Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11


Η πανίδα από ψηλά, ένας αντιπρόεδρας που δεν ξέρει να τρώει και η εναέρια εισαγωγή στο Okavango

Μετά την πολύ όμορφη (και οικονομική!) εμπειρία στο Chobe, το πλάνο έλεγε ότι θα πηγαίναμε στο... αριστοκρατικό Maun (γνωστό και ως Βιέννη της Αφρικής) απ΄όπου θα κάναμε σαφάρι από αέρος, πριν π;aμε την επόμενη στο Δέλτα του Okavango, που θα ήταν και το κυρίως σαφάρι του ταξιδιού. Δηλαδή είχα κλείσει να πετάξουμε με ελικόπτερο πάνω από το Δέλτα με σκοπό την παρατήρηση χλωρίδας και πανίδας. Μέσα μου είχα την απορία του κατά πόσο θα είχε νόημα ένα τέτοιο σαφάρι, με δεδομένο ότι και στο Okavango με μονοκινητήριο αεροπλανάκι θα πηγαίναμε, αλλά η (εντελώς σύντομη) ερευνά μου έλεγε ότι το σαφάρι με ελικόπτερο πετάει πιο χαμηλά και η εμπειρία δε συγκρίνεται με τα Τσέσνα που απλά σε μεταφέρουν στα lodges χωρίς να εστιάζουν στην πανίδα. Οπότε είχα προτείνει στο Νίκο να το πάρουμε και στην τελική ας έβγαινε και μάπα. Είπαμε, στα ταξίδια μετανιώνεις πιο πολύ αυτά που δεν έκανες παρά αυτά που έκανες (και στη ζωή γενικότερα) κι ο Νίκος σε κάτι τέτοια είναι πολύ άνετος, οπότε συμφώνησε με χαρά.

Και στο Maun αεροπορικώς θα πηγαίναμε, δηλαδή στο μισό ταξίδι ήμασταν ιπτάμενοι, αν μετρήσω και τις πτήσεις προς/από Αφρική και τα ελικόπτερα πρέπει να έκανα γύρω στις 16 πτήσεις σε 17 ημέρες. Πήγαμε λοιπόν στο αεροδρόμιο του Kasane (εντάξει, μέχρι εκεί πήγαμε οδικώς) το οποίο μας άφησε άφωνους. Ωρέ, τι αεροδρομιάρα είναι αυτή για πόλη εννιά χιλιάδων ψυχών; Εννιά χιλιάδων ανθρώπινων ψυχών δηλαδή γιατί υπάρχουν και μερικές χιλιάδες άλλων ψυχών: μέχρι να φτάσουμε στο αεροδρόμιο η κυκλοφορία διεκόπη δύο φορές λόγω παρέλασης από μαγκούστες και μπαμπουίνους, που σουλατσάρουν στην πόλη κατά βούληση σε ομάδες δεκάδων. Μάλιστα δυο μέρες αργότερα μια άλλη τουρίστας μας έδειξε ένα βίντεο όπου έδειχνε την αδερφή της να είναι κλειδωμένη σε ένα τζιπ επειδή δεν ήθελε να ακολουθήσει στο σαφάρι, και επτά μπαμπουίνους να το έχουν περικυκλώσει, να έχουν σκαρφαλώσει πάνω και να προσπαθούν να μπουν μέσα στο τζιπ σπάζοντας τα τζάμια. Παιδιά δεν είναι μέρη για να ζεις αυτά, εμένα η κοπέλα μου τσιρίζει αν δει κατσαρίδα, αν της κάνουν ντου δεκαπέντε μπαμπουίνοι στο σπίτι θα πεθάνει από ανακοπή.

Η πτήση μας ήταν με την Air Botswana για την οποία έχω να πω ότι είναι εταιρειάρα: για μια πτήση λίγων λεπτών που είχε καθυστέρηση, με ειδοποίησαν μέσω whatsapp, στην πτήση προσέφεραν αξιοπρεπέστατο σνακ και το όλο σέρβις ήταν παραπάνω από τίμιο, για αφρικανική εταιρεία το έλεγες και αρχοντικό. Ε, άλλωστε πηγαίναμε και στο αριστοκρατικό Maun, όχι όπου να' ναι. Το οποίο Maun των 75.000 κατοίκων από ψηλά φαινόταν ένα... μεγαλύτερο Kasane, δηλαδή ξανά διάσπαρτα σπίτια και μια εκτεταμένη ξεραϊλα, αλλά και πάλι εμφανώς ανωτέρου επιπέδου απ' ό,τι είχαμε δει σε Ζάμπια και Ζιμπάμπουε.

Θα μέναμε σε κάποιο Maun Lodge, θεωρητικά από τις τοπ επιλογές της πόλης, αλλά τίποτε το λουσάτο: μια μικρή -και φυσικά αργή- ρεσεψιόν, μπόλικα δωμάτια που τα είχαν τα χρονάκια τους και μάλλον θύμιζαν τριάστερο, αλλά το δικό μας δεν ήταν έτοιμο, οπότε μας πρότειναν... να πάμε στην πισίνα. Τόση πισίνα δεν έχω ξαναρίξει στη ζωή μου αλλά με την αφόρητη ζέστη που έκανε και με δεδομένο ότι είχαμε κάποιες ώρες μέχρι να έρθουν να πάρουν για την πτήση (είχα επιλέξει το τελευταίο ωράριο για να απολαύσουμε τη δύση του ηλίου από το ελικόπτερο), δε μας χάλασε. Βάλαμε λοιπόν τα αισθησιακά μας μαγιό και πήγαμε να αράξουμε στην πισίνα, που είχε μάξιμουμ βάθος ενάμησι μέτρο αλλά και σωσίβια (σε περίπτωση δηλαδή που κάποιος είναι 1.30 και πνιγεί, λογικό), δροσερό προς κρύο νερό, αλλά ήμασταν και μόνοι μας εντός της πισίνας, οπότε πλατσουρίσαμε μονάχοι. Λέω ότι ήμασταν μόνοι εντός πισίνας διότι εκτός επικρατούσε ένας μικρός χαμούλης με πολλά οχήματα, επισήμους, ασφαλίτες και αστυνομία, που τελικώς μάθαμε ότι ήταν επειδή είχε έρθει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης για να φάει στο μπουφέ του εστιατορίου. Τι διάολο όλοι οι πρόεδροι κι αντιπρόεδροι εμάς κυνηγάνε σε αυτό το ταξίδι;

Ο μπουφές είχε βαθμολογία 4,2 στο γούγλη, από τις υψηλότερες μιας πόλης, στην οποία οι επιλογές φαίνονταν στην καλύτερη μέτριες. Υποθέσαμε λοιπόν ότι θα είναι αξιόλογο το εστιατόριο και πήγαμε να φάμε στο α λα καρτ κομμάτι κιόλας (ο μπουφές έκλεισε όταν έφυγε ο αντιπρόεδρας αλλά όσο τον είδα μέτριος φαινόταν) που εξαρχής μου θύμισε τα κρατικά εστιατόρια της Κούβας που τόσο γρήγορα εξαφανίζονται πλέον: βαριεστημένοι υπάλληλοι, σέρβις χελωνίσιο, άσχετα ξυλόγλυπτα κοσμούσαν τον άδειο μπουφέ, μέχρι και τα τραπεζομάντιλα ήταν τα ίδια μα ολόιδια που έχουν τα κρατικά εστιατόρια της Κούβας. Τελικώς το φαγητό αποδείχθηκε... αντάξιο. Τα κλάσικ συκωτάκια κοτόπουλου είχαν μέσα μπέικον και ψωμάρες, τα σπανακοτυροπιτάκια με φέτα ήταν γαριασμένα κι αν αυτή είναι φέτα εγώ είμαι ο Κριστόφ Βαζέχα και το πράσινο κάρι είναι εύκολα το χειρότερο που έχω φάει στη ζωή μου, το δε ρύζι ήταν σακουλάκι μπαρμπα-Μπεν από εκείνο με τα μπιζέλια μέσα που μας άφηνε η μάνα μας όταν γυρίζαμε από το σχολείο επειδή δεν ήξερε να μαγειρέψει. Ο Νίκος πήρε -δε θέλω να σας ξαφνιάσω- μια μέτρια αλλά όχι δράμα μπριζόλα, αλλά μάλλον καλύτερη από τη δική μου τραγωδία σε πιάτο, βρήκα κι εγώ εστιατόριο να κεράσω, μάλλον το χειρότερο γεύμα του ταξιδιού. Καλά κι ο άλλος κοτζάμ αντιπρόεδρας εδώ ήρθε να φάει;

Τουλάχιστον το δωμάτιο ετοιμάστηκε κι ήταν αξιοπρεπές, το ίντερνετ ταχύτατο και το νερό ζεστό, όπως παντού, σε αυτό ειδικά άψογα τα καταλύματα και στις τρεις χώρες, ευχαριστήθηκα ντουσάκια, δεν μπορώ να πω. Άψογοι και στην ώρα τους ήταν και οι άνθρωποι που ήρθαν να μας πάρουν για την πτήση με το ελικόπτερο, για το οποίο είχαμε πληρώσει 295$/άτομο για πτήση 45 λεπτών πάνω από το δέλτα του Okavango. Τα γραφεία τους ήταν μικρά αλλά ωραία, το προσωπικό χαμογελαστό κι έπαιρνε κι από χαβαλέ, κι εκεί που μας άφησαν να περιμένουμε είχαν ένα λευκωμα με φανταστικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Μας έκαναν και μια μικρή εισαγωγή, όπου μας διευκρίνισαν ότι η πτήση μας θα ήταν πριβέ (πολύ value for money σε σχέση με την ακριβότερη, συνωστισμένη και μισής διάρκειας πάνω από τους καταρράκτες) και σε ελικόπτερο χωρίς πόρτες. Αυτό το τελευταίο δεν το κατάλαβα και πολύ καλά, μέχρι που αντικρύσαμε το εν λόγω ελικόπτερο: ναι, δεν είχε πόρτες, ούτε κάποιο τζάμι να σε χωρίζει από... τη γη από κάτω σου, αν έβγαζες τη ζώνη σου και πηδούσες θα συναντούσες τον Άγιο Πέτρο. Κι αν σου έπεφτε το κινητό ενώ φωτογράφιζες, έχετε γεια βρυσούλες. Αλλά φαινόταν σούπερ για φωτογραφικές ευκαιρίες, ειδικά για κάποιον με σοβαρή φωτογραφική μηχανή, πράγμα το οποίο απέκλειε και τους δυο μας, αλλά εμένα μάλλον περισσότερο γιατι το κινητό του Νίκου είναι ποιοτικότερο, οπότε είπα να τον αφήσω να κάτσει αυτός με το (Νεοζηλανδό! Κι όχι πολύ ομιλητικό, τελευταία πτήση της ημέρας ήταν, μάλλον ήταν κουρασμένος ή έμαθε ότι μπούκαραν τίποτε μαγκούστες στο σπίτι του) πιλότο.

Το πρώτο που είδαμε ήταν φυσικά το... μαγευτικό Kasane από ψηλά. Όπου η πόλη ήταν “πιο αδιάφορη πεθαίνεις” μεν αλλά οι εικόνες που αποκομίσαμε πετώντας πάνω από αυλές σπιτιών βλέποντας οικογενειακές στιγμές του στιλ τα παιδάκια να παίζουν μακριά γαϊδούρα και η μαμά να μαγειρεύει στον κήπο ήταν χάιλάιτ δε, μου θύμισε το τελεφερίκ στη Λα Παζ που “πετάς” πάνω από τις φαβέλες σε απόσταση αναπνοής από τους κατοίκους. Τα περισσότερα σπίτια φαίνονταν ευρύχωρα και είχαν σκεπές από ελενίτ, ενώ το τοπίο ήταν πάρα πολύ ξερό και πάλι (μόνο στο Chobe είχαμε δει πράσινο) με μια πυρκαγιά να έχει ξεσπάσει στο βάθος, απ' ό,τι μάθαμε από ατύχημα.

Μόλις πάντως πλησιάσαμε το ποτάμι, το τοπίο πρασίνισε, ο πιλότος άρχισε να πετάει πιο χαμηλά και η πρώτη εικόνα ήταν πανέμορφη: ένα μικρό κοπάδι από ελέφαντες που διέσχιζε ένα κομμάτι γης για να φτάσει στο ποτάμι. “Πετάει πολύ πιο χαμηλά από το άλλο ελικόπτερο στους καταρράκτες”, μου φώναξε ο Νίκος κι είχε δίκιο. Η δε έλλειψη πόρτας σου έδινε μια αίσθηση αμεσότητας. Το ότι το ζουμ του κινητού μου για να αιχμαλωτίσει κάποιο ζώο χρειαζόταν να υποβαθμίσει τραγικά την ανάλυση με έκανε στα πρώτα λίγα λεπτά να αποφασίσω να απολαύσω την πτήση και το θέαμα και να ασχοληθώ ελάχιστα με φωτογραφίες που έτσι κι αλλιώς άθλιες θα έβγαιναν. Και ήταν πολύ ωραία ρε παιδιά. Μαγεία το τοπίο, μια στρουθοκάμηλος έτρεχε σε φουλ ταχύτητα, ο πιλότος μας υπέδειξε 2 λιοντάρια που είχαν περιλάβει και ξεκοίλιαζαν το κουφάρι ενός νεροβούβαλου, οικογένειες από καμηλοπαρδάλεις προχωρούσαν αμέριμνες, ζέβρες έτρεχαν, τεράστιες τερμιτοφωλιές ξεπρόβαλλαν κάθε λίγα μέτρα, αντιλόπες έπιναν νερό ανά κοπάδια κι ένας ατέρμονος ορίζοντας με τον ήλιο να αρχίσει να δύει και τον πιλότο να πετάει κι από τις δυο πλευρές ώστε να το απολαύσουμε και οι δύο. Το ότι δεν υπήρχε πόρτα σου έδινε μια αμεσότητα και μια αίσθηση ότι ο αέρας θα σου πάρει το κινητό από τα χέρια, οπότε το έβαλα κάτω από το μηρό μου και το ξαναέβγαλα μόνο για να απαθανατίσω την ωραιότερη σκηνή, που δεν περιλάμβανε καν πανίδα: το ελικόπτερο του Γερμανού ημιανάπηρου τουρίστα που είχαμε δει στο αεροδρόμιο πέταξε ακριβώς δίπλα μας, με τον ήλιο να δύει πίσω του. Με το που κατεβήκαμε είδα το πλατύ χαμόγελο του Νίκου: “άξιζε με τα χίλια!” μου είπε κατενθουσιασμένος και συμφώνησα 100%. Εμπειριάρα.

Στην προσγείωση είδαμε από ψηλά τον εντυπωσιακό στόλο από Cesna στο αεροδρόμιο και μάθαμε πως μόνο για το Κwhai που θα πετούσαμε κι εμείς την επομένη, έχει 50 πτήσεις ημερησίως! Μωρέ μπράβο το Δέλτα, δίνει ψωμάκι σε πολύ κόσμο και φέρνει και νεοζηλανδούς πιλότους από τα πέρατα του κόσμου απ' ό,τι φαίνεται.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μας κι είχε σκοτεινιάσει βέβαια, αλλά φυσούσε ένας αέρας πολυ δυνατός και μετέφερε και στάχτη από την πυρκαγιά, έτσουζαν τα μάτια μου. Έλπιζα να μην έκανε τεράστια ζημιά στο οικοσύστημα η φωτιά αλλά και να μην επηρέαζε το σαφάρι μας την επόμενη, γιατί είχε στοιχίσει και μια περιουσία. Πήγα στο τίμιο γυμανστήριο του ξενοδοχείου και προσποιήθηκα πως δεν είχα ένα μήνα να πατήσω σε γυμναστήριο. Έπιασα και κουβεντούλα με το γυμναστή, πόσο χαλαροί και χαμογελαστοί τύποι είναι οι Μποτσουανέζοι (έτσι λέγονται; ). Αύριο θα γνωρίζαμε περισσότερους, αλλά και περισσότερα ζώα, έτσι έλπιζα τουλάχιστον.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 17
• 18
• 19
• 20
• 21
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 19 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.