psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
Τα καταφέραμε.
Άγνωστο πως αλλά ξυπνήσαμε και μάλιστα νωρίς ώστε να φάμε και πρωινό με την ησυχία μας.
Ο φοβερός και τρομερός Jeff με το εξαιρετικό του χιούμορ μας παρέλαβε με δεκάλεπτη καθυστέρηση έχοντας πρώτα ειδοποιήσει μέσω whatsapp, με τα σημάδια της χθεσινής ολοήμερης κραιπάλης να είναι ολοφάνερα ακόμη πάνω μας. Η πρώτη στάση έγινε αναπάντεχα γρήγορα, ούτε δυο χιλιόμετρα μακριά από κει που μέναμε, σε μια πολύχρωμη γειτονιά:
Πολύχρωμη και πολυπολιτισμική όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, με υψηλές ευτυχώς αξίες για τις μέρες που διανύουμε:
Δε σας περιγράφω τίποτα περισσότερο από την πασίγνωστη συνοικία «Bo-Kaap» (κυριολεκτικά «πάνω από το Ακρωτήριο» στα Afrikaans), μια πολυ-πολιτισμική περιοχή του κέντρου επί της ουσίας, χτισμένη στις πλαγιές του λόφου Signal που είναι τουριστικά διάσημη για τα έντονα χρωματιστά σπίτια και τα πλακόστρωτα δρομάκια της, αποτέλεσμα της εποίκησης των σκλάβων ανά τους αιώνες από την Ασία και τα υπόλοιπα μέρη της Αφρικής, κατά κύριο λόγο όμως Μουσουλμάνων και Μαλαισιανών που σ’ αυτούς προστέθηκαν (ή απομακρύνθηκαν) κι άλλες εθνότητες κατά το Απαρτχάιντ:
Ακούσαμε -όσο ήμασταν σε θέση- τις περιγραφές του ξεναγού βλέποντας και τις τοιχογραφίες στο ανοικτό θα ‘λεγε κανείς εθνολογικό μουσείο, πριν μπούμε σε ένα από τα οικήματα που είχε μετατραπεί σε εργαστήριο τέχνης και κατασκευής αναμνηστικών, μεταξύ άλλων και αυτών που απεικονίζουν την τενεκεδένια πραγματικότητα στους οικισμούς του Cape Town, πριν επιστρέψουμε σιγά – σιγά προς το αμάξι με σκοπό επίσκεψης στο ομιχλώδες βουνό από πάνω μας:
Η θέα μπορεί να ήταν αρκετά καλή στους πρόποδες, όμως όχι και στην κορυφή, συναποφασίζοντας την επιστροφή μας κατά τις απογευματινές ώρες. Είχαμε ήδη απομακρυνθεί από το κέντρο με τις εικόνες να αλλάζουν ραγδαία, λες και βρισκόσουν σ’ ένα υπερπολυτελές μέρος της Ευρώπης με βίλλες και πανάκριβα αυτοκίνητα.
Ένα τέτοιο μέρος είναι και το «Camps Bay» όπου σταματήσαμε για φωτογραφίες, μια λαμπερή κι αποστειρωμένη συνοικία που αρκετοί τουρίστες προτιμούν για διαμονή, αλλά και οι ντόπιοι προύχοντες τους θερινούς μήνες, καθώς πίσω από την εξαιρετική παραλία με τη λευκή άμμο μπορεί να βρει κανείς πολλά εστιατόρια, καφέ, κοκτέιλ μπαρ και ακριβά ξενοδοχεία με θέα στα βουνά των Δώδεκα Αποστόλων, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες επικρατεί το αδιαχώρητο:
Ίδια ήταν η εικόνα και πάνω από την παραλία «Llandudno» όπου έγινε η επόμενη στάση για φωτογράφιση κι ένα σύντομο καφεδάκι που βοήθησε κάπως να συνέλθουμε μαζί με τους απαραίτητους ηλεκτρολύτες, ανάμεσα σε εικόνες με αδιανόητα πολυτελή οικόπεδα και σπίτια καταμεσής των λόφων:
Μετρήστε μέχρι το 20 και παρατηρήστε στ’ αριστερά σας μας είπε ο Jeff, διότι ελάχιστά μόνο μέτρα μετά και σε μια εικόνα πλήρους αντίθεσης μπορούσες να δεις έναν από τους λεγόμενους «οικισμούς των καταπατητών» ,ή φαβέλες με απλά λόγια φτιαγμένες από λαμαρίνα και ξύλο, που όσοι από τους κάτοικους τους ήταν τυχεροί είχαν και τη δική τους τουαλέτα πέρα από ένα δωμάτιο, όπως μας εξήγησε…
Μπορεί το φυλετικό Απαρτχάιντ (θεωρητικά) να τελείωσε, το κοινωνικό όμως είναι ακόμα εδώ ακμαιότατο!
Με αυτές τις δύσκολες εικόνες που μετατράπηκαν σε σκέψεις, ούτε που καταλάβαμε για πότε έφτασε η ώρα για την μια στάση και τη «φωτογραφία του ενός εκατομμυρίου» όπως έλεγε ο Jeff, πάνω από τον «Hout Bay» εκκινώντας έτσι την περιήγηση στη χερσόνησο κι ένα από τα ωραιότερα κομμάτια της πόλης και της χώρας ολόκληρης:
Οι στιγμές ήταν ασύλληπτες σ’ ένα σημείο που όπως είναι λογικό σταματούσαν όλοι μα όλοι για φωτογράφιση, απέναντι από μια κορυφογραμμή που σε κάποιους θυμίζει ρινόκερο όπως μας αποκαλύφθηκε, όχι άδικα:
Προσπαθώ ν' αποτυπώσω γραπτώς τις εντυπώσεις μου για μία από τις πιο ωραίες παράκτιες διαδρομές στον κόσμο, πράγμα δύσκολο, αυτή που φέρει τον τίτλο «Chapman’s Peak Drive» το λεγόμενο θαύμα της μηχανικής που ολοκληρώθηκε το 1922 και χαράχτηκε επί της ουσίας πάνω στους βράχους του ομώνυμου βουνού και δε πρέπει να παραλείψει κανένας επισκέπτης του Cape Town. Η θέα στον Ατλαντικό είναι εξαιρετική όλες τις ώρες της ημέρας, κυριότερα όταν βοηθούν οι καιρικές συνθήκες:
Η απερίγραπτη αυτή διαδρομή διακόπτεται συχνά – πυκνά όπως είναι απολύτως λογικό για λόγους θέασης και επιπλέον φωτογράφισης, σε μέρη από τα οποία καταγόταν και ο ξεναγός μας όπως μας πληροφόρησε, μέρη που ξαφνικά απέκτησαν τρομερή υπεραξία όταν έγινε το μεγάλο άνοιγμα προς τον τουρισμό:
Ένα τέτοιο σημείο ήταν και η τεράστια παραλία «Noordhoek» με την υπέροχη λευκή άμμο που θεωρώ ότι θα αποτελεί πόλο έλξης επίσης τους καλοκαιρινούς (δικούς μας χειμερινούς) μήνες:
Είναι χρήσιμο να αναφέρω εδώ ότι για να μπεις στον δρόμο «Chappies» όπως λένε οι ντόπιοι και κατ’ επέκταση το εθνικό πάρκο, χρειάζεται να πληρώσεις διόδια. Για εμάς όλες αυτές οι διαδικασίες και οι είσοδοι που θα δείτε της ημέρας πληρώθηκαν από τον οδηγό, και στο τέλος από εμάς σε αυτόν. Μια εκδρομή που κλείστηκε επίσης μέσω Get Your Guide με συνολικό κόστος (μαζί με τις ακριβές εισόδους στα εθνικά πάρκα και το φιλοδώρημα) περίπου στα 85€ κατ’ άτομο.
Είχαμε ήδη κατηφορίσει αρκετά μέχρι την παράκτια μικρή πόλη Simonstown και με την ώρα να δείχνει 12+ το μεσημέρι κρίθηκε απαραίτητο να κάνουμε το διάλειμμα για φαγητό, ερχόμενοι για πρώτη φορά σε επαφή με την εξαιρετική κουζίνα θαλασσινών της νότιας Αφρικής σ’ ένα καλό εστιατόριο της Seaforth Beach παρέα πάντα με μια παγωμένη για να μη ξεχνιόμαστε:
Ό σκοπός όμως της επίσκεψης στο σημείο ήταν διαφορετικός, πιο συγκεκριμένα η γειτονική προστατευόμενη παραλία «Boulders» στην οποία μεταβήκαμε λίγο μετά και θα παραμέναμε περίπου για μια ώρα. Αυτό που σίγουρα δε περιμέναμε όμως ήταν να δούμε κόσμο να κάνει μπάνιο στα σημεία που επιτρέπονταν, αλλά ούτε και να μας καλωσορίσει αυτό το συμπαθέστατο ζωάκι που ψάχνοντας βρήκα πως λέγεται «Ύραξ Των Βράχων» ,ένα είδος τρωκτικού:
Έχοντας τα εισιτήρια στα χέρια μας προχωρήσαμε μέσω του ξύλινου μονοπατιού, μέχρι που οι πρώτοι Αφρικανικοί πιγκουίνοι έκαναν δειλά την εμφάνιση τους ανάμεσα από τις φωλιές που βρίσκονται στο σημείο:
Σκοπός εξάλλου της επίσκεψης και της παρατήρησης ενός εκ των ελάχιστων σημείων της ηπείρου που μπορείς να δεις τη ζωή των πιγκουίνων είναι και η ενίσχυση, μιας και ο πληθυσμός τους πλέον βρίσκεται σε μείωση λόγω κλιματικής αλλαγής, μολύνσεων, ελαχιστοποίησης ψαριών κ.α.
Τα δρομάκια οδηγούν σε πλατφόρμες παρατήρησης της παραλίας, όπου για καλή μας τύχη μια μεγάλη ομάδα πτηνών είχε συγκεντρωθεί εκείνη την ώρα. Δε χρειάζεται νομίζω να τονίσω τα αυτονόητα, απαγορεύονταν να τους πιάσεις, να τους ταΐσεις κτλ:
Τι υπέροχες εικόνες, κι ακόμα δεν είχαμε διανύσει παρά μόνο τα μισά της ημέρας…
Τα καταφέραμε.
Άγνωστο πως αλλά ξυπνήσαμε και μάλιστα νωρίς ώστε να φάμε και πρωινό με την ησυχία μας.
Ο φοβερός και τρομερός Jeff με το εξαιρετικό του χιούμορ μας παρέλαβε με δεκάλεπτη καθυστέρηση έχοντας πρώτα ειδοποιήσει μέσω whatsapp, με τα σημάδια της χθεσινής ολοήμερης κραιπάλης να είναι ολοφάνερα ακόμη πάνω μας. Η πρώτη στάση έγινε αναπάντεχα γρήγορα, ούτε δυο χιλιόμετρα μακριά από κει που μέναμε, σε μια πολύχρωμη γειτονιά:
Πολύχρωμη και πολυπολιτισμική όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, με υψηλές ευτυχώς αξίες για τις μέρες που διανύουμε:
Δε σας περιγράφω τίποτα περισσότερο από την πασίγνωστη συνοικία «Bo-Kaap» (κυριολεκτικά «πάνω από το Ακρωτήριο» στα Afrikaans), μια πολυ-πολιτισμική περιοχή του κέντρου επί της ουσίας, χτισμένη στις πλαγιές του λόφου Signal που είναι τουριστικά διάσημη για τα έντονα χρωματιστά σπίτια και τα πλακόστρωτα δρομάκια της, αποτέλεσμα της εποίκησης των σκλάβων ανά τους αιώνες από την Ασία και τα υπόλοιπα μέρη της Αφρικής, κατά κύριο λόγο όμως Μουσουλμάνων και Μαλαισιανών που σ’ αυτούς προστέθηκαν (ή απομακρύνθηκαν) κι άλλες εθνότητες κατά το Απαρτχάιντ:
Ακούσαμε -όσο ήμασταν σε θέση- τις περιγραφές του ξεναγού βλέποντας και τις τοιχογραφίες στο ανοικτό θα ‘λεγε κανείς εθνολογικό μουσείο, πριν μπούμε σε ένα από τα οικήματα που είχε μετατραπεί σε εργαστήριο τέχνης και κατασκευής αναμνηστικών, μεταξύ άλλων και αυτών που απεικονίζουν την τενεκεδένια πραγματικότητα στους οικισμούς του Cape Town, πριν επιστρέψουμε σιγά – σιγά προς το αμάξι με σκοπό επίσκεψης στο ομιχλώδες βουνό από πάνω μας:
Η θέα μπορεί να ήταν αρκετά καλή στους πρόποδες, όμως όχι και στην κορυφή, συναποφασίζοντας την επιστροφή μας κατά τις απογευματινές ώρες. Είχαμε ήδη απομακρυνθεί από το κέντρο με τις εικόνες να αλλάζουν ραγδαία, λες και βρισκόσουν σ’ ένα υπερπολυτελές μέρος της Ευρώπης με βίλλες και πανάκριβα αυτοκίνητα.
Ένα τέτοιο μέρος είναι και το «Camps Bay» όπου σταματήσαμε για φωτογραφίες, μια λαμπερή κι αποστειρωμένη συνοικία που αρκετοί τουρίστες προτιμούν για διαμονή, αλλά και οι ντόπιοι προύχοντες τους θερινούς μήνες, καθώς πίσω από την εξαιρετική παραλία με τη λευκή άμμο μπορεί να βρει κανείς πολλά εστιατόρια, καφέ, κοκτέιλ μπαρ και ακριβά ξενοδοχεία με θέα στα βουνά των Δώδεκα Αποστόλων, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες επικρατεί το αδιαχώρητο:
Ίδια ήταν η εικόνα και πάνω από την παραλία «Llandudno» όπου έγινε η επόμενη στάση για φωτογράφιση κι ένα σύντομο καφεδάκι που βοήθησε κάπως να συνέλθουμε μαζί με τους απαραίτητους ηλεκτρολύτες, ανάμεσα σε εικόνες με αδιανόητα πολυτελή οικόπεδα και σπίτια καταμεσής των λόφων:
Μετρήστε μέχρι το 20 και παρατηρήστε στ’ αριστερά σας μας είπε ο Jeff, διότι ελάχιστά μόνο μέτρα μετά και σε μια εικόνα πλήρους αντίθεσης μπορούσες να δεις έναν από τους λεγόμενους «οικισμούς των καταπατητών» ,ή φαβέλες με απλά λόγια φτιαγμένες από λαμαρίνα και ξύλο, που όσοι από τους κάτοικους τους ήταν τυχεροί είχαν και τη δική τους τουαλέτα πέρα από ένα δωμάτιο, όπως μας εξήγησε…
Μπορεί το φυλετικό Απαρτχάιντ (θεωρητικά) να τελείωσε, το κοινωνικό όμως είναι ακόμα εδώ ακμαιότατο!
Με αυτές τις δύσκολες εικόνες που μετατράπηκαν σε σκέψεις, ούτε που καταλάβαμε για πότε έφτασε η ώρα για την μια στάση και τη «φωτογραφία του ενός εκατομμυρίου» όπως έλεγε ο Jeff, πάνω από τον «Hout Bay» εκκινώντας έτσι την περιήγηση στη χερσόνησο κι ένα από τα ωραιότερα κομμάτια της πόλης και της χώρας ολόκληρης:
Οι στιγμές ήταν ασύλληπτες σ’ ένα σημείο που όπως είναι λογικό σταματούσαν όλοι μα όλοι για φωτογράφιση, απέναντι από μια κορυφογραμμή που σε κάποιους θυμίζει ρινόκερο όπως μας αποκαλύφθηκε, όχι άδικα:
Προσπαθώ ν' αποτυπώσω γραπτώς τις εντυπώσεις μου για μία από τις πιο ωραίες παράκτιες διαδρομές στον κόσμο, πράγμα δύσκολο, αυτή που φέρει τον τίτλο «Chapman’s Peak Drive» το λεγόμενο θαύμα της μηχανικής που ολοκληρώθηκε το 1922 και χαράχτηκε επί της ουσίας πάνω στους βράχους του ομώνυμου βουνού και δε πρέπει να παραλείψει κανένας επισκέπτης του Cape Town. Η θέα στον Ατλαντικό είναι εξαιρετική όλες τις ώρες της ημέρας, κυριότερα όταν βοηθούν οι καιρικές συνθήκες:
Η απερίγραπτη αυτή διαδρομή διακόπτεται συχνά – πυκνά όπως είναι απολύτως λογικό για λόγους θέασης και επιπλέον φωτογράφισης, σε μέρη από τα οποία καταγόταν και ο ξεναγός μας όπως μας πληροφόρησε, μέρη που ξαφνικά απέκτησαν τρομερή υπεραξία όταν έγινε το μεγάλο άνοιγμα προς τον τουρισμό:
Ένα τέτοιο σημείο ήταν και η τεράστια παραλία «Noordhoek» με την υπέροχη λευκή άμμο που θεωρώ ότι θα αποτελεί πόλο έλξης επίσης τους καλοκαιρινούς (δικούς μας χειμερινούς) μήνες:
Είναι χρήσιμο να αναφέρω εδώ ότι για να μπεις στον δρόμο «Chappies» όπως λένε οι ντόπιοι και κατ’ επέκταση το εθνικό πάρκο, χρειάζεται να πληρώσεις διόδια. Για εμάς όλες αυτές οι διαδικασίες και οι είσοδοι που θα δείτε της ημέρας πληρώθηκαν από τον οδηγό, και στο τέλος από εμάς σε αυτόν. Μια εκδρομή που κλείστηκε επίσης μέσω Get Your Guide με συνολικό κόστος (μαζί με τις ακριβές εισόδους στα εθνικά πάρκα και το φιλοδώρημα) περίπου στα 85€ κατ’ άτομο.
Είχαμε ήδη κατηφορίσει αρκετά μέχρι την παράκτια μικρή πόλη Simonstown και με την ώρα να δείχνει 12+ το μεσημέρι κρίθηκε απαραίτητο να κάνουμε το διάλειμμα για φαγητό, ερχόμενοι για πρώτη φορά σε επαφή με την εξαιρετική κουζίνα θαλασσινών της νότιας Αφρικής σ’ ένα καλό εστιατόριο της Seaforth Beach παρέα πάντα με μια παγωμένη για να μη ξεχνιόμαστε:
Ό σκοπός όμως της επίσκεψης στο σημείο ήταν διαφορετικός, πιο συγκεκριμένα η γειτονική προστατευόμενη παραλία «Boulders» στην οποία μεταβήκαμε λίγο μετά και θα παραμέναμε περίπου για μια ώρα. Αυτό που σίγουρα δε περιμέναμε όμως ήταν να δούμε κόσμο να κάνει μπάνιο στα σημεία που επιτρέπονταν, αλλά ούτε και να μας καλωσορίσει αυτό το συμπαθέστατο ζωάκι που ψάχνοντας βρήκα πως λέγεται «Ύραξ Των Βράχων» ,ένα είδος τρωκτικού:
Έχοντας τα εισιτήρια στα χέρια μας προχωρήσαμε μέσω του ξύλινου μονοπατιού, μέχρι που οι πρώτοι Αφρικανικοί πιγκουίνοι έκαναν δειλά την εμφάνιση τους ανάμεσα από τις φωλιές που βρίσκονται στο σημείο:
Σκοπός εξάλλου της επίσκεψης και της παρατήρησης ενός εκ των ελάχιστων σημείων της ηπείρου που μπορείς να δεις τη ζωή των πιγκουίνων είναι και η ενίσχυση, μιας και ο πληθυσμός τους πλέον βρίσκεται σε μείωση λόγω κλιματικής αλλαγής, μολύνσεων, ελαχιστοποίησης ψαριών κ.α.
Τα δρομάκια οδηγούν σε πλατφόρμες παρατήρησης της παραλίας, όπου για καλή μας τύχη μια μεγάλη ομάδα πτηνών είχε συγκεντρωθεί εκείνη την ώρα. Δε χρειάζεται νομίζω να τονίσω τα αυτονόητα, απαγορεύονταν να τους πιάσεις, να τους ταΐσεις κτλ:
Τι υπέροχες εικόνες, κι ακόμα δεν είχαμε διανύσει παρά μόνο τα μισά της ημέρας…
Last edited by a moderator:
