Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8: Οι καταρράκτες από πάνω κι από κάτω

Πολύ καλό το πρωινό μας στο Shrub, καλό αυτό γιατί θα μέναμε τρία βράδια. Μικρό ξενοδοχειάκι αλλά αποτελεσματικό και για πρώτη φορά οι τουρίστες που βλέπαμε δεν ήταν πουρά. Μέχρι τώρα σχεδόν όλοι όσοι είχαμε δει είχαν βγει στη σύνταξη πριν μπω εγώ πανεπιστήμιο. Λογικό σε κάποιο βαθμό, δεν είναι φτηνά ταξίδια αυτά (αν και γίνεται να κόψεις κόστος αρκετά εύκολα).

Σήμερα λοιπόν αρχικά είχαμε κλείσει την πτήση πάνω από τους καταρράκτες της Βικτώρια με ελικόπτερο. Ο τρασνφεράς ήρθε στην ώρα του και μας μετέφερε στα γραφεία της Zambezi Helicopter Company που αν μη τι άλλο ήταν μπάνικα. Περιμέναμε αρκετά, μας ζύγισαν, όπως γίνεται πάντα πριν μπεις σε ελικόπτερο (ακόμη θυμάμαι τον Κρεκούζα που τον “έκοψαν” λόγω βάρους σε μια πτήση για κάποιον παγετώνα στη Νέα Ζηλανδία) και μας ανακοίνωσαν πως “ο υπολογιστής” θα αποφάσιζε πώς θα καθόμασταν στο ελικόπτερο, βάσει κατανομής βάρους. Δεν ξέρω αν όντως είναι έτσι, αλλά και να μην είναι ήταν ωραίος τρόπος για να μην τσακώνονται οι επιβάτες: ο υπολογιστής το είπε.

Τελικώς ο υπολογιστής αποφάσισε να κάτσω απέναντι από τον κύριο Νίκο και η τυχερή που θα καθόταν δίπλα στον πιλότο ήταν μια ξανθιά κυρία. Με 4 μαντράχαλους να καθόμαστε πίσω, μάλλον στριμωγμένους μας είχε ο υπολογιστής, αλλά χαλάλι του. Η πρώτη εντύπωση είναι πως η ξεραϊλα που αντικρύζεις είναι εκκωφαντική, τα δέντρα ήταν τόσο ξερά που το τοπίο φαινόταν σα να είχε μόλις καεί. Τα 628$ (για τα δύο άτομα) εξακολουθούσαν να μου φαίνονται πολλά (ο Νίκος...με επιδότησε για να επιλέξουμε την 25λεπτη πτήση) κι έλπιζα να άξιζε. Η διαφορά με τη 12λεπτη πτήση ήταν πως θα πετούσαμε και πάνω από το Εθνικό Δάσος Zambezi και μάλλον θα είχαμε λίγο περισσότερο χρόνο και πάνω από τους καταρράκτες.

Στους καταρράκτες φτάσαμε γρήγορα και το πρώτο που σχολιάσαμε ήταν “χμ δεν έχουν και τόσο πολύ νερό” κι ότι “μάλλον πολύ ψηλά πετάμε”. Νομίζω και οι δύο περιμέναμε να πετάμε χαμηλότερα κι άρα να είμαστε πιο κοντά στους καταρράκτες. Όχι πως δε φαίνονταν, ίσα-ίσα μπορούσες να πάρεις μια χαρά φωτογραφίες ακόμη και με τη δική μου κινητομπουρούχα (θα δείτε, του Νικου λογικά θα είναι και καλύτερες), αλλά το όλο θέαμα ήταν λίγο underwhelming, δυσανάλογα του βάρους στην τσέπη. Το πιο ενδιαφέρον σημείο ήταν το horseshoe canyon, όπου όπως μπορεί κανείς να υποθέσει κι από το τοπωνύμιο, το φαράγγι κάνει μια κούρβα που το κάνει να φαίνεται σα πέταλο και με τις διαφορετικές γωνίες που έπαιρνε ο πιλότος αποκτούσες διαφορετική οπτική κάθε φορά. Ενδιαφέρον είχαν και τα lodges που έβλεπε κανείς από ψηλά στο δρυμό, όπως και κάποια ζώα που μπορούσες να διακρίνεις, είδαμε ελέφαντες και καμηλοπαρδάλεις, ήταν ενδιαφέρουσα η προοπτική από ψηλά. Αυτά. Wow factor δεν υπήρξε και παρότι δε μετανιώνω για τίποτε από αυτά που κάνω στα ταξίδια (αντιθέτως μετανιώνω γι αυτά που ΔΕΝ έκανα) αν με ρωτούσε κάποιος αν θα το σύστηνα θα έλεγα μάλλον όχι.

Προσγειωθήκαμε, το τράνσφερ μας άφησε κοντά στους καταρράκτες και πήγαμε να τους δούμε κι από κοντά. Το σοκ ήταν η τιμή πρόσβασης, 50 ολοστρόγυλλα δολάρια (ναι, Αμερικής) , αυτό έχουν αυτό πουλάνε οι άνθρωποι και ξέρουν ότι και 100$ να το βάλουν πάλι θα τα πληρώσει ο λόγος. Πολύς ο κόσμος, κυρίως μεγάλης ηλικίας, περιμέναμε τη σειρά μας, τα σκάσαμε και μπήκαμε. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μονοπάτι που σε οδηγεί να περπατάς απέναντι και κατά μήλος των καταρρακτών, με 16 αριθμημένες στάσεις, αρκετά καλά οργανωμένο ώστε να δεις όλες τις διαφορετικές οπτικές, αλλά κυρίως να αποφεύγεται ο συνωστισμός σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Ξεκινήσαμε από το σημείο 4 και ΓΟΥΑΟΥ, πολύ πιο εντυπωσιακοί οι καταρράκτες από τη χαζομαρίτσα του ελικοπτέρου. Πάλι υποδέεστεροι από (πολλούς!) άλλους στη Νότιο Αμερική, αλλά αν μη τι άλλο ωραίο θέαμα. Κάπου εκεί υπήρχε κι ένα άγαλμα του “εξερευνητή” Livingstone που δεν κατάλαβα τι ανακάλυψε ακριβώς. Προχωρώντας το μονοπάτι κάθε θέα ήταν και καλύτερη και μια από αυτές μας έφερε απέναντι ακριβώς από το devil's pool, μια φυσική πισίνα από την πλευρά της Ζάμπια που υποτίθεται πως είναι must αφού μπαίνεις στη φυσική πισίνα και -προστατευμένος από το φυσικό τοιχείο της πισίνας- μπορείς να κοιτάξεις τους καταρράκτες ακριβώς από κάτω σου. Υπήρχε μια παρέα περίπου 10-15 ατόμων που περίμεναν υπομονετικά να μπει ο καθένας, να βγάλει τη φωτογραφία του και να μπει ο επόμενος. Ένας “επόμενος” μάλιστα έκανε και ανάποδη βουτιά μέσα στην πισίνα, μωρέ μπράβο.

Αυτούς που ζήλεψα πάντως ήταν αυτούς που έκαναν ράφτινγκ από κάτω μας, φαινόταν πολύ ωραία και χωρίς συνωστισμό. Επιστρέψαμε από άλλο μονοπάτι, που δεν προσέφερε θέα στους καταρράκτες, είχε όμως κάτι πολύ χαριτωμένα πουλάκια (από σαύρες σε πουλάκια η χαρά του birdwatcher και του lizzard watcher πρέπει να είναι η χώρα), διαπιστώσαμε πως τα σουβενίρ ήταν πανάκριβα, πήγαμε και μέχρι τη γέφυρα όπου διαπιστώσαμε πως δε χρειάζεται διαβατήριο αν δεν περάσεις αρκετά μέσα στη Ζάμπια, οπότε περάσαμε κι εμείς βγαίνοντας από τη Ζιμπάμπουε “χωρίς να μπούμε” στη Ζάμπια. Ωραία ήταν κι από τη γέφυρα η θέα, πλάκα είχαν οι ταμπελίτσες “καλώς ήρθατε/καλώ φύγατε” σε ZIM/ZAM, ε οι μικροπωλητές θα μπορούσαν να είναι λίγο λιγότερο επίμονοι, αλλά κατανοητό είναι κι αυτό.

Πεινάσαμε. Δηλαδή ώρα για μπριζόλα, γιατί αν δεν το καταλάβατε βασικά μπριζόλες τρώει ο Νίκος. Βρήκα ένα Smokehouse The River στο γούγλη κάπου σχετικά κοντά, είχα διαβάσει καλές κριτικές, κερνούσε και ο Νίκος, οπότε κάτσαμε. Εγώ πήρα ένα κοτόπουλο με lemon herbs κι επιτέλους βρήκα κι αυτό το sadza, ένα παραδοσιακό συνοδευτικό που μοιάζει με κάτι ανάμεσα σε πουρέ κι αφρόλουτρο της Τζοάν Κόλινς στη μπανιέρα της Δυναστείας, αν κατάλαβα καλά από καλαμπόκι συνήθως, αλλά στη δική μου περίπτωση από κεχρί. Ο Νίκος πήρε μια tomahawk (πάντα χωρίς σάλτσα!), αρνίσια παϊδάκια και μοιραστήκαμε κι ένα κάθετο κρεμάμενο σουβλάκι από κροκόδειλο, μοσχάρι και kudu, με το τελευταίο να είναι αρκετά χυμώδες κι ενδιαφέρον (και πανάκριβο, 33$ για ένα σουβλάκι) αλλά κρύο. Το σέρβις ήταν καλό, οι ντόπιοι που έρχονταν ήταν ντυμένοι πολύ σικ και μας έφεραν κι ένα αποτελεσματικό κεράκι για τις μύγες. Τελιώνοντας, είδαμε παραδίπλα ένα υποκατάστημα του κομσηματοπώλη Patrick Mavros, υποθέτω πάλι κάποιο άξιο τέκνον της ελληνικής διασποράς θα είναι, να αναλάβει τη διερεύνηση η @KIKI παρακαλώ.

Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και την πισίνα όπου και αποφασίσαμε να κλείσουμε το σόου με τα 50$, οπότε έκανα κράτηση μέσω whatsapp, φωνάξαμε κι ένα ταξί με το indrive κι ήμασταν εκεί εύκολα, άκοπα, αβάδιστα και ααβόρα. Το pre-show ήταν εξωτερικά στο εστιατόριο, με 3-4 από τους χορευτές να τραγουδούν χτυπώντας ρυθμικά παλαμάκια και μετά από λίγα λεπτά μας πέρασαν σε ένα θεατράκι χωρητικότητας 180 ατόμων, που έφτασε να έχει πληρότητα δύο τρίτων με μερικούς ντόπιους μάλιστα (φαντάζομαι ντόπιους τουρίστες). Η υπόθεση -την οποία είχα φροντίσει να διαβάσει πιο πριν- φαινόταν απλή: ένας νεαρός εξοστρακίζεται από τη φυλή του επειδή αποτυγχάνει σε μια δοκιμασία για την ανάδειξη του επόμενου ηγέτη, οπότε και περιφέρεται παρέα με έναν ορφανό ελέφαντα, μέχρι που.... Δε σας λέω. Να πάτε να το δείτε. Πάθαμε πλάκα με την παραγωγή: φωτισμός, κουστούμια, χορευτικό ήταν απρόσμενα καλά, αλλά οι φωνές ήταν ακόμη καλύτερες και η υποκριτική μας άφησε άφωνους. Τι ηθοποιάρες ήταν αυτές; Χαλαρά στεκόταν σε τουρνέ στην Ευρώπη λέμε. Το λέω εγώ που μόλις γύρισα από τον Καρυοθραύστη στην Αβάνα του Carlos Acosta (στο Λονδίνο, ΤΡΟ-ΜΕ-ΡΟ). Στο τέλος βγάλαμε και φωτογραφίες με τους πρωταγωνιστές, αναμφίβολα ήταν από τις θετικές εκπλήξεις του ταξιδιού κι αν δεν επέμενε ο Νίκος δε θα είχα πάει, δεν το πολυέχω ούτε με τα μιούζικαλ ούτε με τα σόου. Ωραία έκλεισε η μέρα, αλλά είχαμε κι άλλη στους καταρράκτες.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 11
• 12
• 13
• 14
• 15
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 13 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.