psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
Εκεί που πάτε είναι τα πιο ωραία μέρη της Αφρικής μας είχε πει ο συνομιλητής μας στο μπαρ του Κέιπ Τάουν την τελευταία νύχτα, κάτι που έχοντας ελάχιστη εμπειρία στην ήπειρο δε μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, γεγονός όμως ήταν πως αυτή εδώ η εκδρομή είχε δώσει εκπληκτικές εικόνες ως εκείνη τη στιγμή, με κάποιες εκ των οποίων να ακολουθούν στη συνέχεια.
Αρχικά γυρίσαμε στο Hostel να κρεμάσουμε τα μαγιό και ν’ αλλάξουμε. Αυτό ήταν το περίφημο δωμάτιο μας (κρίμα που δεν έβγαλα και μέσα φωτογραφίες), πάνω ακριβώς από το χώρο με τα αντίσκηνα που ήταν προς διάθεση για όποιον επιθυμούσε:
Εν μέσω αφόρητης ήδη ζέστης κι έχοντας χρόνο στη διάθεση μας κατεβήκαμε προς την πόλη, με απώτερο σκοπό και τα ψώνια σε κάποιο από τα καταστήματα της αγοράς, αφού πρώτα ήπιαμε και μία κρύα για να συνεχίσει σωστά η μέρα:
Πολύ σύντομα όμως απογοητευτήκαμε από την τάξη μεγέθους των τιμών που δε ξέρω σε ποιον απευθύνονται πάντως ήταν πολύ εκτός των προσδοκιών μας, τύπου 30-35$ ένα μπλουζάκι ή 5$ ένα μαγνητάκι, θυμίζοντας περισσότερο Αμερική και όχι Αφρική. Ας πάμε να πιούμε μια παγωμένη φίλε εδώ στο GOAT Restaurant που ‘χει και ωραία αυλή να το φιλοσοφήσουμε και βλέπουμε:
Επιστρέψαμε τελικά στην αγορά λίγο μετά κάνοντας ελάχιστα ψώνια για τους λόγους που εξήγησα, κυρίως αναμνηστικά, σ’ ένα μαγαζάκι που μας έβγαλε κάτι καλύτερο κάνοντας κι ένα μικρό ψαλίδι στην τιμή, συνεχίζοντας την εξερεύνηση μας:
Αφού περάσαμε απ’ το κάτι σαν εμπορικό της περιοχής, καταλήξαμε στο γνωστό μεγάλο σούπερ μάρκετ που είχαμε επισκεφτεί και την πρώτη ημέρα για να πάρουμε κανένα νερό, κάτι ελαφρύ να τσιμπήσουμε και κανένα αναψυκτικό, να πιούμε το κατιτίς μας όσο περιμέναμε για τη συνέχεια του προγράμματος μας:
Εντάξει, μια μπυρίτσα παραπάνω στον πεζόδρομο με τον Αφρικανικό τρόπο δε πείραξε ποτέ κανέναν, πταίσμα ήταν και χωρούσε στο πρόγραμμα:
Ακριβώς στις 14:00 το μεσημέρι το όχημα που θα μας παραλάμβανε ήταν στη θέση του, έξω από την πόρτα του hostel, ακολουθώντας την ολιγόλεπτη διαδρομή ως το χώρο στάθμευσης, γεμάτο από μικρά υπαίθρια μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης:
*Ίσως να μην υπήρχε λόγος για ξενάγηση στη συγκεκριμένη δραστηριότητα μέσω GetYourGuide κόστους 20€ κατ’ άτομο, όμως το θεωρήσαμε καλό λόγω διαχείρισης χρόνου, μεταφοράς, αλλά κι επειδή θα μαθαίναμε και δυο πράγματα παραπάνω. Μπορείτε κάλλιστα να το αποφύγετε γιατί η τιμή που ακολουθεί, είναι αλμυρή…
Παρέα λοιπόν με την ξεναγό εκδώσαμε και τα εισιτήρια για την πρόσβαση στο πάρκο «Rainforest» όπως ήταν και η επίσημη ονομασία του, με τσιμπημένο σίγουρα κόστος των 50$ για τον καθένα που όμως δε γίνεται να το αποφύγεις μιας και μιλάμε για το κορυφαίο αξιοθέατο της περιοχής. Ακούσαμε με προσοχή τα διαδικαστικά βλέποντας και το χάρτη με την έντονη γεωλογική μορφολογία, κι αφού επιλέξαμε την καλύτερη διαδρομή ξεκινήσαμε να προχωράμε στο ειδικά διαμορφωμένο δρομάκι, με τη ζέστη να δυσχεραίνει ασφαλώς το έργο μας:
Περπατήσαμε για ώρα παράλληλα με το ρήγμα μέχρι να φτάσουμε εκεί που είχαμε ορίσει. Ακόμα κι αν έχεις υπόψιν σου τι πρόκειται να δεις, όσο πλησιάζεις στο μεγαλείο αυτό της φύσης μόνο ασυγκίνητος δε μπορείς να μείνεις, πόσο μάλλον όταν φτάνεις δίπλα του, ξεκινώντας ανάποδα όπως εμείς από το τελευταίο σημείο θέασης με σκοπό να γυρίσουμε προς τα πίσω στην αφετηρία:
Βλέπετε το τερματικό σημείο ήταν εκεί που ο ποταμός έκανε κάτι σαν «στροφή» λόγω της μορφολογίας του εδάφους όπως μάθαμε, ακριβώς απέναντι από την εντυπωσιακή γέφυρα συνοριακής διέλευσης με τη Ζάμπια που σας περιγράφω από άλλη σκοπιά στο προηγούμενο κεφάλαιο:
Ήταν μια έξυπνη τακτική, με το συναίσθημα να γίνεται όλο και πιο έντονο όσο κινούμασταν πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τους καταρράκτες να πληθαίνουν και τη ροή όλο και να μεγαλώνει παρόλο που βρισκόμασταν στην ξηρή περίοδο:
Μικρά ουράνια τόξα ξεπετάγονταν παντού λόγω των σταγονιδίων, σε μια εικόνα που τολμώ να πω είχαμε συνηθίσει κιόλας τη μέρα εκείνη:
Ήταν η στιγμή που έμαθα ότι βρισκόμασταν ακριβώς απέναντι από την «πισίνα του διαβόλου» και τότε μόνο αντιλήφθηκα πολύ καλύτερα το πρωινό μας εγχείρημα, που από την αντίθετη αυτή πλευρά αυτή φαντάζει εξωφρενικό:
(Ας γίνω πιο συγκεκριμένος)
Δε θα παραλείπαμε βεβαίως να βγούμε και μια αναμνηστική φωτογραφία με το φόντο αυτό μέχρι που μια κοπέλα σταμάτησε το βήμα μου…
Και κάπως έτσι έγινε μια ακόμα πολύ ωραία ταξιδιωτική γνωριμία με χρώμα Ελλάδας, στη μέση του πουθενά, σ’ ένα εθνικό πάρκο καταρρακτών και την άλλη άκρη της γης, στη Ζιμπάμπουε. Φοβερά πράγματα κι από τα ωραία της εκδρομής, με τη συνταξιδιώτισσα να διαβάζει φυσικά Travelstories (όλοι διαβάζουν κι ας μη το παραδέχονται) κι ελπίζω διαβάζοντας αυτήν εδώ την ιστορία να ξεδιπλωθεί αναλόγως!
Έχοντας πάρει μια καλή δόση δροσιάς κι αφήνοντας πίσω μας με μια χαρακτηριστική εικόνα του «Mosi-oa-Tunya» η «Καπνός που βροντά» όπως λέγεται στη γλώσσα των ντόπιων και καταλαβαίναμε απόλυτα και τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της φράσης, προχωρήσαμε προς τα ενδότερα του πάρκου:
Βλέπετε μπορεί το κύριο γνώρισμα του Rainforest να είναι σίγουρα οι καταρράκτες, δε πάνε πίσω όμως οι άλλες ομορφιές όπως η καταπληκτική Αφρικανική έντονη βλάστηση με τα θεόρατα δέντρα που συναντήσαμε και μας δρόσισαν εξίσου, αλλά και τα ζωάκια που βλέπει βέβαια κανείς αρκετά πιο σπάνια:
Ήταν ώρα για ακόμα ένα εντυπωσιακό σημείο θέασης (3-4 είναι τα πολύ δυνατά) που είχε να μας δώσει ανεπανάληπτη θέα προς τους καταρράκτες, ένα ουράνιο τόξο, πολύ περισσότερο «καπνό» από τον γεμάτο υγρασία αέρα και δυνατό βεβαίως βουητό:
Λίγο πιο κάτω βρεθήκαμε ακριβώς απέναντι από ένα εκ των νησιών του Ζαμβέζη, που είναι και αυτό στο μεγαλύτερο του μέρος (άνω του 50%) ορατό λόγω της ξηρής περιόδου και της μειωμένης ροής. Δηλαδή πως είναι αυτό το πάρκο με αυξημένη ροή;
Χαρακτηριστική αναφορά πρέπει να γίνει και στο άγαλμα του Σκωτσέζου ιεραπόστολου, γιατρού & εξερευνητή David Livingstone, ενός από τους πρώτους Ευρωπαίους που εξερεύνησαν μεγάλα τμήματα της υποσαχάριας Αφρικής, δέθηκαν, αγάπησαν κι αγαπήθηκαν σημαντικά σε αυτές εδώ τις χώρες, παρόλο που πριν ενημερωθώ από την ξεναγό, είχα διαφορετική εντύπωση. Ο Livingstone συνδύασε το ιεραποστολικό έργο του με γεωγραφική εξερεύνηση, με στόχο να φέρει «Χριστιανισμό, εμπόριο και πολιτισμό» στην ήπειρο, μια ήπειρο που μετά το θάνατο του φιλοξενεί τη θαμμένη καρδιά του (το σώμα του γύρισε για ταφή στο ΗΒ), καθώς όπως ο ίδιος έλεγε αυτή ανήκει για πάντα στη γη της Αφρικής:
Μαζί με μερικές ακόμη τελευταίες εικόνες από ένα σημείο θέασης που έπρεπε να κατέβεις λίγα σκαλοπάτια αλλά και κάποιες επιπλέον στιγμές δροσιάς, αποχωρήσαμε προς την έξοδο κρατώντας για πάντα μαζί μας αυτή την ανεπανάληπτη εικόνα:
Εκεί συναντήσαμε κι ένα χώρο φύλαξης οστών από ζώα της περιοχής όπως ρινόκεροι, καμηλοπαρδάλεις κ.α.
Βγήκαμε από το πάρκο με την αίσθηση ότι η εκδρομή μετράει πλέον ώρες…
Εκεί που πάτε είναι τα πιο ωραία μέρη της Αφρικής μας είχε πει ο συνομιλητής μας στο μπαρ του Κέιπ Τάουν την τελευταία νύχτα, κάτι που έχοντας ελάχιστη εμπειρία στην ήπειρο δε μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, γεγονός όμως ήταν πως αυτή εδώ η εκδρομή είχε δώσει εκπληκτικές εικόνες ως εκείνη τη στιγμή, με κάποιες εκ των οποίων να ακολουθούν στη συνέχεια.
Αρχικά γυρίσαμε στο Hostel να κρεμάσουμε τα μαγιό και ν’ αλλάξουμε. Αυτό ήταν το περίφημο δωμάτιο μας (κρίμα που δεν έβγαλα και μέσα φωτογραφίες), πάνω ακριβώς από το χώρο με τα αντίσκηνα που ήταν προς διάθεση για όποιον επιθυμούσε:
Εν μέσω αφόρητης ήδη ζέστης κι έχοντας χρόνο στη διάθεση μας κατεβήκαμε προς την πόλη, με απώτερο σκοπό και τα ψώνια σε κάποιο από τα καταστήματα της αγοράς, αφού πρώτα ήπιαμε και μία κρύα για να συνεχίσει σωστά η μέρα:
Πολύ σύντομα όμως απογοητευτήκαμε από την τάξη μεγέθους των τιμών που δε ξέρω σε ποιον απευθύνονται πάντως ήταν πολύ εκτός των προσδοκιών μας, τύπου 30-35$ ένα μπλουζάκι ή 5$ ένα μαγνητάκι, θυμίζοντας περισσότερο Αμερική και όχι Αφρική. Ας πάμε να πιούμε μια παγωμένη φίλε εδώ στο GOAT Restaurant που ‘χει και ωραία αυλή να το φιλοσοφήσουμε και βλέπουμε:
Επιστρέψαμε τελικά στην αγορά λίγο μετά κάνοντας ελάχιστα ψώνια για τους λόγους που εξήγησα, κυρίως αναμνηστικά, σ’ ένα μαγαζάκι που μας έβγαλε κάτι καλύτερο κάνοντας κι ένα μικρό ψαλίδι στην τιμή, συνεχίζοντας την εξερεύνηση μας:
Αφού περάσαμε απ’ το κάτι σαν εμπορικό της περιοχής, καταλήξαμε στο γνωστό μεγάλο σούπερ μάρκετ που είχαμε επισκεφτεί και την πρώτη ημέρα για να πάρουμε κανένα νερό, κάτι ελαφρύ να τσιμπήσουμε και κανένα αναψυκτικό, να πιούμε το κατιτίς μας όσο περιμέναμε για τη συνέχεια του προγράμματος μας:
Εντάξει, μια μπυρίτσα παραπάνω στον πεζόδρομο με τον Αφρικανικό τρόπο δε πείραξε ποτέ κανέναν, πταίσμα ήταν και χωρούσε στο πρόγραμμα:
Ακριβώς στις 14:00 το μεσημέρι το όχημα που θα μας παραλάμβανε ήταν στη θέση του, έξω από την πόρτα του hostel, ακολουθώντας την ολιγόλεπτη διαδρομή ως το χώρο στάθμευσης, γεμάτο από μικρά υπαίθρια μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης:
*Ίσως να μην υπήρχε λόγος για ξενάγηση στη συγκεκριμένη δραστηριότητα μέσω GetYourGuide κόστους 20€ κατ’ άτομο, όμως το θεωρήσαμε καλό λόγω διαχείρισης χρόνου, μεταφοράς, αλλά κι επειδή θα μαθαίναμε και δυο πράγματα παραπάνω. Μπορείτε κάλλιστα να το αποφύγετε γιατί η τιμή που ακολουθεί, είναι αλμυρή…
Παρέα λοιπόν με την ξεναγό εκδώσαμε και τα εισιτήρια για την πρόσβαση στο πάρκο «Rainforest» όπως ήταν και η επίσημη ονομασία του, με τσιμπημένο σίγουρα κόστος των 50$ για τον καθένα που όμως δε γίνεται να το αποφύγεις μιας και μιλάμε για το κορυφαίο αξιοθέατο της περιοχής. Ακούσαμε με προσοχή τα διαδικαστικά βλέποντας και το χάρτη με την έντονη γεωλογική μορφολογία, κι αφού επιλέξαμε την καλύτερη διαδρομή ξεκινήσαμε να προχωράμε στο ειδικά διαμορφωμένο δρομάκι, με τη ζέστη να δυσχεραίνει ασφαλώς το έργο μας:
Περπατήσαμε για ώρα παράλληλα με το ρήγμα μέχρι να φτάσουμε εκεί που είχαμε ορίσει. Ακόμα κι αν έχεις υπόψιν σου τι πρόκειται να δεις, όσο πλησιάζεις στο μεγαλείο αυτό της φύσης μόνο ασυγκίνητος δε μπορείς να μείνεις, πόσο μάλλον όταν φτάνεις δίπλα του, ξεκινώντας ανάποδα όπως εμείς από το τελευταίο σημείο θέασης με σκοπό να γυρίσουμε προς τα πίσω στην αφετηρία:
Βλέπετε το τερματικό σημείο ήταν εκεί που ο ποταμός έκανε κάτι σαν «στροφή» λόγω της μορφολογίας του εδάφους όπως μάθαμε, ακριβώς απέναντι από την εντυπωσιακή γέφυρα συνοριακής διέλευσης με τη Ζάμπια που σας περιγράφω από άλλη σκοπιά στο προηγούμενο κεφάλαιο:
Ήταν μια έξυπνη τακτική, με το συναίσθημα να γίνεται όλο και πιο έντονο όσο κινούμασταν πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τους καταρράκτες να πληθαίνουν και τη ροή όλο και να μεγαλώνει παρόλο που βρισκόμασταν στην ξηρή περίοδο:
Μικρά ουράνια τόξα ξεπετάγονταν παντού λόγω των σταγονιδίων, σε μια εικόνα που τολμώ να πω είχαμε συνηθίσει κιόλας τη μέρα εκείνη:
Ήταν η στιγμή που έμαθα ότι βρισκόμασταν ακριβώς απέναντι από την «πισίνα του διαβόλου» και τότε μόνο αντιλήφθηκα πολύ καλύτερα το πρωινό μας εγχείρημα, που από την αντίθετη αυτή πλευρά αυτή φαντάζει εξωφρενικό:
(Ας γίνω πιο συγκεκριμένος)
Δε θα παραλείπαμε βεβαίως να βγούμε και μια αναμνηστική φωτογραφία με το φόντο αυτό μέχρι που μια κοπέλα σταμάτησε το βήμα μου…
- Έλληνας δεν είσαι;
- Ναι, προφανώς κι εσύ , με άκουσες να βρίζω και το κατάλαβες;
- Όχι, κάτι μου έλεγες φυσιογνωμικά, εσύ δεν είσαι αυτός με τα νησιά;
- Μου κάνεις πλάκα τώρα!
- Όχι, διάβασα τη συνέντευξη σου πρόσφατα και σε θυμόμουν.
Και κάπως έτσι έγινε μια ακόμα πολύ ωραία ταξιδιωτική γνωριμία με χρώμα Ελλάδας, στη μέση του πουθενά, σ’ ένα εθνικό πάρκο καταρρακτών και την άλλη άκρη της γης, στη Ζιμπάμπουε. Φοβερά πράγματα κι από τα ωραία της εκδρομής, με τη συνταξιδιώτισσα να διαβάζει φυσικά Travelstories (όλοι διαβάζουν κι ας μη το παραδέχονται) κι ελπίζω διαβάζοντας αυτήν εδώ την ιστορία να ξεδιπλωθεί αναλόγως!
Έχοντας πάρει μια καλή δόση δροσιάς κι αφήνοντας πίσω μας με μια χαρακτηριστική εικόνα του «Mosi-oa-Tunya» η «Καπνός που βροντά» όπως λέγεται στη γλώσσα των ντόπιων και καταλαβαίναμε απόλυτα και τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της φράσης, προχωρήσαμε προς τα ενδότερα του πάρκου:
Βλέπετε μπορεί το κύριο γνώρισμα του Rainforest να είναι σίγουρα οι καταρράκτες, δε πάνε πίσω όμως οι άλλες ομορφιές όπως η καταπληκτική Αφρικανική έντονη βλάστηση με τα θεόρατα δέντρα που συναντήσαμε και μας δρόσισαν εξίσου, αλλά και τα ζωάκια που βλέπει βέβαια κανείς αρκετά πιο σπάνια:
Ήταν ώρα για ακόμα ένα εντυπωσιακό σημείο θέασης (3-4 είναι τα πολύ δυνατά) που είχε να μας δώσει ανεπανάληπτη θέα προς τους καταρράκτες, ένα ουράνιο τόξο, πολύ περισσότερο «καπνό» από τον γεμάτο υγρασία αέρα και δυνατό βεβαίως βουητό:
Λίγο πιο κάτω βρεθήκαμε ακριβώς απέναντι από ένα εκ των νησιών του Ζαμβέζη, που είναι και αυτό στο μεγαλύτερο του μέρος (άνω του 50%) ορατό λόγω της ξηρής περιόδου και της μειωμένης ροής. Δηλαδή πως είναι αυτό το πάρκο με αυξημένη ροή;
Χαρακτηριστική αναφορά πρέπει να γίνει και στο άγαλμα του Σκωτσέζου ιεραπόστολου, γιατρού & εξερευνητή David Livingstone, ενός από τους πρώτους Ευρωπαίους που εξερεύνησαν μεγάλα τμήματα της υποσαχάριας Αφρικής, δέθηκαν, αγάπησαν κι αγαπήθηκαν σημαντικά σε αυτές εδώ τις χώρες, παρόλο που πριν ενημερωθώ από την ξεναγό, είχα διαφορετική εντύπωση. Ο Livingstone συνδύασε το ιεραποστολικό έργο του με γεωγραφική εξερεύνηση, με στόχο να φέρει «Χριστιανισμό, εμπόριο και πολιτισμό» στην ήπειρο, μια ήπειρο που μετά το θάνατο του φιλοξενεί τη θαμμένη καρδιά του (το σώμα του γύρισε για ταφή στο ΗΒ), καθώς όπως ο ίδιος έλεγε αυτή ανήκει για πάντα στη γη της Αφρικής:
Μαζί με μερικές ακόμη τελευταίες εικόνες από ένα σημείο θέασης που έπρεπε να κατέβεις λίγα σκαλοπάτια αλλά και κάποιες επιπλέον στιγμές δροσιάς, αποχωρήσαμε προς την έξοδο κρατώντας για πάντα μαζί μας αυτή την ανεπανάληπτη εικόνα:
Εκεί συναντήσαμε κι ένα χώρο φύλαξης οστών από ζώα της περιοχής όπως ρινόκεροι, καμηλοπαρδάλεις κ.α.
Βγήκαμε από το πάρκο με την αίσθηση ότι η εκδρομή μετράει πλέον ώρες…
Last edited by a moderator:
