YiannisTS
Member
- Μηνύματα
- 208
- Likes
- 1.287
- Επόμενο Ταξίδι
- Ψήνεται...
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κούβα
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Ημέρα 0 - Αναχώρηση
- Ημέρα 1
- Ημέρα 2 - Σαϊγκόν (Χο Τσι Μίν)
- Ημέρα 3 - Σαϊγκόν Σήραγγες Cu Chi
- Ημέρα 4 - Εκδρομή στο Δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ
- Ημέρα 5 - Άφιξη στη Χόι Αν
- Ημέρα 6 - Χρυσή Γέφυρα
- Ημέρα 7 - Χόι Αν My Son
- Ημέρα 8 - Αναχώρηση για Hue
- Ημέρα 9 - Αυτοκρατορική πόλη Hue
- Ημέρα 10 - Άφιξη σε Ha Noi
- Ημέρα 11 - Ha Noi
- Ημέρα 12 - Hà Nội, Ninh Bình - Hoa Lư - Tràng An - Hang Múa (Mua Cave)
- Ημέρα 13 - Ha Noi
- Ημέρα 14 - Ha Noi
- Ημέρα 15 - Ha Noi
- Ημέρα 16 - Σινγκαπούρη
- Ημέρα 17 - Σιγκαπούρη κ Αναχώρηση
- Επίλογος
Ημέρα 11η: Hà Nội
Δεύτερη ημέρα στο Ανόι ξεκινάμε για την ανακάλυψή του. Ξυπνήσαμε σχετικά αργούτσικα και μετά το πρωινό αλλάξαμε δωμάτιο. Γιατί; Σαϊγκόν, Χοι Αν και Χουέ η επιλογή των ξενοδοχείων ήταν πετυχημένη. Στη Σαϊγκόν ήταν αξιοπρεπέστατο, ολοκάθαρο, μεγάλο δωμάτιο και καθιστικό και ήσυχο. Το ξενοδοχείο ήταν "κανονικού" μεγέθους σε κεντρικό σημείο. Το ίδιο και στην Χόι Αν. Το ξύπνημα το πρωί, με την θέα του ομιχλώδες ποταμού ο οποίος μετά από την κάθε προηγούμενη ξέφρενη νύχτα του, απλά ξεκουράζονταν, ήταν τόνωση και γέμισμα ενέργειας για τις επόμενες ώρες της ημέρας μας. Στη Χουε το δωμάτιο ήταν στον τελευταίο όροφο με θέα μπροστά μας τις "κορφές" των σπιτιών της γειτονιάς αλλά και πέρα μακριά όσο πήγαινε το μάτι μας. Η ησυχία και ην καθαριότητα ήταν δεδομένα. Αλλά εδώ στην πρωτεύουσα; Το ξενοδοχείο είναι στα πρότυπα των περισσότερων σπιτιών που βλέπουμε σε όλο το Βιετνάμ. Πρόσοψη όχι πάνω από τέσσερα μέτρα και ύψος τεσάρων ορόφων. Σε κάθε όροφο ένα δωμάτιο βλέπει στον δρόμο (χωρίς παράθυρο να ανοίγει, μόνο μια μεγάλη τζαμαρία) ενώ το άλλο προς τα πίσω δεν έχει καν παράθυρο. Το λάθος ξεκίνησε από τις φωτο της booking. Το ξενοδοχείο είναι πάνω σε κεντρικότατο δρόμο του κέντρου και της αγοράς οπότε η κίνηση από αυτοκίνητα και μηχανάκια που κορνάρουν δεν σταματάει ποτέ, παρά μόνο πολύ αργά το βράδυ. Ζητήσαμε να ανέβουμε από τον πρώτο στο δεύτερο όροφο για να περιοριστεί κάπως ο θόρυβος αλλά δεν είχε και πολλά αποτελέσματα. Επιπλέον όλο το ξενοδοχείο απαιτεί επείγουσα ανακαίνιση. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα και είπαμε ας είναι, θα το αντέξουμε.
Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή, μετά την αλλαγή ξεκινήσαμε για την πόλη. Κατευθυνθήκαμε προς τον καθολικό καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωσήφ. Η διαδρομή ήταν δύσκολη γιατί στον δρόμο υπήρχαν μιλούνια ξένοι τουρίστες αλλά και βιετναμέζοι που εκμεταλλευόντουσαν την αργία της Κυριακής. Στο ενδιάμεσο κάναμε διάφορες στάσεις. Η είσοδος ήταν κλειστή και ανοίγει μόνο συγκεκριμένες ώρες για λειτουργίες σε διάφορες γλώσσες, με εισιτήριο. Δεν περιμέναμε. Στην πλατεία έξω από το ναό μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών χόρευαν γυρίζοντας κάποιο βίντεο. Απολαυστικός ο χορός τους.
Συνεχίσαμε προς την φυλακή Hoa Lo περνώντας δρόμους και πάρκα.
Όπως φαίνεται στην φωτογραφία, οδηγοί και συνοδηγοί στα μηχανάκια φοράνε μάσκα. Για προστασία από την μόλυνση και την ατμοσφαιρική ρύπανση η οποία πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη. Μετά από πορεία ωρών κι εμάς πόναγαν τα μάτια μας. Οι μεγάλες πόλεις του Βιετνάμ που επισκεφτήκαμε (Σαϊγκόν, Ανόι) δεν έχουν καθόλου καλό σύστημα ΜΜΜ, οπότε οι άνθρωποι μετακινούνται συνέχεια με τα μηχανάκια τους και τα αυτοκίνητά τους.
Φτάσαμε στη φυλακή Hỏa Lò!
Η φυλακή Hoa Lo χτίστηκε από τους Γάλλους αποικιοκράτες το 1896 και πήρε το όνομα «Κεντρική Φυλακή». Η τοποθεσία της φυλακής βρίσκεται σε γη του χωριού Phu Khanh. Ανατολικά της είναι το δικαστήριο. Η συνολική έκταση της Κεντρικής Φυλακής και οι γύρω δρόμοι που οδηγούν σε αυτή είναι 12.900 τμ.
Στη φυλακή Hoa Lo οι Γάλλοι αποικιοκράτες είχαν φυλακίσει χιλιάδες Βιετναμέζους πατριώτες, στρατιώτες και επαναστάτες. Οι κρατούμενοι ήταν καταδικασμένοι σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκλισης ή σε θάνατο.
Υπάρχει αναπαράσταση των χώρων που διέμεναν οι κρατούμενοι, των χώρων απομόνωσης, των χώρων και των εργαλείων βασανισμού και της γκιλοτίνας.
Φρίκη, φρίκη και πάλι φρίκη!
Η φυλακή σταμάτησε την λειτουργία της με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Βιετνάμ και την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους του.
Κατά την διάρκεια του πολέμου με τις ΗΠΑ εδώ κρατήθηκαν οι εμερικάνοι πιλότοι που συλαμβάνονταν μετά από πτώση του αεροπλάνου τους. Με την λήξη του πολέμου αφέθηκαν ελεύθεροι να επιστρέψουν σπίτι τους. Πολλοί από αυτούς ξαναγύρισαν και συναντήθηκαν με βιετναμέζους συναδέλφους τους στρατιώτες.
Φύγαμε με βαριά καρδιά φέρνοντας στο μυαλό μας τις αντίστοιχες πολλές φυλακές που δημιουργήθηκαν από το ελληνικό κράτος από το τέλος της κατοχής μέχρι και την πτώση της χούντας, για τις χιλιάδες των ελλήνων που πέρασαν από αυτές, αλλά και την μη ανάδειξή τους ως μέρος της πολιτιστικής και ιστορικής μας κληρονομιάς!
Συνεχίσαμε προς το Ναό της Λογοτεχνίας, ο οποίος είναι αφιερωμένος στους μελετητές του Κομφούκιου. Γαλήνιες αυλές, καταπράσινοι κήποι, ήρεμες λιμνούλες, περίπλοκα γλυπτά, ναοί φτιάχνουν ένα πολυσύνθετο μωσαϊκό που σε απομακρύνει από τον θόρυβο των δρόμων.
Στο ενδιάμεσο κάναμε στάση σε ένα καφέ με υπέροχες εσωτερικές τοιχογραφίες.
Φύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις και εικόνες για το μουσείο του Χο Τσι Μιν και το Μαυσωλείο του, με ταξί φυσικά.
Το Μουσείο, το Μαυσωλείο, το Σπίτι του Χο Τσι Μιν, το Προεδρικό Μέγαρο, το Μέγαρο της Εθνοσυνέλευσης και μιας Παγόδας βρίσκονται όλα στην ίδια περιοχή, στη νότια πλευρά της Δυτικής Λίμνης (West Lake) και είναι περιορισμένης πρόσβασης.
Ξεκινήσαμε από το Μουσείο του Χο Τσι Μιν, αφού πρώτα βγάλαμε εισιτήρια και περάσαμε από έλεγχο εσφαλείας.
Ο Hồ Chí Minh είναι μια συμπεθέστατη φυσιογνωμία για την οποία τρέφει σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση ο βιετναμέζικος λαός, τουλάχιστον όσοι συναντήσαμε στις εκδρομές που πήγαμε. Ο τρόπος που μίλαγαν για αυτόν είναι κάτι σαν να ήταν θεός. Και πραγματικά δεν είναι και μικρό κατόρθωμα να ηγείσαι ενός επαναστατικού κινήματος που κατατρόπωσε την πιο πανίσχυρη πολεμική μηχανή του σύγχρονου κόσμου. Ο Χο Τσι Μιν, Βιετναμέζος κομμουνιστής επαναστάτης ηγήθηκε του κινήματος ανεξαρτησίας από το 1941, συνέβαλε στην ίδρυση της Λαϊκης Δημοκρατίας του Βιετνάμ, ηγήθηκε της νίκης ενάντια στη Γαλλική Ένωση το 1954 και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νίκη ενάντια των ΗΠΑ και την επανένωση του Βιετνάμ. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει ενωμένο το Βιετνάμ αφού πέθανε το 1969, πριν τελειώσει ο πόλεμος.
Το Μουσείο είναι ένα υπερμεγέθες κτήριο στο οποίο εκτίθεται η ζωή του Χο Τσι Μιν μέσα από τις αντίστοιχες ιστορικές περιόδους του Βιετνάμ και την συμμετοχή του στα γεγονότα που συνέβησαν. Ενδιαφέρουσα έκθεση.
Το Μαυσωλείο του Χο Τσι Μιν σχεδιάστηκε στο ύφος του Μαυσωλείου του Λένιν στη Μόσχα. Είναι επισκέψιμο, όπου μπορείς να σταθείς για λίγο με απόλυτη ησυχία και να παρατηρήσεις το σώμα του Χο Τσι Μιν. Δεν το προλάβαμε ανοιχτό.
Το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης
Όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από πανέμορφα τεράστια bonsai.
Στον δρόμο ανάμεσα στο Μουσείο και το Μαυσωλείο υπάρχει μια πολύ όμορφη παγόδα.
Το Προεδρικό Μέγαρο
Συντριβάνι με αντίγραφο λωτού. Ο λωτός στο Βιετνάμ βρίσκεται παντού και πρέπει να είναι κάτι σαν το "εθνικό" τους λουλούδι.
Ο ναός του Quán Thánh
Όψεις της Δυτικής Λίμνης
Φαγητό σε κοντινό εστιατόριο και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Είχε νυχτώσει για τα καλά και χρειαζόμασταν επειγόντως γέμισμα μπαταριών.
Δεύτερη ημέρα στο Ανόι ξεκινάμε για την ανακάλυψή του. Ξυπνήσαμε σχετικά αργούτσικα και μετά το πρωινό αλλάξαμε δωμάτιο. Γιατί; Σαϊγκόν, Χοι Αν και Χουέ η επιλογή των ξενοδοχείων ήταν πετυχημένη. Στη Σαϊγκόν ήταν αξιοπρεπέστατο, ολοκάθαρο, μεγάλο δωμάτιο και καθιστικό και ήσυχο. Το ξενοδοχείο ήταν "κανονικού" μεγέθους σε κεντρικό σημείο. Το ίδιο και στην Χόι Αν. Το ξύπνημα το πρωί, με την θέα του ομιχλώδες ποταμού ο οποίος μετά από την κάθε προηγούμενη ξέφρενη νύχτα του, απλά ξεκουράζονταν, ήταν τόνωση και γέμισμα ενέργειας για τις επόμενες ώρες της ημέρας μας. Στη Χουε το δωμάτιο ήταν στον τελευταίο όροφο με θέα μπροστά μας τις "κορφές" των σπιτιών της γειτονιάς αλλά και πέρα μακριά όσο πήγαινε το μάτι μας. Η ησυχία και ην καθαριότητα ήταν δεδομένα. Αλλά εδώ στην πρωτεύουσα; Το ξενοδοχείο είναι στα πρότυπα των περισσότερων σπιτιών που βλέπουμε σε όλο το Βιετνάμ. Πρόσοψη όχι πάνω από τέσσερα μέτρα και ύψος τεσάρων ορόφων. Σε κάθε όροφο ένα δωμάτιο βλέπει στον δρόμο (χωρίς παράθυρο να ανοίγει, μόνο μια μεγάλη τζαμαρία) ενώ το άλλο προς τα πίσω δεν έχει καν παράθυρο. Το λάθος ξεκίνησε από τις φωτο της booking. Το ξενοδοχείο είναι πάνω σε κεντρικότατο δρόμο του κέντρου και της αγοράς οπότε η κίνηση από αυτοκίνητα και μηχανάκια που κορνάρουν δεν σταματάει ποτέ, παρά μόνο πολύ αργά το βράδυ. Ζητήσαμε να ανέβουμε από τον πρώτο στο δεύτερο όροφο για να περιοριστεί κάπως ο θόρυβος αλλά δεν είχε και πολλά αποτελέσματα. Επιπλέον όλο το ξενοδοχείο απαιτεί επείγουσα ανακαίνιση. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα και είπαμε ας είναι, θα το αντέξουμε.
Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή, μετά την αλλαγή ξεκινήσαμε για την πόλη. Κατευθυνθήκαμε προς τον καθολικό καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωσήφ. Η διαδρομή ήταν δύσκολη γιατί στον δρόμο υπήρχαν μιλούνια ξένοι τουρίστες αλλά και βιετναμέζοι που εκμεταλλευόντουσαν την αργία της Κυριακής. Στο ενδιάμεσο κάναμε διάφορες στάσεις. Η είσοδος ήταν κλειστή και ανοίγει μόνο συγκεκριμένες ώρες για λειτουργίες σε διάφορες γλώσσες, με εισιτήριο. Δεν περιμέναμε. Στην πλατεία έξω από το ναό μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών χόρευαν γυρίζοντας κάποιο βίντεο. Απολαυστικός ο χορός τους.
Συνεχίσαμε προς την φυλακή Hoa Lo περνώντας δρόμους και πάρκα.
Όπως φαίνεται στην φωτογραφία, οδηγοί και συνοδηγοί στα μηχανάκια φοράνε μάσκα. Για προστασία από την μόλυνση και την ατμοσφαιρική ρύπανση η οποία πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη. Μετά από πορεία ωρών κι εμάς πόναγαν τα μάτια μας. Οι μεγάλες πόλεις του Βιετνάμ που επισκεφτήκαμε (Σαϊγκόν, Ανόι) δεν έχουν καθόλου καλό σύστημα ΜΜΜ, οπότε οι άνθρωποι μετακινούνται συνέχεια με τα μηχανάκια τους και τα αυτοκίνητά τους.
Φτάσαμε στη φυλακή Hỏa Lò!
Η φυλακή Hoa Lo χτίστηκε από τους Γάλλους αποικιοκράτες το 1896 και πήρε το όνομα «Κεντρική Φυλακή». Η τοποθεσία της φυλακής βρίσκεται σε γη του χωριού Phu Khanh. Ανατολικά της είναι το δικαστήριο. Η συνολική έκταση της Κεντρικής Φυλακής και οι γύρω δρόμοι που οδηγούν σε αυτή είναι 12.900 τμ.
Στη φυλακή Hoa Lo οι Γάλλοι αποικιοκράτες είχαν φυλακίσει χιλιάδες Βιετναμέζους πατριώτες, στρατιώτες και επαναστάτες. Οι κρατούμενοι ήταν καταδικασμένοι σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκλισης ή σε θάνατο.
Υπάρχει αναπαράσταση των χώρων που διέμεναν οι κρατούμενοι, των χώρων απομόνωσης, των χώρων και των εργαλείων βασανισμού και της γκιλοτίνας.
Φρίκη, φρίκη και πάλι φρίκη!
Η φυλακή σταμάτησε την λειτουργία της με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Βιετνάμ και την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους του.
Κατά την διάρκεια του πολέμου με τις ΗΠΑ εδώ κρατήθηκαν οι εμερικάνοι πιλότοι που συλαμβάνονταν μετά από πτώση του αεροπλάνου τους. Με την λήξη του πολέμου αφέθηκαν ελεύθεροι να επιστρέψουν σπίτι τους. Πολλοί από αυτούς ξαναγύρισαν και συναντήθηκαν με βιετναμέζους συναδέλφους τους στρατιώτες.
Φύγαμε με βαριά καρδιά φέρνοντας στο μυαλό μας τις αντίστοιχες πολλές φυλακές που δημιουργήθηκαν από το ελληνικό κράτος από το τέλος της κατοχής μέχρι και την πτώση της χούντας, για τις χιλιάδες των ελλήνων που πέρασαν από αυτές, αλλά και την μη ανάδειξή τους ως μέρος της πολιτιστικής και ιστορικής μας κληρονομιάς!
Συνεχίσαμε προς το Ναό της Λογοτεχνίας, ο οποίος είναι αφιερωμένος στους μελετητές του Κομφούκιου. Γαλήνιες αυλές, καταπράσινοι κήποι, ήρεμες λιμνούλες, περίπλοκα γλυπτά, ναοί φτιάχνουν ένα πολυσύνθετο μωσαϊκό που σε απομακρύνει από τον θόρυβο των δρόμων.
Στο ενδιάμεσο κάναμε στάση σε ένα καφέ με υπέροχες εσωτερικές τοιχογραφίες.
Φύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις και εικόνες για το μουσείο του Χο Τσι Μιν και το Μαυσωλείο του, με ταξί φυσικά.
Το Μουσείο, το Μαυσωλείο, το Σπίτι του Χο Τσι Μιν, το Προεδρικό Μέγαρο, το Μέγαρο της Εθνοσυνέλευσης και μιας Παγόδας βρίσκονται όλα στην ίδια περιοχή, στη νότια πλευρά της Δυτικής Λίμνης (West Lake) και είναι περιορισμένης πρόσβασης.
Ξεκινήσαμε από το Μουσείο του Χο Τσι Μιν, αφού πρώτα βγάλαμε εισιτήρια και περάσαμε από έλεγχο εσφαλείας.
Ο Hồ Chí Minh είναι μια συμπεθέστατη φυσιογνωμία για την οποία τρέφει σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση ο βιετναμέζικος λαός, τουλάχιστον όσοι συναντήσαμε στις εκδρομές που πήγαμε. Ο τρόπος που μίλαγαν για αυτόν είναι κάτι σαν να ήταν θεός. Και πραγματικά δεν είναι και μικρό κατόρθωμα να ηγείσαι ενός επαναστατικού κινήματος που κατατρόπωσε την πιο πανίσχυρη πολεμική μηχανή του σύγχρονου κόσμου. Ο Χο Τσι Μιν, Βιετναμέζος κομμουνιστής επαναστάτης ηγήθηκε του κινήματος ανεξαρτησίας από το 1941, συνέβαλε στην ίδρυση της Λαϊκης Δημοκρατίας του Βιετνάμ, ηγήθηκε της νίκης ενάντια στη Γαλλική Ένωση το 1954 και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νίκη ενάντια των ΗΠΑ και την επανένωση του Βιετνάμ. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει ενωμένο το Βιετνάμ αφού πέθανε το 1969, πριν τελειώσει ο πόλεμος.
Το Μουσείο είναι ένα υπερμεγέθες κτήριο στο οποίο εκτίθεται η ζωή του Χο Τσι Μιν μέσα από τις αντίστοιχες ιστορικές περιόδους του Βιετνάμ και την συμμετοχή του στα γεγονότα που συνέβησαν. Ενδιαφέρουσα έκθεση.
Το Μαυσωλείο του Χο Τσι Μιν σχεδιάστηκε στο ύφος του Μαυσωλείου του Λένιν στη Μόσχα. Είναι επισκέψιμο, όπου μπορείς να σταθείς για λίγο με απόλυτη ησυχία και να παρατηρήσεις το σώμα του Χο Τσι Μιν. Δεν το προλάβαμε ανοιχτό.
Το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης
Όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από πανέμορφα τεράστια bonsai.
Στον δρόμο ανάμεσα στο Μουσείο και το Μαυσωλείο υπάρχει μια πολύ όμορφη παγόδα.
Το Προεδρικό Μέγαρο
Συντριβάνι με αντίγραφο λωτού. Ο λωτός στο Βιετνάμ βρίσκεται παντού και πρέπει να είναι κάτι σαν το "εθνικό" τους λουλούδι.
Ο ναός του Quán Thánh
Όψεις της Δυτικής Λίμνης
Φαγητό σε κοντινό εστιατόριο και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Είχε νυχτώσει για τα καλά και χρειαζόμασταν επειγόντως γέμισμα μπαταριών.
Last edited by a moderator:
