Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: The great Great Zimbabwe

Έφτασε η μέρα! Σήμερα θα πηγαίναμε στα αρχαία του Great Zimbabwe. Ήμουν ενθουσιασμένος, αλλά και ολίγον ανήσυχος για το αν θα αρέσουν στο Νίκο γιατί δεν είναι τόσο αρχαιολάτρης όσο εγώ.

Αφήσαμε τις υπερβολές με τα πρωινά στα πεντάστερα, φάγαμε ό,τι είχαμε πάρει στο σούπερ μάρκετ την προηγούμενη και βάλαμε το indrive να δούμε αν όντως θα βρεθεί ταξιτζής με 100$. Αμέ, αμέσως βρέθηκε και φυσικά ήρθε με Honda Fit, άλλωστε σχεδόν όλα τα ταξί που πήραμε στη χώρα πανομοιότυπα ήταν. Το όνομά του, έτσι για αλλαγή, αντί για Innocent ήταν Dongo και στην αρχή τον είδαμε με μια καχυποψία (ε άμα δε σε λένε Innocent λογικό δεν είναι; ), αλλά σύντομα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας στη Ζιμπάμπουε.

Όσο λοιπόν βγαίναμε από τη Χαράρε, μέσω φαρδιών λεωφόρων και με πολύ καλό οδόστρωμα ακόμη και στην επαρχία να σημειώσω, μας είπε πως είχε τρία παιδιά, δυο διαζύγια και μια γκόμενα, πλούσιος βίος λοιπόν. Η μουσικούλα που άκουγε ήταν πολύ ωραία, γενικώς και στις τρεις χώρες οι τοπικοί ήχοι δεν είχαν το επιθετικό στιλάκι άλλων χωρών της Αφρικής, και τον ρώτησε ο Νίκος να μας πει λίγα πράγματα για το στίχο. Προέκυψε πως ήταν σύγχρονα επαναστατικά τραγούδια με στίχο όπως “οι πλούσιοι έχουν τη γη κι εμείς τίποτε” ενώ αργότερα έβαλε και κάτι χριστιανικά. Λαλίστατος ήταν ο Ντόνγκο, οπότε πήραμε θάρρος και τον ρωτήσαμε και για την κυβέρνηση: “κλέφτες είναι, έφυγε ο Μουγκάμπε κι άφησε το βοηθό του, οι εκλογές είναι μια φάρσα, αλλά τα όπλα τα έχει η κυβέρνηση, όχι ο λαός, οπότε τους υπομένουμε, τι να κάνουμε;”.

Σε κάποια φάση είδαμε δίπλα στην εθνική κάποιους να κάθονται κάτω από ένα δέντρο και να προσεύχονται, που απ' ό,τι φαίνεται είναι πολύ κοινή πρακτική στη χώρα. Τα σπίτια ήταν σχετικά φτωχικά, αλλά λιγότερο απ' ό,τι περίμενα, στην πλειοψηφία τους από ανθεκτικά υλικά κι αρκετά ευρύχωρα, το δε τοπίο απίστευτα ξερό, άλλωστε είχαμε έρθει στην πιο άνυδρη περίοδο, όμως ο μουντός ουρανός εγγυόταν πως τουλάχιστον δε θα μας έκαιγε ο ήλιος. Ευτυχώς, γιατί ανέμενα να κάνουμε πολύ περπάτημα στα αρχαία, που για μένα ήταν ο βασικός λόγος επιλογής της χώρας, ποιοι καταρράκτες και ποια σαφάρι τώρα.

Όσο πλησιάζαμε στο Masvingo, την κοντινότερη πόλη στον αρχαιολογικό χώρο, το τοπίο άλλαζε με μεγάλες πέτρες να σχηματίζουν λοφίσκους, κάποιες από αυτές ήταν να απορείς πώς ισορροπούσαν η μια πάνω στην άλλη. Πληρώσαμε και δυο φορές διόδια, από 4$ κάθε φορά παρακαλώ και φτάσαμε στο κατάλυμά μας, ένα κάποιο Mineheart Hotel έξω από την πόλη, άλλωστε οι επιλογές δεν ήταν και πολλές. Ευγενέστατες οι κοπέλες στη ρεσεψιόν, μας έδειξαν το διαμέρισμά μας, που ήταν ένα ανεξάρτητο κτίσμα με δυο μεγάλα υπνοδωμάτια, σαλονάρα, κουζινάρα και ντουσάρα, 95€ τη βραδιά κόστιζε, που τα άξιζε. Είπαμε στο Ντόνγκο να μη φύγει, βάλαμε κάτω το indrive, βρήκαμε πόσο θα έπρεπε να τον πληρώσουμε για το Great Zimbabwe, τα συμφωνήσαμε μέσες-άκρες και για την επομένη να μας πάει μέχρι το Bulawayo κι έτσι θα τον είχαμε αγκαζέ. Χάρηκε κι ο ίδιος γιατί πέρα από το έξτρα μεροκάματο, θα επισκεπτόταν και το Great Zimbabwe που δεν είχε πάει ποτέ.

Μόλις μισή ώρα οδήγησης μας χώριζε από το ποθητό σημείο, άρχισε να ψιχαλίζει όμως και στράβωσα. Τώρα βρήκε να βρέξει; Φτάνοντας όμως μας λυπήθηκαν οι θεοί και το ψιλόβροχο σταμάτησε. Η είσοδος φαινόταν ψιλοεγκαταλελειμμένη αλλά τελικώς διαπιστώσαμε πως εκτός από μας στο χώρο θα έκαναν επίσκεψη και δυο σχολεία, με παιδάκια περιποιημένα και πειθαρχημένα με τις στολές τους, όχι σαν κάτι άλλες χώρες (ονόματα δε λέμε) που αν πέσεις σε σχολική εκδρομή είναι για να κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο που σε καταράστηκε η τύχη.

Πληρώσαμε την είσοδο, μας εξήγησε ο χαμογελαστός κυριούλης (τι ευγενείς άνθρωποι που είναι οι Ζιμπαμπουάνοι) τι διαδρομή θα έπρεπε να κάνουμε και είπαμε να ξεκινήσουμε από το μουσείο, που παρότι δεν είχε ρεύμα μπορέσαμε να το επισκεφθούμε με το φως των κινητών και η -πάλι ευγενέστατη- υπάλληλος δέχθηκε να μας κάνει και μια μίνι ξενάγηση. Ευτυχώς είχε γνώσεις για να εμπλουτίσει τα όχι εκθαμβωτικά αλλά ούτε και αδιάφορα εκθέματα της μοναδικής αίθουσας.

Επειδή οι περισσότεροι δε θα είναι αρχαιοχτυπημένοι σαν κι εμένα, θα τα γράψω συνοπτικά: πρόκειται για το σημαντικότερο αρχαιολογικό χώρο νοτίως της Σαχάρας, μια πόλη που ήκμασε κάπου ανάμεσα στον 11ο και 15ο αιώνα μ.Χ. υπό τους Shona (η πολυπληθέστερη εθνοτική ομάδα σήμερα στη χώρα, και ο Ντόνγκο Shona είναι), που έλεγχαν το εμπόριο χρυσού στην περιοχή και βασικά η πόλη ήταν εμπορικό κέντρο. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι οι μεγάλες πέτρινες κατασκευές (κυρίως το τείχος που στο μεγαλύτερο κομμάτι του ξεπερνάει τα 10 μέτρα σε ύψος, αλλά και σπίτια, δύο πύργοι), χωρίς τη χρήση κονιάματος. Το όνομα Zimbabwe σημαίνει “Πέτρινα Σπίτια” κι εν τέλει ο αρχαιολογικός χώρος έδωσε και το όνομά του στη χώρα μετά την αποικιακή περίοδο, άλλωστε μέχρι τότε ονομαζόταν Ροδεσία. Εννοείται πως αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και υποτίθεται πως είναι το εθνικό σύμβολο της χώρας, άλλο αν πολλοί -όπως ο συμπαθής Ντόνγκο- δεν το έχουν επικεφθεί ποτέ.

Η κοπελίτσα λοιπόν μας εξήγησε την ιστορία του τόπου, μας ανέφερε πως ο βασιλιάς είχε πάνω από 200 παλλακίδες κι έμενε στην Άνω Πόλη που θα μπορούσαμε να επισκεφθούμε πέραν του Μεγάλου Περίβολου, που είναι το κυρίως αξιοθέατο λόγω του εξαιρετικά σωζόμενου τείχους. Η βασίλισσα -όπως και σε άλλους πολιτισμούς- είχε το καθήκον να εκπαιδεύει τις παλλακίδες, μάλιστα μέσα στα εκθέματα ήταν και κάποιοι πέτρινοι δονητές, ενώ εκτίθενται κι ευρήματα από το μάλλον άδικο εμπόριο με τους Άραβες (ρε παιδιά, δίνατε χρυσάφι για να πάρετε κεχριμπάρι; ). “Ε ήταν λίγο αθώοι οι Shona”, μας είπε η ξεναγός, που προχώρησε για να μας δείξει μια όμορφη μακέτα όπου φαινόταν ξεκάθαρα και πού βρισκόταν το παλάτι του βασιλιά, καθώς και κάποια τοτέμ από πουλιά που αν κατάλαβα καλά συμβόλιζαν τον κάθε βασιλιά. Της ζητήσαμε να μας συνοδεύσει και στον αρχαιολογικό χώρο, αλλά δεν μπορούσε να αφήσει το -χωρίς ηλεκτρισμό- μουσείο, στο οποίο πάλι απαγορεύονταν οι φωτογραφίες, αν και ο Νίκος κατάφερε να ξεκλέψει κάποιες όσο εγώ την απασχολούσα με ερωτήσεις. Εντύπωση μου προκάλεσε η προσπάθεια των αποικιοκρατών να καλλιεργήσουν μια θεωρία σύμφωνα με την οποία τα συγκεκριμένα αρχαία ανήκαν σε κάποιο ευρωπαϊκό πολιτισμό, προφανώς θεωρώντας τους ντόπιους ανίκανους για τέτοια κατορθώματα. Η επιστημονική τεκμηρίωση της αφρικανικής προέλευσης του Great Zimbabwe από τους αρχαιολόγους εορτάστηκε ως εθνική νίκη στη χώρα.

Συνεχίσαμε λοιπόν το μονοπάτι, ανάμεσα σε μπαμπουίνους που κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενίοτε σε ζευγάρια κι άλλες φορές σε κοπάδια, για να φτάσουμε στο Great Enclosure. Ήδη η πρώτη θέα ήταν ΓΟΥΑΟΥ από μακριά, με το τείχος να είναι φοβερό, πολύ παχύ χωρίς ίχνος κονιάματος... με αρκετές αγελάδες όμως τριγύρω, που του έδιναν μια βουκολική εσάνς. Δεν υπήρχαν κι άλλοι επισκέπτες εκείνη την ώρα και το θέαμα ήταν μαγικό, οπότε αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε και να τραβάμε φωτογραφίες, συμπεριλαμβανομένου του Ντόνγκο που ενθουσιάστηκε και τις έστελνε και σε φίλους και συγγενείς (και πιθανολογώ και κάποιες γκόμενες). Ο χώρος είχε και καλοδιατηρημένες ταμπέλες με τεχνικές επεξηγήσεις και σε κάποιο βαθμό θύμιζε Μυκήνες. Σώζονται και οι πέτρινες βάσεις από καλύβες από καλάμια, που προφανώς δεν άντεξαν στη φθορά του χρόνου, ενώ κάποιοι μυστηριώδεις διάδρομοι ανάμεσα στα τείχη σε οδηγούν και στον πύργο, του οποίου η χρήση δεν είναι ξεκάθαρη, πιθανόν να πρόκειται για αποθήκη τροφίμων.

Ξετρελάθηκα με το χώρο, μάλλον επειδή ήμασταν και μόνοι μας, αλλά είχε και συνέχεια: όπως συνέχιζε το μονοπάτι κατέληγε σε ένα ανοιχτό χώρο με καλύβες που αναπαριστούσαν τις πάλαι ποτέ κατοικίες της πόλης, όπου ήταν ξεκάθαρο πως η δεύτερη σύζυγος είχε μεγαλύτερη καλύβα από την τρίτη, της οποίας η καλύβα ήταν μεγαλύτερη της τέταρτης κ.ο.κ. Είχε και κάτι ψιλοσουβενίρ, με τα οποία δεν ασχολήθηκα όπως πάντα, τίμησα όμως μια κυριούλα που πουλούσε βραστά αβγά, μάλιστα είχε και καρυκεύμυτα για να βάλεις στο αβγό σου. Αντίθετα, κάτι κυριούλες που έκαναν ένα χορευτικό δεν τιςς τιμήσαμε γιατί ήθελα να πάμε στο λόφο με το παλάτι του βασιλιά πριν πιάσει καμιά βροχή.

Απαιτούταν μια σχετική ανάβαση και μάλιστα ο επισκέπτης μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στο “αρχαίο μονοπάτι” και το σύγχρονο και καταλάβατε ποιο επιλέξαμε, παρότι ο Νίκος έχει θέμα με το γόνατό του. Χάρηκα πολύ πάντως που τον απολάμβανε το χώρο κι έκανε κι αναμετάδοση στη γυναίκα και τα παιδιά του. Το ανέβασμα δεν ήταν πολύ απαιτητικό, αλλά ούτε και κανένα αγγούρι και το άξιζε σίγουρα. Ο χώρος -σχώρα με Θεέ μου- θύμιζε ΚΑΤΙ από Μάτσου Πίτσου, υπό την έννοια πως υπήρχε μια συνέργεια ανάμεσα στη φύση και τις ανθρώπινες κατασκευές, αφού οι Shona εκμεταλλεύονταν κάθε μεγάλο βράχο ή προεξοχή που τους προσέφερε το περιβάλλον. Η αρχιτεκτονική ήταν προφανώς υποδεέστερη των Ίνκας, αλλά η θέα του Μεγάλου Τείχους από ψηλά μας δικαίωσε, όπως και το ιερό όπου βρέθηκαν τα τοτέμ με τα πουλιά που είχαμε δει στο μουσείο.

Παρούσα ήταν και μια οικογένεια από hyrax, η μαμά των οποίων με κοιτούσε επίμονα, φοβούμενη μάλλον ότι θα επιτεθώ στα μικρά της. A δεν ξέρετε τι είναι ένα hyrax; Ούτε κι εγώ, το γκουγκλάρισε η γυναίκα του Νίκου και μας το έστειλε, είναι ένα τρωκτικό των βράχων που στα ελληνικά ονομάζεται “δασίσκιος” και ο κοντινότερος συγγενής του είναι... ο ελέφαντας και το dugong (η άχρηστη πληροφορία της ημέρας, αλλά το μάθαμε κι αυτό). Κατεβήκαμε από το “κανονικό” μονοπάτι που ήταν σαφώς πιο επιεικές με το γόνατο του Νίκου και πέσαμε στο σχολείο που ανέβαινε.

Καταπληκτική ήταν η επίσκεψη... αλλά πεινάσαμε. Μπήκαμε στο φίλο μας του γούγλη και ψάξαμε για κάποια από τις περιορισμένες επιλογές του Masvingo των 100.000 κατοίκων και βρήκαμε κάποιο KRUTCHY που δεν ήταν και πολλά υποσχόμενο, αλλά συγκριτικά με τις άλλες επιλογές μάλλον φαινόταν αξιοπρεπές εστιατοριάκι με χαριτωμένη διακόσμηση. Καλέσαμε και το Ντόνγκο που έκανε καμάκι στη σερβιτόρα με τα ενισχυμένα οπίσθια, η οποία φαινόταν πολύ δεκτική. Το σέρβις ήταν καλό, το κοτόπουλο τεριγιάκι μου μια χαρά, το παγωτό ήταν αφρός (το περνούσες εύκολα για αφρό ξυρίσματος) και κάτσαμε να συζητήσουμε με το Ντόνγκο για την αυριανή μέρα και το γούστο του στις γυναίκες. Τελικώς τα βρήκαμε εύκολα (για το τι θα μας χρέωνε την επόμενη, όχι για τις τροφαντούλες) και μας ευχαρίστησε και για το κέρασμα. Μου φάνηκε γλυκό εκ μέρους του που πήρε ό,τι φτηνότερο βρήκε στο μενού, παρότι του είπαμε πως μπορούσε να διαλέξει ό,τι θέλει.

Γυρίσαμε στο κατάλυμα και ο υπομονετικός Νίκος κατέβαλλε σοβαρές προσπάθειες να συνδέσει την τηλεόραση με το ίντερνετ για να δούμε την πρεμιέρα της Ευρωλίγκας, αλλά δεν τα κατάφερε. Μικρό το κακό, την είδα στο λάπτοπ. Τουλάχιστον γελάσαμε και με τις φιλότιμες προσπάθειες της ρεσεψιονίστ να μας βρει αντάπτορα, αφού το φισάκι της τηλεόρασης και η ίδια η πρίζα του ξενοδοχείου ήταν διαφορετικές (πόσο Γκούφι πια).

Τολμώ να πω ότι το Great Zimbabwe με άφησε πιο ικανοποιημένο κι από την πρεμιέρα της Ευρωλίγκας, που την περίμενα τόσους μήνες. Ανεβαίνει το ταξίδι!

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 5
• 6
• 7
• 8
• 9
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 7 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.