Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10: Το Chobe, η γιαγιά Ελένη κι ο αριθμός 128

Για να μπούμε στη Μποτσουάνα το σχέδιο έλεγε ότι θα ερχόταν να μας πάρει ένας κυριούλης, να μας πάει μέχρι τα σύνορα, από κει άλλο τράνσφερ θα μας πήγαινε μέχρι το μποτσουανικό Kasane, όπου θα κάναμε τσεκ-ιν σε ένα ταπεινό guesthouse και το απόγευμα είχαμε κλείσει ένα all time highlight της χώρας, δηλαδή το σαφάρι στον υδροβιότοπο του Chobe.

Tα πράγματα κύλησαν ομαλά. Ο τρασνφεράς ήταν επαγγελματίας, ήρθε και 15 λεπτά νωρίτερα και γρήγορα και αβάδιστα φτάσαμε στα σύνορα με τη Μποτσουάνα, με το δρόμο να διασχίζει έναν εθνικό δρυμό οπότε του λέγαμε κάθε τρεις και πέντε να σταματήσει για να πάρουμε φωτογραφία τους ελέφαντες, τις καμηλοπαρδάλεις και τους μπαμπουίνους σε αυτό το free for all safari, το λες και σαφάρι του τσαμπίκουλα. Ευγενέστατος ο κύριος, δε μας χάλασε το χατίρι, δε δυσανασχέτησε καθόλου. Στα σύνορα μάλιστα έκαναν παρέλαση οι μαγκούστες, που πολύ τις συμπαθώ, μάλλον γιατί δε μπαίνουν στο δικό μου σπίτι: όπως μας ενημέρωσε αργότερα η συμπαθής συνοδός Tunie, ο λόγος που ο κόσμος έχει σφραγιστά τα παράθυρά του είναι ότι οι μπαμπουίνοι και οι μαγκούστες μπαίνουν και κάνουν επιδρομές.

Τα σύνορα από πλευράς της Ζιμπάμπουε ήταν απλά, αποτελεσματικά και διεκπεραιωτικά, με μια ευγενικά βαριεστημένη υπάλληλο να κινείται σε ρυθμούς εκφώνησης Χατζηνικολάου. Στη Μποτσουάνα η υποδομή ήταν πιο σοβαρή, η τυπολατρία εμφανής (έπρεπε να βγάλουμε μέχρι και τις σαγιονάρες από τις αποσκευές μας και να τις βάλουμε σε ένα υγρό, όπως φυσικά και με τα παπούτσια που φορούσαμε) και οι υπάλληλοι κάπως πιο επαγγελματίες. Ο Νίκος γνώριζε πως η Μποτσουάνα είναι ένα κράτος σαφώς πιο πλούσιο, εγώ είχα διαβάσει πως έχει μικρότερη διαφθορά και είναι πιο οργανωμένο, περίπου η εικόνα που έχω για τη Ναμίμπια, που θα έρθει κι αυτής η ώρα να φιλοξενήσει την αφεντιά μου, αλλά δεν είχα εικόνα, εν κινήσει άρχισα να βλέπω δείκτες, ως στατιστικό geek.

Είπαμε, το 57% των χωρών με εκπροσώπηση στον ΟΗΕ που μου απομένουν είναι αφρικανικές, οπότε θα γυροφέρνω την Αφρική με αρκετή συχνότητα πλέον. Βλέποντας τη σφραγίδα στο διαβατήριό μου έκανα δύο παρατηρήσεις: Πρώτον ότι χρονικά ήμασταν ήδη στα μέσα του ταξιδιού και δεύτερον ότι μόλις έμπαινα στην 128η χώρα μου (κι ο Νίκος κάπου εκεί είναι), σιγά-σιγά εκπλήρωνα την προφητεία της γιαγιάς μου, που όταν πρωτογύρισα μετά από μήνες περιπλάνησης στη Νότιο Αμερική μου είπε “Παιδάκι μου εγώ πια δε θα είμαι για πολύ καιρό εδώ. Ό,τι μπόρεσα έκανα, όσο πιο πολλά είδα. Η δικιά σου η γενιά μπορεί να ταξιδέψει, να πάει παντού, σε όλες τις χώρες. Εσύ θα πας σε όλες. Να παντρευτείς και μια μαυρούλα να κάνετε παιδάκια χρώματος καφέ. Στο μέλλον όλοι οι άνθρωποι καφέ θα είναι, εσύ να είσαι μπροστά από την εποχή σου”. Χρόνια είχα να τη θυμηθώ την (καθόλου κλασική ελληνίδα: δούλευε μέχρι τα 90, δεν ήξερε να μαγειρεύει τίποτε, αντιπαθούσε την εκκλησία, είχε πτυχίο πανεπιστημίου) γιαγιάκα μου, που πέρασε τόσα και τόσα, από στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Βουλγαρία μέχρι κατάσχεση όλης της περιουσίας της από την εφορία χάρη στα χρέη που άφησε ο παππούς σε όλους χωρίς να μας πει τίποτε αλλά στα τελευταία της χρόνια ταξίδεψε με ό,τι είχε και δεν είχε (αθάνατη ΠΑΣΟΚάρα με τις διπλές συντάξεις). Τόσο που με μια υπέργηρη φίλη της πήγαν στην Καλιφόρνια στα βαθιά γεράματα να δουν μια μακρινή συγγενή, έκατσαν κανά μήνα κι όταν επέστρεψε μας κούφανε: “Να πάτε στην πραγματική Disneyland, της Καλιφόρνια, σε εκείνη που έφτιαξαν τώρα στο Παρίσι δεν είναι τόσο γρήγορα τα τραινάκια, απάτη είναι!”. Για καφέ παιδάκια δεν ξέρω, αλλά το project 193 πάει καλά γιαγιά μου, κοντεύουμε. Μη σου πω ότι είμαι on track και για το project 1031. Υπόσχομαι να σε θυμάμαι πιο συχνά και πριν (αν ποτέ) κάνω καφέ παιδάκια.

Μπαίνοντας στη Μποτσουάνα το οδόστρωμα έγινε ακόμη καλύτερο. Λέω “ακόμη” γιατί στις εθνικές οδούς και στις δυο προηγούμενες χώρες μια χαρά ήταν οι δρόμοι, ειδικά για κάποιον που έχει φάει στη μάπα εκατοντάδες (κυριολεκτικά) ώρες καρόδρομων της Δυτικής Αφρικής, το δίκτυο ήταν απρόσμενα αξιοπρεπές. Μπαίνοντας στο Kasane μας έκανε εντύπωση η αραιή δόμηση, σε βαθμό που με ρώτησε ο Νίκος “καλά ρε συ, δεν είναι στο κέντρο το κατάλυμά μας;”. Εεεεεεε, αυτό ήταν το κέντρο: ένα κτίσμα εδώ, μετά μπόλικο χώμα, ένα σπίτι παρακάτω, μετά από 200 μέτρα άλλο ένα, μετά μια ακακία, στο υπερπέραν το απόλυτο τίποτε. Θυμήθηκα την περιγραφή της Νουακτσότ, πρωτεύουσας της Μαυριτανίας, σε έναν ισπανικό τουριστικό οδηγό πριν από χρόνια: “Μην περιμένετε μια πόλη με ρυμοτομία, πλατείες, παράλληλους δρόμους. Βασικά είναι σα να υπήρχε ένα καμπ από σκηνές βεδουίνων που τις είχαν τοποθετήσει όπου λάχει και ξαφνικά βρήκαν λεφτά και οι σκηνές έγιναν κτίσματα από τη μια μέρα στην άλλη.”. Ε κάτι τέτοιο ήταν και το... μαγευτικό Kasane, το οποίο βάφτισα “Βουδαπέστη της Αφρικής” αφού προηγουμένως, κάνοντας πλάκα για το πόσο αδιάφορες είναι οι πόλεις της περιοχής, είχαμε βαφτίσει τη Λουσάκα “Πράγα της Μαύρης Ηπείρου” και τη Χαράρε “ Παρίσι της Ροδεσίας”. Για το Bulawayo λίγα τα αστεία, γιατί πλάκα-πλάκα ήταν όμορφο.

Περάσαμε πάντως από ένα μεγαλούτσικο και σύγχρονο εμπορικό κέντρο που έμοιαζε out of place αλλά μάλλον ήταν the place to be για τους ντόπιους και φτάσαμε στο Top Stay Inn. H ρεσεψιονίστ ήταν ευγενής (μήπως δεν ήταν σχεδόν όλοι σε αυτό το ταξίδι; ) αλλά είχε το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας όταν μας εξήγησε πως τα δωμάτιά μας δεν ήταν έτοιμα. Δηλαδή του Νίκου ήταν, αλλά στο δικό μου καθάριζε μια καμαριέρα με ρυθμούς που ωχριούσαν μπροστά ακόμη και στην ηρωική Κούβα, έναν ωκεανό πιο πέρα. Δεν πειράζει, το τουρ για το Chobe ήταν sunset τουρ και -παρότι μικροσκοπικό, πρέπει να είχε 5 δωμάτια- το κατάλυμα διέθετε μια μικροσκοπική αλλά πεντακάθαρη και δροσερά προς μπρρρ πισίνα. Ε βάλαμε τα μαγιό μας (τα τιμήσαμε πολύ σε αυτό το ταξίδι, στην Κούβα ζήτημα να κάνω ένα μπάνιο το χρόνο, ο Νίκος είναι άλλη κατηγορία, έχει κάνει diving από το Palau μέχρι τη Γαλλική Πολυνησία, μιλάμε για θαλασσόλυκο) και πήγαμε να δροσιστούμε κάτω από τον καυτό ήλιο και περικυκλωμένοι από συρματοπλέγματα, υποθέσαμε λόγω μπαμπουίνων, αν και ο συμπαθής ιδιοκτήτης που έσκασε μύτη μας είπε πως καλό είναι να υπάρχει και καμιά προστασία για τους κλέφτες.

Καλά όλα αυτά, αλλά δεν είχαμε pula. Το οποίον είναι το νόμισμα της χώρας, ενώ έμαθα από το Νίκο πως στα ρουμάνικα είναι το πέος, το οποίο έπρεπε άμεσα να πάρουμε. Πήγαμε λοιπόνσ την πόλη με ένα... (πάλι το μαντέψατε ρε τσακάλια; ) Honda Fit, που ήρθε με χρονοκαθυστέρηση ακόμη κι αν συνυπολογίσουμε πως και η ρεσεψιονίστ με έξτρα χρονοκαθυστέρηση το ζήτησε. Δε φάνηκε να βιάζεται κανείς σε αυτή την πόλη, το ίδιο ίσχυε και για την ABS Bank όπου για εξυπηρέτηση των δύο πελατών μπροστά μου έκαναν 40 αφρικανικά λεπτά, για να διαπιστώσω πως τελικώς η ισοτιμία είναι για τον pula, οπότε σήκωσε χρήματα ο Νίκος με τη revolut.

Γυρίσαμε στο guesthouse, επιτέλους ήταν (οριακά) έτοιμο και το δωμάτιό μου (βλέπετε πως με έχει σα βασιλιά ο Νίκος ε; Δικό μου δωμάτιο σήμερα, γύρω στα 50€ είχε) και περιμέναμε να έρθουν να μας πάρουν για το τουρ. Ήρθαν με μια τζιπάρα και σύντομα βρεθήκαμε στην προβλήτα του ποταμού, κάτω από έναν απίστευτα δυνατό ήλιο, να περιμένουμε τελικώς έξι μεξικανούς και δυο Γερμανούς μέσα σε μια βαρκούλα με εξωλέμβια μηχανή. Χαμηλές οι προσδοκίες, καυτός ο ήλιος, εγώ που δε φοράω ποτέ καπέλο, καλά να πάθω.

Το πρώτο μισάωρο της βαρκάδας ήταν μάλλον αδιάφορο. Ναι μεν το τοπίο ήταν καταπράσινο, αλλά αρχικά είδαμε μόνο κάποια αραιά βουβάλια, από κοντά πάντως και λίγα πράγματα παραπάνω. Όσο περνούσε η ώρα όμως καταλάβαμε γιατί είχε τόσα πλεούμενα (κάποια μάλιστα ήταν μεγάλες βάρκες, με 30+ άτομα) : τεράστιοι κροκόδειλοι λιάζονταν ή και βουτούσαν στο νερό, άλλοι αναδύονταν ξαφνικά, κορμοράνοι είχαν ανοιχτά τα φτερά τους για να στεγνώσουν, κοπάδια από αντιλόπες έπιναν νερό αγέρωχα, κάτι φοβερά waterbucks (τι ζωάρες είναι αυτές!) μας κοιτούσαν με τα μάτια καρφωμένα, impalas πεπρατούσαν στις όχθες, πολυάριθμα κοπάδια από ελέφαντες δημιουργούσαν τεράστιες σιλουέτες κόντρα στον ήλιο, εντυπωσιακή συγκέντρωση ζώων και πτηνών, με μπόλικους αετούς μάλιστα. Αλλά κακά τα ψέμματα, το σόου το έκλεψαν πάλι οι ιπποπόταμοι που φαινόταν να είναι παντού. Ζουν ανάμεσά μας, που έλεγε κι ο Λιακόπουλος. Λίγοι έξω από το νερό όπου έβοσκαν με τα μικρά τους και δεκάδες ανά κοπάδια σε διάφορα σημεία, να “χασμουριούνται” (απ' ό,τι διάβασα δεν κάνουν ακριβώς αυτό, βασικά για εκφοβισμό είναι όταν δείχνουν τα δόντια τους) , να πλατσουρίζουν, να εξαφανίζονται σαν υποβρύχια και να βγαίνουν σα βουνά από το νερό ξεφνικά. Μαγικό θέαμα. Καρα-άξιζε το Chobe, αποφανθήκαμε, κι όλα αυτά πριν δούμε το monitor lizzard, τα τιτανοτεράστια kudu, τους μπαμπουίνους που κάθονταν ζευγαράκι σε παγκάκι (!) ή κι έναν που καθόταν σαν άνθρωπος που έκανε το τσιγάρο του. Στην επιστροφή περάσαμε και κοντά από έναν ιπποπόταμο με το μικρό του, μάλλον θηλυκός πρέπει να ήταν, πόσο περίεργο ζώο με τεράστιο κρανίο, κοντά πόδια, χοντρό κορμό. Μας έκανε κι ένα φοβερό ηλιοβασίλεμα, βγήκε ένα άψογο φεγγάρι, γυρίσαμε ενθουσιασμένοι. Αν είχαμε και καμιά φωτογραφική μηχανή της προκοπής θα είχαμε κάνει θαύματα αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα, δηλαδή και να ταξιδεύεις ελαφριά και να έχεις εργαλείο για σοβαρό φωτογραφικό σαφάρι.

Τι μπορούσε να κάνει μια τέτοια μέρα ακόμη καλύτερη; Ένα παγωτό Στάμου παρφέ κρέμα θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο, αλλά και το ινδικό που πήγαμε δε με χάλασε. Ο Νίκος έκανε πειθαρχημένη δίαιτα, εγώ υπέκυψα σε paneer με πράσινο κάρι, πάρα πάρα πολύ καλό. Από τις ωραιότερες μέρες στο ταξίδι για μένα, έληξε γλυκά με ΝΒΑ. Την επομένη θα είχαμε πτήση για το.. αρχοντικό Maun, που δεν είχα αποφασίσει αν θα το αποκαλούσαμε Αγία Πετρούπολη της Αφρικής, ή υποσαχάρια Φλωρεντία, αλλά δεν πηγαίναμε για να δούμε αγάλματα, καμπαναριά και καθεδρικούς. Ερχόταν η ώρα για το σοβαρό σαφάρι, επιγείως κι εναερίως, αμ πώς.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 15
• 16
• 17
• 18
• 19
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 17 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.