YiannisTS
Member
- Μηνύματα
- 208
- Likes
- 1.287
- Επόμενο Ταξίδι
- Ψήνεται...
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κούβα
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Ημέρα 0 - Αναχώρηση
- Ημέρα 1
- Ημέρα 2 - Σαϊγκόν (Χο Τσι Μίν)
- Ημέρα 3 - Σαϊγκόν Σήραγγες Cu Chi
- Ημέρα 4 - Εκδρομή στο Δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ
- Ημέρα 5 - Άφιξη στη Χόι Αν
- Ημέρα 6 - Χρυσή Γέφυρα
- Ημέρα 7 - Χόι Αν My Son
- Ημέρα 8 - Αναχώρηση για Hue
- Ημέρα 9 - Αυτοκρατορική πόλη Hue
- Ημέρα 10 - Άφιξη σε Ha Noi
- Ημέρα 11 - Ha Noi
- Ημέρα 12 - Hà Nội, Ninh Bình - Hoa Lư - Tràng An - Hang Múa (Mua Cave)
- Ημέρα 13 - Ha Noi
- Ημέρα 14 - Ha Noi
- Ημέρα 15 - Ha Noi
- Ημέρα 16 - Σινγκαπούρη
- Ημέρα 17 - Σιγκαπούρη κ Αναχώρηση
- Επίλογος
Ημέρα 4η: Σαϊγκόν - Εκδρομή στο Δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ
Το Βιετνάμ αποτελείται από 54 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα είναι οι Viet (87% του πληθυσμού), οπότε οι υπόλοιπες 53 ομάδες είναι μειονότητες.
Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ (ή όπου αλλού).
Στην περιοχή όπου εκβάλει ο ποταμός Mekong ζει η μειονοτική εθνοτική ομάδα των Champa (178.948 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2019). Η ιστορία τους χρονολογείται από τον 2ο αιώνα, όταν τμήματα του νότιου και κεντρικού Βιετνάμ ήταν γνωστά ως Βασίλειο της Champa. Η Champa διαλύθηκε τον 15ο αιώνα, αλλά στοιχεία του αρχαίου πολιτισμού τους συνεχίζονται στο σήμερα μέσω των δεξιοτεχνιών τους και της θρησκείας τους. Η περιοχή αυτή θεωρείται ότι είναι η ρίζα του μουσουλμανισμού στο Βιετνάμ. Ωστόσο, ο Ινδουισμός ασκείται επίσης κατά περιοχή. Τα κορίτσια και οι γυναίκες φέρουν συνήθως μαντίλα για να καλύψουν τα μαλλιά τους σύμφωνα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Στην περιοχή αυτή αναπτύχθηκαν τεχνικές επεξεργασίας του μεταξιού οι οποίες στην πάροδο του χρόνου έχουν ατονίσει προς όφελος των τεχνικών ύφανσης με βαμβάκι.
Για την εκδρομή μας επιλέξαμε μία από τις πολλές παρόμοιες που προσφέρονται από τα δεκάδες ταξιδιωτικά γραφεία και ταξιδιωτικές πλατφόρμες και εφαρμογές. Έτσι κι αλλιώς είναι τόσο τουριστικά οργανωμένη η περιοχή όπου όλοι πάνω κάτω κάνουν και βλέπουν τα ίδια πράγματα στα ίδια πάνω κάτω μέρη.
Ξεκινήσαμε το πρωί από το ξενοδοχείο από όπου μας παρέλαβε το μικρό λεωφορείο του πρακτορίου με ξεναγό την Dao.
Ο δρόμος για το Δέλτα του Μεκόνγκ είναι πολύ καλύτερος (αυτοκινητόδρομος) σε σχέση με αυτόν που πηγαίνει στις σήραγγες Cu Chi, αλλά οι ταχύτητες είναι χαμηλές και κατά διαστήματα υπάρχει μποτιλιάρισμα. Αυτοκίνητα και μηχανάκια "περιπλέκονται" δημιουργώντας ένα χαοτικό σκηνικό όπου η έννοια του ΚΟΚ μάλλον είναι απλά ...αστείο.
Μετά από 1,5 ώρα περίπου κάναμε στάση σε ένα εκθετήριο-πωλητήριο μεταξιού όπου υπάρχει επίδειξη κατεργασίας μεταξιού και μπαμπού.
Ολιγόλεπτη στάση και αναχώρηση για την προβλήτα όπου ανεβήκαμε σε μηχανοκίνητη βάρκα με κατεύθυνση το νησί του μονόκερου ( Cồn Thới Sơn - Unicorn Island).
Διασχίσαμε την τροπική περιοχή βιώνοντας υγρασία και ζέστη σε σημείο που κόλλαγαν τα πάντω πάνω μας. Αλλά η επαφή με την τροπική βλάστηση και τους καρπούς των άγνωστων σε εμάς δέντρων, μάλλον μας αποζημίωσε.
Στάση για γεύση τροπικών φρούτων και άκουσμα τοπικής μουσικής με ενδιαφέροντες ήχους και μελωδίες.
Μεταφορά με ηλεκτροκίνητα αυτοκινητάκια σε χώρο επίδειξης και γεύσης προϊόντων μελιού.
... και επαφή με φίδι (ήμουν από τους τυχερούς)!
Επιβίβαση ξανά σε μηχανοκίνητο και μετάβαση στην Bến Tre. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα χώρο επίδειξης κατεργασίας καρύδας. Επίσης υπήρχε εκθετήριο-πωλητήριο. Δοκιμάσαμε προϊόντα καρύδας και ένα ποτό το οποίο περείχε φίδι. Πολύ δυνατό!
Οι καρύδες είναι παντού και άφθονες στην περιοχή σε σημείο να πέφτουν από τα δέντρα και να μην τις μαζεύει κανείς.
Στη συνέχεια μεταβήκαμε και επιβιβαστήκαμε σε βάρκες με μονό κουπί για μια μικρή βόλτα στα ήσυχα νερά του ποταμού. Παντού τροπική βλάστηση.
Αριστερά η ξεναγός μας Dao και δεξιά μια κοπέλλα του γκρουπ από την Μιανμάρ.
Επιστροφή και μετάβαση για φαγητό αφού πρώτα ταϊσαμε ψάρια και κροκόδειλους.
Δεν μπορώ να πως οτι ενθουσιαστήκαμε ιδιαίτερα με την διοργάνωση της διαδικασίας του φαγητού (στριμωγμένοι σε ένα τραπέζι, κοινό φαγητό, κλπ) αλλά τα έχει αυτά ο μαζικός τουρισμός!
Μετά από το φαγητό επιστρέφουμε από την ίδια διαδρομή με τα ίδια μέσα εκεί από όπου ξεκινήσαμε και επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο για το ταξίδι προς τη Σαϊγκόν. Μετά από δέκα λεπτά κάναμε στάση σε μια κοντινή βουδιστική παγόδα του 19ου παγόδα (από την περίοδο της γαλλικής αποικιοκρατίας).
Ο χαρούμενος κινέζικος βούδας.
... και η γυναίκα του!
Πολύ όμορφα χρώματα που προκαλούν όμορφα συναισθήματα.
Και ο ινδικός Βούδας, πιο σοβαρός!
Μετά από διαδρομή 70 χλμ περίπου φτάσαμε επιτέλους στη Σαϊγκόν ύστερα από δύο ώρες. Το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης είναι τεράστιο. Η κίνηση αυτοκινούμενων κάθε είδους δεν σταματάει ποτέ. Οι κάτοικοι είναι αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν μηχανάκια εξαιτίας της ανυπαρξίας ΜΜΜ. Εάν σκεφτούμε οτι στη Σαίγκόν μένουν πάνω από 10 εκατομμύρια άνθρωποι τότε τόσα πρέπει να είναι και τα μηχανάκια.
Τον Δεκέμβρη του 2024 εγκαινιάστηκε η πρώτη γραμμή του Μετρό και τα έργα για την κατασκευή άλλων πέντε γραμμών συνεχίζονται. Ίσως η λειτουργία μετρό να βοηθήσει στην επίλυση του τεράστιου προβλήματος που βιώνει καθημερινά η πόλη.
Αν και κουρασμένοι από την εκδρομή της ημέρας πήγαμε στο μετρό αργά το βράδυ (τελευταίο δρομολόγιο) γιατί θα φεύγαμε με το παράπονο οτι δεν το είδαμε. Οι περισσότερες στάσεις είναι υπέργειες αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε να χαρούμε την όλη την διαδρομή στο φως της ημέρας. Ίσως κάποια άλλη φορά. Ελπίζω να μην κάνει κανείς σύγκριση με το μετρό της Θεσσαλονίκης που παραδόθηκε σχεδόν την ίδια περίοδο ...
Ουφ και τέλος για απόψε. Αύριο αφήνουμε την Σαϊγκόν και πετάμε για Đà Nẵng και μετά Hội An.
Το Βιετνάμ αποτελείται από 54 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα είναι οι Viet (87% του πληθυσμού), οπότε οι υπόλοιπες 53 ομάδες είναι μειονότητες.
Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ (ή όπου αλλού).
Στην περιοχή όπου εκβάλει ο ποταμός Mekong ζει η μειονοτική εθνοτική ομάδα των Champa (178.948 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2019). Η ιστορία τους χρονολογείται από τον 2ο αιώνα, όταν τμήματα του νότιου και κεντρικού Βιετνάμ ήταν γνωστά ως Βασίλειο της Champa. Η Champa διαλύθηκε τον 15ο αιώνα, αλλά στοιχεία του αρχαίου πολιτισμού τους συνεχίζονται στο σήμερα μέσω των δεξιοτεχνιών τους και της θρησκείας τους. Η περιοχή αυτή θεωρείται ότι είναι η ρίζα του μουσουλμανισμού στο Βιετνάμ. Ωστόσο, ο Ινδουισμός ασκείται επίσης κατά περιοχή. Τα κορίτσια και οι γυναίκες φέρουν συνήθως μαντίλα για να καλύψουν τα μαλλιά τους σύμφωνα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Στην περιοχή αυτή αναπτύχθηκαν τεχνικές επεξεργασίας του μεταξιού οι οποίες στην πάροδο του χρόνου έχουν ατονίσει προς όφελος των τεχνικών ύφανσης με βαμβάκι.
Για την εκδρομή μας επιλέξαμε μία από τις πολλές παρόμοιες που προσφέρονται από τα δεκάδες ταξιδιωτικά γραφεία και ταξιδιωτικές πλατφόρμες και εφαρμογές. Έτσι κι αλλιώς είναι τόσο τουριστικά οργανωμένη η περιοχή όπου όλοι πάνω κάτω κάνουν και βλέπουν τα ίδια πράγματα στα ίδια πάνω κάτω μέρη.
Ξεκινήσαμε το πρωί από το ξενοδοχείο από όπου μας παρέλαβε το μικρό λεωφορείο του πρακτορίου με ξεναγό την Dao.
Ο δρόμος για το Δέλτα του Μεκόνγκ είναι πολύ καλύτερος (αυτοκινητόδρομος) σε σχέση με αυτόν που πηγαίνει στις σήραγγες Cu Chi, αλλά οι ταχύτητες είναι χαμηλές και κατά διαστήματα υπάρχει μποτιλιάρισμα. Αυτοκίνητα και μηχανάκια "περιπλέκονται" δημιουργώντας ένα χαοτικό σκηνικό όπου η έννοια του ΚΟΚ μάλλον είναι απλά ...αστείο.
Μετά από 1,5 ώρα περίπου κάναμε στάση σε ένα εκθετήριο-πωλητήριο μεταξιού όπου υπάρχει επίδειξη κατεργασίας μεταξιού και μπαμπού.
Ολιγόλεπτη στάση και αναχώρηση για την προβλήτα όπου ανεβήκαμε σε μηχανοκίνητη βάρκα με κατεύθυνση το νησί του μονόκερου ( Cồn Thới Sơn - Unicorn Island).
Διασχίσαμε την τροπική περιοχή βιώνοντας υγρασία και ζέστη σε σημείο που κόλλαγαν τα πάντω πάνω μας. Αλλά η επαφή με την τροπική βλάστηση και τους καρπούς των άγνωστων σε εμάς δέντρων, μάλλον μας αποζημίωσε.
Στάση για γεύση τροπικών φρούτων και άκουσμα τοπικής μουσικής με ενδιαφέροντες ήχους και μελωδίες.
Μεταφορά με ηλεκτροκίνητα αυτοκινητάκια σε χώρο επίδειξης και γεύσης προϊόντων μελιού.
... και επαφή με φίδι (ήμουν από τους τυχερούς)!
Επιβίβαση ξανά σε μηχανοκίνητο και μετάβαση στην Bến Tre. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα χώρο επίδειξης κατεργασίας καρύδας. Επίσης υπήρχε εκθετήριο-πωλητήριο. Δοκιμάσαμε προϊόντα καρύδας και ένα ποτό το οποίο περείχε φίδι. Πολύ δυνατό!
Οι καρύδες είναι παντού και άφθονες στην περιοχή σε σημείο να πέφτουν από τα δέντρα και να μην τις μαζεύει κανείς.
Στη συνέχεια μεταβήκαμε και επιβιβαστήκαμε σε βάρκες με μονό κουπί για μια μικρή βόλτα στα ήσυχα νερά του ποταμού. Παντού τροπική βλάστηση.
Αριστερά η ξεναγός μας Dao και δεξιά μια κοπέλλα του γκρουπ από την Μιανμάρ.
Επιστροφή και μετάβαση για φαγητό αφού πρώτα ταϊσαμε ψάρια και κροκόδειλους.
Δεν μπορώ να πως οτι ενθουσιαστήκαμε ιδιαίτερα με την διοργάνωση της διαδικασίας του φαγητού (στριμωγμένοι σε ένα τραπέζι, κοινό φαγητό, κλπ) αλλά τα έχει αυτά ο μαζικός τουρισμός!
Μετά από το φαγητό επιστρέφουμε από την ίδια διαδρομή με τα ίδια μέσα εκεί από όπου ξεκινήσαμε και επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο για το ταξίδι προς τη Σαϊγκόν. Μετά από δέκα λεπτά κάναμε στάση σε μια κοντινή βουδιστική παγόδα του 19ου παγόδα (από την περίοδο της γαλλικής αποικιοκρατίας).
Ο χαρούμενος κινέζικος βούδας.
... και η γυναίκα του!
Πολύ όμορφα χρώματα που προκαλούν όμορφα συναισθήματα.
Και ο ινδικός Βούδας, πιο σοβαρός!
Μετά από διαδρομή 70 χλμ περίπου φτάσαμε επιτέλους στη Σαϊγκόν ύστερα από δύο ώρες. Το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης είναι τεράστιο. Η κίνηση αυτοκινούμενων κάθε είδους δεν σταματάει ποτέ. Οι κάτοικοι είναι αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν μηχανάκια εξαιτίας της ανυπαρξίας ΜΜΜ. Εάν σκεφτούμε οτι στη Σαίγκόν μένουν πάνω από 10 εκατομμύρια άνθρωποι τότε τόσα πρέπει να είναι και τα μηχανάκια.
Τον Δεκέμβρη του 2024 εγκαινιάστηκε η πρώτη γραμμή του Μετρό και τα έργα για την κατασκευή άλλων πέντε γραμμών συνεχίζονται. Ίσως η λειτουργία μετρό να βοηθήσει στην επίλυση του τεράστιου προβλήματος που βιώνει καθημερινά η πόλη.
Αν και κουρασμένοι από την εκδρομή της ημέρας πήγαμε στο μετρό αργά το βράδυ (τελευταίο δρομολόγιο) γιατί θα φεύγαμε με το παράπονο οτι δεν το είδαμε. Οι περισσότερες στάσεις είναι υπέργειες αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε να χαρούμε την όλη την διαδρομή στο φως της ημέρας. Ίσως κάποια άλλη φορά. Ελπίζω να μην κάνει κανείς σύγκριση με το μετρό της Θεσσαλονίκης που παραδόθηκε σχεδόν την ίδια περίοδο ...
Ουφ και τέλος για απόψε. Αύριο αφήνουμε την Σαϊγκόν και πετάμε για Đà Nẵng και μετά Hội An.
Last edited by a moderator:
