psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Επιστροφή στην Addis Ababa
Να που είχε έρθει κιόλας η μέρα, όπως είναι λογικό πολύ γρήγορα με όλα όσα είχαμε κάνει, όχι πως ήταν και μεγάλος ο χρόνος παραμονής μας έτσι κι αλλιώς.
Ξυπνήσαμε νωρίς, πήγαμε για πρωινό κι αποφασίσαμε να βγούμε για μια τελευταία βόλτα με σκοπό εκτός των άλλων τα ψώνια αν βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον, σε μια μέρα που κατά κύριο λόγο θα αφιερώνονταν σε αεροδρόμια κι αεροπλάνα:
Ο καιρός του Σεπτεμβρίου ξεγελούσε, καθώς παρόλη την ηλιοφάνεια το πρωί το κρύο δάγκωνε λιγάκι, υπενθυμίζοντας μας πως βρισκόμασταν στην αρχή της άνοιξης του νότιου ημισφαιρίου, ξεκινώντας από μια βόλτα στην «Greenmarket» ,περισσότερο αναγνωριστική:
Δε βρήκαμε κάτι να μας κεντρίσει την προσοχή, οπότε μετά από τα απαραίτητα φωτογραφικά στιγμιότυπα αναχωρήσαμε άμεσα:
Σκοπός μας ήταν να φτάσουμε ως το τέλος της Long street κυρίως για βόλτα στα καταστήματα και δρόμους όπως αυτός που φιλοξενούσε όπως το επαρχιακό κοινοβούλιο Δυτικού Ακρωτηρίου:
Διαπιστώσαμε πως τα μαγαζιά άνοιγαν με το πάσο τους, ακόμα και περασμένες δέκα το πρωί, σε μια περιοχή του κέντρου που είχε τα πάντα, από μικρά καταστήματα των τριών τετραγωνικών ως το κτήριο του ανώτατου δικαστηρίου της πόλης:
Να που είχαμε βγει κιόλας στο μέρος που πίναμε μπυρίτσες το περασμένο βράδυ, λίγες ώρες πριν για την ακρίβεια. Στο νο 233 της Long Street κρύβεται μια μεγάλη κλειστή αγορά με αναμνηστικά, ρούχα, σουβενίρ, γενικά ότι τραβάει η ψυχή σας που αξίζει αναφοράς είναι αδύνατο να μη τη βρείτε:
Δε ξέρω αν ήμασταν απλά αναποφάσιστοι, αν έφταιγε η μέρα ή όσα βλέπαμε ώστε να μη ψηθούμε να ψωνίσουμε κάτι πέρα από μερικά μαγνητάκια, περισσότερο το αποδίδω να σας πω την αλήθεια ως «άδειασμα» από τις υπερβολικές αγορές στην Ασία έξι μήνες πριν φεύγοντας άπραγοι προς το δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, μέσω πεζοδρόμων κι άλλων αγορών:
Πάλι καλά που μας έκοψε να πάρουμε από μια φανέλα του εθνικού σπορ (Ράγκμπι) της Νοτίου Αφρικής για πάρτη μας από την Greenmarket, όπου είδαμε και χαιρετήσαμε τα παιδιά που ‘χαμε γνωρίσει τη μέρα των οινοποιείων. Έτσι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, παραλάβαμε αποσκευές και καθίσαμε για μια μπύρα όσο περιμέναμε να έρθει το όχημα που θα μας πήγαινε στο διεθνές αεροδρόμιο, διαδρομής κόστους 13€ από κράτηση μέσω της πλατφόρμας Booking.
To Cape Town μας χαιρετούσε όπως ακριβώς μας καλωσόριζε, με την ίδια ακριβώς φωτεινή επιγραφή στον αυτοκινητόδρομο την ώρα που περνούσαμε πλάι από τα περίφημα Township: Περιοχή υψηλού εγκλήματος – μη σταματάτε
Τα Township αφορούν τα μέρη στα οποία ζούσαν αποκλειστικά οι μαύροι κατά την περίοδο του Απαρτχάιντ, με τις δύο κυρίαρχες φυλές της Νοτίου Αφρικής (Ζουλού & Κόσα) να έχουν την πλειοψηφία, μαζί με μετανάστες από τις υπόλοιπες Αφρικανικές & Ασιατικές χώρες που ως τα σήμερα σπανίως πατάνε το πόδι τους λευκοί, πόσο μάλλον τουρίστες. Μετά την εκλογή του Μαντέλα άρχισαν να παίρνουν περισσότερο ανθρώπινη μορφή με έργα τα οποία πραγματοποιήθηκαν όπως αποχετεύσεις, δρόμοι, φωτισμός κ.α.
Δίπλα ακριβώς αλλά και σε πολλά διάσπαρτα σημεία της πόλης συναντά κανείς τους οικισμούς των καταπατητών, σπίτια από ξύλο, λαμαρίνα κι ότι υλικά βρίσκει καθένας, με την εγκληματικότητα ν’ ανθίζει σε μια χώρα που έτσι κι αλλιώς είχε μεγάλο πρόβλημα:
Και τα δύο μαζί αποτελούσαν τα λεγόμενα «Μπαντουστάν», τους εθνικούς θύλακες επί κυβέρνησης Απαρτχάιντ όπου με τη μέθοδο διαίρει και βασίλευε, τους πουλημένους φυλάρχους, τη στήριξη κάποιων κομμάτων των Ζουλού αλλά και υπό το καθεστώς βίας και τρόμου διατήρησαν αυτό τον άτυπο εμφύλιο, η κατάληξη του οποίου φτάνει ως την εποχή μας, με τις διακρίσεις να είναι παραπάνω από ορατές, ίσως όχι τόσο πολιτικές πλέον αλλά με διαφορετικό υπόβαθρο.
Με αυτές τις σκέψεις φτάσαμε δίχως να το καταλάβουμε στο αεροδρόμιο αρκετά νωρίς, σε μια έτσι κι αλλιώς κοντινή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Είχαμε να τσεκάρουμε αλλά και να κάνουμε δουλίτσα, μιας και χρειαζόμασταν την άτυπη βίζα για την Αιθιοπική πρωτεύουσα μαζί με την πρόσκληση για το ξενοδοχείο σε μορφή κουπονιού, κάτι που δεν έγινε όμως άμεσα. Δε σας βρίσκω στα κατάστιχα μου, θα σας τα φέρω στην πύλη μας είπε η ευγενική κατά τα άλλα κοπέλα της Ethiopian που αδίκως παρεξήγησα:
Το σαλόνι υποδοχής στο αεροδρόμιο CPT ήταν εξαιρετικό, το φαγητό αναπάντεχα καλό με την βότκα να τρέχει γάργαρη, συστατικό απαραίτητο πριν από κάθε τέτοια μεγάλη πτήση όπως αυτή:
Η καθυστέρηση που εμφανίστηκε στον πίνακα μόνο καλό μας έκανε, καθώς τελικά και τα ονομαστικά Voucher μας παραλάβαμε, κι ακόμα ένα ποτό προλάβαμε να πιούμε, αλλά ψωνίσαμε ένα επιπλέον τζινάκι για τις δύσκολες βραδινές ώρες στο επόμενο κατάλυμα. Ιδανικές συνθήκες για μια ιδανική -πάλι μισογεμάτη- πτήση η οποία παρόλο που ήταν σχετικά μεγάλη δε καταλάβαμε πως πέρασε:
Χαιρετούσαμε με χαμόγελο το Cape Town, μια πόλη που πρόλαβε σαφώς να χαραχτεί μες τις καρδιές μας έστω και για τόσο λίγο όσο το είδαμε, συζητώντας το γεγονός πως είναι πιο δύσκολο να ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή σ’ αυτό καθώς δεν αποτελεί πέρασμα αλλά συνήθως κατάληξη, πίνοντας τις δροσερές αφρικανικές μπυρίτσες που μας σέρβιρε το πλήρωμα:
Περισσότερο από την πτήση μας κούρασε μπορώ να πω το πέρασμα στο αεροδρόμιο της Addis Ababa μαζί με αυτό τον ηλίθιο έλεγχο που απαιτεί βγάλσιμο των παπουτσιών που ευτυχώς λόγω ώρας δε κράτησε πολύ. Αφού περάσαμε το σημείο ελέγχου και πήραμε την σφραγίδα της χώρας στο εισιτήριο και όχι το διαβατήριο μας κατευθυνθήκαμε προς το σημείο αφίξεων και καθ’ υπόδειξη υπαλλήλου της εταιρείας στο πάρκινγκ όπου μας περίμενε ο οδηγός.
Διευκρινίζω εδώ πως το κουπόνι που αναφέρω πιο πάνω, δίδεται δωρεάν εκ μέρους της αεροπορικής εταιρείας εφόσον η στάση σου στην Αιθιοπική πρωτεύουσα είναι άνω του επταώρου και συμπεριλαμβάνει διαμονή, διατροφή και μεταφορά.
Μετά κόπων φτάσαμε γύρω στις δώδεκα στο ξενοδοχείο και κατεβήκαμε αμέσως στο εστιατόριο για το τίμιο φαγητό του, μαζί με μια μπύρα που πληρώσαμε επιπλέον με το συγκλονιστικό ποσό του ενός ευρώ:
Δεν υπήρξε καν η παραμικρή σκέψη για έξω, ούτε ο λόγος, μιας και δε το μελετήσαμε αλλά οφείλαμε να ξυπνήσουμε και πάλι χαράματα. Έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή θα μας δει και η Αιθιοπία όπως πρέπει.
Ανεβήκαμε στο δωμάτιο που οπτικά μοιάζει πολύ καλό τ’ ομολογώ, όμως μόνο τέτοιο δεν ήταν καθώς ούτε τόσο καθαρό αλλά εντάξει:
Λίγες ώρες ήταν, θα περνούσαν…
Να που είχε έρθει κιόλας η μέρα, όπως είναι λογικό πολύ γρήγορα με όλα όσα είχαμε κάνει, όχι πως ήταν και μεγάλος ο χρόνος παραμονής μας έτσι κι αλλιώς.
Ξυπνήσαμε νωρίς, πήγαμε για πρωινό κι αποφασίσαμε να βγούμε για μια τελευταία βόλτα με σκοπό εκτός των άλλων τα ψώνια αν βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον, σε μια μέρα που κατά κύριο λόγο θα αφιερώνονταν σε αεροδρόμια κι αεροπλάνα:
Ο καιρός του Σεπτεμβρίου ξεγελούσε, καθώς παρόλη την ηλιοφάνεια το πρωί το κρύο δάγκωνε λιγάκι, υπενθυμίζοντας μας πως βρισκόμασταν στην αρχή της άνοιξης του νότιου ημισφαιρίου, ξεκινώντας από μια βόλτα στην «Greenmarket» ,περισσότερο αναγνωριστική:
Δε βρήκαμε κάτι να μας κεντρίσει την προσοχή, οπότε μετά από τα απαραίτητα φωτογραφικά στιγμιότυπα αναχωρήσαμε άμεσα:
Σκοπός μας ήταν να φτάσουμε ως το τέλος της Long street κυρίως για βόλτα στα καταστήματα και δρόμους όπως αυτός που φιλοξενούσε όπως το επαρχιακό κοινοβούλιο Δυτικού Ακρωτηρίου:
Διαπιστώσαμε πως τα μαγαζιά άνοιγαν με το πάσο τους, ακόμα και περασμένες δέκα το πρωί, σε μια περιοχή του κέντρου που είχε τα πάντα, από μικρά καταστήματα των τριών τετραγωνικών ως το κτήριο του ανώτατου δικαστηρίου της πόλης:
Να που είχαμε βγει κιόλας στο μέρος που πίναμε μπυρίτσες το περασμένο βράδυ, λίγες ώρες πριν για την ακρίβεια. Στο νο 233 της Long Street κρύβεται μια μεγάλη κλειστή αγορά με αναμνηστικά, ρούχα, σουβενίρ, γενικά ότι τραβάει η ψυχή σας που αξίζει αναφοράς είναι αδύνατο να μη τη βρείτε:
Δε ξέρω αν ήμασταν απλά αναποφάσιστοι, αν έφταιγε η μέρα ή όσα βλέπαμε ώστε να μη ψηθούμε να ψωνίσουμε κάτι πέρα από μερικά μαγνητάκια, περισσότερο το αποδίδω να σας πω την αλήθεια ως «άδειασμα» από τις υπερβολικές αγορές στην Ασία έξι μήνες πριν φεύγοντας άπραγοι προς το δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, μέσω πεζοδρόμων κι άλλων αγορών:
Πάλι καλά που μας έκοψε να πάρουμε από μια φανέλα του εθνικού σπορ (Ράγκμπι) της Νοτίου Αφρικής για πάρτη μας από την Greenmarket, όπου είδαμε και χαιρετήσαμε τα παιδιά που ‘χαμε γνωρίσει τη μέρα των οινοποιείων. Έτσι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, παραλάβαμε αποσκευές και καθίσαμε για μια μπύρα όσο περιμέναμε να έρθει το όχημα που θα μας πήγαινε στο διεθνές αεροδρόμιο, διαδρομής κόστους 13€ από κράτηση μέσω της πλατφόρμας Booking.
To Cape Town μας χαιρετούσε όπως ακριβώς μας καλωσόριζε, με την ίδια ακριβώς φωτεινή επιγραφή στον αυτοκινητόδρομο την ώρα που περνούσαμε πλάι από τα περίφημα Township: Περιοχή υψηλού εγκλήματος – μη σταματάτε
Τα Township αφορούν τα μέρη στα οποία ζούσαν αποκλειστικά οι μαύροι κατά την περίοδο του Απαρτχάιντ, με τις δύο κυρίαρχες φυλές της Νοτίου Αφρικής (Ζουλού & Κόσα) να έχουν την πλειοψηφία, μαζί με μετανάστες από τις υπόλοιπες Αφρικανικές & Ασιατικές χώρες που ως τα σήμερα σπανίως πατάνε το πόδι τους λευκοί, πόσο μάλλον τουρίστες. Μετά την εκλογή του Μαντέλα άρχισαν να παίρνουν περισσότερο ανθρώπινη μορφή με έργα τα οποία πραγματοποιήθηκαν όπως αποχετεύσεις, δρόμοι, φωτισμός κ.α.
Δίπλα ακριβώς αλλά και σε πολλά διάσπαρτα σημεία της πόλης συναντά κανείς τους οικισμούς των καταπατητών, σπίτια από ξύλο, λαμαρίνα κι ότι υλικά βρίσκει καθένας, με την εγκληματικότητα ν’ ανθίζει σε μια χώρα που έτσι κι αλλιώς είχε μεγάλο πρόβλημα:
Και τα δύο μαζί αποτελούσαν τα λεγόμενα «Μπαντουστάν», τους εθνικούς θύλακες επί κυβέρνησης Απαρτχάιντ όπου με τη μέθοδο διαίρει και βασίλευε, τους πουλημένους φυλάρχους, τη στήριξη κάποιων κομμάτων των Ζουλού αλλά και υπό το καθεστώς βίας και τρόμου διατήρησαν αυτό τον άτυπο εμφύλιο, η κατάληξη του οποίου φτάνει ως την εποχή μας, με τις διακρίσεις να είναι παραπάνω από ορατές, ίσως όχι τόσο πολιτικές πλέον αλλά με διαφορετικό υπόβαθρο.
Με αυτές τις σκέψεις φτάσαμε δίχως να το καταλάβουμε στο αεροδρόμιο αρκετά νωρίς, σε μια έτσι κι αλλιώς κοντινή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Είχαμε να τσεκάρουμε αλλά και να κάνουμε δουλίτσα, μιας και χρειαζόμασταν την άτυπη βίζα για την Αιθιοπική πρωτεύουσα μαζί με την πρόσκληση για το ξενοδοχείο σε μορφή κουπονιού, κάτι που δεν έγινε όμως άμεσα. Δε σας βρίσκω στα κατάστιχα μου, θα σας τα φέρω στην πύλη μας είπε η ευγενική κατά τα άλλα κοπέλα της Ethiopian που αδίκως παρεξήγησα:
Το σαλόνι υποδοχής στο αεροδρόμιο CPT ήταν εξαιρετικό, το φαγητό αναπάντεχα καλό με την βότκα να τρέχει γάργαρη, συστατικό απαραίτητο πριν από κάθε τέτοια μεγάλη πτήση όπως αυτή:
Η καθυστέρηση που εμφανίστηκε στον πίνακα μόνο καλό μας έκανε, καθώς τελικά και τα ονομαστικά Voucher μας παραλάβαμε, κι ακόμα ένα ποτό προλάβαμε να πιούμε, αλλά ψωνίσαμε ένα επιπλέον τζινάκι για τις δύσκολες βραδινές ώρες στο επόμενο κατάλυμα. Ιδανικές συνθήκες για μια ιδανική -πάλι μισογεμάτη- πτήση η οποία παρόλο που ήταν σχετικά μεγάλη δε καταλάβαμε πως πέρασε:
Χαιρετούσαμε με χαμόγελο το Cape Town, μια πόλη που πρόλαβε σαφώς να χαραχτεί μες τις καρδιές μας έστω και για τόσο λίγο όσο το είδαμε, συζητώντας το γεγονός πως είναι πιο δύσκολο να ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή σ’ αυτό καθώς δεν αποτελεί πέρασμα αλλά συνήθως κατάληξη, πίνοντας τις δροσερές αφρικανικές μπυρίτσες που μας σέρβιρε το πλήρωμα:
Περισσότερο από την πτήση μας κούρασε μπορώ να πω το πέρασμα στο αεροδρόμιο της Addis Ababa μαζί με αυτό τον ηλίθιο έλεγχο που απαιτεί βγάλσιμο των παπουτσιών που ευτυχώς λόγω ώρας δε κράτησε πολύ. Αφού περάσαμε το σημείο ελέγχου και πήραμε την σφραγίδα της χώρας στο εισιτήριο και όχι το διαβατήριο μας κατευθυνθήκαμε προς το σημείο αφίξεων και καθ’ υπόδειξη υπαλλήλου της εταιρείας στο πάρκινγκ όπου μας περίμενε ο οδηγός.
Διευκρινίζω εδώ πως το κουπόνι που αναφέρω πιο πάνω, δίδεται δωρεάν εκ μέρους της αεροπορικής εταιρείας εφόσον η στάση σου στην Αιθιοπική πρωτεύουσα είναι άνω του επταώρου και συμπεριλαμβάνει διαμονή, διατροφή και μεταφορά.
Μετά κόπων φτάσαμε γύρω στις δώδεκα στο ξενοδοχείο και κατεβήκαμε αμέσως στο εστιατόριο για το τίμιο φαγητό του, μαζί με μια μπύρα που πληρώσαμε επιπλέον με το συγκλονιστικό ποσό του ενός ευρώ:
Δεν υπήρξε καν η παραμικρή σκέψη για έξω, ούτε ο λόγος, μιας και δε το μελετήσαμε αλλά οφείλαμε να ξυπνήσουμε και πάλι χαράματα. Έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή θα μας δει και η Αιθιοπία όπως πρέπει.
Ανεβήκαμε στο δωμάτιο που οπτικά μοιάζει πολύ καλό τ’ ομολογώ, όμως μόνο τέτοιο δεν ήταν καθώς ούτε τόσο καθαρό αλλά εντάξει:
Λίγες ώρες ήταν, θα περνούσαν…
Last edited by a moderator:
