Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12: Βρυχηθμοί, υαινοτσακωμοί, τσιμπήματα και καμπανάκια
Έφτασε η μέρα. Η μέρα που θα πηγαίναμε για το “μεγάλο” και ακριβό σαφάρι, που θα μαθαίναμε αν άξιζαν τον κόπο τα 1920$/άτομο που δαπανήσαμε για να πάμε αεροπορικώς μέχρι το εσωτερικό του Okavango Delta, να μείνουμε δυο βράδια σε tented camp (αλλά όχι σε κάμπινγκ) και να κάνουμε δυο μέρες σαφάρι.

Δε μου είχε πει κανείς ότι περιλαμβανόταν και το τράνσφερ προς το αεροδρόμιο του Maun κι εκπλαγήκαμε όταν μας ειδοποίησαν από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας ότι “ήρθαν να μας πάρουν”. Μετά από μια συνεννόηση καρούμπαλο βεβαιώθηκαμε πως όντως για μας ήρθαν και φτάσαμε στο αεροδρόμιο νωρίτερα του αναμενόμενου. Το τσεκιν ήταν γρήγορο κι έτσι είχαμε λίγο χρόνο να χαζέψουμε πέριξ του αεροδρομίου, που είναι κυριολεκτικά μέσα στην πόλη, οπότε πεταχτήκαμε σε ένα καφέ μόλις λίγα μέτρα από το αεροδρόμιο που είχα σταμπάρει για να πάρουμε πρωινό, μιας που του ξενοδοχείου δε μας φάνηκε καθόλου σόι.

Το καφέ ήταν εξαιρετικό, όπως και το egg tart και το κρουασάν σοκολάτας που πήρα, πραγματικά ποιοτικά. Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ανατομία ορισμένων εκ των εργαζομένων με φοβερά πεταχτούς πωπούς, είτε ήταν λεπτούλες είτε πιο τροφαντούλες. Γενικώς οι κάτοικοι της Μποτσουάνα είναι εμφανές πως έχουν αρκετά ανακατεμένο DNA, δε βλέπεις χτυπητά φατσικά χαρακτηριστικά να επαναλαμβάνονται πολύ όπως συμβαίνει σε άλλους λαούς, πχ πάρα πολλοί Αιθίοπες έχουν τόσο χαρακτηριστικά μάτια που όπου στον κόσμο κι αν τους δεις ξέρεις από πού είναι,οι Κενυάτες έχουν χαρακτηριστικά ζυγωματικά, οι Σκωτσέζοι έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό κοκκινομάλληδων στον κόσμο, οι μύτες στους Αρμένιους/Γεωργιανούς κάνουν μπαμ κλπ. Οι κάτοικοι της Μποτσουάνα λοιπόν έχουν τόσο διαφορετικά πρόσωπα και σωματότυπους που δε βλέπεις κάποιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο... εκτός από το ότι το ποσοστό των πισινών που αψηφούν τη βαρύτητα είναι πολλαπλάσιο οποιασδήποτε άλλης χώρας έχω δει. Μέχρι το καφέ δεν το είχα συνειδητοποιήσει, μετά όμως έπεφτε το μάτι μου συνεχώς και πλέον δεν μπορούσα να το αγνοήσω, παρότι δεν είναι του προσωπικού μου γούστου. Ρώτησα και το κινέζικο ΑΙ μου αν είναι η εντύπωσή μου, αν υπάρχει κάποιο σχετικό γονίδιο τέλος πάντων που να εμφανίζεται εντονότερα σε αυτό το μέρος του κόσμου και με έψεξε για την “αντικειμενοποίηση” των ανθρώπων, με ρώτησε γιατί δεν το ρωτάω για τον πολιτισμό της Μποτσουάνα (στο μεταξύ το είχα ρωτήσει επανειλημμένως) ή για την πανίδα (!) κι έτσι έμαθα ότι είμαι ένας ρηχός κι άξεστος τύπος. Δοκιμαστικά το ρώτησα για άλλο σωματικό χαρακτηριστικό που μου είχε κάνει εντύπωση στην Αφρική (το πόσο λεπτοί, ευθυτενείς και πανύψηλοι είναι οι Σουδανοί, ειδικά οι άνδρες) και μου απάντησε κανονικότατα με χρωμοσώματα, στατιστικά περί ύψους και διατροφικές συνήθειες που ενδεχομένως να παίζουν ρόλο. Εκεί δεν είδε καμία αντικειμενοποίηση, ούτε με προέτρεψε να το ρωτήσω για την πανίδα του Σουδάν. Kορεκτίλα και το ΑΙ, ρε πού πάμε ρε.

Αφήσαμε την κωλοσυζήτηση, ξαναμπήκαμε σε αυτό το αεροδρόμιο με τις εξωτικές δίγλωσσες πινακίδες που θα το βλέπαμε τόσες μα τόσες φορές ανάμεσα σε πτήσεις με κανονικά αεροπλάνα, ελικόπτερα και μονοκινητήρια και πήραμε την πτήση με κάποια Mack Air διάρκειας μισής ώρας. Ναι, πάλι πάνω από το Okavango πετάξαμε προφανώς, άλλωστε ο προορισμός μας ήταν στο κέντρο του εθνικού πάρκου, αλλά όντως το αεροπλανάκι με τους περίπου 10 επιβάτες πετούσε πολύ ψηλότερα και η θέα δε συγκρινόταν με αυτή του ελικοπτέρου, παρότι σε κάποια φάση κατάφερα να διακρίνω μερικές ζέβρες. Προσγειωθήκαμε στο Kwhai, αν το γράφω σωστά, έναν αεροδιάδρομο... χωρίς αεροδρόμιο, αφού δεν υπήρχε κανένα απολύτως κτίριο, παρά μόνο τρία τζιπ παρκαρισμένα κάτω από ισάριθμες ακακίες, που περίμεναν ή άφηναν επιβάτες.

Σε ένα από αυτά τα τζιπ μας περίμενε λοιπόν η υπεύθυνη του Mmatsebe Camp, που ήταν και το μόνο κατάλυμα για το οποίο είχα “βιαστεί” να κάνω κράτηση (γενικά δεν το έχω και πολύ με τον προγραμματισμό των ταξιδιών, δεν είμαι από αυτούς που θα μπουν κανένα μήνα πριν να ψάξουν για καταλύματα, βαριέμαι), επειδή ο Οκτώβριος είναι υψηλή περίοδος και όντως τα camp με διαθεσιμότητα στην περιοχή ήταν ελάχιστα πια. Το κριτήριο ήταν το καμπ να είναι στην καρδιά του Okavanago, σε σημείο που να έχει μπόλικη πανίδα, το επίπεδο άνεσης να είναι ανεκτό από το Νίκο (δηλαδή όχι απλές σκηνές) και στο βαθμό του δυνατού το κόστος να είναι συγκρατημένο (δηλαδή όχι glamping γιατί είχε και κάτι χαριτωμένα με διπλάσιο και τριπλάσιο περικαλώ κόστος). Πολύ χαμογελαστή η υπεύθυνη μας χαιρέτισε εγκάρδια και μπήκαμε στο τζιπάκι, όπου πιάσαμε κουβέντα και μας εξήγησε πως είναι σχετικά καινούρια στο συγκεκριμένο καμπ, έχοντας μόλις 8 ημέρες εργασίας, αν και δούλεψε αρκετά χρόνια σε άλλα safari camps της περιοχής. Το σύστημα εργασίας τους είναι 8 εβδομάδες διαμονής στο καμπ και μετά 16 μέρες ρεπό για να περάσουν χρόνο με τις οικογένειές τους στο Maun. Mεγάλη θυσία για μάνα πεντάχρονου παιδιού, ελπίζω η αμοιβή να το αξίζει, αλλά όσο κι αν προσπάθησα -με τη συγκεκριμένη διακριτικά, με τους οδηγούς/ξεναγούς πιο ευθέως- δεν κατάφερα να μάθω από πρώτο χέρι πού κυμαίνονται οι αμοιβές των εργαζομένων σε αυτά τα -πανάκριβα για μένα- καμπ, των οποίων το κόστος λειτουργίας/συντήρησης κατανοώ πάντως πως είναι μεγάλο, μόνο να συνυπολογίσεις τις μεταφορές προσωπικού και προμηθειών αεροπορικώς δεν είναι αμελητέα τα ποσά, χώρια οι άδειες, το κόστος συντήρησης, οικοδόμησης στη μέση του πουθενά κλπ.

Η οδική διαδρομή μέχρι το Mmatsebe Camp κράτησε 20 λεπτά και η ξεραϊλα άνετα περιγράφεται ως “κρανίου τόπος”. Ναι, πολλά δέντρα, αλλά ελάχιστα με φύλλα και το μαύρο χρώμα με την ξερή γη σου έδινε την εντύπωση πως είχε ξεσπάσει πυρκαγιά.”Μπα, αυτά τα δέντρα mapute μετά τις πρώτες δυο-τρεις βροχές πρασινίζουν αμέσως” μας είπε χαμογελαστή και πάλι η κυρία, της οποίας το όνομα δε θυμάμαι δυστυχώς. Ανάμεσα στα δέντρα και πολύ κοντά μας πάντως συναντήσαμε και τις πρώτες ζέβρες, φαίνεται να είχαν συνηθίσει κι αυτές την παρουσία των τζιπ, σε απόσταση 5 μέτρων και δεν κουνήθηκαν καθόλου.

Φτάσαμε και στο πολυπόθητο Mmatsebe Camp, όπου μας υποδέχθηκαν δυο κοπέλες με αυτές τις κλασικές αφρικανικές κραυγές με συνεχή κίνηση της γλώσσας και ταυτόχρονα κίνηση της παλάμης μπροστά στο στόμα, πλακίτσα είχε. Η ώρα ήταν 10.30 δηλαδή η ώρα που επέστρεφαν τα πρωινά game drives, άλλωστε μετά τις 11 η ζέστη ήταν αφόρητη τόσο για τα ζώα όσο και για τους ανθρώπους, οπότε μας έδειξαν τους χώρους και μας γνωστοποίησαν πως το μεσημεριανό σερβίρεται στις 11. Είχα μεγάλη περιέργεια να δω τις εγκαταστάσεις.

Η πρώτη ήταν ένα ανοιχτό σαλονάκι με καναπέδες, όπου υπήρχε πρόσβαση στο wifi μέσω Starlink. Λίγο πιο πέρα ήταν το εστιατόριο, πάλι ένας ανοιχτός χώρος με τέντα από πάνω (και μερικά δέντρα να τη διαπερνούν) και λίγα τραπεζάκια (άλλωστε όλο το καμπ είχε 10 σκηνές εκ των οποίων οι 9 κατειλημμένες και η δέκατη αναβαθμιζόταν), μπροστά από τον οποίο απλωνόταν η θέα ενός ποταμού, της άγριας φύσης και ενός ελέφαντα στα 50 μέτρα. Κυριολεκτικά αν ήθελε ο ελέφαντας μπορούσε να μπει στο εστιατόριο για να μας χαιρετίσει ή να δοκιμάσει τα καναπεδάκια που ήταν στη διάθεσή μας, ενώ λίγο πιο πέρα λίγοι τουρίστες πάνω σε ένα mokoro (παραδοσιακό κανό) κινούνταν προς το μέρος του κραδαίνοντας φωτογραφικές μηχανές. Α υπήρχε και μια μικρή πισίνα. Ειδυλιακά όλα αυτά, όπως κι ένα τεράστιο είδος πελαργού.

Έπρεπε να περιμένουμε να ετοιμαστεί η σκηνή μας, άλλωστε οι προηγούμενοι ένοικοι μάλλον είχαν φύγει με την πτήση που ήρθαμε εμείς, αλλά μετά από ένα-δυο αναψυκτικά (που περιλαμβάνονταν στην τιμή όπως και ό,τι ποτά θα καταναλώναμε κατά τη διάρκεια της διαμονής μας) ήρθε η ώρα του μεσημεριανού που ήταν ένας μικρός μπουφές με αξιοπρεπές μοσχαράκι, κεχρί, μανιτάρια και πιπεριές και... βάρυνα. Η σκηνή μας είχε ετοιμαστεί οπότε πήγαμε για να κάνουμε ένα ντουσάκι στο πολύ όμορφα διαμορφωμένο μπάνιο με το ζεστότατο νερό και μετά την έπεσα στο ανετότατο κρεβάτι μου, κάτω από μια υπερχρήσιμη κουνουπιέρα, σε μια σκηνή που έμοιαζε με δωμάτιο ξενοδοχείου αλλά ταυτόχρονα... ήταν σκηνή, δηλαδή μπορεί να είχε γυάλινη μπαλκονόπορτα αλλά οι “τοίχοι” ήταν από πανί, με παράθυρα μάλιστα. Η ζέστη ήταν αφόρητη στους 35 βαθμούς, αλλά το εντυπωσιακό ήταν η τρομερή ξηρασία, που όπως μας ενημέρωσε το υπερ-ρολόι του Νίκου ήταν μόλις στο 15% και την επόμενη μέρα έπεσε και στο 13%. Δε νομίζω να έχω ξαναδεί υγρασία τόσο χαμηλά, τα χείλη μου ήδη είχαν σκάσει και αιμορραγούσαν αλλά κάπως κατάφερα να κοιμηθώ καμιά ωρίτσα και να γράψω λίγο ημερολόγιο, η συγγραφή του οποίου διεκόπη από έναν άγριο βρυχηθμό μάλλον λεοπάρδαλης που με έκανε να κοιταχτώ με το Νίκο. “Ρε συ, τι ήταν αυτό;”. “Ξέρω γω, λεοπάρδαλη; Πρέπει να είναι πάρα πολύ κοντά, σα να ακούστηκε στα 10 μέτρα!” και αργότερα μάθαμε πως Mmatsebe σημαίνει αυτό ακριβώς (λεοπάρδαλη), λόγω της πληθώρας των συγκεκριμένων αιλουροειδών στην περιοχή.

Στις 4μμ μας είχαν πει να πάμε στο “σαλόνι” ώστε να πάρουμε το “high tea” μας, τι βρετανίλες είναι αυτές; Τελικώς ήταν κεκάκια, γλυκάκια και ωραιότατα τυράκια... “θα παχύνουμε εδώ” αναλογίστηκα ενώ δε σταμάτησα να τα σαβουρώνω, σε αντίθεση με το Νίκο που έδειχνε έναν αυτοέλεγχο. Αυτή τη φορά μπροστά μας δε σουλατσάριζαν ελέφαντες αλλά βουβάλια.

Πήγε 4.30μμ και ήρθε η πολυπόθητη ώρα του πρώτου game drive που θα διαρκούσε δυόμισι ώρες. Το τζιπ ήταν σε άψογη κατάσταση και πολύ ευρύχωρο, άνετα χωρούσαν 8 άτομα αλλά θα ήμασταν μόνο οι δυο μας κι ένα συμπαθέστατο ζευγάρι Αυστραλών, που μας ρώτησαν σε πόσα καμπ θα μέναμε σε αυτό το ταξίδι. Κοινώς αυτοί έκαναν το γύρο της Αφρικής κι έμεναν σε 2-3 καμπ σε κάθε χώρα, καλά να είναι οι άνθρωποι.

Ο οδηγός μας είπε πως θα κατευθυνόμασταν σε μια περιοχή όπου είχαν δει wild dogs. Είναι κοινή πρακτική οι οδηγοί να ειδοποιούν ο ένας τον άλλον κι έτσι να μαζεύονται αρκετά τζιπ στο ίδιο σημείο. Έτσι μετά από αρκετούς βούβαλους, μπόλικη ξεραϊλα αλλά κι αρκετό πράσινο γύρω από το ποτάμι βρεθήκαμε να χαζεύουμε δυο wild dogs με άλλα εννέα τζιπ. Πανέμορφα ήταν, από πίσω έμοιαζαν πιο πολύ με κογιότ, από μπροστά περισσότερο με λύκους και δε φάνηκαν να ενοχλούνται από την παρουσία μας: ξύνονταν στο έδαφος, ξάπλωναν ανάσκελα, αράζανε, όμορφα ζώα, σίγουρα πιο όμορφα από τις ύαινες. Περιμέναμε αρκετή ώρα υπομονετικά ώστε να έχουμε καλές λήψεις, επιτέλους σηκώθηκαν, έκαναν τις βόλτες τους και το ευχαριστήθηκαν κι αυτά κι εμείς.

Απομακρυνθήκαμε από τους υπόλοιπους, ακολουθήσαμε άλλη κατευθυνηση και πέσαμε πάνω σε ένα κοπάδι από ελέφαντες, τόσο κοντά μας που φάνηκε να κάνουν παρέλαση, βγήκαμε από το τζιπ για το καθιερωμένο τσάι με τη δύση του ηλίου, οπότε και παρέλασαν κι άλλες οικογένειες ελεφάντων με το δύοντα ήλιο για ντεκόρ, πραγματικά πανέμορφες εικόνες, οι δε βούβαλοι έφτασαν σε απίστευτους αριθμούς κι ο Ασυτραλός Shawn έκανε παπάδες με το φακό του.

Ωραία παρέα κάναμε με τους Αυστραλούς και λίγο αργότερα και... με τις ύαινες που είχαμε δει το πρωί, αφού επανήλθαν και οι ενήλικες που πάλι φάνηκαν να μην ενοχλούνται ούτε από την παρουσία μας ούτε από τα φώτα του τζιπ. Τις παρακολουθούσαμε να γλύφουν η μια τα όργανα της άλλης (έτσι αναγνωρίζονται το στάτους αλλά και τα μέλη της κάθε οικογένειας, όπως μας είπε ο οδηγός), να περπατάνε ακριβώς δίπλα στο τζιπ και στιγμιαία, όταν τσακώθηκαν μόλις λίγα εκατοστά από τις θέσεις μας, πεταχτήκαμε όλοι, καθώς φαινόταν να θέλουν να μας ορμήξουν και το τζιπ φυσικά ήταν ανοιχτό χωρίς πόρτες και παράθυρα, αλλά ήταν ψύχραιμος ο οδηγός κι υποθέσαμε σωστά πως ξέρει τι κάνει. Κακάσχημα ζώα, πολύ εντυπωσιακά από τόσο κοντά.

Επιστρέψαμε για το δείπνο (ναι, πάλι χλαπάκιασμα δηλαδή) το οποίο ήταν μια κάπως “χμ” προσπάθεια του σεφ να παρουσιάσει κάτι γκουρμέ, ας πούμε πως επιδέχεται βελτίωσης. Μας έβαλαν και σε ένα ρομαντικό τραπεζάκι με κερί, νομίζω πως πάλι για ζευγαράκι μας πέρασαν. Κι εκεί που τρώγαμε, ακριβώς μπροστά από το τραπέζι μας, κάτω από το deck εμφανίστηκαν δυο ιπποπόταμοι, οπότε αφήσαμε το τραπέζι και πήγαμε να τους βγάλουμε φωτογραφία με τη βοήθεια ενός φακού και μιας υπαλλήλου και ξαφνικά ακούω το Νίκο να σφαδάζει πιάνοντας το δάχτυλό του. Αρχικά νόμισα πως υπερβάλλει αλλά είχε δίκιο, τον τσίμπησε κάτι δυνατό, δεν ήταν σφήκα, την ώρα που έπιασε την κουπαστή για να κατέβει τα δυο σκαλάκια που μας χώριζαν από το ύψος των ιπποπόταμων. Το πρηξιμο και ο πόνος δεν υποχωρούσε, η υπεύθυνη μας γνωστοποίησε πως ίσως πρόκειται για σκορπιό κι η αλήθεια είναι πως σε όλο το δείπνο ο άνθρωπος πονούσε, ένιωσε ένα μυρμήγκιασμα κι άρχισε να μη νιώθει όλο το βραχίονα. Ε στο τέλος ήρθε αυτή η καλή υπεύθυνη να του δώσει κάποια φάρμακα και μια αλοιφή, τα οποία όμως δεν του τα χορηγούσε πριν ακολουθήσει το πλήρες πρωτόκολλο: τον ενημέρωσε πως είναι κάτοχος του πτυχίου τάδε από το σεμινάριο δείνα που την καθιστά σε θέση να παράσχει πρώτες βοήθειες σύμφωνα με τον κανονισμό ΑΒΓ (!!!) κι άλλα εμπριμέ πριν του χορηγήσει τα φαρμακάκια. Τυπικοί οι τύποι, αλλά και σοβαροί.

Κλείσαμε το δείπνο με ένα πολύ ωραίο παγωτάκι και περπατήσαμε το μονοπατάκι προς τη σκηνή μας συνοδευόμενοι από ένα φύλακα, όπως έλεγε το πρωτόκολλο ασφαλείας, αφού η εμφάνιση άγριων ζώων στο μονοπάτι αυτό ήταν στην ημερήσια διάταξη, και κοιμηθήκαμε ακούγοντας τους ιπποπόταμους και τα βουβάλια να κάνουν φασαρία, αλλά και κάτι έντομα να κάνουν σαν καμπανάκια όλο το βράδυ. Ευτυχώς η θερμοκρασία έπεσε, ο πόνος του Νίκου με τα παυσίπονα υποχώρησε κάπως -αν και το μούδιασμα συνεχίστηκε και την επόμενη- και βάλαμε την αφύπνιση για τις 5 το πρωί γιατί πουρνό-πουρνό είχε νέο game drive.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 19
• 20
• 21
• 22
• 23
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 21 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.