Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Επιλογή προορισμού βάσει απαραδεκτότητας ταξιδιωτικού χάρτη​

Βασικα καλησπέρα σας. Ξεκινάω την ιστορία γιατί όταν τις ξεκινάω, τις τελειώνω κάποτε, δε θέλω να μείνει ως άλλο ένα ταξίδι για το οποίο δεν έγραψα τίποτε και το μετάνιωσα. Πάμε λοιπόν.

Η Αφρική δεν ειναι η αγαπημένη μου ήπειρος. Για να το πω πιο σταράτα, είναι η ήπειρος που μου αρέσει λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη, με διαφορά μάλιστα. Στο υποσαχάριο κομμάτι της ειδικά έχει ελάχιστα σημαντικά αρχαία (που είναι το αγαπημένο μου χάιλάιτ όταν ταξιδεύω), συχνά είναι ανασφαλής, ακριβή, με πολλές οχλήσεις και οι πόλεις της δεν μου ασκούν την έλξη εκείνων της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής ή της Ευρώπης, χώρια που κάποιον που δεν οδηγεί είναι πολύ συχνά και αφιλόξενη. Εντάξει, δεν είναι για θάψιμο, έχω πάει και σε χώρες που μου άρεσαν πάρα πολύ, όπως η Αιθιοπία, το Μάλι ή η Τανζανία, κι έχω ήδη βγάλει εισιτήρια για το Πράσινο Ακρωτήρι σε λίγους μήνες, αλλά το ότι δεν ψήνομαι και τρελά να επιλέξω αφρικανικές χώρες φαίνεται κι από τον ταξιδιωτικό χάρτη μου: στην αμερικάνικη ήπειρο υπάρχει μόνο ένα κράτος που δεν έχω επισκεφθεί, στην Ευρώπη επτά, στην Ασία δεκατρία και στην Ωκεανία επτά, με κάποια από αυτά να είναι στα προσεχώς για το επόμενο δωδεκάμηνο. Ε στην Αφρική μου απομένουν... σαράντα, ενώ σε καμία της χώρα πλην της Αιγύπτου δεν έχω πάει πάνω από μια φορά, όταν υπάρχουν κάτι Μεξικά και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις που έχω πάει δεκάδες φορές (χωρίς να μετράω τις επισκέψεις για επαγγελματικούς λόγους). Οπότε ο χάρτης μου στην Αφρική έχει ένα τεράστιο κενό.

Δεν είναι κατάσταση αυτή, απαράδεκτον για πράκτορα, που θα'λεγε και ο Βέγγος. Θα δει κανείς το χάρτη μου και θα νομίζει ότι έχω κάτι με τους μαύρους ξέρω γω. Ε δεν μπορούσε να συνεχιστεί αυτό, έπρεπε να αρχίσω να παίρνω σβάρνα την Αφρική, αλλιώς στο τέλος θα μείνω με τις τελευταίες 30-40 χώρες μου να είναι όλες από την ίδια ήπειρο και ο ευχάριστος στόχος ζωής του να επισκεφθώ όλες τις χώρες του κόσμου (αυτός είναι ο εύκολος, ο δύσκολος είναι να επισκεφθώ όλες τις περιφέρειες όλων των χωρών του πλανήτη, νομίζω πως προλαβαίνω αν έχω την υγεία μου) θα μετατρεπόταν σε αγγαρεία, οπότε και δε θα υπήρχε λόγος να θέλω να επιτευχθεί. Μην καταντήσουμε να ταξιδεύουμε κι από ψυχαναγκασμό ρε αδερφέ, γιατί το έχω δει κι αυτό. Οπότε έθεσα ένα μη δεσμευτικό όρο στον εαυτό μου: από εδώ και πέρα κάθε χρόνο θα πρέπει – έστω θα προσπαθώ- να επισκέπτομαι περισσότερες αφρικανικές χώρες από όλες τις υπόλοιπες (νέες) μαζί. Κι είπα να κάνω την αρχή φέτος.

Με δεδομένο ότι το τελευταίο υποσαχάριο ταξίδι ήταν στη Δυτική Αφρική (και πολύ κουραστικό σε όλα τα επίπεδα, αλλά απίστευτα διδακτικό), οι εναπομείνασες χώρες της περιοχής αυτής απορρίφθηκαν. Στο θέμα της νοτιότερης Αφρικής είπα να την αφήσω για όταν θα μπορέσω να συμπέσω κάποιο Σεπτέμβριο και με τη γιορτή των παρθένων του βασιλιά της Σουαζιλάνδης (που αρνούμαι να την πω Εσουατίνι), για κάτι πιο δύσκολο τύπου Κονγκό ή Σομαλία ήθελα περισσότερη και σοβαρότερη προετοιμασία, έψαχνα να βρω κάτι που να έχει αξιόλογα αρχαία και να κάνω κι ένα σαφάρι που είχα χρόνια να πάω, ε να πώς προέκυψαν η Ζάμπια, η Ζιμπάμπουε και η Μποτσουάνα, στις οποίες μου φάνηκε πως θα μπορούσα να καλύψω μερικά από τα βασικά χάιλάιτ σε 17 μέρες, χώρια που ο διαθέσιμος μήνας μου (Οκτώβριος) είναι ωραία εποχή για εκεί κάτω.

Πάνω-κάτω ήξερα τι ήθελα να δω. Οι περισσότεροι θα έβαζαν ως προτεραιότητα τους καταρράκτες της Βικτώρια και σαφάρι, αλλά για μένα τον αρχαιόπληκτο την πρώτη θέση στη λίστα των προτεραιοτήτων την είχε η Great Zimbabwe, ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της υποσαχάριας Αφρικής, αν όχι ο σημαντικότερος. Εντάξει και οι καταρράκτες άχαστοι ήταν, προφανώς θα έπαιζαν τουλάχιστον δύο σαφάρι και ήθελα να συμπεριλάβω και τις τρεις πρωτεύουσες, γνωρίζοντας πως δεν έχουν και τίποτε φοβερό να επιδείξουν αλλά θα με βοηθούσαν να καταλάβω λίγο καλύτερα την κάθε χώρα, περισσότερο από τους ρινόκερους και τα λιοντάρια, συν μερικές περιφερειακές πόλεις που φαινόταν να έχουν κάποια αξιοθέατα, δε δυσκολεύτηκα να χαράξω ένα προγραμματάκι.

Έλειπε η παρέα και τα διαδικαστικά. Ο Νίκος, φίλος από τη Ρουμανία πολυταξιδεμένος ήταν εξαρχής στο κάδρο, όπως και ο Δημήτρης που όμως συνεχώς ανέβαλλε την ημερομηνία κράτησης εισιτηρίων γιατί χρειαζόταν χρόνο που εγώ δε διέθετα. Οπότε θα πήγαινα τελικώς μόνο με το Νίκο, ένα ταξιδιώτη που δεν έχει τους δικούς μου οικονομικούς περιορισμούς και έχει συνηθίσει σε άλλες ανέσεις, οπότε θα έπρεπε να προσαρμοστώ εγώ στα δικά του γούστα κυρίως, ενώ έκανε κι αυτός κάποιες υποχωρήσεις και τα βρήκαμε εύκολα.

Τα εισιτήρια επίσης ήταν εύκολα, μου κόστισαν 785€ με την Ethiopian για να φτάσω από την Ελλάδα στη Λουσάκα της Ζάμπιας μέσω Αιθιοπίας φυσικά, και να επιστρέψω από το Γκαμπορόνε πάλι μέσω Αντίς Αμπέμπα. Λογική η τιμή κι ευπρόσδεκτα τα μίλια της Star Alliance, πρόσθεσα και κάποιες εσωτερικές πτήσεις για την εμπειρία κι εξοικονόμηση χρόνου, ενώ για τις βίζες προαγοράσαμε online μόνο τη διπλής εισόδου της Ζιμπάμπουε, αφού Ζάμπια και Μποτσουάνα τις δίνουν εύκολα άμα τη αφίξει. Εμβόλιο κίτρινου πυρετού είχαμε κι οι δύο, αν και τελικώς δε μας ζητήθηκε πουθενά.

Εύκολο φαινόταν το ταξίδι, χαμηλές όμως οι προσδοκίες από πλευράς μου. Για το Great Zimbabwe κατέβαλα τη συνήθη προσπάθεια να μη δω φωτογραφίες, αλλά τις λίγες φορές που κάτι έπεσε στα μάτια μου ήταν πάντα η ίδια εικόνα ενός τοίχους με κάποιου είδους πύργο που δεν υποσχόταν και πολλά. Για τα σαφάρι ΟΚ, διάβασα πως ειναι τοπ, αλλά πόσο πιο τοπ να είναι από εκείνα της Τανζανίας; Σίγουρα πάντως θα ήταν πολύ ακριβότερα αφού για το ένα πάρκο που με ενδιέφερε περισσότερο, εκείνο στο δέλτα του Okavangο, οι επιλογές ήταν ακριβές: περιλαμβάνοντας την πτήση με αεροπλανάκι μέχρι το κέντρο του δέλτα το κόστος του καμπ που βρήκαμε (που να είναι αποδεκτό κι από το Νίκο, δεν είχε διάθεση ο άνθρωπος να κάνει κάμπινγκ που για μένα ειναι μια χαρά) ήταν 1920$/άτομο για 2 βραδιές, περίπου όσο το περιέγραφε και η @ΚΙΚΙ στην ιστορία της, λίγα χρόνια νωρίτερα. Βάλε και κάτι πτήσεις για ελικόπτερο, τις διαμονές που δεν επιλέξαμε τις φτηνότερες επιλογές, που θα επέλεγα αν ταξίδευα με κάποιο συνήθη ύποπτο, ε το πήρα απόφαση πως θα επρόκειτο για ταξίδι ακριβό και αποφάσισα -που λένε και οι Άγγλοι- αφού δεν μπορώ να αποφύγω το βιασμό να κάτσω να τον απολαύσω. Έκανα ένα mental note να μη γκρινιάξω για το κόστος, η γκρίνια δε βοηθάει σε τίποτε, θα δουλέψουμε λίγο παραπάνω και θα τα βγάλουμε. Αν εξαιρέσει κανείς το ένα σαφάρι, που είχε και πτήση με αεροπλανάκι άρα χρειαζόταν προκράτηση, τα υπόλοιπα κλείστηκαν λίγες μέρες πριν την αναχώρηση, χωρίς καμία ιδιαίτερη μελέτη, άλλωστε όσο λιγότερο προγραμματίζεις ένα ταξίδι τόσο πιο ευχάριστο είναι. Κατάφερα να μη δω σχεδόν καθόλου φωτογραφίες από τα μέρη που θα επισκεπτόμασταν, οπότε θα υπήρχε το πάντα ευπρόσδεκτο στοιχείο της έκπληξης και μετά από τρεις μέρες ξεκούρασης στην Αθήνα, έφτιαξα το σάκο μου μια ωρίτσα πριν πάω στο αεροδρόμιο κι ήμουν έτοιμος για την επιστροφή στην υποσαχάρια Αφρική μετά από αρκετά χρόνια. "Για να δούμε τι θα δούμε" μονολόγησα για ένα ταξίδι με χαμηλές προσδοκίες.

 

• 1
• 2
• 3
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

1 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.