Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7: Τα “δεύτερα” αρχαία και το μούλιασμα

Πολύ αξιοπρεπές το πρωινό του Bulawayo Club, αλλά μέχρι εκεί. Ε τώρα αν έχεις πάρει πρωινό στο Hyatt τι να σου πει ένα απλό gentlemens club hotel, δεν ήταν του επιπέδου μας, ήμαστε πια αποικιοκράτες (και ψωνάρες, μαντάμ Σουσού mode on).

Το φίλο μας το Ντόνγκο δε θέλαμε να τον αποχωριστούμε. Οπότε του κάναμε (σαν το Νονό ένα πράγμα) μια πρόταση που δεν μπορούσε να αρνηθεί: να μας πάει και στα αρχαία του Khami, που ήταν μόλις εικοσιπέντε λεπτά μακριά, τα είχα βάλει στο μάτι και υποτίθεται ότι ο δρόμος θα ήταν καλύτερος, οπότε ακόμη και το διαλυμένο του Honda Fit δε θα έπρεπε να χάσει άλλο εξάρτημα. Φυσικά δέχθηκε. Σάμπως θα ξαναείχε την ευκαιρία να πάει και στα αρχαία του Khami; Ούτε τον χάλασε το έξτρα ποσό πριν πάρει το δρόμο της επιστροφής για τη Χαράρε (όπου σίγουρα θα την έπεφτε μέχρι και σε θηλυκούς μπαμπουίνους στο δρόμο).

Λοιπόν ο δρόμος είχε... λεύκες (αλλά κανένα Φρέντι Κρούγκερ) κι όταν φτάσαμε στον απομονωμένο αρχαιολογικό χώρο διαπιστώσαμε πως η σημαία ήταν σκισμένη, οι υπάλληλοι είχαν πάει για πρωινό καφέ (μύρισε Ελλάδα δηλαδή, μην πω Κούβα γιατί δε βρίσκεται πάντα καφές) κι υπήρχε κι ένα σχολείο σε εκδρομή που περίμενε στωικά να έρθουν οι υπάλληλοι που δίνουν τα εισιτήρια. Τα παιδάκια του σχολείου ήταν γλυκύτατα και πολύ όμορφα στις στολές τους, ενώ ακόμη πιο γλυκούλα ήταν η δασκάλα που -καλά το μαντέψατε- της την έπεσε ο Ντόνγκο και της πήρε και το τηλέφωνο και μια υπόσχεση να βγουν. Γρήγορο πιστόλι ο Πίου.

Αργά πιστόλια ήταν οι υπάλληλοι που ήρθαν 45 λεπτά μετά την υποτιθέμενη ώρα που ανοίγει, χωρίς να πολυβιάζονται κιόλας. Το μουσείο ήταν ένα δωμάτιο όλο κι όλο, νομίζω μικρότερο από το σαλόνι μου στην Αθήνα και μένω σε γκαρσονιέρα 48τμ. Ωστόσο η μακέτα (αυτό το έργο είναι μακέτο) ήταν χαριτωμένη, όπως και κάποιες πολύ βασικές πληροφορίες, το όλο μουσείο δεν πρέπει να μου πήρε πάνω από 45 δευτερόλεπτα, δηλαδή περίπου το 1/10 από όσο πήρε στην κυρία να μας κόψει τα εισιτήρια με κινήσεις slow motion, βραδύποδα μου θύμισε. Τη ρωτήσαμε αν θέλει να μας συνοδέψει και μας είπε με ένα γλυκό χαμόγελο “όχι”. Ε δεν είμαστε κι ο Ντόνγκο να πέφτουν όλες σύξυλες. Ο Ντόνγκο πάντως δέχθηκε να μας ακολουθήσει, με αυτόν ήμαστε πιο πειστικοί. Ή είναι γαμίκουλας bisexual, όλα μετράνε, δεν κρίνω.

Ο χώρος έχει αρκετά συμπλέγματα, όπως μπορούσε κανείς να δει στη μακέτα του Σημίτη και πρακτικά το Khami ήταν ο διάδοχος του Great Zimbabwe, από τον πολιτισμό Torwa αυτή τη φορά. Δηλαδή εδραιώνεται το 1450 μ.Χ (ακριβώς κατά την πτώση του Great Zimbabwe) και φαίνεται να διαλύεται (λογω κλιματολογικών αλλαγών που μάλλον επέφεραν και πολιτικές αναταραχές) το 1683. Αρχιτεκτονικά φαίνεται να είναι μια εξέλιξη του Great Zimbabwe, άλλωστε και οι Torwa στους Shona ανήκουν, και χρησιμοποίησαν τις ίδιες τεχνικές χωρίς κονίαμα (και μάλιστα σε κάποια σημεία με περισσότερη διακόσμηση) και το ίδιο μοτίβο: ο βασιλιάς είχε δικό του σύμπλεγμα πάνω σε λόφο κλπ. Ήμασταν προετοιμασμένοι ωστόσο για κάτι οπτικά λιγότερο εντυπωσιακό από το Great Zimbabwe.

Πάλι μόνοι μας ήμασταν, με συνοδεία από μπόλικες πολύχρωμες σαυρούλες που ήταν ολίγον elusive που λέμε και στην Άμφισσα και αρχικά κινηθήκαμε προς το “σταυρό” ένα σημάδι που άφησαν Χριστιανοί, είτε ιεραπόστολοι ή απλά χριστιανοταλιμπάν πάνω στα αρχαία, ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι που μας υπέδειξε η εισιτηριοκυριούλα με τα γνώριμά μας πια πράσινα βελάκια, ανεβήκαμε κανα-δυο λόφους με αξιόλογα αλλά όχι συγκρίσιμα με τη Great Zimbabwe συμπλέγματα, είδαμε την “έξτρα διακόσμηση” στους τοίχους, πήγαμε και μέχρι το σύγχρονο φράγμα να δούμε το παλιό τείχος να μπλοκάρει το καταπράσινο νερό και μια ταμπέλα μας καθοδήγησε μέχρι ένα βράχο όπου είχαν σκαλίσει ένας είδος σκακιέρας όπου μάλλον έπαιζαν αυτό το παλιό είδος ντάμας που επικρατούσε στην περιοχή. Όμορφα ήταν, άξιζε, για μένα ιδανικά θα έπρεπε να το επισκεφθεί κανείς πριν από το Great Zimbabwe για να μην το δει ως οπτικό downgrade γιατί μεγαλοπρεπές δεν είναι, αλλά την αξίζει την επίσκεψη (λέω εγώ, αλλά για τα αρχαία μη με παίρνετε τοις μετρητοίς).

Στην επιστροφή είδαμε και κάποιους Χριστιανούς ντυμενους στα λευκά κάτω από κάποια δέντρα να εκκλησιάζονται, μπόλικους μπαμπουίνους να σουλατσάρουν και ήρθε η (μαύρη) ώρα να αποχαιρετίσουμε τον αγαπημένο μας Ντόνγκο που αν μπορούσαμε να τον βάλουμε με το αυτοκίνητό του στο αεροπλάνο για τους καταρράκτες, θα τον βάζαμε. Είχαμε πάντως 2-3 ωρίτσες να κάνουμε καμιά βολτίτσα και στο Bulawayo που μας φάνηκε καθαρό και με μπόλικη οικονομική και κοινωνική ζωή. Μάλλον δεν ήταν τόσο... τεμπέλε οι Ndembele όσο έλεγε ο Ντόνγκο. Είχε και ωραία αποικιακή αρχιτεκτονική, πχ το κτίριο του ταχυδρομείου με ωραίους πίνακες στο εσωτερικό του, κάποια πρωτοκοσμικά έως στιλάτα μαγαζιά, μπόλικα κομμωτήρια και νυχούδες και ταυτόχρονα κλασικές αφρικανικές εικόνες, όπως κυρίες με ψώνια στο κεφάλι να διασχίζουν το δρόμο ατάραχες.

Πεινάσαμε και θέλαμε κάτι γρήγορο κι επειδή τα περισσότερα φαστφουντάδικα ήταν πιο σαβουρέξ, καταλήξαμε στα KFC όπου πήρα ένα wrap με κοτόπουλο και ανανά για 5,5$ αλλα προφανώς δίνεις 6$ αφού κέρματα για ρέστα δεν υπάρχουν. Γενικώς η χώρα με τη δολαριοποίηση δεν είναι και πολύ φτηνή, ειδικά για τους μισθούς των ντόπιων, αλλά από την άλλη πλέον δεν κυκλοφορούν και με τα καρότσια με χαρτονομίσματα των εποχών του τρελού πληθωρισμού. Μετά τις απαραίτητες θερμίδες, κι αφού θαυμάσαμε τα καλύτερα οπίσθια της εκδρομής (τα σωστά να λέγονται, περισσότερα για το ανατομικό ζήτημα -κατά το ανατολικό ζήτημα- αργότερα) συνεχίσαμε την περιήγηση ανάμεσα στα χαριτωμένα κτίρια που επανέφεραν το ερώτημα: η Χαράρε γιατί δεν έχει αποικιακή αρχιτεκτονική; Τα γκρέμισαν; Δεν ήταν και τόσο παλιά δα. H απάντηση που αλίευσα online έχει να κάνει κυρίως με το timing, αλλά όχι απόλυτα. Δηλαδή το Bulawayo ως πρώην πρωτεύουσα των Ndembele όταν την κατέλαβαν οι Βρετανοί είχε ήδη δεσπόζουσα θέση, άρα ήκμασε (αποικιακά) νωρίτερα, ήδη από τα 1893-1910, που ήταν μια εποχή έξαρσης και για την αποικιακή αρχιτεκτονική, ενώ η Χαράρε άρχισε να παίρνει τα πάνω της μετά το 1930 και το Δεύτερο Παγκόσμιο, μια εποχή με πιο "βαριά" κτίρια, χώρια που ως η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης πια Ζιμπάμπουε έγινε χώρος οικοδόμησης κτιρίων που έπρεπε να δείχνουν την ορμή του νέου κράτους. Το δε Bulawayo έγινε δευτερεύουσας σημασίας (backwater στα cockney μου) και κάπως έτσι η αρχιτεκτονική του σώθηκε δια της αμέλειας.

Πήγαμε να πάρουμε τις αποσκευές μας από το ξενοδοχείο όπου ο Νίκος, κοινωνικότερος ων, έπιασε κουβέντα με δυο Βρετανούς ώριμης ηλικίας (sic, σε λιγότερο σικ χώρο θα έγραφα “χούφταλα”) που έμαζαν βγαλμένοι από άλλη εποχή, σε ντύσιμο, προφορά και τρόπους, πραγματικοί τζέντλεμεν. Ο ένας μάλιστα του είπε πως ο πατέρας του είχε γεννηθεί στη Ζιμπάμπουε (προφανώς επί αποικιοκρατίας) και πως υπάρχει κι ελληνική κοινότητα κι εκκλησία στο Bulawayo. Το μάθαμε κι αυτό, αλλά είχε έρθει η ώρα να πάμε στο αεροδρόμιο, με χρήση της εφαρμογής που μας έφερε ένα... Honda Fit, τι πρωτότυπο. Ντροπαλούλης ο οδηγός, γενικώς και στις τρεις χώρες συμμαζεμένοι ήταν οι άνθρωποι, μας άφησε στο αεροδρόμιο όπου δέσποζε... ένας ρινόκερος (όχι ζωντανός). Πιασάρικη διακόσμηση, εύγε.

Η πτήση μας ήταν με την εξωτική fastjet, το τσεκιν πάαααααρα πολύ αργό και στην αίθουσα αναμονής γινόταν και ο κακός χαμός από αστυνομία και στρατιωτικούς. Ως καλός κουτσομπόλης πήγα και ρώτησα μια αστυνομικίνα (ωραία ήταν, θυμήθηκα το αμίμητο έπος του Σουγκλάκου “στο τμήμα-στο τμήμα, για σένα αστυνομικίνα") για πλάκα “τι έγινε ρε κορίτσια, ήρθε ο πρόεδρος;” για να πάρω την απάντηση “βασικά φεύγει”. Ε συμπέσαμε με τον πρόεδρα, λογικό, έμαθε ο άνθρωπος ότι ήρθαν σημαίνουσες προσωπικότητες αλλά δε μας βρήκε να μας χαιρετίσει αφού τρέχαμε με το Ντόνγκο στα αρχαία κι έφυγε απογοητευμένος. Άλλη φορά μεσιέ πρεζιντάν. Μας ρώτησαν αν θέλαμε να μπούμε και στο lounge (επί πληρωμή) αλλά δε βρήκαμε ότι είχε κανένα νόημα αφού είχε φύγει η προεδράρα, αν είναι να συναναστραφούμε με πλεμπαίους λαουντζάκηδες άστο καλύτερα, εμείς είμαστε για ηγέτες κρατών και πάνω.

Λοιπόν η fastjet πολύ τίμια: σε πτήση 42 λεπτών προσέφερε ικανό σάντουιτς, χυμό, γλυκάκι και σε αεροπλάνο με σειρές τριών θέσεων πιάσαμε από δυο παράθυρα ώστε ένας από τους δύο να είναι από τη “σωστή” πλευρά και να φωτογραφίσει τους καταρράκτες από ψηλά. Τελικώς φάσκελο η φάση, μια κατάξερη σαβάνα είδαμε και καμία θέα καταρράκτη, τους έχουν καλά κρυμμένους. Φτάνοντας στο VFA η εφαρμογή δεν έβρισκε ταξί και οι ταξιτζήδες ζητούσαν ακατέβατα 30$ για 8 χιλιομετράκια, τελικώς έκανα το δύσκολο (μαντάμ Σουσού mode off) πληρώσαμε 25$ που τα μοιραστήκαμε με ένα Γιαπωνέζο που έκανε ένα δίμηνο τουρ σε Νότιο Αφρική, Ναμίμπια, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη και Μποτσουάνα, ελπίζω να του πήγε καλά το ταξίδι του ανθρώπου γιατί σόλο και Γιαπωνέζος σε τέτοιες χώρες δεν είναι κι έυκολο.

Από το βαν είδαμε ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, μερικά ελάφια και τους κλασικούς μπαμπουίνους, αλλά μάθαμε πως οι καταρράκτες κλείνουν στις 6 οπότε δεν τους προλαβαίναμε και πήγαμε κατευθείαν στο ξενοδοχείο μας, το Shrub που νομίζω είναι και το μόνο που είχα διαλέξει εγώ ως μια λύση σχετικά οικονομική (γιατί στην τουριστική πρωτεύουσα της περιοχής είχε και πανάκριβα) αλλά εντός παραμέτρου Νίκου που έκανε κι αυτός υποχωρήσεις (αν ταξίδευα μόνος σε καμιά τρώγλη θα έμενα). Σύμφωνα με το καταπληκτικό μου εξελάκι κόστισε 94€/βραδιά, που ήταν μια χαρά εν τέλει. Για άλλη μια φορά ευγενέστατο και χαμογελαστό το προσωπικό, το δωμάτιο αξιοπρεπές αν και για κάποιο λόγο χωρίς ψυγειάκι, αλλά την παράσταση την έκλεψε η πισίνα ακριβώς μπροστά από το δωμάτιό μας, που ήταν εντυπωσιακή για τόσο μικρό ξενοδοχείο (δεν πρέπει να είχε πάνω από 7-8 δωμάτια). Ε κάτσαμε και μουλιάσαμε, αφού ήταν ανοιχτή όλο το 24ωρο (σπάνιο πράγμα... δε φοβόντουσαν μην πνιγεί κανένας κρασοπατέρας Ευρωπαίος; ) , αποφασίσαμε να μη δειπνήσουμε για να πέσουν οι κοιλιές, εγώ προσποιήθηκα ότι έκανα και μερικές απλωτές και γενικώς περάσαμε κανα δίωρο γελώντας. Χαλαρό ήταν το ταξίδι γενικώς, με τις πόλεις να μην έχουν και τίποτε τρομερά αξιοθέατα, το Victoria Falls να μην το λες ακριβώς πόλη κι έχοντας την άνεση να ξυπνήσουμε ό,τι ώρα θέλουμε την επόμενη. Για την οποία επόμενη είχαμε κανονίσει ελικόπτερο (με το Νίκο να... βάζει πλάτη ώστε να πάρουμε την 25λεπτη κι όχι 12λεπτη πτήση) για να πετάξουμε πάνω από τους καταρράκτες, μετά... επίγεια επίσκεψη και στο ξενοδοχείο βρήκαμε και μια μπροσούρα για ένα χορευτικό σόου που έκανε κλικ στο Νίκο και παρότι εγώ δεν το έχω με τα σόου, είπα να πάω να μην του χαλάσω το χατίρι. Ες αύριον τα σπουδαία δηλαδή.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 9
• 10
• 11
• 12
• 13
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 11 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.