psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Botswana, από νερού και ξηράς
Η ταμπέλα μου υπενθύμισε απλά πως βρισκόμασταν σ’ ένα σπάνιο μέρος, ένα τετραεθνές σημείο όπου τέσσερα Αφρικανικά κράτη μοιράζονται την μπερδεμένη έκταση του πάρκου μεταξύ των ποταμών:
Ορίστε και μερικές εικόνες που φέρνουν ακόμη περισσότερο σε όσα έχουμε στο μυαλό μας για τη συγκεκριμένη ήπειρο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια ή σε όσα περίμενα κάποια στιγμή να συναντήσω:
Πολλά πρόχειρα παραπήγματα που λειτουργούσαν ως καταστήματα με ότι μπορεί κανείς να φανταστεί (κατά κύριο λόγο υφάσματα και ρούχα) που δε σας κρύβω πως ήθελα πολύ να έχω περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσω καλύτερα περπατώντας:
Γεγονός είναι πως η πόλη του «Kasane» αποτελεί κι αυτή τουριστικό προορισμό καθαρά και μόνο λόγω της θέσης της δίπλα στην είσοδο του πάρκου, γεγονός αναπόφευκτο, κάτι που φανερώνει και η πληθώρα μεγαλοξενοδοχείων όπως αυτό που κατευθυνόμασταν:
Έτσι αφού διανύσαμε τη σύντομη διαδρομή και περάσαμε το υπαίθριο πλυντήριο των οχημάτων σαφάρι, κάναμε αριστερά βγαίνοντας από την πόλη κινούμενοι πάντα στα ίδια πλαίσια:
Ήταν ώρα για το προκαθορισμένο διάλειμμα φαγητού όπως έλεγε το πρόγραμμα, κάτι που έγινε στον πλουσιοπάροχο μπουφέ του «Cresta Mowana Safari Resort and Spa» ,παράλληλα όμως ώρα να συνδεθούμε και με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω WiFi μιας και η κάρτα δεδομένων που είχαμε αγοράσει στη Ζιμπάμπουε, δεν είχε σύνδεση στην πλευρά της Μποτσουάνα:
Κρύος ιδρώτας με έλουσε αμέσως παρά την υπερβολική ζέστη του μεσημεριού, μιας και τα πρώτα μηνύματα που ήρθαν ήταν από την Eurobank κι αφορούσαν το άδειασμα του λογαριασμού μισθοδοσίας μου, σε μια κίνηση από την κάρτα που είχα αφήσει στο hostel...
Νίκο, πιθανώς μας έκλεψαν δε ξέρω, βλέπω πληρωμή από την κάρτα που βρίσκεται στην τσάντα μου, όμως σε νόμισμα Ν. Αφρικής κάτι που δεν έχει λογική, αποκρίθηκα ως μια πρώτη σκέψη, όχι όμως πως μπορούσα να κάνω και τίποτα 85 χιλιόμετρα μακριά, πέρα από το να την ακυρώσω ηλεκτρονικά αν και το κακό είχε συμβεί. Μάζεψα ως όφειλα τα κομμάτια μου, έφαγα γιατί πεινούσα διαολεμένα και το άφησα υποχρεωτικά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, μιας κι έπρεπε να ζήσω τις υπόλοιπες στιγμές μιας μέρας που θα θυμάμαι για μια ζωή, κατεβαίνοντας τη σκάλα προς τη μεγάλη βάρκα:
Βλέπετε η συνέχεια του προγράμματος μας είχε για -άλλη μια φορά εντός ενός 24ώρου- περιήγηση με πλωτά μέσα, σε διαφορετικό όμως ποταμό καθώς ο «Chobe» ήταν αυτός που έρεε στην περιοχή, αρκετά μεγάλος κι αυτός όπως ο γείτονας του:
Όχι τίποτε άλλο, που θα ξανάβλεπα εγώ τέτοιες αυθεντικές εικόνες, μιας μέρας που μ’ έκανε να νιώσω σαν κομπάρσος σε ντοκιμαντέρ όπως αυτά που παρακολουθούμε συχνά για τη μαύρη Ήπειρο:
Ο ζωοδότης ποταμός Chobe λοιπόν, το φυσικό σύνορο μεταξύ δύο χωρών που μικρή σημασία είχε (κι έτσι πρέπει) για τους κατοίκους που ζουν στα νερά και τρέφονται από τα χωράφια και τα βοσκοτόπια του, καταλαβαίνοντας περισσότερο του λόγου το αληθές όταν είδαμε τη σημαία της Namibia στο πολύ ωραίο ξενοδοχείο για τουρίστες της απέναντι όχθης:
Βέβαια σκοπός της πλωτής αυτής περιήγησης πέρα από τις εκπληκτικές εικόνες της φύσης που μας χαρίζονταν απλόχερα, ήταν και η παρατήρηση ζώων, λόγος και για τον οποίο συχνά πυκνά πλησιάζαμε προς τις ακτές, καλή ώρα για τα ιγκουάνα ή τον σπουδαίο κροκόδειλο του Νείλου (επίσημη ονομασία επειδή συναντάται εκεί) που την ώρα εκείνη γέμιζε ηλιακή ενέργεια περιμένοντας κάποιο υποψήφιο θύμα. Μάθαμε μάλιστα ότι μέχρι τα 60 χρόνια της ζωής του μεγαλώνει ένα μέτρο κάθε δέκα έτη όπως μας πληροφόρησε ο ξεναγός και οδηγός της βάρκας, έτσι με αυτόν τον εύκολο σχετικά τρόπο μπορείς να προσδιορίσεις στο περίπου την ηλικία του. Εντυπωσιακό:
Η οικογένεια τον ελεφάντων κατέβηκε και για το απογευματινό της μπανάκι στο ποτάμι, σε μια αντίστροφη εικόνα απ’ αυτήν που είχαμε δει μερικές ώρες πριν, γεγονός που οδηγούσε όλο και περισσότερα πλοιάρια με τουρίστες πλησιέστερα στην ακτή:
Ναι ‘ναι καλά για τις μαγικές λήψεις που κατάφεραν να μου δώσουν:
Αλλά και για άλλη μια φωτογραφία με το ιστορικό μπλουζάκι, που έχει ήδη ταξιδέψει σε τέσσερις διαφορετικές -πλην Ευρώπης- ηπείρους:
Κάπως έτσι, παρατηρώντας και μερικά πετούμενα του βιότοπου με σπάνια ομορφιά ξεκινήσαμε δειλά να επιστρέφουμε προς τα πίσω στο πολυτελές ξενοδοχείο:
Πριν απ’ αυτό βέβαια έπρεπε να φωτογραφίσουμε όπως έκαναν όλοι και τα θεόρατα βουβάλια που λιαζόντουσαν αμέριμνα στην περιοχή, με αρκετές ακόμη βαρκάδες να βρίσκονται εν εξελίξει αυτή την ωραία απογευματινή ώρα:
Μία σπάνια εξ αυτών ήταν και η μεταφορά μέσω του ποταμού μιας νταλίκας (!), θέαμα που βλέποντας το στην αρχή από μακριά θεώρησα πως με γελούν τα μάτια μου, έλα όμως που ήταν αληθινό:
Πόσο Αφρικανικό ήταν όλο αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό!
Η ταμπέλα μου υπενθύμισε απλά πως βρισκόμασταν σ’ ένα σπάνιο μέρος, ένα τετραεθνές σημείο όπου τέσσερα Αφρικανικά κράτη μοιράζονται την μπερδεμένη έκταση του πάρκου μεταξύ των ποταμών:
Ορίστε και μερικές εικόνες που φέρνουν ακόμη περισσότερο σε όσα έχουμε στο μυαλό μας για τη συγκεκριμένη ήπειρο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια ή σε όσα περίμενα κάποια στιγμή να συναντήσω:
Πολλά πρόχειρα παραπήγματα που λειτουργούσαν ως καταστήματα με ότι μπορεί κανείς να φανταστεί (κατά κύριο λόγο υφάσματα και ρούχα) που δε σας κρύβω πως ήθελα πολύ να έχω περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσω καλύτερα περπατώντας:
Γεγονός είναι πως η πόλη του «Kasane» αποτελεί κι αυτή τουριστικό προορισμό καθαρά και μόνο λόγω της θέσης της δίπλα στην είσοδο του πάρκου, γεγονός αναπόφευκτο, κάτι που φανερώνει και η πληθώρα μεγαλοξενοδοχείων όπως αυτό που κατευθυνόμασταν:
Έτσι αφού διανύσαμε τη σύντομη διαδρομή και περάσαμε το υπαίθριο πλυντήριο των οχημάτων σαφάρι, κάναμε αριστερά βγαίνοντας από την πόλη κινούμενοι πάντα στα ίδια πλαίσια:
Ήταν ώρα για το προκαθορισμένο διάλειμμα φαγητού όπως έλεγε το πρόγραμμα, κάτι που έγινε στον πλουσιοπάροχο μπουφέ του «Cresta Mowana Safari Resort and Spa» ,παράλληλα όμως ώρα να συνδεθούμε και με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω WiFi μιας και η κάρτα δεδομένων που είχαμε αγοράσει στη Ζιμπάμπουε, δεν είχε σύνδεση στην πλευρά της Μποτσουάνα:
Κρύος ιδρώτας με έλουσε αμέσως παρά την υπερβολική ζέστη του μεσημεριού, μιας και τα πρώτα μηνύματα που ήρθαν ήταν από την Eurobank κι αφορούσαν το άδειασμα του λογαριασμού μισθοδοσίας μου, σε μια κίνηση από την κάρτα που είχα αφήσει στο hostel...
Νίκο, πιθανώς μας έκλεψαν δε ξέρω, βλέπω πληρωμή από την κάρτα που βρίσκεται στην τσάντα μου, όμως σε νόμισμα Ν. Αφρικής κάτι που δεν έχει λογική, αποκρίθηκα ως μια πρώτη σκέψη, όχι όμως πως μπορούσα να κάνω και τίποτα 85 χιλιόμετρα μακριά, πέρα από το να την ακυρώσω ηλεκτρονικά αν και το κακό είχε συμβεί. Μάζεψα ως όφειλα τα κομμάτια μου, έφαγα γιατί πεινούσα διαολεμένα και το άφησα υποχρεωτικά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, μιας κι έπρεπε να ζήσω τις υπόλοιπες στιγμές μιας μέρας που θα θυμάμαι για μια ζωή, κατεβαίνοντας τη σκάλα προς τη μεγάλη βάρκα:
Βλέπετε η συνέχεια του προγράμματος μας είχε για -άλλη μια φορά εντός ενός 24ώρου- περιήγηση με πλωτά μέσα, σε διαφορετικό όμως ποταμό καθώς ο «Chobe» ήταν αυτός που έρεε στην περιοχή, αρκετά μεγάλος κι αυτός όπως ο γείτονας του:
Όχι τίποτε άλλο, που θα ξανάβλεπα εγώ τέτοιες αυθεντικές εικόνες, μιας μέρας που μ’ έκανε να νιώσω σαν κομπάρσος σε ντοκιμαντέρ όπως αυτά που παρακολουθούμε συχνά για τη μαύρη Ήπειρο:
Ο ζωοδότης ποταμός Chobe λοιπόν, το φυσικό σύνορο μεταξύ δύο χωρών που μικρή σημασία είχε (κι έτσι πρέπει) για τους κατοίκους που ζουν στα νερά και τρέφονται από τα χωράφια και τα βοσκοτόπια του, καταλαβαίνοντας περισσότερο του λόγου το αληθές όταν είδαμε τη σημαία της Namibia στο πολύ ωραίο ξενοδοχείο για τουρίστες της απέναντι όχθης:
Βέβαια σκοπός της πλωτής αυτής περιήγησης πέρα από τις εκπληκτικές εικόνες της φύσης που μας χαρίζονταν απλόχερα, ήταν και η παρατήρηση ζώων, λόγος και για τον οποίο συχνά πυκνά πλησιάζαμε προς τις ακτές, καλή ώρα για τα ιγκουάνα ή τον σπουδαίο κροκόδειλο του Νείλου (επίσημη ονομασία επειδή συναντάται εκεί) που την ώρα εκείνη γέμιζε ηλιακή ενέργεια περιμένοντας κάποιο υποψήφιο θύμα. Μάθαμε μάλιστα ότι μέχρι τα 60 χρόνια της ζωής του μεγαλώνει ένα μέτρο κάθε δέκα έτη όπως μας πληροφόρησε ο ξεναγός και οδηγός της βάρκας, έτσι με αυτόν τον εύκολο σχετικά τρόπο μπορείς να προσδιορίσεις στο περίπου την ηλικία του. Εντυπωσιακό:
Η οικογένεια τον ελεφάντων κατέβηκε και για το απογευματινό της μπανάκι στο ποτάμι, σε μια αντίστροφη εικόνα απ’ αυτήν που είχαμε δει μερικές ώρες πριν, γεγονός που οδηγούσε όλο και περισσότερα πλοιάρια με τουρίστες πλησιέστερα στην ακτή:
Ναι ‘ναι καλά για τις μαγικές λήψεις που κατάφεραν να μου δώσουν:
Αλλά και για άλλη μια φωτογραφία με το ιστορικό μπλουζάκι, που έχει ήδη ταξιδέψει σε τέσσερις διαφορετικές -πλην Ευρώπης- ηπείρους:
Κάπως έτσι, παρατηρώντας και μερικά πετούμενα του βιότοπου με σπάνια ομορφιά ξεκινήσαμε δειλά να επιστρέφουμε προς τα πίσω στο πολυτελές ξενοδοχείο:
Πριν απ’ αυτό βέβαια έπρεπε να φωτογραφίσουμε όπως έκαναν όλοι και τα θεόρατα βουβάλια που λιαζόντουσαν αμέριμνα στην περιοχή, με αρκετές ακόμη βαρκάδες να βρίσκονται εν εξελίξει αυτή την ωραία απογευματινή ώρα:
Μία σπάνια εξ αυτών ήταν και η μεταφορά μέσω του ποταμού μιας νταλίκας (!), θέαμα που βλέποντας το στην αρχή από μακριά θεώρησα πως με γελούν τα μάτια μου, έλα όμως που ήταν αληθινό:
Πόσο Αφρικανικό ήταν όλο αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό!
Last edited by a moderator:
