psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.006
- Likes
- 64.858
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία
- Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα
- Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού
- Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
- Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town
- Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα
- Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία
- Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ
- Επιστροφή στην Addis Ababa
- Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη
- Σαφάρι στο πάρκο Chobe
- Botswana, από νερού και ξηράς
- Επιστροφή στη βάση μας
- Στην πισίνα του Διαβόλου
- Το θαύμα της Ζιμπάμπουε
- Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα
- Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα
Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο
Ίδιο κι απαράλλαχτο το σκηνικό στο δρόμο του κρασιού του Ακρωτηρίου βγαλμένο θα ‘λεγε κανείς απ’ τα πιο αξιοζήλευτα οινολογικά όνειρα, σε μια απ’ τις ομορφότερες διαδρομές της χώρας. Μια κοιλάδα που κάθε λίγο και λιγάκι συναντούσες μπροστά σου ένα μικρό ή και μεγαλύτερο κτήμα με κάποια αγροικία Ολλανδικών/Γαλλικών στοιχείων ως αποκύημα της αποικιοκρατίας, πυκνή βλάστηση, καταπράσινα λιβάδια και αμπελώνες στους πρόποδες του βουνού. Ένας επίγειος παράδεισος!
Η 40λεπτη πορεία μας διεκόπη προσωρινά για μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες στο άγαλμα του Νέλσον Μαντέλα έξω από το σωφρονιστικό κατάστημα «Drakenstein» που αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της πολυετούς φυλάκισης του:
Είχαμε ώρα να πιούμε το κατιτίς και μας είχε λείψει, μπαίνοντας στη μεγάλη αίθουσα όπου τα εκλεκτά κρασιά είχαν ήδη σερβιριστεί παρέα με τα γλυκάκια που συνόδευαν γευστικά το καθένα από αυτά, αλλά και την ξεναγό του χώρου να μας δίνει τις κατάλληλες συστάσεις αρωμάτων, χρώματος κτλ:
Τολμώ να πω πως το οινοποιείο «El Picoteo» όπου βρισκόμασταν ήδη είχε τον πιο ωραίο περιβάλλοντα χώρο απ’ όλους όσους είδαμε κατά τη διάρκεια της περιήγησης εκείνη την ημέρα, κάτι που σίγουρα οφείλεται και στο υγρό στοιχείο:
Παρέα μ’ ένα εξαιρετικό λευκό ανά χείρας κατηφορίσαμε μέχρι και τη μικρή λίμνη, με τον καιρό και τη θερμοκρασία της ημέρας να δίνουν τα ρέστα τους, επιστρέφοντας πρώτοι προς το οίκημα του οινοποιείου.
Με πάρα μα πάρα πολύ καλή διάθεση και κέφι επιστρέψαμε γύρω στις έξι το απόγευμα στο Κέιπ Τάουν, κάτι που μας οδήγησε φυσικά στη συνέχεια της ημέρας δίχως χρονοκαθυστέρηση, κατεβαίνοντας το δρόμο ως την Greenmarket, όπου από την προηγούμενη κιόλας μέρα είχα σταμπάρει ένα μαγαζί στο οποίο διστάσαμε να μπούμε. Είχε έρθει η ώρα:
Τι κάνει κάποιος σ’ ένα σπορτς/μουσικό καφέ όντας ο μόνος λευκός; Μα φυσικά πίνει μπύρα κλαρίνο από το πολύ μεγάλο μπουκάλι των 750ml που θύμισε Περού βλέποντας μπάλα, τους τοπικούς θρύλους Kaizer Chiefs με τα κιτρινόμαυρα, την ώρα που η μουσική δυνάμωνε και μια τύπισσα ξεβιδώνονταν στο χορό έτσι μόνη της εντελώς άκυρα. Ωραία πράγματα, ουδείς μας έδωσε σημασία, ήπιαμε το μπυρέτο κι αποχωρήσαμε την ώρα που έπεφτε η νύχτα και οι πάγκοι της υπαίθριας αγοράς είχανε κιόλας ξηλωθεί:
Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για να αφήσουμε πράγματα μιας και η όρεξη μας για την ίδιου τύπου συνέχεια της ημέρας ήταν σε πολύ υψηλό βαθμό, περνώντας όπως είναι λογικό πρώτα από το μπαρ της οροφής ως οφείλαμε, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη ένα πάρτυ γενεθλίων.
Δε ξέρω τι μας κακοφάνηκε περισσότερο, νομίζω το γεγονός πως ξαφνικά νιώσαμε λες και βρισκόμαστε σ’ άλλη χώρα και πιο συγκεκριμένα της Ευρώπης, μ’ ένα μάτσο δυτικούς γιάπηδες λευκών στο σύνολο τους να διασκεδάζουν με το γνωστό μπλαζέ ύφος τους. Πως γίνεται ρε φίλε εσύ που έχεις γενέθλια να μην έχεις ένα φίλο από άλλη κοινωνική τάξη, πως γίνεται να είσαι στη Ν.Αφρική και να μην έχεις καλέσει ένα φίλο, ένα συνάδελφο έστω μαύρο μας εξηγείς;
Ήπιαμε τη μπύρα κι αποχωρήσαμε ταχέως, αρχικά για να φάμε κάτι πρόχειρο κι έπειτα για να συνεχίσουμε. Ο πορτιέρης στο μαγαζί «barcadia» μας το έριξε το άκυρο (δεύτερη πόρτα μέσα σε λίγες μέρες, όσες δεν είχα φάει μέχρι τώρα στη ζωή μου) λέγοντας μας ότι είναι γεμάτο προς ώρας, οδηγώντας μας νομοτελειακά και πάλι στο Tiki, όπου διεξάγονταν επίσης ένα πάρτυ γενεθλίων, με πολύ πιο προσγειωμένο κόσμο αυτή τη φορά αλλά ίδια δεδομένα:
Πήραμε δυο μπυρίτσες για ν’ αρχίσουμε το ξεδίπλωμα και καπάκι το γυρίσαμε στα κοκτέιλ, στρωμένοι και πάλι στη γωνία του μπαρ με τη γυάλινη προθήκη και το σαγόνι του κροκόδειλου. Όσο περνούσε η ώρα τόσο δυνάμωνε η ένταση, με τις ματιές και τις γνωριμίες να μην αργούν, κι εμάς να διδάσκουμε πολιτισμό, είτε με τα παγωμένα Jager είτε με τα υποβρύχια που μου θύμισαν τα χρόνια μου στο πολεμικό ναυτικό, μιλώντας και αλληλεπιδρώντας με πολύ κόσμο. Έξω καρδιά το μαγαζί και οι Νοτιοαφρικανοί για άλλη μια φορά:
Ήταν μια φανταστική βραδιά Σαββάτου στο Κέιπ Τάουν με πολύ κόσμο μέσα κι έξω από κάθε καλαίσθητο μπαράκι, σε συνέχεια βέβαια για εμάς αυτού που ξεκίνησε κάμποσες ώρες πριν από τα οινοποιεία…
Με τον ψηλό δε τα βάζεις, θα έρθει η ώρα της νίκης του λέει μια αρχέγονη παροιμία, έτσι επέστρεψα με ύφος κατακτητή (μπορεί κι απ’ τα ποτά) στο «Barcadia» προκειμένου να πάρω τη ρεβάνς, σ’ ένα πολύ ωραίο θεματικό μπαράκι με ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας θύμισε κάτι αντίστοιχο με ότι είχαμε βρει την πρώτη βραδιά μας στη νέα Υόρκη, δυόμισι χρόνια πριν.
Ας πίναμε σ’ αυτό, μια τελευταία τη χρειαζόμασταν…
Ίδιο κι απαράλλαχτο το σκηνικό στο δρόμο του κρασιού του Ακρωτηρίου βγαλμένο θα ‘λεγε κανείς απ’ τα πιο αξιοζήλευτα οινολογικά όνειρα, σε μια απ’ τις ομορφότερες διαδρομές της χώρας. Μια κοιλάδα που κάθε λίγο και λιγάκι συναντούσες μπροστά σου ένα μικρό ή και μεγαλύτερο κτήμα με κάποια αγροικία Ολλανδικών/Γαλλικών στοιχείων ως αποκύημα της αποικιοκρατίας, πυκνή βλάστηση, καταπράσινα λιβάδια και αμπελώνες στους πρόποδες του βουνού. Ένας επίγειος παράδεισος!
Η 40λεπτη πορεία μας διεκόπη προσωρινά για μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες στο άγαλμα του Νέλσον Μαντέλα έξω από το σωφρονιστικό κατάστημα «Drakenstein» που αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της πολυετούς φυλάκισης του:
Είχαμε ώρα να πιούμε το κατιτίς και μας είχε λείψει, μπαίνοντας στη μεγάλη αίθουσα όπου τα εκλεκτά κρασιά είχαν ήδη σερβιριστεί παρέα με τα γλυκάκια που συνόδευαν γευστικά το καθένα από αυτά, αλλά και την ξεναγό του χώρου να μας δίνει τις κατάλληλες συστάσεις αρωμάτων, χρώματος κτλ:
Τολμώ να πω πως το οινοποιείο «El Picoteo» όπου βρισκόμασταν ήδη είχε τον πιο ωραίο περιβάλλοντα χώρο απ’ όλους όσους είδαμε κατά τη διάρκεια της περιήγησης εκείνη την ημέρα, κάτι που σίγουρα οφείλεται και στο υγρό στοιχείο:
Παρέα μ’ ένα εξαιρετικό λευκό ανά χείρας κατηφορίσαμε μέχρι και τη μικρή λίμνη, με τον καιρό και τη θερμοκρασία της ημέρας να δίνουν τα ρέστα τους, επιστρέφοντας πρώτοι προς το οίκημα του οινοποιείου.
- Πιείτε τα αυτά, κρίμα είναι να πάνε χαμένα τώρα που τ’ ανοίξαμε μας είπε η κοπέλα που σέρβιρε
- Εντάξει, αφού είναι κρίμα κάτι θα κάνουμε γι’ αυτό, απαντήσαμε την ίδια ώρα που γνωρίζαμε ένα ζευγάρι Ελλήνων και μάλιστα βορείων (ο άντρας υποστηριχτής της σωστής ομάδας κιτρινόμαυρων αποχρώσεων), όπου ταξίδευαν από το HB στο οποίο διέμεναν για Θεσσαλονίκη και κατόπιν για νότια Αφρική. Να είναι καλά τα παιδιά.
Με πάρα μα πάρα πολύ καλή διάθεση και κέφι επιστρέψαμε γύρω στις έξι το απόγευμα στο Κέιπ Τάουν, κάτι που μας οδήγησε φυσικά στη συνέχεια της ημέρας δίχως χρονοκαθυστέρηση, κατεβαίνοντας το δρόμο ως την Greenmarket, όπου από την προηγούμενη κιόλας μέρα είχα σταμπάρει ένα μαγαζί στο οποίο διστάσαμε να μπούμε. Είχε έρθει η ώρα:
Τι κάνει κάποιος σ’ ένα σπορτς/μουσικό καφέ όντας ο μόνος λευκός; Μα φυσικά πίνει μπύρα κλαρίνο από το πολύ μεγάλο μπουκάλι των 750ml που θύμισε Περού βλέποντας μπάλα, τους τοπικούς θρύλους Kaizer Chiefs με τα κιτρινόμαυρα, την ώρα που η μουσική δυνάμωνε και μια τύπισσα ξεβιδώνονταν στο χορό έτσι μόνη της εντελώς άκυρα. Ωραία πράγματα, ουδείς μας έδωσε σημασία, ήπιαμε το μπυρέτο κι αποχωρήσαμε την ώρα που έπεφτε η νύχτα και οι πάγκοι της υπαίθριας αγοράς είχανε κιόλας ξηλωθεί:
Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για να αφήσουμε πράγματα μιας και η όρεξη μας για την ίδιου τύπου συνέχεια της ημέρας ήταν σε πολύ υψηλό βαθμό, περνώντας όπως είναι λογικό πρώτα από το μπαρ της οροφής ως οφείλαμε, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη ένα πάρτυ γενεθλίων.
Δε ξέρω τι μας κακοφάνηκε περισσότερο, νομίζω το γεγονός πως ξαφνικά νιώσαμε λες και βρισκόμαστε σ’ άλλη χώρα και πιο συγκεκριμένα της Ευρώπης, μ’ ένα μάτσο δυτικούς γιάπηδες λευκών στο σύνολο τους να διασκεδάζουν με το γνωστό μπλαζέ ύφος τους. Πως γίνεται ρε φίλε εσύ που έχεις γενέθλια να μην έχεις ένα φίλο από άλλη κοινωνική τάξη, πως γίνεται να είσαι στη Ν.Αφρική και να μην έχεις καλέσει ένα φίλο, ένα συνάδελφο έστω μαύρο μας εξηγείς;
Ήπιαμε τη μπύρα κι αποχωρήσαμε ταχέως, αρχικά για να φάμε κάτι πρόχειρο κι έπειτα για να συνεχίσουμε. Ο πορτιέρης στο μαγαζί «barcadia» μας το έριξε το άκυρο (δεύτερη πόρτα μέσα σε λίγες μέρες, όσες δεν είχα φάει μέχρι τώρα στη ζωή μου) λέγοντας μας ότι είναι γεμάτο προς ώρας, οδηγώντας μας νομοτελειακά και πάλι στο Tiki, όπου διεξάγονταν επίσης ένα πάρτυ γενεθλίων, με πολύ πιο προσγειωμένο κόσμο αυτή τη φορά αλλά ίδια δεδομένα:
Πήραμε δυο μπυρίτσες για ν’ αρχίσουμε το ξεδίπλωμα και καπάκι το γυρίσαμε στα κοκτέιλ, στρωμένοι και πάλι στη γωνία του μπαρ με τη γυάλινη προθήκη και το σαγόνι του κροκόδειλου. Όσο περνούσε η ώρα τόσο δυνάμωνε η ένταση, με τις ματιές και τις γνωριμίες να μην αργούν, κι εμάς να διδάσκουμε πολιτισμό, είτε με τα παγωμένα Jager είτε με τα υποβρύχια που μου θύμισαν τα χρόνια μου στο πολεμικό ναυτικό, μιλώντας και αλληλεπιδρώντας με πολύ κόσμο. Έξω καρδιά το μαγαζί και οι Νοτιοαφρικανοί για άλλη μια φορά:
Ήταν μια φανταστική βραδιά Σαββάτου στο Κέιπ Τάουν με πολύ κόσμο μέσα κι έξω από κάθε καλαίσθητο μπαράκι, σε συνέχεια βέβαια για εμάς αυτού που ξεκίνησε κάμποσες ώρες πριν από τα οινοποιεία…
Με τον ψηλό δε τα βάζεις, θα έρθει η ώρα της νίκης του λέει μια αρχέγονη παροιμία, έτσι επέστρεψα με ύφος κατακτητή (μπορεί κι απ’ τα ποτά) στο «Barcadia» προκειμένου να πάρω τη ρεβάνς, σ’ ένα πολύ ωραίο θεματικό μπαράκι με ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας θύμισε κάτι αντίστοιχο με ότι είχαμε βρει την πρώτη βραδιά μας στη νέα Υόρκη, δυόμισι χρόνια πριν.
Ας πίναμε σ’ αυτό, μια τελευταία τη χρειαζόμασταν…
Last edited by a moderator:
