Βραζιλία ΒΡΑΖΙΛΙΑ- Ακολουθώντας το "Μονοπάτι του Χρυσού"

[varioAthens]

Fazenda do Paraizo

Kαι αφού είδαμε από που "έβγαινε" ο χρυσός, είχε φτάσει η ώρα να δούμε και ποιά διαδρομή ακολουθούσε για να καταλήξει στο Paraty, εκεί όπου τον φόρτωναν σε καράβια για να διασχίσει τον Ατλαντικό και να φτάσει τελικά στην Πορτογαλία.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, κι εμείς από το Minas Gerais για το Paraty.
Ένα μεγάλο ταξίδι, μέσα από την ενδοχώρα, που τον 18ο αιώνα διαρκούσε 30 με 40 ημέρες, ευτυχώς σήμερα μπορεί να γίνει σε 10-12 ώρες.
Αρχικά σκεφτήκαμε να "σπάσουμε" το ταξίδι κάνοντας μία διανυκτέρευση στην μέση της διαδρομής, όμως επειδή δεν θέλαμε να χάσουμε μία διανυκτέρευση από το Paraty, αποφασίσαμε να το πάρουμε σερί, κάνοντας βέβαια αρκετές στάσεις ενδιάμεσα.

Η διαδρομή ήταν πραγματικά ατελείωτη και μονότονη θα έλεγα. Ωστόσο, οι στάσεις που κάναμε σε πόλεις μη-τουριστικές στην μέση του πουθενά είχαν απίστευτο ενδιαφέρον γιατί ενώ δεν παρουσίαζαν κάποια ιδιαίτερη φυσική ομορφιά, μας δόθηκε η ευκαιρία να δούμε την αυθεντική καθημερινή ζωή της επαρχίας, χωρίς ίχνος τουριστών.
Σταματούσαμε πότε για καφέ πότε για να τσιμπολογήσουμε κανένα pastel (τα βραζιλιάνικα empanadas δηλαδή) και ρουφάγαμε αχόρταγα εικόνες.

Η πιο ενδιαφέρουσα στάση απ' όλες όμως, ήταν η επίσκεψη σε μία fazenda.

Fazendas ήταν οι φυτείες καφέ ή ζάχαρης στα χρόνια της αποικιοκρατίας στις οποίες δούλευαν οι σκλάβοι. Συνήθως στην μέση της τεράστιας έκτασης δέσποζε το colonial σπίτι του γαιοκτήμονα, ολόγυρα ήταν η φυτεία και κάπου ανάμεσα βρισκόντουσαν και τα καλύβια των σκλάβων.

Υπάρχουν πολλές επισκέψιμες fazendas αλλά δεν αξίζουν όλες γιατί οι περισσότερες είναι πολύ τουριστικές. Με πολλά πούλμαν, κόσμο, φασαρία, αναψυκτήρια, μέχρι και παιδότοπο έχουν κάποιες.
Είχαμε πει στον Harrold, ο οποίος θα μας πήγαινε με το αυτοκίνητό του από το Minas Gerais στο Paraty, ότι θα θέλαμε πολύ να δούμε μια fazenda αρκεί να ήταν ξεχωριστή και κυρίως αυθεντική.
"Βασιστείτε πάνω μου" μας είπε και το έκανε το θαύμα του.
Μας πήγε στην "Fazenda do Paraizo" και ήταν κυριολεκτικά "του παραδείσου" αφού βρίσκεται σε μία καταπράσινη πεδιάδα που την διαρρέει ο ποταμός Das Flores.

Μέσα από ένα κατάφυτο τοπίο φτάσαμε στην είσοδο της fazenda.
Καμία κίνηση, κανένα ίχνος ζωής, μόνο μια τεράστια καγκελόπορτα κλειδωμένη με λουκέτο. Πήρε ο Harrold τηλέφωνο την φίλη του, την Simone, να έρθει να μας ανοίξει και όσο την περιμέναμε, μας εξηγούσε ότι δέχεται επισκέπτες μόνο κατόπιν ραντεβού και μόνο ολιγομελείς παρέες, γιατί οι ιδιοκτήτες εξακολουθούν να μένουν μέσα, δεν είναι μουσείο. Ξαφνιάστηκα! Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ζουν έτσι... σε τόσο ιστορικές fazendas. Η συγκεκριμένη είναι του 1853!
Φαντάστηκα τους ιδιοκτήτες γηραιούς αριστοκράτες.
Σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε μία κομψή και αριστοκρατική βραζιλιάνα, πολύ ευγενική και χαμογελαστή, που μας συστήθηκε ως η ιδιοκτήτρια. Δεύτερο ξάφνιασμα! Ήταν νεότατη! Μας ρώτησε αν μιλάμε γαλλικά για να συνεννοηθούμε, μιας και τα γαλλικά ήταν η 2η της γλώσσα (και αρχόντισσα και γαλλοτραφής), και απολογήθηκε που μας άφησε να περιμένουμε αλλά "με πιάσατε ακριβώς την στιγμή που ετοίμαζα τα γλυκάκια που θα συνοδεύσουν τον καφέ μας".

Αφού μας ξεκλείδωσε την καγκελόπορτα νόμιζα ότι διακτινίστηκα στην σειρά "Βόρειοι και Νότιοι" που έβλεπα φανατικά ή στην ταινία "12 Χρόνια Σκλάβος" (για να καταλάβουν και οι νεότεροι)... γιατί αντίκρυσα ένα ανάλογα μεγαλοπρεπές μονοπάτι που οδηγούσε γραμμή στην είσοδο της εντυπωσιακής έπαυλης.
Διασχίσαμε μαγεμένοι το μονοπάτι με τους πανύψηλους φοίνικες (δώρο του πορτογάλου βασιλιά στον πρώτο ιδιοκτήτη) και φτάσαμε στην είσοδο του σπιτιού. Τι σπίτι δηλαδή με 58 δωμάτια....

Μπαίνοντας μέσα, η ιδιοκτήτρια μας απολογήθηκε ξανά που δεν μπορούσε να μας ξεναγήσει σε όλα τα δωμάτια γιατί "βλέπετε είναι ο χώρος που ζούμε με την οικογένειά μου"... για του λόγου το αληθές στο πρόχειρο σαλόνι υπήρχαν κορνίζες με την ίδια, τον σύζυγο και το παιδί τους σε ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές.

Μας ξενάγησε στον χώρο και ήταν άλλη μια βουτιά στην ιστορία για μας.
Η συγκεκριμένη fazenda ολοκληρώθηκε το 1853, και το 1913 πέρασε στα χέρια των σημερινών ιδιοκτητών, της οικογένειας Da Silva, που ζουν από τότε αδιάλειπτα εδώ.

Μας έδειξε το γραφείο του ιδιοκτήτη και την αίθουσα όπου περίμεναν οι διάφοροι επιχειρηματίες για να κλείσουν δουλειές. Επίσης, τον χώρο της καραντίνας όπου κάποτε δέχονταν τους εμπόρους που έφερναν τα εμπορεύματά τους από μέρη μακρινά μην τυχόν και έφερναν μαζί και καμιά αρρώστια.
Είδαμε το επίσημο σαλόνι, την επίσημη τραπεζαρία (μέτρησα καμιά 60αριά πολυθρόνες), την "σάλα των αντρών" με τα όπλα και τα πούρα και την "σάλα των γυναικών" για την ψιλοκουβεντούλα.
Μας έδειξε τα δωμάτια των φιλοξενούμενων (μέτρησα καμιά 10αριά) και την εκκλησία! Ναι υπάρχει και εκκλησία μέσα στο σπίτι και εκτείνεται σε 2 ορόφους: από τον πάνω όροφο έβγαιναν οι ιδιοκτήτες και οι καλεσμένοι τους για να παρακολουθήσουν την Λειτουργία που τελούσε ένα επίπεδο πιο κάτω ο ιερέας. Στον κάτω όροφο εκτός του ιερέα βρίσκονταν και οι σκλάβοι που εκκλησιάζονταν κι αυτοί.
Ο ιερέας έμενε μόνιμα στο σπίτι, αποτελούσε μέρος του πολυάριθμου προσωπικού.

Βγήκαμε στον κήπο όπου δίνονταν οι δεξιώσεις, είδαμε το σημείο όπου καθόταν και έπαιζε η ορχήστρα. Η ορχήστρα απαρτιζόταν από σκλάβους που τους είχαν εκπαιδεύσει να παίζουν μουσικά όργανα ειδικά γι' αυτόν τον σκοπό, δηλαδή για να διασκεδάζουν τους καλεσμένους στις χοροεσπερίδες. Καταλήξαμε στην τεράστια κουζίνα, όπου παρεμπτιπτόντως εκείνη την ώρα μαγειρευόταν το βραδινό της οικογένειας, στα ίδια παμπάλαια σκεύη του 1900.
Γενικά, σε όλη την έπαυλη δεν έχει αλλαχτεί τίποτα από την αρχική διακόσμηση, βλέπεις ακόμα τα γαλλικά έπιπλα και τις ταπετσαρίες, τους ακριβούς πίνακες αλλά και τις ανάλογες φθορές π.χ. στους τοίχους, αφού δεν έχει γίνει καμία ανακαίνιση.

Στη συνέχεια η Simone μας έκανε μια βόλτα από τις αυλές και τελικά μας πήγε στον χώρο της παραγωγής του καφέ, μας εξήγησε τις διαδικασίες, μας έδειξε τα μηχανήματα που ήταν πολύ σύγχρονα για την εποχή. Μας τόνισε δε, ότι είχαν μανία τότε στην Βραζιλία να ξεπεράσουν την Ευρώπη... γι' αυτό και έφεραν σύγχρονα μηχανήματα από τις ΗΠΑ, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι είχαν φωτισμό αερίου ήδη πριν την Πορτογαλία.

Αφού τελείωσε η ξενάγηση, η Simone μας σέρβιρε καφέ μαζί με αλμυρά και γλυκά συνοδευτικά.
Απολαύσαμε τον καφέ μας, τα διάφορα κέικ, μια πουτίγκα pudim de cafe, τρουφάκια brigadeiro, και τυρόψωμα pao de queijo.
Συζητήσαμε μαζί της, γνωριστήκαμε καλύτερα και μάθαμε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Η όλη εμπειρία ήταν από τις τοπ του ταξιδιού συνολικά.
Ήταν τόσο ενδιαφέρουσα η συζήτηση που με δυσκολία αναγκαστήκαμε κάποια στιγμή να αποχαιρετήσουμε την Simone για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας για Paraty.
Ήδη είχαμε αργήσει και θα μας έβρισκε η νύχτα στον δρόμο...

* Υπάρχει ένα ωραίο βίντεο για την συγκεκριμένη fazenda που μπορεί κάποιος να πάρει μια καλή ιδέα: Fazenda do Paraízo, Rio das Flores/RJ

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 7
• 8
• 9
• 10
• 11
• …

  Go to chapter

  Go
• 20

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 9 of 20

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[go2dbeach]

Ωωωωω Τέλεια!
Πριν από μερικούς μήνες είχα βρει εισιτήρια για Ριο με 500 ευρώ και δεν ξέρω γιατί δεν τα έκλεισα.
Παραμένει πολύ ψηλά στα μέρη που θέλω να πάω, οπότε περιμένω με αγωνία τη συνέχεια

 

[varioAthens]

Ωωωωω Τέλεια!
Πριν από μερικούς μήνες είχα βρει εισιτήρια για Ριο με 500 ευρώ και δεν ξέρω γιατί δεν τα έκλεισα.
Παραμένει πολύ ψηλά στα μέρη που θέλω να πάω, οπότε περιμένω με αγωνία τη συνέχεια

Αχ δεν ειναι μονο το Ριο... στις παραλιες του Ιλα Γραντε και του Παρατυ ξαναβρηκα τον 25χρονο παραλιοπληκτο εαυτο μου

 

[go2dbeach]

Αχ δεν ειναι μονο το Ριο... στις παραλιες του Ιλα Γραντε και του Παρατυ ξαναβρηκα τον 25χρονο παραλιοπληκτο εαυτο μου

Ωχ μη μου λες τέτοια! Μην αργήσεις τη συνέχεια! Και φωτογραφίες ε?

 

[varioAthens]

Θα κανω τα δεοντα

 

[varioAthens]

Mια φορά κι έναν καιρό ήταν οι Bandeirantes.
Αυτοί ήταν Πορτογάλοι εξερευνητές και τυχοδιώκτες που τον 17ο αιώνα ξεκίνησαν από το Sao Paulo να εξερευνήσουν το αχαρτογράφητο εσωτερικό της Βραζιλίας. Αναζητούσαν χρυσό, πολύτιμους λίθους, σκλάβους και ακόμα περισσότερη γη για το πορτογαλικό στέμμα.
Στις αποστολές τους, που κρατούσαν μήνες, υποδούλωσαν πολλούς αυτόχθονες, κατέκτησαν εδάφη και ανακάλυψαν χρυσό και διαμάντια στα βουνά του Minas Gerais (Μινάς Ζεράις).

Στη συνέχεια, αυτά τα "καλόπαιδα" οι Πορτογάλοι υποχρέωσαν τους σκλάβους να φτιάξουν ορυχεία στο Minas Gerais και να κάνουν τις εξορύξεις του χρυσού και των διαμαντιών, με σκοπό να τα στέλνουν στην Πορτογαλία.
Πώς όμως θα μετέφεραν τα πολύτιμα “λάφυρα” από τα βουνά μέχρι τις ακτές της Βραζιλίας όπου θα τα φόρτωναν στα πλοία? Έβαλαν τους σκλάβους να φτιάξουν ΚΑΙ δρόμο.

Έτσι, φτιάχτηκε η “Estrada Real” (ο "Βασιλικός Δρόμος") που αρχικά συνέδεε το Οuro Preto με το λιμάνι του Paraty. Αυτό ήταν το "παλιό μονοπάτι" ενώ αργότερα προστέθηκαν κι άλλα (ένα που έφτανε στο Ρίο και τα υπόλοιπα που συνέδεαν τα χωριά του Minas Gerais μεταξύ τους).

H Estrada Real αποτελεί μια ιστορική διαδρομή-"βουτιά" στο παρελθόν της Βραζιλίας και παρουσιάζει μεγάλο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον.
Αποφασίσαμε να την εντάξουμε στο ταξίδι μας και να ακολουθήσουμε κι εμείς την διαδρομή που ακολουθούσε τότε ο χρυσός: από τα ορυχεία στα βουνά του Minas Gerais και μέσω της ενδοχώρας να καταλήξουμε στο Παρατύ.

Βέβαια, για να είναι όλοι ευχαριστημένοι στην οικογένεια, αναγκάστηκα (μετά λύπης μου) να αφαιρέσω χωριά από το Minas Gerais ώστε να μπουν στο πρόγραμμα και παραλίες (για τους έφηβους), οι Καταρράκτες (για τον husband) και φυσικά το Ρίο (κατά γενική απαίτηση).

Το ταξίδι στην Βραζιλία ήταν δύσκολο να οργανωθεί και γιατί δεν έβρισκα πολλές πληροφορίες για όλα τα μέρη που θέλαμε, και γιατί μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις, και γιατί είναι τα πάντα πολύ πολύ ακριβά. Οπότε χρειάστηκε έξτρα προσπάθεια για να τα συμπεριλάβουμε όλα και να τα φέρουμε στα μέτρα μας.
Για παράδειγμα ο Αμαζόνιος, που είναι πολύ ψηλά στο bucket list μου, έφυγε με συνοπτικές διαδικασίες λόγω δυσθεώρητου κόστους και των πολλών ημερών που απαιτούσε.
Για τα υπόλοιπα, επιστρατεύθηκε, μέσω γνωστών μας, κόσμος και κοσμάκης στην Βραζιλία για να μας βοηθήσει... πήρε φωτιά το WhatsApp και όσο μιλάγαμε μαζί τους τόσο πιο πολύ μας εντυπωσίαζε η ζεστασιά, η ευγένεια και η φιλικότητα αυτού του λαού.

 

[varioAthens]

Μετά κόπων και βασάνων φτιάξαμε ένα ενδεικτικό πρόγραμμα.
Για φάση "οδηγός/ξεναγός", πρακτική που μας έχει βολέψει αφάνταστα σε προηγούμενα ταξίδια μας, ούτε λόγος στην Βραζιλία. Μιλάμε για απίστευτη ακρίβεια: τιμές που ξεκινάνε από 300USD/άτομο/μέρα.
Ωστόσο, προέκυψε από το πουθενά μια απίστευτη βοήθεια.

Ο husband έχει έναν συνάδελφο στην Ισπανία, τον Oriol που είναι υπεύθυνος για τον τομέα της Λατινικής Αμερικής και κάθε 1,5-2 μήνες βρίσκεται στο Sao Paulo λόγω της δουλειάς. Με αυτόν μιλάνε σχεδόν κάθε μέρα τηλεφωνικώς και υπάρχει αμοιβαία συμπάθεια. Σε μία από τις συζητήσεις τους, ενώ μιλούσαν για τα καλοκαιρινά τους σχέδια, ανέφερε ο husband στον Oriol ότι προγραμματίζουμε την Βραζιλία αλλά δυσκολευόμαστε να βρούμε ξενοδοχεία, μεταφορές, ξεναγό (τουλάχιστον για το Ρίο τον θέλαμε οπωσδήποτε)... εκείνη την στιγμή ο Oriol δεν είπε τίποτα, αλλά μετά από 3-4 μέρες επανήλθε με πολύ ευχάριστα νέα: "αν πηγαίνατε Sao Paulo θα μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο αλλά δυστυχώς δεν πάτε εκεί, ούτε για Ιγκουασού-Παρατύ-Ίλα Γκράντε γνωρίζω κάποιον ΑΛΛΑ κανόνισα αν θέλετε να πάτε στο Ρίο στο ξενοδοχείο που συνεργάζομαι ,να έχετε έκπτωση ενώ στο Μπέλο Οριζόντε υπάρχει φίλος πολύ καλού μου φίλου που θα χαρεί να σας φιλοξενήσει. Επίσης, ο ίδιος παράλληλα με την κανονική δουλειά του κάνει ως 2η δουλειά τον ξεναγό και οδηγό. Αν βάλετε τις βενζίνες, μετά χαράς να σας πάει από Μπέλο Οριζόντε στο Μινάς Ζεράις κι από εκεί Παρατύ, εάν είναι Σαββατοκυριάκο".
Δεν το πιστεύαμε!
Στο σπίτι του ανθρώπου δεν δεχτήκαμε να μείνουμε, αλλά η προοπτική να πάμε παρέα την διαδρομή Μπέλο Οριζόντε-Μινάς Ζεράις-Παρατύ ήταν σαν μάννα εξ' ουρανού.

Αναθαρρήσαμε και στρωθήκαμε στην δουλειά. Επικοινωνία με τον φίλο του φίλου, ονόματι Harrold, επικοινωνία με το ξενοδοχείο στο Ριο, αναζήτηση εσωτερικών πτήσεων-ξενοδοχείων κ.λ.π. ... ούτε καταλάβαμε πότε έφτασε η μέρα της αναχώρησης και ένα ωραίο μεσημέρι του Ιουλίου απογειωθήκαμε από το Ελ. Βενιζέλος για το τεράστιο ταξίδι 3 πτήσεων, 18 ωρών στον αέρα, 26 ωρών συνολικά στα αεροδρόμια και τελικό προορισμό το Iguazu.

 

[varioAthens]

Iguazu I

Kαθώς το αεροπλάνο αρχίζει να κατεβαίνει με κατεύθυνση το αεροδρόμιο του Foz Iguazu αυτό που βλέπεις είναι μια ατελείωτη καταπράσινη πεδιάδα που την διασχίζει ο ποταμός Iguazu. Μάταια κολλήσαμε όλοι πάνω στα παράθυρα ψάχνοντας να δούμε το σημείο που ο ποταμός πέφτει σχηματίζοντας τους διάσημους καταρράκτες. Έπρεπε να κάνουμε λίγη υπομονή ακόμα για να τους δούμε.

Είχαμε κανονίσει με το που θα φτάναμε στο Foz να επισκεφθούμε την βραζιλιάνικη πλευρά, κατευθείαν από το αεροδρόμιο. Έτσι κι αλλιώς η βραζιλιάνικη δεν απαιτεί τόσες ώρες περιήγησης όσες η αργεντίνικη πλευρά.
Είχαμε βρει έναν ταξιτζή από το trip advisor (που εκτελούσε και χρέη tour operator, όπως οι περισσότεροι στο Foz απ' ότι κατάλαβα) ο οποίος θα μας παραλάμβανε από το αεροδρόμιο, θα μας μετέφερε στο Πάρκο (θα κράταγε τις χειραποσκευές μας στο αυτοκίνητο για να μην τις σέρνουμε) και μετά θα μας πήγαινε και στο ξενοδοχείο. Μ' έναν σμπάρο 4 τρυγόνια.

Παρά τις 3 πτήσεις, τις αναμονές στα αεροδρόμια και την έλλειψη ύπνου, είχαμε πολλή ενέργεια και καλή διάθεση που έγινε ακόμα καλύτερη όταν βρήκαμε τον άνθρωπό μας, έναν συμπαθέστατο και πάρα πολύ χαμογελαστό τύπο, η καλύτερη πρώτη εντύπωση για τους βραζιλιάνους.

Φτάσαμε στο Πάρκο μεσημέρι. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο, το πρώτο που ακούσαμε ήταν ο ήχος... και αμέσως μετά είδαμε το θαύμα! Απίστευτο θέαμα!

Ένιωσα το ίδιο δέος που έβλεπα κάποτε στα μάτια του μπαμπά μου όταν μίλαγε για το Ιγκουασού. Δεινός ταξιδευτής και κοσμογυρισμένος μας έλεγε πάντα ότι η πιο δυνατή ταξιδιωτική του εμπειρία ήταν όταν στάθηκε απέναντι από τους Καταρράκτες. Για να μας τονίσει δε, το πόσο μεγαλειώδεις είναι δεν παρέλειπε κάθε φορά να μας αναφέρει την περιβόητη φράση "Poor Niagara" που είχε πει χαρακτηριστικά η Έλινορ Ρούσβελτ όταν τους είχε πρωτοαντικρύσει.
Και κάπως έτσι μαγικά, ήταν σαν να ένιωσα την παρουσία του μπαμπά μου ξανά δίπλα μου παρόλο που τον έχω χάσει...

Στην βραζιλιάνικη μεριά, παίρνεις ένα μονοπάτι που έχεις τους Καταρράκτες συνεχώς απέναντί σου. Δεν χορταίναμε το θέαμα καθώς περπατούσαμε και ειδικά έτσι όπως έλουζε ο μεσημεριανός ήλιος το τοπίο με ένα ζεστό χρυσαφένιο χρώμα.
Κάποια στιγμή, στο τέλος της διαδρομής φτάνεις πια δίπλα στους Καταρράκτες, τόσο δίπλα που είναι σαν να έχει πιάσει δυνατή βροχή.
Ανεβήκαμε στην γέφυρα που υπάρχει και ήταν σαν να αιωρούμασταν ανάμεσα στους Καταρράκτες και το κενό.
Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός και φυσικά γίναμε μούσκεμα από την απίστευτη ορμή του νερού.

Μετά από ώρα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το αυτοκίνητο, κι αυτό γιατί θα έκλεινε πια το Πάρκο.
Ευτυχώς φτάσαμε γρήγορα στο ξενοδοχείο μιας και είχαμε κλείσει ένα εκεί κοντά, και όχι στην πόλη.
Προτιμήσαμε την απομόνωση και την ερημιά. Και η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ όμορφη εμπειρία το να βρίσκεσαι μέσα στην απόλυτη ησυχία της νυχτερινής φύσης και να βλέπεις τον έναστρο ουρανό πίνοντας την πρώτη καϊπιρίνια το ταξιδιού.

 

[go2dbeach]

Υπερθέαμα οι καταρράκτες! Όσες φωτο και να δεις, ότι κι αν σου διηγηθούν, φαντάζομαι το να βρεθείς εκεί είναι απερίγραπτο!

 

[varioAthens]

Υπερθέαμα οι καταρράκτες! Όσες φωτο και να δεις, ότι κι αν σου διηγηθούν, φαντάζομαι το να βρεθείς εκεί είναι απερίγραπτο!

Ισχυει! Και φαντασου οτι η αλλη πλευρα (της Αργεντινης) μου φανηκε ακομα πιο εντυπωσιακη.

 

[ANASTAPAP]

Iguazu I

Kαθώς το αεροπλάνο αρχίζει να κατεβαίνει με κατεύθυνση το αεροδρόμιο του Foz Iguazu αυτό που βλέπεις είναι μια ατελείωτη καταπράσινη πεδιάδα που την διασχίζει ο ποταμός Iguazu. Μάταια κολλήσαμε όλοι πάνω στα παράθυρα ψάχνοντας να δούμε το σημείο που ο ποταμός πέφτει σχηματίζοντας τους διάσημους καταρράκτες. Έπρεπε να κάνουμε λίγη υπομονή ακόμα για να τους δούμε.

Είχαμε κανονίσει με το που θα φτάναμε στο Foz να επισκεφθούμε την βραζιλιάνικη πλευρά, κατευθείαν από το αεροδρόμιο. Έτσι κι αλλιώς η βραζιλιάνικη δεν απαιτεί τόσες ώρες περιήγησης όσες η αργεντίνικη πλευρά.
Είχαμε βρει έναν ταξιτζή από το trip advisor (που εκτελούσε και χρέη tour operator, όπως οι περισσότεροι στο Foz απ' ότι κατάλαβα) ο οποίος θα μας παραλάμβανε από το αεροδρόμιο, θα μας μετέφερε στο Πάρκο (θα κράταγε τις χειραποσκευές μας στο αυτοκίνητο για να μην τις σέρνουμε) και μετά θα μας πήγαινε και στο ξενοδοχείο. Μ' έναν σμπάρο 4 τρυγόνια.

Παρά τις 3 πτήσεις, τις αναμονές στα αεροδρόμια και την έλλειψη ύπνου, είχαμε πολλή ενέργεια και καλή διάθεση που έγινε ακόμα καλύτερη όταν βρήκαμε τον άνθρωπό μας, έναν συμπαθέστατο και πάρα πολύ χαμογελαστό τύπο, η καλύτερη πρώτη εντύπωση για τους βραζιλιάνους.

Φτάσαμε στο Πάρκο μεσημέρι. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο, το πρώτο που ακούσαμε ήταν ο ήχος... και αμέσως μετά είδαμε το θαύμα! Απίστευτο θέαμα!

Ένιωσα το ίδιο δέος που έβλεπα κάποτε στα μάτια του μπαμπά μου όταν μίλαγε για το Ιγκουασού. Δεινός ταξιδευτής και κοσμογυρισμένος μας έλεγε πάντα ότι η πιο δυνατή ταξιδιωτική του εμπειρία ήταν όταν στάθηκε απέναντι από τους Καταρράκτες. Για να μας τονίσει δε, το πόσο μεγαλειώδεις είναι δεν παρέλειπε κάθε φορά να μας αναφέρει την περιβόητη φράση "Poor Niagara" που είχε πει χαρακτηριστικά η Έλινορ Ρούσβελτ όταν τους είχε πρωτοαντικρύσει.
Και κάπως έτσι μαγικά, ήταν σαν να ένιωσα την παρουσία του μπαμπά μου ξανά δίπλα μου παρόλο που τον έχω χάσει...

Στην βραζιλιάνικη μεριά, παίρνεις ένα μονοπάτι που έχεις τους Καταρράκτες συνεχώς απέναντί σου. Δεν χορταίναμε το θέαμα καθώς περπατούσαμε και ειδικά έτσι όπως έλουζε ο μεσημεριανός ήλιος το τοπίο με ένα ζεστό χρυσαφένιο χρώμα.
Κάποια στιγμή, στο τέλος της διαδρομής φτάνεις πια δίπλα στους Καταρράκτες, τόσο δίπλα που είναι σαν να έχει πιάσει δυνατή βροχή.
Ανεβήκαμε στην γέφυρα που υπάρχει και ήταν σαν να αιωρούμασταν ανάμεσα στους Καταρράκτες και το κενό.
Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός και φυσικά γίναμε μούσκεμα από την απίστευτη ορμή του νερού.

Μετά από ώρα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το αυτοκίνητο, κι αυτό γιατί θα έκλεινε πια το Πάρκο.
Ευτυχώς φτάσαμε γρήγορα στο ξενοδοχείο γιατί είχαμε κλείσει ένα εκεί κοντά, και όχι στην πόλη.
Προτιμήσαμε την απομόνωση και την ερημιά. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ήταν πολύ όμορφα να βρίσκεσαι μέσα στην απόλυτη ησυχία της νυχτερινής φύσης και να βλέπεις τον έναστρο ουρανό πίνοντας την πρώτη καϊπιρίνια το ταξιδιού.

View attachment 451000 View attachment 451001 View attachment 451002 View attachment 451003
View attachment 451004

Καλημέρα!πολύ ωραία η περιγραφή σου και οι εικόνες που μας μεταφέρεις,ελπίζω να βρεθούμε στην επερχόμενη κοπή της πίτας και να μου δώσεις tips,καθώς θα βρεθώ εκεί(καλως εχόντων)το Σεπτέμβριο..

 

[varioAthens]

Καλημέρα!πολύ ωραία η περιγραφή σου και οι εικόνες που μας μεταφέρεις,ελπίζω να βρεθούμε στην επερχόμενη κοπή της πίτας και να μου δώσεις tips,καθώς θα βρεθώ εκεί(καλως εχόντων)το Σεπτέμβριο..

Σε ευχαριστω πολυ. Πολυ ευχαριστως σε ο,τι μπορω να βοηθησω! Με το καλο να πας!

Υ.Γ. κοβουμε πιτα;;;