psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
Γι’ άλλη μια φορά δε συνειδητοποίησα πως πέρασε ο χρόνος με ένα τόσο φορτωμένο και γεμάτο Αύγουστο, παραδόξως μακριά από θάλασσες κι Ελληνικά νησιά.
Πότε γύρισα από Βαρσοβία, για πότε πήγα Βαλτική, πως έφτασε ο καιρός να βρίσκομαι στο Βενιζέλος κρατώντας το πολυπόθητο χαρτάκι της Ethiopian, ούτε που κατάλαβα!
Μετά από αρκετές στιγμές (και βότκες) χαλάρωσης στο σαλόνι υποδοχής της Aegean η πεντάωρη πτήση μέχρι το αεροδρόμιο ADD της Αιθιοπικής πρωτεύουσας κύλησε πανεύκολα στην άδεια τριάδα θέσεων του μικρού αεροσκάφους, χαρίζοντας μου στο τέλος και μια μαγική ανατολή πάνω από την Αφρικανική ήπειρο:
Όσο για το εκεί Lounge; Δε μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από αυτά που είδα και δοκίμασα, παρόλο που ως θέση άξιζε με τη θέα προς την πόλη από την μπροστινή τζαμαρία του. Όπως και να ‘χει βοήθησε κι αυτό για να περάσει εύκολα ο χρόνος ως την επόμενη πτήση:
Το αεροδρόμιο έδινε μια έκδηλη εντύπωση ανοργανωσιάς, κάτι που κατάλαβα εύκολα ακόμη κι εγώ πέρα από το Νίκο που έχει την εμπειρία, εισάγοντας μας κατευθείαν στα νέα δεδομένα της Αφρικής. Ευτυχώς όμως δεν υπήρξε η παραμικρή καθυστέρηση στην αναχώρηση μας:
Ήταν άλλη μια πολύ ωραία κι άνετη πτήση μιας και το «φυσιολογικότερο» πλέον για τέτοια ταξίδια αεροσκάφος δε γέμισε ούτε αυτό για καλή μας τύχη:
Αποφάσισα να μείνω στη θέση δίπλα στο παράθυρο χαζεύοντας συχνά την απέραντη έκταση της αχανούς αυτής ηπείρου, καθώς και τις χώρες των μεγάλων λιμνών (όπως η Turkana για παράδειγμα) που εμφανίζονταν διαδοχικά στα μάτια μου:
Μεταξύ παρατήρησης εικόνων όπως αυτές, ελάχιστου ύπνου και αμπελοφιλοσοφίας το εξάωρο κύλησε εξίσου γρήγορα, κάτι που κατάλαβα όταν είδα τα κύματα του Ατλαντικού να χτυπούν αλύπητα τις δυτικές ακτές, όχι πολύ μακριά από το σημείο που συναντιούνται οι δύο ωκεανοί:
Βέβαια αν κάτι μου έκανε (κακή) εντύπωση πέρα από την αχανή έκταση του Κέιπ Τάουν ήταν άλλο, ήταν η πρώτη θλιβερή εικόνα από την πόλη με τα λεγόμενα Township και τους «οικισμούς των καταπατητών» όπως λέγονται, απομεινάρια της εποχής του Απαρτχάιντ που μας καλωσόριζαν με τον πιο σκληρό τρόπο στη χώρα:
Χαμογελαστές και τραγουδιστές (Ooooo, Holidays, Holidays!) οι υπάλληλοι στο γραφείο ελέγχου των διαβατηρίων μας έβαλαν άμεσα τη σφραγίδα εισόδου όπως αναμενόταν, βγαίνοντας κατόπιν στο χώρο των αφίξεων, όπου σε μια κίνηση επιθετικής πώλησης οι υπάλληλοι γνωστής κόκκινης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας μας τσίμπησαν δίχως κόπο για την αγορά κάρτας SIM κόστους 15$, που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμασταν.
Ο οδηγός του transfer που είχαμε κλείσει (δωρεάν μέσω της κράτησης του Booking) ήταν κι αυτός στην ώρα του, έτσι μέσω του αυτοκινητόδρομου που σας περιγράφω στον πρόλογο αφιχθήκαμε στο ξενοδοχείο μόλις σε 15 λεπτά, σε μια αρκετά ωραία από τη μέση και μετά διαδρομή:
Εντάξει, σας είδαμε, μας είδατε, ωραίο το δωμάτιο, καλό το ξενοδοχείο και το εστιατόριο του, ακόμη ωραιότερο το μπαρ στην ταράτσα, βάλτε τώρα μια παγωμένη ντόπια να πιούμε για να πούμε το καλώς σας βρήκαμε:
Παρ’ όλη την ταλαιπωρία, κούραση δεν υπήρχε ακόμα ούτε κατά διάννοια, έτσι με τον σχετικό ενθουσιασμό αλλά και επιφύλαξη ως προς το άγνωστο ξεχυθήκαμε στους δρόμους ξεκινώντας από τον «δικό μας» πολυσύχναστο Long Street:
Χωρίς να μπερδευτούμε καθόλου προχωρώντας μόνο λίγα μέτρα, φτάσαμε και στη διάσημη και πολυσύχναστη αγορά «Greenmarket» ,ένα σημείο με πολλούς πάγκους προερχόμενους απ’ όλες τις μεριές της Αφρικής με χειροτεχνήματα, σουβενίρ, ρούχα κτλ. που πρεσβεύει αρκετά την κουλτούρα της περιοχής:
Η αγορά περιστοιχίζεται φυσικά από καταστήματα εστίασης αλλά και σημαντικότερα όμως κτήρια όπως αυτό της Μητροπολιτικής Μεθοδιστικής Εκκλησίας, κατασκευής 1876:
Κάναμε τη βόλτα μας όλο και με περισσότερη άνεση στο ιστορικό κέντρο της πόλης, περνώντας από το κτήριο της «Standard Bank» ,στρίβοντας έως και τους γνωστό πάρκο «Company’s Gardens» που αφήσαμε προς το παρόν κατά μέρος:
Θέλαμε να είμαστε σχετικά κοντά στο κατάλυμα, παίρνοντας έτσι την Long Street από την αρχή της παρατηρώντας ανθρώπους και καταστήματα κυρίως αναμνηστικών, όπως και τα άπειρα κομμωτήρια που βρισκόταν για κάποιο λόγο προς τα ‘κει:
Δε θέλει και πολύ μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος ότι στο σημείο συγκεντρώνεται ένα μεγάλο κομμάτι της βραδινής ζωής του κέντρου, γεγονός το οποίο τιμήσαμε με μερικές μπυρίτσες σ’ ένα μπαρ που βρέθηκε μπροστά μας παρόλο που ακόμα ήταν απόγευμα:
Καταλήγοντας πλέον ότι θα το παίρναμε σερί για όσο αντέχαμε, ανεβήκαμε στον παραδιπλανό Bree Street, ένα σημείο με επίσης αρκετά μπαράκια κι εστιατόρια, ανακαλύπτοντας το πολύ ωραίο «The Tiki Tomb» που θα συνεχίζαμε τα έτσι μας, καταλαβαίνοντας αμέσως πως το συγκεκριμένο μπαρ απευθυνόταν κατά κύριο λόγο σε λευκούς και γενικότερα σε κάπως περισσότερο φραγκάτους:
Είχε νυχτώσει όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να αλλάξουμε, διαπιστώνοντας λίγο καλύτερα τα της περιοχής. Δε μπορώ να πω ότι ένιωθες κάποιο κίνδυνο, έπρεπε όμως να έχεις το νου σου.
Γύρω μας βλέπαμε αρκετούς ακόμη ντόπιους και τουρίστες που έκαναν τη βόλτα τους και μόνο κάποιους λίγους άστεγους κι εξαρτημένους από ουσίες ως επί το πλείστον ανθρώπους που μπορούσαν να γίνουν ενοχλητικοί, όπως ένας που μας πλησίασε την ώρα που τρώγαμε σ’ ένα από τα φαστφουντάδικα της περιοχής.
Το διπλανό στο κατάλυμα μας «Tiger's Milk» ήταν ένα από τα διάσημα στέκια της περιοχής για φαγητό και ποτό, με ωραίο χώρο και πληθώρα βαρελιών μπροστά στο μπαρ του, κατάλληλα για το κλείσιμο της απαιτητικής μας πρώτης μέρας:
Κλείσιμο είπα;
Σχεδόν, μιας και ο τελευταίος όροφος του ξενοδοχείου και το φιλόξενο μπαράκι του μας έδωσαν την ευκαιρία για άλλο ένα, παρακολουθώντας παράλληλα την παράσταση ενός κωμικού που έδινε ρέστα με το πολύ ωραίο του χιούμορ, σε μια χώρα που έχοντας τέτοιες ιδιαιτερότητες η σάτιρα πρέπει να είναι πολύπλευρη κι έξυπνη όπως καλή ώρα η δική του, που δε στερούνταν σκληρών αστείων:
Ο μπάρμαν δεν έχασε την ευκαιρία να μας δείξει κι ένα από τα τροχόσπιτα που υπάρχουν στην οροφή και διατίθενται προς ενοικίαση και μας έψησαν αμέσως, που αν το γνωρίζαμε νωρίτερα ενδεχομένως να είχαμε κλείσει τη διαμονή μας σ' ένα τέτοιο:
- Μπορούμε να κάνουμε αλλαγή αύριο αν το θέλετε, να μείνετε στο μεγάλο
- Θα δούμε, προς το παρόν για αύριο έχουμε άλλα, μακρόπνοα σχέδια…
Γι’ άλλη μια φορά δε συνειδητοποίησα πως πέρασε ο χρόνος με ένα τόσο φορτωμένο και γεμάτο Αύγουστο, παραδόξως μακριά από θάλασσες κι Ελληνικά νησιά.
Πότε γύρισα από Βαρσοβία, για πότε πήγα Βαλτική, πως έφτασε ο καιρός να βρίσκομαι στο Βενιζέλος κρατώντας το πολυπόθητο χαρτάκι της Ethiopian, ούτε που κατάλαβα!
Μετά από αρκετές στιγμές (και βότκες) χαλάρωσης στο σαλόνι υποδοχής της Aegean η πεντάωρη πτήση μέχρι το αεροδρόμιο ADD της Αιθιοπικής πρωτεύουσας κύλησε πανεύκολα στην άδεια τριάδα θέσεων του μικρού αεροσκάφους, χαρίζοντας μου στο τέλος και μια μαγική ανατολή πάνω από την Αφρικανική ήπειρο:
Όσο για το εκεί Lounge; Δε μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από αυτά που είδα και δοκίμασα, παρόλο που ως θέση άξιζε με τη θέα προς την πόλη από την μπροστινή τζαμαρία του. Όπως και να ‘χει βοήθησε κι αυτό για να περάσει εύκολα ο χρόνος ως την επόμενη πτήση:
Το αεροδρόμιο έδινε μια έκδηλη εντύπωση ανοργανωσιάς, κάτι που κατάλαβα εύκολα ακόμη κι εγώ πέρα από το Νίκο που έχει την εμπειρία, εισάγοντας μας κατευθείαν στα νέα δεδομένα της Αφρικής. Ευτυχώς όμως δεν υπήρξε η παραμικρή καθυστέρηση στην αναχώρηση μας:
Ήταν άλλη μια πολύ ωραία κι άνετη πτήση μιας και το «φυσιολογικότερο» πλέον για τέτοια ταξίδια αεροσκάφος δε γέμισε ούτε αυτό για καλή μας τύχη:
Αποφάσισα να μείνω στη θέση δίπλα στο παράθυρο χαζεύοντας συχνά την απέραντη έκταση της αχανούς αυτής ηπείρου, καθώς και τις χώρες των μεγάλων λιμνών (όπως η Turkana για παράδειγμα) που εμφανίζονταν διαδοχικά στα μάτια μου:
Μεταξύ παρατήρησης εικόνων όπως αυτές, ελάχιστου ύπνου και αμπελοφιλοσοφίας το εξάωρο κύλησε εξίσου γρήγορα, κάτι που κατάλαβα όταν είδα τα κύματα του Ατλαντικού να χτυπούν αλύπητα τις δυτικές ακτές, όχι πολύ μακριά από το σημείο που συναντιούνται οι δύο ωκεανοί:
Βέβαια αν κάτι μου έκανε (κακή) εντύπωση πέρα από την αχανή έκταση του Κέιπ Τάουν ήταν άλλο, ήταν η πρώτη θλιβερή εικόνα από την πόλη με τα λεγόμενα Township και τους «οικισμούς των καταπατητών» όπως λέγονται, απομεινάρια της εποχής του Απαρτχάιντ που μας καλωσόριζαν με τον πιο σκληρό τρόπο στη χώρα:
Χαμογελαστές και τραγουδιστές (Ooooo, Holidays, Holidays!) οι υπάλληλοι στο γραφείο ελέγχου των διαβατηρίων μας έβαλαν άμεσα τη σφραγίδα εισόδου όπως αναμενόταν, βγαίνοντας κατόπιν στο χώρο των αφίξεων, όπου σε μια κίνηση επιθετικής πώλησης οι υπάλληλοι γνωστής κόκκινης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας μας τσίμπησαν δίχως κόπο για την αγορά κάρτας SIM κόστους 15$, που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμασταν.
Ο οδηγός του transfer που είχαμε κλείσει (δωρεάν μέσω της κράτησης του Booking) ήταν κι αυτός στην ώρα του, έτσι μέσω του αυτοκινητόδρομου που σας περιγράφω στον πρόλογο αφιχθήκαμε στο ξενοδοχείο μόλις σε 15 λεπτά, σε μια αρκετά ωραία από τη μέση και μετά διαδρομή:
Εντάξει, σας είδαμε, μας είδατε, ωραίο το δωμάτιο, καλό το ξενοδοχείο και το εστιατόριο του, ακόμη ωραιότερο το μπαρ στην ταράτσα, βάλτε τώρα μια παγωμένη ντόπια να πιούμε για να πούμε το καλώς σας βρήκαμε:
Παρ’ όλη την ταλαιπωρία, κούραση δεν υπήρχε ακόμα ούτε κατά διάννοια, έτσι με τον σχετικό ενθουσιασμό αλλά και επιφύλαξη ως προς το άγνωστο ξεχυθήκαμε στους δρόμους ξεκινώντας από τον «δικό μας» πολυσύχναστο Long Street:
Χωρίς να μπερδευτούμε καθόλου προχωρώντας μόνο λίγα μέτρα, φτάσαμε και στη διάσημη και πολυσύχναστη αγορά «Greenmarket» ,ένα σημείο με πολλούς πάγκους προερχόμενους απ’ όλες τις μεριές της Αφρικής με χειροτεχνήματα, σουβενίρ, ρούχα κτλ. που πρεσβεύει αρκετά την κουλτούρα της περιοχής:
Η αγορά περιστοιχίζεται φυσικά από καταστήματα εστίασης αλλά και σημαντικότερα όμως κτήρια όπως αυτό της Μητροπολιτικής Μεθοδιστικής Εκκλησίας, κατασκευής 1876:
Κάναμε τη βόλτα μας όλο και με περισσότερη άνεση στο ιστορικό κέντρο της πόλης, περνώντας από το κτήριο της «Standard Bank» ,στρίβοντας έως και τους γνωστό πάρκο «Company’s Gardens» που αφήσαμε προς το παρόν κατά μέρος:
Θέλαμε να είμαστε σχετικά κοντά στο κατάλυμα, παίρνοντας έτσι την Long Street από την αρχή της παρατηρώντας ανθρώπους και καταστήματα κυρίως αναμνηστικών, όπως και τα άπειρα κομμωτήρια που βρισκόταν για κάποιο λόγο προς τα ‘κει:
Δε θέλει και πολύ μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος ότι στο σημείο συγκεντρώνεται ένα μεγάλο κομμάτι της βραδινής ζωής του κέντρου, γεγονός το οποίο τιμήσαμε με μερικές μπυρίτσες σ’ ένα μπαρ που βρέθηκε μπροστά μας παρόλο που ακόμα ήταν απόγευμα:
Καταλήγοντας πλέον ότι θα το παίρναμε σερί για όσο αντέχαμε, ανεβήκαμε στον παραδιπλανό Bree Street, ένα σημείο με επίσης αρκετά μπαράκια κι εστιατόρια, ανακαλύπτοντας το πολύ ωραίο «The Tiki Tomb» που θα συνεχίζαμε τα έτσι μας, καταλαβαίνοντας αμέσως πως το συγκεκριμένο μπαρ απευθυνόταν κατά κύριο λόγο σε λευκούς και γενικότερα σε κάπως περισσότερο φραγκάτους:
Είχε νυχτώσει όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να αλλάξουμε, διαπιστώνοντας λίγο καλύτερα τα της περιοχής. Δε μπορώ να πω ότι ένιωθες κάποιο κίνδυνο, έπρεπε όμως να έχεις το νου σου.
Γύρω μας βλέπαμε αρκετούς ακόμη ντόπιους και τουρίστες που έκαναν τη βόλτα τους και μόνο κάποιους λίγους άστεγους κι εξαρτημένους από ουσίες ως επί το πλείστον ανθρώπους που μπορούσαν να γίνουν ενοχλητικοί, όπως ένας που μας πλησίασε την ώρα που τρώγαμε σ’ ένα από τα φαστφουντάδικα της περιοχής.
Το διπλανό στο κατάλυμα μας «Tiger's Milk» ήταν ένα από τα διάσημα στέκια της περιοχής για φαγητό και ποτό, με ωραίο χώρο και πληθώρα βαρελιών μπροστά στο μπαρ του, κατάλληλα για το κλείσιμο της απαιτητικής μας πρώτης μέρας:
Κλείσιμο είπα;
Σχεδόν, μιας και ο τελευταίος όροφος του ξενοδοχείου και το φιλόξενο μπαράκι του μας έδωσαν την ευκαιρία για άλλο ένα, παρακολουθώντας παράλληλα την παράσταση ενός κωμικού που έδινε ρέστα με το πολύ ωραίο του χιούμορ, σε μια χώρα που έχοντας τέτοιες ιδιαιτερότητες η σάτιρα πρέπει να είναι πολύπλευρη κι έξυπνη όπως καλή ώρα η δική του, που δε στερούνταν σκληρών αστείων:
Ο μπάρμαν δεν έχασε την ευκαιρία να μας δείξει κι ένα από τα τροχόσπιτα που υπάρχουν στην οροφή και διατίθενται προς ενοικίαση και μας έψησαν αμέσως, που αν το γνωρίζαμε νωρίτερα ενδεχομένως να είχαμε κλείσει τη διαμονή μας σ' ένα τέτοιο:
- Μπορούμε να κάνουμε αλλαγή αύριο αν το θέλετε, να μείνετε στο μεγάλο
- Θα δούμε, προς το παρόν για αύριο έχουμε άλλα, μακρόπνοα σχέδια…
Last edited by a moderator:
