psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
Ετοιμαστείτε για περίεργο δρόμο και Αφρικανικό μασάζ μας είπε γελώντας ο Jeff, που να ‘ξερε όμως ο έρμος τι καρόδρομους έχουμε στα μέρη μας... Η εικόνα του θηλυκού μπαμπουίνου με το μωρό στην πλάτη μας υπενθύμισε απλά ότι κινούμαστε εντός εθνικού πάρκου, με την μεταστροφή του καιρού να είναι έντονη. Ορίστε, τέσσερις εποχές σε μία μέρα τόνισε και πάλι, που μάλλον δεν έχει επισκεφτεί τον Χορτιάτη Μάρτιο μήνα για να δει πως πραγματικά είναι κάτι τέτοιο:
Εν συντομία παρκάραμε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο και κατευθυνθήκαμε προς το εκδοτήριο εισιτηρίων του τελεφερίκ στο οποίο δεχόταν πληρωμή μόνο με κάρτα παρακαλώ κι οδηγούσε στην κορυφή και έναν εκ των φάρων του ακρωτηρίου, όπου για να φτάσεις χρειαζόταν και μια μικρή ανάβαση με τα πόδια:
Ο ιστορικός φάρος αποτελούσε σημείο αναφοράς στην περιοχή όπως είναι εύκολα αντιληπτό, με την τριχρωμία του να εξηγείται βάσει ναυτικής εμπειρίας, καθώς έπρεπε να υπάρχει πάντα θέαση υπό διαφορετικές καιρικές συνθήκες όπως μας εξηγήθηκε:
Βέβαια το πολύ δύσκολο κλιματολογικά μέρος στο οποίο βρισκόμασταν έδωσε αμέσως τα διαπιστευτήρια του, με το σύννεφο να σκεπάζει το σημείο μέσα σε δευτερόλεπτα:
Κατηφορίσαμε με τα πόδια ως το πάρκινγκ και τους χώρους καταστημάτων κι εστιατορίων, ανάμεσα σε αέρα, κρύο κι ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο καθώς έπρεπε να συνεχίσουμε σε λίγο και πάλι με το όχημα:
Δεν αναφέρθηκα εσκεμμένα στο «Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος» γιατί ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δυσκολεύομαι να πιστέψω πως πάτησα με τα πόδια μου στο μέρος – θρύλο για αιώνες των απανταχού θαλασσοπόρων που -κακώς- θεωρείται ως το νοτιότερο της Αφρικανικής ηπείρου, όντας σημείο αναφοράς για σπουδαίες ανακαλύψεις αλλά και μετέπειτα για την ναυσιπλοΐα:
Βραχώδες, απόκρημνο και σίγουρα αφιλόξενο, κάτι που ίσως περίμενα, μ’ ένα όνομα απολύτως ειρωνικό όπως μαθαίναμε από παιδάκια ακόμα στα βιβλία της γεωγραφίας καθώς ουκ ολίγα ναυάγια έχουν προκληθεί στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του κατά το πέρασμα των αιώνων.
Βέβαια επισκεπτόμενος την νότιο Αφρική αντιλαμβάνεσαι άμεσα πως η «καλή ελπίδα» είναι πολυτιμότερη πλέον στη στεριά, σε μια πανέμορφη αλλά και σκληρά δοκιμασμένη χώρα, μια χώρα (δε θα κουραστώ να το λέω) εξωφρενικών αντιθέσεων & απόλυτης ανισότητας, ταξικής, φυλετικής κτλ.
Με άπειρες τέτοιες σκέψεις και τον οδηγό να σανιδώνει το όχημα ωσάν άλλος Λιούις Χάμιλτον προκειμένου να προλάβουμε το επόμενο αξιοθέατο, πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς την πόλη, σε μια διαδρομή εντός Chapman’s Peak που θα έχω να διηγούμαι καιρό για την ομορφιά της:
Οριακά, στο τέλος του διαθέσιμου χρόνου και μετά από ένα τηλεφώνημα για να μας περιμένουν μπήκαμε στο περίεργο κυκλικό τελεφερίκ που κλείνει τις πόρτες του για την άνοδο στις 17:00 το απόγευμα, ξεκινώντας αμέσως:
Το αναγνωρισμένο ως ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα της Φύσης και κατά κόσμο «Table Mountain» είχε και το πιο τσουχτερό εισιτήριο της ημέρας με κόστος άνω των 20€ (συμπεριλαμβάνεται στα έξοδα που προανέφερα) και είναι βεβαίως κάτι που μπορείς να κάνεις και μεμονωμένα. Όπως και να ‘χει ήταν μία από τις επισκέψεις που ανυπομονούσαμε να κάνουμε και η ανάβαση στο 1084 μέτρων ύψους επίπεδο βουνό (εξ ου και η ονομασία) ήταν εμπειρία από μόνη της:
Όπως έγραψα στο προηγούμενο κεφάλαιο αποφύγαμε την είσοδο το πρωί ελέγχοντας τον καιρό μέσω εφαρμογής, προκειμένου να πετύχουμε ιδανικές συνθήκες θέασης, σε ένα τέτοιο όμως μέρος δε μπορεί να είσαι ποτέ σίγουρος:
Δυστυχώς η τύχη μας δε βοήθησε καθόλου σε αυτό το σημείο με τα σύννεφα να περικυκλώνουν κι εδώ την κορυφή μέσα σε δευτερόλεπτα, όπως έγινε και λίγες ώρες πριν στο ακρωτήριο:
Ας είναι, δε μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας, πάλι καλά να λέμε που βρέθηκε εκείνο το ωραίο φιλόξενο μπαρ και δε φάγαμε τσάμπα τόσο κρύο. Μια μπύρα ακόμα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν:
Κάπως έτσι και με ανάμεικτα συναισθήματα μπήκαμε ξανά στο ασφυκτικά γεμάτο από Ινδούς κυκλικό τελεφερίκ, το οποίο στα έξι λεπτά της διαδρομής περιστρέφεται 360 μοίρες δίνοντας σου την ευκαιρία για πολύ καλές φωτογραφίες. Εν προκειμένω ότι ήταν διαθέσιμο τη μέρα εκείνη λόγω συννεφιάς, το ένα από τα πολλά σημεία της πόλης:
Με την εκδρομή να ολοκληρώνεται λίγο μετά τις έξι φτάσαμε ως το ξενοδοχείο, εξοφλώντας τον Jeff μέσω κάρτας, χαιρετώντας κι ευχαριστώντας τον εγκάρδια για όσα έκανε για μας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ιστοσελίδα του γραφείου του που υποσχέθηκα να γράψω για όποιον χρειαστεί είναι η : https://precioustravelsafrica.com/ και τη συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον θελήσει να τσεκάρει ανεξάρτητα μερικές από τις πολλές εκδρομές που προσφέρονται.
Δίχως σκέψη ανεβήκαμε στο μπαρ της οροφής καθώς μερικά ποτάκια τα χρειαζόμασταν κι ευτυχώς το τζινάκι που κουβαλήσαμε από την Αθήνα αποδείχτηκε πολύτιμο:
Κατεβήκαμε μετά τις οκτώ για φαγητό και άλλη μια μπύρα αλλά κάπου εκεί επήλθε η κούραση των τριών τελευταίων ημερών και οι ασωτίες της προηγούμενης, με αποτέλεσμα να σβήνει η βραδιά νωρίς για τα δεδομένα μας.
Χαλάλι, είχαμε κάνει τόσα…
Ετοιμαστείτε για περίεργο δρόμο και Αφρικανικό μασάζ μας είπε γελώντας ο Jeff, που να ‘ξερε όμως ο έρμος τι καρόδρομους έχουμε στα μέρη μας... Η εικόνα του θηλυκού μπαμπουίνου με το μωρό στην πλάτη μας υπενθύμισε απλά ότι κινούμαστε εντός εθνικού πάρκου, με την μεταστροφή του καιρού να είναι έντονη. Ορίστε, τέσσερις εποχές σε μία μέρα τόνισε και πάλι, που μάλλον δεν έχει επισκεφτεί τον Χορτιάτη Μάρτιο μήνα για να δει πως πραγματικά είναι κάτι τέτοιο:
Εν συντομία παρκάραμε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο και κατευθυνθήκαμε προς το εκδοτήριο εισιτηρίων του τελεφερίκ στο οποίο δεχόταν πληρωμή μόνο με κάρτα παρακαλώ κι οδηγούσε στην κορυφή και έναν εκ των φάρων του ακρωτηρίου, όπου για να φτάσεις χρειαζόταν και μια μικρή ανάβαση με τα πόδια:
Ο ιστορικός φάρος αποτελούσε σημείο αναφοράς στην περιοχή όπως είναι εύκολα αντιληπτό, με την τριχρωμία του να εξηγείται βάσει ναυτικής εμπειρίας, καθώς έπρεπε να υπάρχει πάντα θέαση υπό διαφορετικές καιρικές συνθήκες όπως μας εξηγήθηκε:
Βέβαια το πολύ δύσκολο κλιματολογικά μέρος στο οποίο βρισκόμασταν έδωσε αμέσως τα διαπιστευτήρια του, με το σύννεφο να σκεπάζει το σημείο μέσα σε δευτερόλεπτα:
Κατηφορίσαμε με τα πόδια ως το πάρκινγκ και τους χώρους καταστημάτων κι εστιατορίων, ανάμεσα σε αέρα, κρύο κι ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο καθώς έπρεπε να συνεχίσουμε σε λίγο και πάλι με το όχημα:
Δεν αναφέρθηκα εσκεμμένα στο «Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος» γιατί ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δυσκολεύομαι να πιστέψω πως πάτησα με τα πόδια μου στο μέρος – θρύλο για αιώνες των απανταχού θαλασσοπόρων που -κακώς- θεωρείται ως το νοτιότερο της Αφρικανικής ηπείρου, όντας σημείο αναφοράς για σπουδαίες ανακαλύψεις αλλά και μετέπειτα για την ναυσιπλοΐα:
Βραχώδες, απόκρημνο και σίγουρα αφιλόξενο, κάτι που ίσως περίμενα, μ’ ένα όνομα απολύτως ειρωνικό όπως μαθαίναμε από παιδάκια ακόμα στα βιβλία της γεωγραφίας καθώς ουκ ολίγα ναυάγια έχουν προκληθεί στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του κατά το πέρασμα των αιώνων.
Βέβαια επισκεπτόμενος την νότιο Αφρική αντιλαμβάνεσαι άμεσα πως η «καλή ελπίδα» είναι πολυτιμότερη πλέον στη στεριά, σε μια πανέμορφη αλλά και σκληρά δοκιμασμένη χώρα, μια χώρα (δε θα κουραστώ να το λέω) εξωφρενικών αντιθέσεων & απόλυτης ανισότητας, ταξικής, φυλετικής κτλ.
Με άπειρες τέτοιες σκέψεις και τον οδηγό να σανιδώνει το όχημα ωσάν άλλος Λιούις Χάμιλτον προκειμένου να προλάβουμε το επόμενο αξιοθέατο, πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς την πόλη, σε μια διαδρομή εντός Chapman’s Peak που θα έχω να διηγούμαι καιρό για την ομορφιά της:
Οριακά, στο τέλος του διαθέσιμου χρόνου και μετά από ένα τηλεφώνημα για να μας περιμένουν μπήκαμε στο περίεργο κυκλικό τελεφερίκ που κλείνει τις πόρτες του για την άνοδο στις 17:00 το απόγευμα, ξεκινώντας αμέσως:
Το αναγνωρισμένο ως ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα της Φύσης και κατά κόσμο «Table Mountain» είχε και το πιο τσουχτερό εισιτήριο της ημέρας με κόστος άνω των 20€ (συμπεριλαμβάνεται στα έξοδα που προανέφερα) και είναι βεβαίως κάτι που μπορείς να κάνεις και μεμονωμένα. Όπως και να ‘χει ήταν μία από τις επισκέψεις που ανυπομονούσαμε να κάνουμε και η ανάβαση στο 1084 μέτρων ύψους επίπεδο βουνό (εξ ου και η ονομασία) ήταν εμπειρία από μόνη της:
Όπως έγραψα στο προηγούμενο κεφάλαιο αποφύγαμε την είσοδο το πρωί ελέγχοντας τον καιρό μέσω εφαρμογής, προκειμένου να πετύχουμε ιδανικές συνθήκες θέασης, σε ένα τέτοιο όμως μέρος δε μπορεί να είσαι ποτέ σίγουρος:
Δυστυχώς η τύχη μας δε βοήθησε καθόλου σε αυτό το σημείο με τα σύννεφα να περικυκλώνουν κι εδώ την κορυφή μέσα σε δευτερόλεπτα, όπως έγινε και λίγες ώρες πριν στο ακρωτήριο:
Ας είναι, δε μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας, πάλι καλά να λέμε που βρέθηκε εκείνο το ωραίο φιλόξενο μπαρ και δε φάγαμε τσάμπα τόσο κρύο. Μια μπύρα ακόμα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν:
Κάπως έτσι και με ανάμεικτα συναισθήματα μπήκαμε ξανά στο ασφυκτικά γεμάτο από Ινδούς κυκλικό τελεφερίκ, το οποίο στα έξι λεπτά της διαδρομής περιστρέφεται 360 μοίρες δίνοντας σου την ευκαιρία για πολύ καλές φωτογραφίες. Εν προκειμένω ότι ήταν διαθέσιμο τη μέρα εκείνη λόγω συννεφιάς, το ένα από τα πολλά σημεία της πόλης:
Με την εκδρομή να ολοκληρώνεται λίγο μετά τις έξι φτάσαμε ως το ξενοδοχείο, εξοφλώντας τον Jeff μέσω κάρτας, χαιρετώντας κι ευχαριστώντας τον εγκάρδια για όσα έκανε για μας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ιστοσελίδα του γραφείου του που υποσχέθηκα να γράψω για όποιον χρειαστεί είναι η : https://precioustravelsafrica.com/ και τη συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον θελήσει να τσεκάρει ανεξάρτητα μερικές από τις πολλές εκδρομές που προσφέρονται.
Δίχως σκέψη ανεβήκαμε στο μπαρ της οροφής καθώς μερικά ποτάκια τα χρειαζόμασταν κι ευτυχώς το τζινάκι που κουβαλήσαμε από την Αθήνα αποδείχτηκε πολύτιμο:
Κατεβήκαμε μετά τις οκτώ για φαγητό και άλλη μια μπύρα αλλά κάπου εκεί επήλθε η κούραση των τριών τελευταίων ημερών και οι ασωτίες της προηγούμενης, με αποτέλεσμα να σβήνει η βραδιά νωρίς για τα δεδομένα μας.
Χαλάλι, είχαμε κάνει τόσα…
Last edited by a moderator:
