή πόρτα του νεκροταφείου αλλά τρώμε πόρτα γιατί οι τουρίστες μπαίνουν μόνο από την κεντρική. Συνεχίζουμε τον κύκλο -είναι τεράστιο το άτιμο- και κάποια στιγμή στρίβουμε στη λεωφόρο που οδηγεί στην κεντρική είσοδο. Εκεί κάπως χαμηλώνει ο τοίχος και αρχίζω να βλέπω τα μνήματα. Εγώ δεν τα πάω καλά με νεκροταφεία και άλλα τέτοια μακάβρια. Μου πέφτει η πίεση και συνέρχομαι μόνο με το κονιάκ..Εκεί λοιπόν αποφασίζω ότι εντάξει να πάω στο Pere Lachaise να κλάψω που μας άφησε νωρίς ο Τζιμάκος αλλά ως εκεί. Τις αφήνω να κάνουν τη βόλτα τους και περιμένω στον χώρο αναμονής διαβάζοντας τον LP μου.

Κάποια στιγμή σκάω από τη ζέστη και περνάω απέναντι να βρω καμιά κρύα μπυρίτσα. Γυρίζοντας ντρέπομαι να μπω μέσα στο νεκροταφείο με τη μπύρα και λέω να περιμένω απέξω αλλά σε σημείο που να μπορούν να με δουν τα κορίτσια. Εκεί λοιπόν έχει ένα φανάρι που για κάποιο λόγο εκείνη τη μέρα δεν λειτουργεί. Και αρχίζουν να κοκαλώνουν τα αυτοκίνητα στη διάβαση για να περάσω απέναντι!! Μπράβο οι Κουβανοί...Λέω εντάξει δεν θα την πατήσω τώρα όπως στην Ελβετία που πέρναγα κ ας μην ήθελα το δρόμο γιατί σταμάταγε η Πόρσε, πάω παραπέρα. Τελικά επειδή όταν γύρισαν αγχώθηκαν που δεν με έβλεπαν, μπήκα στο νεκροταφείο με τη μπύρα..Ντροπή...

Η συνέχεια περιλάμβανε βόλτα στην περιοχή του Βεδάδο με μία στάση στο Πάρκο Λέννον για να δούμε πώς βλέπει ο μέλλον ο Τζον. Ο Τζον έχει δύο μπίλιες στη μύτη σαν να φοράει σκουλαρίκια αλλά μας είπαν ότι εκεί στηρίζονταν τα γυαλιά του. Υπήρχε κάποτε φύλακας που τα προστάτευε από την κλοπή αλλά ο παππούς μάλλον μας άφησε και δεν υπάρχουν πια..
Η βόλτα στην περιοχή του Βεδάδο είναι απόλαυση. Πολλά σπίτια με το χαρακτηριστικό ελληνικό κολωνάκι και κίονες παρακαλώ που ήταν κάποτε κατοικίες εύπορων σε μια περιοχή που απαγορεύονταν οι μαύροι και σήμερα είναι το κέντρο που ζουν οι Κουβανοί. Παιδιά παίζουν μπέιζμπολ και άντρες ντόμινο στους δρόμους, ημιυπαίθριες αγορές, μπάντες κάνουν πρόβα σε μέρη που δεν βλέπεις, μάλλον ωδεία, ωραιότατα...

Πιο μεγάλη σημαία υπάρχει;
Πιο μεγάλη σημαία παίζει;


Havana6.jpg


Τέχνη και στο Γκαράζ:
Havana7.jpg


Με τούτα και με κείνα έχει περάσει η ώρα και θέλουμε να προλάβουμε και το Etesca στην παλιά Αβάνα να πάρουμε wifi κάρτες για τις μέρες που θα ταξιδέψουμε εκτός Αβάνας. Παίρνουμε ένα ταξί να μας πάει κάπου κοντά στην Obispo και μας αφήνει στην πλατεία Jose Marti. Σημειωτέον σε όλη την Κούβα υπάρχουν πολλές πλατείες, μνημεία και πάρκα Jose Marti, σε σημείο που να μπερδεύεσαι τι είναι τι. Και να αναρωτιέσαι αν σε 100 χρόνια θα έχουν όλα μετονομαστεί σε Fidel Castro..

Τελος πάντων σκάμε εκεί και βλέπουμε μια άλλη Αβάνα. Εκεί βρίσκονται τα εντυπωσιακά ξενοδοχεία όπως το Inglaterra και γίνεται χαμός από κόσμο. Σύνταγμα με Ερμού φάση να το πω; Πάμε να βρούμε το Etesca στην Obispo και τσουπ βρισκόμαστε μπροστά στο Floridita...Δεν είχαμε σκοπό να μπούμε γιατί δεν το έχουμε με την κοσμοσυρροή αλλά ήταν σχετικά άνετα και χρειαζόμασταν κι ένα διάλειμμα οπότε κάτσαμε και ήπιαμε ένα ωραιότατο daquiri χωρίς καθόλου τσιγγουνιά στο ρούμι. Δοκίμασα ένα με ανανά και η αλήθεια είναι ότι του πάει..Βλέπαμε την προτομή του Heminway και αναρωτιόμασταν πώς θα του φαινόταν αν ήξερε ότι έγινε τουριστική ατραξιόν..Βέβαια άβυσσος η ψυχή των καλλιτεχνών, μπορεί να την έβλεπε τη φάση με χιούμορ και να το διασκέδαζε..

Αφού ξεκουραστήκαμε ήρθε η ώρα να κάνουμε επιτέλους τη δουλειά μας. Φτάνουμε έξω από το Etesca, το οποίο είναι μεγάλο και ευρύχωρο, βλέπουμε λίγο κόσμο μέσα, πάμε να ανοίξουμε την πόρτα και είναι κλειδωμένη..Ένας πολύ σοβαρός κύριος από τη μέσα μεριά αφήνει κόσμο να βγει αλλά εμάς μας κοιτάει αυστηρά. Μα τι γίνεται, ήρθαμε αργά;; ΄Στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι ο αυστηρός κύριος είναι ο υπεύθυνος της ουράς και αφήνει να μπουν μόνο όσοι χωράνε να καθίσουν, ίσως και λιγότεροι..Μάλιστα..Έρχεται κι ένας άλλος τουρίστας καταγχωμένος γιατί είχε φύγει να πάει να φέρει το διαβατήριό του και φοβόταν ότι έχει χάσει τη σειρά του και η σειρά στην Κούβα είναι σοβαρό πράγμα, δεν την χάνεις έτσι...Πίσω μας ένας Ιταλός που δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι πρέπει να περιμένουμε στην ουρά για να αγοράσουμε απλά κάρτες wifi του 1 cuc και αφού μας ρώτησε δέκα φορές ακόμα πίστευε ότι κάτι άλλο περιμένουμε...Άλλες τόσες φορές ρώτησε τον μάστερ της ουράς όταν τελικά μας άφησε μέσα. Η πλάκα ήταν ότι και μέσα η ουρά πήγαινε με σύστημα και κάθε φορά που κάποιος πήγαινε να εξυπηρετηθεί αλλάζαμε θέση κυκλικά σαν να παίζαμε μουσικές καρέκλες ένα πράγμα...Το ίδιο σκεφτόταν μάλλον και ο Ιταλός γιατί τραγουδούσε κάθε φορά που κουνιόμασταν..Πήραμε τελικά τις κάρτες μας και στην ερώτησή μου πώς κάνουμε logout η έκφραση της υπαλλήλου που σχεδόν γέλασε με έπεισε ότι απλά δεν πρόκειται...

Μετά και από αυτή την ενδιαφέρουσα εμπειρία αρχίζουμε τις βόλτες στα σοκάκια της παλιάς Αβάνας αποφεύγοντας τους δρόμους που γίνεται κακός χαμός. Με αυτό τον τρόπο στην πρώτη βόλτα μας δεν είδαμε καμία από τις πλατείες και τις γνωστές εκκλησίες αλλά χαζέψαμε με αυτή την αίσθηση της παρακμής που βγάζει η παλιά Αβάνα. Που και πάλι την βρίσκουν την άκρη τους. Γυμναστήρια-σιδεράδικα, πάρκινγκ αυτοκινήτων με ελενίτ, όπου όμως οι θέσεις είναι πλήρως καθορισμένες, internet-cafe με κάτι οθονάρες μέσα σε ισόγειο κτιρίου έτοιμου να πέσει, μωρέ μπράβο..Τρώμε σε ένα πολύ καλτ μαγαζί -ωραίο το μικρό αστακουδάκι- και γυρίζουμε στο σπίτι με τον πλέον τουριστικό τρόπο..Με ένα coco-taxi που παρόλο που παραλίγο να μας αφήσει στου δρόμου τα μισά και να σπρώχνουμε ήταν ομολογουμένως διασκεδαστικό...

Κατά τη διάρκεια του αράγματος στην αιώρα, ήταν η πρώτη φορά που καταλάβαμε ότι ίσως παίξει και κανένα free wifi. Μου λέει κάποια στιγμή η Μ. "Μαρία κοίτα έκανε ανανέωση το fb, έβαλες κάρτα;" Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι το router είναι της κοινοκτημοσύνης. Η Μ. αισθάνεται λίγο άσχημα μήπως κλέβουμε την ώρα του ανθρώπου που έχει ξύσει κάρτα όμως την καθησυχάζω ότι το χειρότερο που μπορεί να του κάνουμε είναι να του μειώσουμε την ταχύτητα αλλά με σύνεση δεν τον ενοχλούμε. Σίγουρα κάποιον βοηθήσαμε κι εμείς με τη σειρά μας...Σιγά μην είχαμε και όρεξη να καούμε στο internet την ώρα που κουνιόμασταν τόσο ωραία ένα τόσο όμορφο βράδυ στην Αβάνα...
 
Last edited:

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Τρίτη μέρα | - Σάντα Κλάρα

Κατά τις 4 το πρωί και ενώ βρίσκομαι στο τρίτο όνειρο, ξυπνάω από έναν κακό χαμό που γίνεται έξω. Να σου οι μουσικές, να σου τα γέλια και οι φωνές, πάρτυ κανονικό..Είναι Παρασκευή προς Σάββατο και καθώς φαίνεται το πάρκο δίπλα στο σπίτι είναι το after-άδικο της γειτονιάς. Τι να σου κάνουν οι ωτασπίδες, κάποια στιγμή παίρνω απόφαση ότι ο ύπνος με άφησε νωρίς και χουζουρεύω απολαμβάνοντας τη μουσική που είναι και πολύ καλή. Κατά τις 6 αρχίζουν να ηρεμούν και να μαζεύονται σιγά-σιγά. Εκείνη την ώρα μπουκάρει η Μ. στο δωμάτιο -γνωρίζει ότι δεν παίζει να κοιμάμαι- και μου λέει "Μαρία τι γίνεται, πού είναι το πάρτυ να πάμε κι εμείς;;" Την απογοητεύω λέγοντάς της ότι τώρα που ξύπνησε είναι αργά και συνεχίζουμε το χουζούρεμα γιατί έχουμε μεγάλη μέρα μπροστά μας, θα φύγουμε για τρεις μέρες εκτός Αβάνας..

Την ώρα του πρωινού κάνω μια πολύ σουρεαλιστική βιντεοκλήση με τη μαμά μου..Στην Ελλάδα έχει έρθει ο Ηφαιστίωνας και έχουν μπει στην κατάψυξη, η μαμά μου κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι σκεπασμένη με την κουβέρτα σαν Μεξικανός κι εγώ δίπλα στο Μεξικό με το φανελάκι.."Γιατί είσαι κατακόκκινη, δεν φοράς αντηλιακό;" - "Πενηντάρι μαμά αλλά εδώ ο ήλιος δεν αστειεύεται.." Πράγματι ευτυχώς τις επόμενες μέρες είχε συννεφιά και συνήλθε κάπως το πρόσωπό μου γιατί θα κυκλοφορούσα σαν της μαϊμούς το ... όπισθεν σημείο..Πάλι καλά που βρέθηκα στην Κούβα στον βαρύ τους χειμώνα, όπως τον έλεγαν οι Κουβανοί αστειευόμενοι, γιατί η φωτοαλλεργική επιδερμίδα μου το καλοκαίρι θα με παράταγε και θα έφευγε..

Αφού θα γυρίζαμε στο ίδιο σπίτι, είχαμε κανονίσει να αφήσουμε τις βαλίτσες εκεί και να πάρουμε μαζί μας μόνο σακίδια με τα απαραίτητα για τρεις μέρες. Λέμε λοιπόν στη Loly στο επανιδείν, μας χαιρετάει κι αυτή πατριωτικά καθώς πάμε στον Τσε και φεύγουμε για τον σταθμό των λεωφορείων όπου ελπίζουμε να βρούμε shared taxi. Το πλάνο που έχουμε στο μυαλό μας είναι να πάμε με το ταξί στο μαυσωλείο του Τσε στην Σάντα Κλάρα, να μας περιμένει και μετά να μας πάει στο Σιενφουέγος όπου θα μείνουμε το βράδυ. Η τιμή που μας είχε δώσει η ιδιοκτήτρια του casa αν μας το κανόνιζε αυτή ήταν 200 cuc οι τρεις μας αλλά μας είχε φανεί τσιμπημένη. Κι έτσι πήραμε τα ρίσκα μας με το shared. Είμαστε όμως ψαρωμένες γιατί δεν έχουμε ιδέα αν θα τα καταφέρουμε..

Πάμε λοιπόν στα λεωφορεία και μας βρίσκει ένας ταξιτζής που μιλάει ελάχιστα Αγγλικά, του λέμε τι θέλουμε, μας λέει κι αυτός τα δικά του και τελικά εμείς καταλαβαίνουμε ότι θα μας πάει στην Σάντα Κλάρα με 25cuc το άτομο αλλά επειδή αυτός γυρίζει πίσω στην Αβάνα εκεί θα πάρουμε άλλο ταξί για το Σιενφουέγος. Πρέπει όμως να περιμένουμε να εμφανιστεί και τέταρτος πελάτης. Μια χαρά, μέσα σε πέντε λεπτά έχει βρεθεί ένας Κουβανός που έχει κι ένα κοριτσάκι μαζί του, επιβιβαζόμαστε και αναχωρούμε. Το κοριτσάκι ντρέπεται πάρα πολύ και σε όλη τη διαδρομή κάθεται στα πόδια του συνοδού της αμίλητο. Ομολογώ ότι δεν μου φάνηκε για μπαμπάς της αλλά μπορεί να κάνω και λάθος..

Στην εθνική οδό που οδηγεί στην Σάντα Κλάρα βλέπεις ο,τιδήποτε μπορεί να κινηθεί. Κάρα, τρίκυκλα, τζιπ, λεωφορεία, ποδήλατα, πεζούς, ζώα, τα πάντα. Μέχρι και αγωγιάτη με αγελάδες είδα!! Ε αυτό δεν το είχα ξαναδεί.. Ο δρόμος έχει τρεις λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση αλλά όχι και νησίδα σε όλο το μήκος της. Εκεί λοιπόν, στην αριστερή το τονίζω, ανά τακτά διαστήματα υπάρχουν άνθρωποι που πουλάνε ό,τι έχουν, από μπανάνες και σκόρδα μέχρι σάντουιτς. Δηλαδή αν κάποιος θέλει να αγοράσει θα σταματήσει στην αριστερή; Άσε που όλο φοβόμασταν ότι θα φάμε κάποιον λάχανο..Βέβαια ποια είναι η ταχείας κυκλοφορίας δεν πολυκαταλάβαμε, πολλές φορές το κάρο ήταν στην αριστερή και η προσπέραση γινόταν από δεξιά..Γενικά όμως δεν έχει κίνηση και το οδόστρωμα είναι καλό, οπότε απολαμβάνεις τη διαδρομή στην εξοχή..

Κάποια στιγμή σκέφτομαι ότι εμείς θέλουμε να πάμε στο μαυσωλείο, το οποίο βρίσκεται σε έναν λόφο, αλλά μου φαίνεται δύσκολο να πηγαίνει και ο Κουβανός εκεί..Διευκρινίζουμε στον ταξιτζή άλλη μια φορά πού πάμε και δεν μας χαλάει χατήρι..Φτάνουμε τελικά στην Σάντα Κλάρα και σε κάποιο σημείο σταματάει το ταξί. Βγαίνει ο Κουβανός, πληρώνει αλλά εμείς δεν κουνιόμαστε. Περιμένουμε να μας πάει στο μαυσωλείο. Αρχίζει ο ταξιτζής τις φωνές ότι πρέπει να κατέβουμε, έρχονται κι άλλοι εκεί και αρχίζουν να φωνάζουν, μια γενική αναμπουμπούλα. Ένας νεαρός που μιλάει Αγγλικά και υποτίθεται ότι είναι ο γιος του ταξιτζή μας λέει ότι θα μας πάει άλλο αυτοκίνητο στο μαυσωλείο και μετά στο Σιενφουέγος με 25 cuc! Τι λέτε ρε παιδιά, ίδια τιμή για το 1/3 της απόστασης; Άλλη πάλι αναμπουμπούλα.. Τελικά λόγω του ότι ακόμα δεν γνωρίζαμε πώς δουλεύει το σύστημα και δεν ξέραμε πόσο μακρυά είμαστε απο το μαυσωλείο, συμφωνούμε στα 20 cuc το άτομο, λογικά πολύ ακριβό ακόμα και με το περίμενε, μας έπιασαν Κώτσο..

Στη συνέχεια καταλαβαίνουμε ότι ο νεαρός είναι ο γενικός κουμανταδόρος των ταξιτζήδων του σημείου γιατί μας βάζει να περιμένουμε το ταξί που θα μας πάει και μας ζητάει τα μισά λεφτά μπροστά. Ε όχι...Καταλαβαίνει ότι το παρακάνει και δεν επιμένει. Όση ώρα περιμένουμε, καταλαβαίνω ότι χρειάζομαι επειγόντως αποστράγγιση! Μπαίνω σε ένα μαγαζί που έχει δίπλα, της κακιάς ώρας -η μύγα κάνει πάρτυ- αλλά η τουαλέτα είναι καθαρή. Έλα όμως που η μοναδική που λειτουργεί δεν έχει πόρτα και σε βλέπει όλο το μαγαζί και ο δρόμος!! Βγαίνω απογοητευμένη αλλά έρχεται μια κυρία και με τα πολλά καταλαβαίνω ότι θα μου κρατήσει την εξωτερική πόρτα της τουαλέτας. Δεν κατάλαβα ποτέ αν ήταν η κυρία που συντηρεί την τουαλέτα γιατί άλλα πράγματα έκανε, όμως εγώ tip της έδωσα..

Έρχεται τελικά ένας ταξιτζής, ήσυχος ανθρωπάκος φαίνεται σε σχέση με τους υπόλοιπους, με μηδενικά όμως Αγγλικά, τόσο που ελπίζουμε ότι έχει καταλάβει πού μας πάει. Ε το μαυσωλείο είναι στα πέντε λεπτά!! Κώτσος λέμε...Το ξεχνάμε όμως, θα ξανασυγχιστούμε αργότερα, γιατί είμαστε στο μαυσωλείο, όσο κοντύτερα στον Τσε θα μπορούσαμε ποτέ να βρεθούμε! Ο εξωτερικός χώρος δημιουργεί ένας δέος, είναι προφανές ότι οι αρχιτέκτονες στόχευαν σε κάτι grande, μόνο το προαύλιο είναι τεράστιο. Αυτό που τραβάει το βλέμμα είναι το τεράστιο άγαλμα του Τσε, αλλά όταν περάσουν οι πρώτες στιγμές που κοιτάς σαν χαζός, βλέπεις ότι οι επιτοίχιες γλυπτές αναπαραστάσεις χαρακτηριστικών στιγμών του αγώνα του έχουν κι αυτές μεγάλο ενδιαφέρον. Ειδικά αυτή που μνημόνευε την εθελοντική εργασία που πρώτος εφάρμοζε ο ίδιος ως υπουργός Βιομηχανίας:

"Η εθελοντική εργασία είναι σχολείο που καλλιεργεί συνειδήσεις"
Havana8.jpg


Η έκθεση που είναι αφιερωμένη στη ζωή του είναι επίσης πολύ ενδιαφέρουσα κυρίως γιατί επικεντρώνεται στην ανθρώπινη διάσταση της πορείας του, όχι τόσο την πολιτική, αν και στην περίπτωσή του αυτά τα δύο σχεδόν ταυτίζονται..Ο χώρος που βρίσκονται τα λείψανα εμένα με ξένισε λίγο. Αυτό το ζουγκλοειδές δεν το πολυκατάλαβα αλλά σίγουρα δίνει μια υπερβατική διάσταση και μάλλον αυτός ήταν ο στόχος. Δυστυχώς το μικρό μαγαζάκι-βιβλιοθήκη που υπάρχει δίπλα στον χώρο που αφήνουμε τις τσάντες μας μπορεί να το εκτιμήσει περισσότερο κάποιος που γνωρίζει ισπανικά..Λογικό μάλλον αλλά κρίμα για μένα γιατί ήθελα κάτι..
Καθόμαστε λίγο στα πεζούλια να χωνέψουμε λίγο αυτά που είδαμε και με μια γλυκόπικρη διάθεση πάμε να βρούμε τον ταξιτζή που μας περιμένει μες τον ήλιο ώστε να ξεκινήσουμε για τον επόμενο προορισμό, το Σιενφουέγος..Ουφ..
 
Last edited:

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Τρίτη μέρα || - Σιενφουέγος

Η διαδρομή προς το Σιενφουέγος είναι πολύ όμορφη αλλά εμείς είμαστε λίγο βαριές λόγω της προηγούμενης φασαρίας. Δεν βοηθάει και ότι ο ταξιτζής δεν λέει λέξη..Αγγλικά zero..Είναι καλός όμως, σταματάει σε ένα αγροτόσπιτο και αγοράζει από αυτές τις σακούλες με τα κρακεράκια που γενικά παίζουν πολύ και μας κερνάει..Το αυτοκίνητο είναι αντίκα και έχω να δηλώσω ότι τελικά με αυτά τα αυτοκίνητα δεν καταλαβαίνεις τις λακούβες..Μήπως επειδή είναι βαρύ το σασί τους απορροφάει τους κραδασμούς; Ή απλά πάνε αναγκαστικά πιο σιγά; Ποιος ξέρει...

Στο δρόμο συναντάμε ένα χωριό πολύ περίεργο, γραφικό μεν αλλά με μια ιδιαίτερη αύρα. Είναι μεσημέρι και θυμίζει αυτά τα χωριά-φαντάσματα που βλέπουμε στις ταινίες. Ψυχή ζώσα δεν φαίνεται πουθενά, πράγμα πολύ περίεργο για την Κούβα, αλλά βλέπουμε ταμπέλες viazul και etesca άρα κάτι γίνεται. Διάβασα μετά ότι λέγεται Palmira και είναι ένα καλό μέρος για να μάθει κάποιος για τους θεούς της αφρο-κουβάνικης θρησκείας Santeria. Πάντως εμείς αν είχαμε δικό μας αυτοκίνητο θα σταματάγαμε να δούμε τι παίζει..

Το σπίτι στο Σιενφουέγος το είχα κλείσει τελευταίο και καθώς δεν είχα χρόνο να το ψάξω και θα μέναμε και μόνο μία μέρα, το είχα παίξει δαγκωτό @psilos3 και είχα κλείσει στο ίδιο. Η Άννια όταν κατάλαβε ότι είμαστε Ελληνίδες -λόγω του ονόματός μου περίμενε Ισπανίδες- έμεινε για λίγο και μας είπε ότι της φαίνεται περίεργο ότι το σπίτι της το προτιμούν αρκετοί Έλληνες;-) Το σπίτι ήταν πράγματι μια χαρά και οι οικοδεσπότες συμπαθέστατοι, κεφάτοι και εξαιρετικά φιλόξενοι.

Αυτό το κομμάτι του σπιτιού, κάτι σαν σοφίτα αλλά με κουζινούλα και μπάνιο, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ως επί το πλείστον το έχει φτιάξει ο Lester μόνος του, ως μηχανικός που είναι. Το σύστημα που φέρνει το νερό και ειδικά το ζεστό νερό μοιάζει εντελώς αυτοσχέδια κατασκευή. Στον ένα χώρο υπάρχουν μπρίζες από αυτές πριν την επανάσταση, στον δεύτερο από τις καινούριες. Γενικά στην Κούβα εντυπωσιάστηκα με την ευρηματικότητα των ανθρώπων. Είναι απίστευτοι στο να λύνουν προβλήματα και είναι σίγουρα πολύ καλοί μηχανικοί. Στον λεγόμενο δυτικό κόσμο έχουμε ξεχάσει να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας γιατί τα έχουμε όλα έτοιμα. Ενώ αυτοί αναγκαστικά έχουν γίνει οι άρχοντες της πατέντας. Το ότι καταφέρνουν να διατηρούν σε λειτουργία αυτά τα αυτοκίνητα-αντίκες δεν είναι απλό..

Ξεκουραζόμαστε λίγο, αλλά όχι πολύ γιατί έχει αρχίσει και γουργουρίζει το στομάχι..Βγαίνουμε λοιπόν για τη βόλτα μας στο Σιενφουέγος. Είναι μια πόλη αποικιακού χαρακτήρα με πολλά νεοκλασικά και επιρροές από Γάλλους, Ισπανούς αλλά και Κινέζους. Έχει μια γεωμετρική ρυμοτομία με δύο κεντρικές αρτηρίες κάθετες μεταξύ τους. Η μία είναι τεράστια σε μήκος, στη μέση είναι όμορφος πεζόδρομος και οδηγεί στη Malecon και η άλλη στο πάρκο Jose Marti. Οι παράπλευρες γειτονιές αποτελούνται από πολύχρωμα σπίτια:

Havana9.jpg


Αλλά στον κεντρικό πεζόδρομο θριαμβεύει το κολωνάκι και ο κίονας:

Havana10.jpg


Για φαγητό επιλέγουμε ένα από αυτά που μας πρότεινε η Άννια. Η βραδιά είναι πολύ γλυκιά και καθόμαστε στην ταράτσα. Τρώμε το πολύ καλό κουβανέζικο μπάρμπεκιου -σαν τρία σουβλάκια σε μήκος με διάφορα κρέατα αλλά και γαρίδες ή φρούτα όπως ο ανανάς- αλλά σαλατικό nada και πάλι κι έχω αρχίσει να ζορίζομαι..Τέλος πάντων εκεί επιδιδόμαστε στο αγαπημένο σπορ των Ελλήνων, το κουτσομπολιό...Είναι μία κοπέλα μπροστά μας με κάτι νύχια τεράστια, μεγαλύτερα από το μικρό της δάχτυλο, και βαμμένα σε γαλαξιακούς χρωματισμούς!! Έχουμε ήδη καταλάβει ότι οι Κουβανές έχουν αδυναμία στα εντυπωσιακά νύχια, έργα τέχνης σχεδόν, αλλά αυτή το παράκανε..Και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε όλα τα πρακτικά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει...Ακόμα και ο Ψαλιδοχέρης είχε τα θέματά του, γι'αυτό έγινε ταινία..

Πάντως οι Κουβανές αξίζουν ένα μεγάλο respect. Φαίνεται να έχουν λύσει όλα τα θέματα αυτοπεποίθησης που παιδεύουν όλες μας. Τα ρούχα τους είναι απίστευτα κολλητά και μάλιστα φαινόταν ότι όσο πιο παχουλές είναι τόσο μεγαλύτερη η αυτοπεποίθησή τους. Δηλαδή όσα εμείς προσπαθούμε να καλύψουμε, αυτές προσπαθούν να τα τονίσουν. Τύφλα να έχουν οι Καρντάσιανς..
Η Μ. που παιδεύεται ακόμα με τα κιλάκια της εγκυμοσύνης μας έλεγε συνέχεια "Α εδώ θα έρθω, εδώ είναι για μένα, έχω ήδη ανέβει.."

Αφού στανιάραμε ήρθε η ώρα να συνεχίσουμε τον τουρισμό. Βράδυ είναι, εμπρός προς το πάρκο Marti. Λοιπόν αυτό το πάρκο-πλατεία είναι από τις πιο όμορφες πλατείες της Κούβας που είδαμε. Με τον όμορφο σχεδιασμό του, τα δέντρα του, τα γλυπτά του, γεμάτο παγκάκια και καρέκλες για άραγμα. Μέχρι και αψίδα έχει. Έχει και ένα όμορφο κιόσκι, που εκείνη την ώρα το χρησιμοποιούν κάποιοι για πρόβες. Το θέατρο πέρασε μια περιόδο ανακαίνισης και η Άννια μας είπε ότι μπορεί να μην έχουν κάποια εκδήλωση. Εκείνη την ώρα σίγουρα δεν έχει κάτι και κατευθυνόμαστε σε ένα μαγαζί που ακούμε ωραία μουσική. Με την Μ. έχουμε αποφασίσει ότι τέλος τα κοκτέιλ, πρέπει να δοκιμάσουμε ρούμια σκέτα. Ξεκινάμε με μία Αβάνα μαύρη επτά ετών, η οποία είναι εξαιρετική και πάρα πολύ φθηνή. Η μπάντα παίζει -τι άλλο;- cuban son και είναι πολύ καλή, βρισκόμαστε δίπλα στο όμορφο πάρκο, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μου άρεσε πάρα πολύ ότι στις μπάντες που έπαιζαν καλή μουσική, οι ίδιοι έδειχναν να το απολαμβάνουν όσο κι εμείς.

Χορεύουν πολλοί αλλά εμείς μόνο χαζεύουμε. Πριν πάμε λέγαμε εντάξει τόσα χρόνια στο καρναβάλι κάτι θα γίνει, θα ρίξουμε και κανα χορό. Αλλά βλέποντας τους Κουβανούς να χορεύουν αυτή η σκέψη έκανε φτερά. Μα τι ρυθμός είναι αυτός που έχουν; Κουνιούνται έτσι από τη στιγμή που γεννιούνται; Ιδιαίτερα με εντυπωσίασαν οι άντρες. Ενώ το κούνημα πήγαινε σύννεφο, ο χορός ήταν απόλυτα αντρικός. Κι επίσης έβλεπες ξεκάθαρα ότι αυτοί έκαναν κουμάντο. Η ντάμα ακολουθούσε τη θέλησή τους. Όσοι τουρίστες το επιχειρούσαν φαίνονταν σαν κάτι ξένους που προσπαθούν στην Ελλάδα να χορέψουν συρτό και είναι σαν να πατάνε τα σταφύλια...Εντάξει υπερβάλλω, πάντως εμάς μας κόπηκαν τα φτερά..Ήταν όμως πολύ ωραίο να τους βλέπεις..

Το ευχαριστηθήκαμε αυτό το ποτάκι αλλά λέμε να πάμε να βολτάρουμε λίγο μήπως βρούμε και κάτι άλλο να μας αρέσει..Πράγματι περνάμε έξω από ένα νεοκλασικό, ψηλοτάβανο με ωραίο γαλλικό διάκοσμο που φαντάστηκα ότι θα είναι τέλειο και για πρωινό, το οποίο έχει γίνει πια εστιατόριο. Μέσα υπάρχει κάποιος που τραγουδάει με τη συνοδεία μόνο ενός πιάνου και ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του μέρους. Εμείς βέβαια το επιλέγουμε πρώτον γιατί έχει κάποια λίγα τραπεζάκια έξω και μπορούμε να καθίσουμε να χαζεύουμε τους περαστικούς, δεύτερον γιατί κάτι γίνεται εκείνο το βράδυ με το ρούμι Santiago, το οποίο θέλουμε να δοκιμάσουμε και τρίτον γιατί ο σερβιτόρος είναι ένας από τους πιο όμορφους άντρες που έχω δει ποτέ...Ψηλός, πίσσα μαύρος, με μαλλί α λα Γκούλιτ αλλά ευτυχώς χωρίς το μουστάκι...

Παραγγέλνουμε λοιπόν το Santiago μας και αποφασίζουμε ότι θα είναι το ένα που θα μας συνοδεύσει στην Ελλάδα. Επειδή είναι πάμφθηνο έχουμε παραγγείλει το πιο παλαιωμένο και όταν σκύβω να το μυρίσω με χτυπάει το αλκοόλ στο μάτι..Εντάξει θα πάρω μαζί μου το λιγότερο παλιό..Όταν παραγγέλνουμε νερό και μας έρχεται μπουκαλάκι εισαγόμενο, είμαστε σίγουρες ότι το νερό θα είναι ακριβότερο από το ρούμι. Πράγματι..

Η γειτονιά είναι όλη έξω, με τις καρεκλίτσες τους κι αυτοί και χαζεύουν τους περαστικούς. Παρόλο που είναι αργά, τα παιδιά παίζουν, τη μία κάνοντας ακροβατικά με ξυλοπόδαρα και την άλλη χρησιμοποιώντας τα ξυλοπόδαρα ως όπλα σε πόλεμο. Φωνάζουν cuba libre και πάει το ξύλο σύννεφο. Κι ένα κορίτσι παίζει κι αυτή στα ίσα. Μια μικρούλα που δεν μπορεί να συμμετέχει ακολουθεί τα μεγάλα παιδιά από την άκρη του δρόμου και τα μιμείται ρίχνοντας κι αυτή με τα χεράκια της. Και οι γονείς δεν ασχολούνται καθόλου. Αφήνουν τα παιδιά να παίζουν, τι πιο φυσιολογικό; Βγαίνει και ο σερβιτόρος και πίνει το ποτάκι του μαζί τους. Έτσι και αλλιώς το μαγαζί έχει αρχίσει να αδειάζει..Άλλη μια όμορφη βραδιά στην Κούβα..
 
Last edited:

psilos3

Member
Μηνύματα
1.210
Likes
4.607
Επόμενο Ταξίδι
Peru
Ονειρεμένο Ταξίδι
Peru, Japan, Iceland
Το σπίτι στο Σιενφουέγος το είχα κλείσει τελευταίο και καθώς δεν είχα χρόνο να το ψάξω και θα μέναμε και μόνο μία μέρα, το είχα παίξει δαγκωτό @psilos3 και είχα κλείσει στο ίδιο. Η Άννια όταν κατάλαβε ότι είμαστε Ελληνίδες...
Φοβεροί άνθρωποι, φιλόξενοι, χαμογελαστοί και πολύ καλλιεργημένοι! Ελπίζω να σε δικαίωσε η επιλογή του σπιτιού. Θυμάμαι και γελάω ακόμα με τις ατάκες του Λεστερ όταν του φτιάξαμε πατροπαράδοτο Ελληνικότατο φραπέ, τον οποίο πήγε να πιει μονορούφι. Αυτός μας μιλούσε για τις μούσες και την αρχαιότητα στην Ελλάδα κι εμείς για τον φραπέ. Αυτοί είμαστε... :haha:

Απολαμβάνω τη γραφή σου σαν ένα καλό βιβλίο. Ταξίδεψα νοητά στο Σιενφουέγος και σχεδόν μύρισα το ρούμι... Δικαιώνομαι πανηγυρικά που επέμενα να γράψεις!
 

maria_va

Member
Μηνύματα
27
Likes
137
Φοβεροί άνθρωποι, φιλόξενοι, χαμογελαστοί και πολύ καλλιεργημένοι! Ελπίζω να σε δικαίωσε η επιλογή του σπιτιού. Θυμάμαι και γελάω ακόμα με τις ατάκες του Λεστερ όταν του φτιάξαμε πατροπαράδοτο Ελληνικότατο φραπέ, τον οποίο πήγε να πιει μονορούφι. Αυτός μας μιλούσε για τις μούσες και την αρχαιότητα στην Ελλάδα κι εμείς για τον φραπέ. Αυτοί είμαστε... :haha:

Απολαμβάνω τη γραφή σου σαν ένα καλό βιβλίο. Ταξίδεψα νοητά στο Σιενφουέγος και σχεδόν μύρισα το ρούμι... Δικαιώνομαι πανηγυρικά που επέμενα να γράψεις!
Εννοείται ότι με δικαίωσε η επιλογή, δεν είχα αμφιβολία άλλωστε..Είναι πράγματι πολύ καλλιεργημένοι, είχαμε κι εμείς ονόματα στην παρέα που αναγνώρισαν από την Ιλιάδα και πιάσαμε κουβέντα...Αλλά εσείς καλά κάνατε και του δώσατε ένα update του πολιτισμού μας:D

Σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αν και πιστεύω ότι είσαι επηρεασμένος απ΄ το ότι έζησες κι εσύ την ατμόσφαιρα της Κούβας. Αν καταφέρνω έστω και λίγο να μεταδώσω την εμπειρία μας, είμαι πολύ ευχαριστημένη:)
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.358
Μηνύματα
710.903
Μέλη
35.217
Νεότερο μέλος
Ioannaant91

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom