Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Bulawayo, η έκπληξις και “είναι ασφαλές που περπατάμε εδώ;”

Λοιπόν το πρωινό του διαμερίσματος ήταν παραδόξως τιμιότατο, παρότι η καλή κυρία που το ετοίμαζε είχε ρυθμούς Χατζηνικολάου σε αργό ριπλέι. Ο Ντόνγκο ήταν στην ώρα του, έβαλε και πάλι ωραία τοπική μουσικούλα και ο δρόμος ήταν και πάλι σε καλή κατάσταση, οπότε προχωρήσαμε για το τετράωρο ταξίδι προς το Bulawayo.

Ξαφνικά, εκεί στη μέση της εθνικής σκάνε μύτη περίπου 20 τζιπ, εμφανίστηκε αστυνομία που μας απαγόρευσε την κίνηση και πέρασε ένα κονβόι με αρκετά αυτοκίνητα και τέσσερα οχήματα με ενόπλους. “Ο πρόεδρος”, μονολόγησε ο Ντόνγκο. Ορίστε, τον πετύχαμε κι αυτόν. Κατά τα λοιπά η διαδρομή ήταν uneventful, το τοπίο τουλάχιστον ξερό και κάπως έτσι φτάσαμε στο Bulawayo, στα προάστια του οποίου είδαμε αρκετά σκουπίδια, που μας παραξένεψαν σε μια χώρα αρκετά καθαρή. Είπα να τσιγκλήσω λίγο τα φυλετικά πάθη: “Ντόνγκο... βλέπω σκουπίδια... είναι πιο βρώμικοι οι Ndembele από τους Shona, ε;”. Χαμογέλασε με νόημα και μου είπε “εμφανές δεν είναι;”.

Με το που μπήκαμε στην πόλη πάντως τρίβαμε τα μάτια μας. Ρε τι τάκη, τι αλφαδιά είναι αυτή; Πανέμορφοι κήποι, ωραία σπίτια, αποικιακά κτίρια, κόσμος σαφώς πιο καλοντυμένος, ορισμένες μαγαζάρες και γενικά μια πόλη τακτοποιημένη και ταυτόχρονα ζωντανή. Καμία σχέση με τη Xαραρε που δεν έχει καν αποικιακά κτίρια να θυμίζουν την εποχή που λεγόταν Salisbury.

Το ξενοδοχείο που διάλεξε ο Νίκος ήταν το The Bulawayo Club και μπαίνοντας το πρώτο που σκέφτηκα ήταν “ρε πού μένουμε ρε!”. Το όλο μέρος απέπνεε μια αριστοκρατική βρετανίλα, ανά πάσα στιγμή περίμενα να εμφανιστεί κανένας μπάτλερ με γάντια, μαύρο σμόκιν και προφορά Sussex να με ρωτήσει “και τι ώρα θα πιει το τσάι του ο κύριος;”. Φοβερό φουαγιέ, ρεσεψιόν από τα παλιά, απίστευτη δουλειά με ξύλο στο αρχοντικό σαλόνι με τζάκι και μια σκάλα που θύμιζε εκείνη του Τιτανικού. Το έλεγες και bargain για 84€/δίκλινο με πρωινό, ακόμη κι αν τα δωμάτια δεν ήταν εξίσου λαμπερά.

Τέλος πάντων, αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και πήγαμε... με τον Ντόνγκο, καλά το καταλάβατε να επισκεφθούμε το Matobo, αφού τα βρήκαμε μαζί του για μια ακόμη φορά και οι τιμές που μας χρέωνε ήταν συμφέρουσες. Ο δρόμος για το εθνικό αυτό πάρκο ήταν πιο κακοτράχαλος, μπροστά μας προπορευόταν ένα απίθανο chicken bus και αριστερά και δεξιά βλέπαμε όλο και περισσότερα balancing rocks, καθοδόν για άλλο ένα σημείο UNESCO, τόσο για το ότι θεωρείται ένα από τα καλύτερα μέρη στον κόσμο για να δει κανείς ρινόκερους, όσο και για την προϊστορική τέχνη, η αναφορά στην οποία έπεισε το Νίκο να το προσθέσουμε κυριολεκτικά εκείνη τη στιγμή στο πρόγραμμά μας.

Το θέμα είναι ότι όσο προχωρούσαμε προς το εθνικό πάρκο τόσο πιο ξεκάθαρο ήταν ότι το αυτοκίνητο του Dongo... αποσυντίθετο. Ήδη έχασε ένα κομμάτι που ψιλοκρεμμόταν από το σασί και σε κάθε πέτρα συνταρασσόταν συθέμελα. Κι όλα αυτά πριν καν μπούμε στο εθνικό πάρκο αν και έλπιζα ότι ο χαρακτηρισμός ως σημείο UNESCO θα σήμαινε και πόρους που θα είχαν μεταφραστεί σε κάποιον υποτυπώδη χωματόδρομο.

Φτάσαμε στο πάρκο, έτσι νομίζαμε δηλαδή, αφού πια σήμα δεν υπήρχε, οπότε περιπλανηθήκαμε λίγο με το αμάξι (ο Θεός να το κάνει) και τελικώς ξεπρόβαλλε ένα γραφείο με μια χαμογελαστή κυρία που μας έδωσε ένα χάρτινο χάρτη για να κινηθούμε πως τα μέρη που είχα σημειώσει, δηλαδή τις βραχογραφίας και το World's View όπου είχε ταφεί ο Cecil Rhodes (περισσότερα γι αυτόν αργότερα), όπου υποτίθεται ότι η πανοραμική θέα δικαίωνε το όνομα του τόπου.

Η κυριούλα μας έδωσε την ευχή της, είπε και πέντε πράγματα στον Ντόνγκο που δεν καταλάβαμε και ξεκινήσαμε για να διαπιστώσουμε ότι ο δρόμος θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο για 4x4 και σίγουρα όχι για μπακατέλες. “Θα δούμε και κανένα ρινόκερο;” τη ρώτησα όλο προσμονή. “Ε αν δείτε κανένα ranger και το χαρτζηλικώσετε θα σας δείξει κάποιον πιθανότατα”, απάντησε και ο διεστραμμένος μου νους έκανε εικόνα τον έναν ranger να μας δείχνει το ρινοκέρο και τον άλλον να... ντύνεται ρινόκερος. Oι ρινόκεροι πάντως θα ήταν το μικρότερο από τα προβλήματά μας. Η σήμανση ήταν εμμ... επιλεκτική ας πούμε, οι πέτρες, λακούβες και η άμμος μας έκαναν να βγαίνουμε κάθε τρεις και λίγο για να μπορέσει να ξεκολλήσει ο κακομοίρης ο Ντόνγκο και η απορίας μας μεγάλωνε για το πώς διάολο τους ήρθε να μας επιτρέψουν να μπούμε στο πάρκο με ένα Honda Fit... εντελώς unfit όμως. Ε κάπου 1,5 χιλιόμετρο πριν το Nswatigu Cave αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε το αυτοκίνητο γιατί δε θα την έβγαζε καθαρή. “Και είναι ασφαλές να περπατήσουμε εδώ μόνοι μας;”, με ρώτησε ο Νίκος. “Ναι βρε, σιγά τη δυσκολία, 15 λεπτά να πάμε μέχρι τις βραχογραφίες και 15 να γυρίσουμε”, απάντησα όλο σιγουριά ο αφελής. “Mα καλά δεν έχει ρινόκερους;”, ξαναρώτησε. “Μπα, τετοια ώρα μέσα στο καταμεσήμερο θα κοιμούνται, στην τελική πόσοι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη να έχουν σκοτωθεί από ρινόκερο;” ξαναπάντησα προσθέτοντας ότι “καλό θα μας κάνει λίγο περπάτημα, όλη μέρα στο αυτοκίνητο – ο Θεός να το κάνει- είμαστε , ας πιάσουμε κι εκείνα τα 12.000 βήματα που έχω βάλει στόχο ημερησίως.

Τρομερή η ξηρασία. Τα χείλη μου έσκασαν αμέσως και με ταλαιπώρησαν και για αρκετές ημέρες ακόμη. Νερό δεν είχαμε, οπότε έλπιζα ότι θα βρίσκαμε το τιμημένο σπήλαιο, αλλά τα άγρια ζώα δε με ανησυχούσαν, άλλωστε δεν είχαμε δει κανένα, και τράβηξα εγώ μπροστά, με το Ντόνγκο και το Νίκο να ακολουθούν καμιά κατοστή μέτρα πιο πίσω. Για την ιστορία, το πάρκο τυγχάνει να έχει το μεγαλύτερο αριθμό λεοπαρδάλων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στον πλανήτη και ναι, οι ρινόκεροι μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνοι γι αυτό και τα σαφάρι πεζών στο πάρκο γίνονται μόνο συνοδεία ενόπλων rangers. Αλλά όλα αυτά τα μάθαμε το βράδυ που γκουγκλάραμε. Για να γράφω την ιστορία μάλλον επιζήσαμε και δεν είχαμε κανένα συναπάντημα.

Εκτός του κατορθώματος αυτού, καταφέραμε να βρούμε και τη σπηλιά, αφού οι ταμπέλες με τις σχετικές ιστορικές πληροφορίες ήταν μεγάλες κι εμφανείς, σε αντίθεση με εκείνη που έδειχνε το δρόμο για τη σπηλιά, που την είχαν φάει τα χορτάρια. Μετά από ολίγη ανάβαση λοιπόν, βουαλά φτάσαμε και στο -ας το πούμε- σπήλαιο (πιο πολύ με μίνι χαράδρα έμοιαζε) με τις βραχογραφίες ακολουθώντας κάτι βελάκια πάνω στα βράχια που με έκαναν να νομίζω πως είμαστε σε κυνήγι κρυφού θησαυρού. Έφτασα πρώτος και φώναξα “Νίκοοοο, το βρήκα, έλα 2 λεπτά ανάβαση ακόμη... Κι είναι πολύ ωραίο ρε συ. ΠΟΛΥ ωραίο όμως”. Και ήταν. Σίγουρα από τα χάιλάιτ του ταξιδιού και μάλιστα αναπάντεχο (ξαναλέω, είχα διαβάσει γι αυτό στο δρόμο νωρίτερα την ίδια μέρα). Ο τοίχος όπου βρίσκονταν οι ζωγραφιές ήταν σχετικά μικρός και η έκτασή τους μάλλον πιο περιορισμένη από το αναμενόμενο. Αλλά ο βαθμός λεπτομέρειας και κίνησης των ζώων (ειδικά μιας καμηλοπάρδαλης) ήταν εξαιρετικός για κάτι που ζωγραφίστηκε από έναν πρόγονό μας... πριν από 13.000 χρόνια. Ανατρίχιασα. Ο δε Νίκος, που δεν είναι κανένας σπασίκλας της αρχαιολογίας, επίσης ενθουσιάστηκε και του ξέφυγε ένα μακρόσυρτο ΓΟΥΑΟΥ. Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, φυσικά με τον Ντόνγκο παρέα, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής σε αυτό το τόσο απομακρυσμένο, εντελώς άνυδρο και μάλλον όχι πολύ συχνά επισκέψιμο μέρος. Ένιωθα δικαιωμένος που πήγαμε.

Δεν είχαμε τελειώσει, έπρεπε να πάμε και στο World's View με το πιασάρικο όνομα, με μια αγωνία για το αν θα άντεχε το αμάξι γιατί ήμασταν περίπου 7 χιλιόμετρα από την πύλη και σιγά-σιγά άρχισε να χαμηλώνει και ο ήλιος. Τελικώς το σαράβαλο τα κατάφερε να βγει από το δύσκολο μονοπάτι και σιγά αλλά σταθερά φτάσαμε σε ένα μεγαλύτερο που μας οδήγησε στο μνημείο, όπου βρίσκονταν και μερικοί ντόπιοι τουρίστες και κάμποσοι μπαμπουίνοι. Χμ, η θέα ήταν απλώς χαριτωμένοι πάνω από κάμποσα βράχια και κάπου εκεί βρίσκονταν και μερικοί τάφοι, από τους οποίος δέσποζε αυτούς του Cecil Rhodes, ενός φιλόδοξου (έως άπληστου) αποικιοκράτη που έδωσε το όνομά του στη Ροδεσία, ίδρυσε μια ολόκληρη αποικία, οραματίστηκε το δρόμο από το Κάιρο μέχρι το Κέηπ Τάουν και φρόντισε να υποφέρουν και μερικές χιλιάδες Αφρικανοί, πριν ζητήσει να τον θάψουν σε αυτό το σημείο, που τέλος πάντων έχουμε δει και καλύτερα. Για μένα το σόου το έκλεψαν κάτι πολύχρωμες σαύρες που έχουν εποικήσει τα τριγύρω βράχια και που δεν έλεγαν να σταθούν να τις βγάλω έστω μια φωτογραφία της προκοπής.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο με τη δύση του ηλίο και αντί να αποχαιρετίσουμε τον Ντόνγκο... τον κλείσαμε και για την επόμενη, που σκοπεύαμε να πάμε στα αρχαία Khami, το μικρότερο και λιγότερο διάσημο αδερφάκι του Great Zimbabwe, που είχα βάλει στο μάτι. Παρότι θα θέλαμε να τον είχαμε κι άλλο μαζί μας, δε θα γινόταν γιατί αργότερα την επομένη θα παίρναμε πτήση για το Victoria Falls, προσπερνώντας επιδεικτικά την ευκαιρία να κάνουμε ένα σαφάρι πεζοί στο Hwange, που θεωρείται από τα καλύτερα μέρη στον κόσμο για κάτι τέτοιο, αλλά αυτό επιλέξαμε.

Πεινούσαμε σα λύκοι. Αποφασίσαμε να φάμε μέσα στο ξενοδοχείο και για πρώτη (και σίγουρα όχι τελευταία) φορά δοκίμασα ως ορεκτικό συκώτι κοτόπουλου, που μάλλον είναι πολύ κοινό πιάτο στην ευρύτερη περιοχή, και για κυρίως κοτοπουλάκι peri-peri με χαλούμι. Απρόσμενα καλό ήταν το φαγητό, όσο κι αν το σέρβις ήταν μια διασταύρωση Γκούφι με Ραν Ταν Πλαν, συγχωρούνται αυτά στην Αφρική, ειδικά όταν την ίδια μέρα έχεις δει φανταστικές βραχογραφίες, την ομορφότερη πόλη της χώρας και την επόμενη πετάς για Victoria Falls. Είπαμε... ανεβαίνει το ταξίδι.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 7
• 8
• 9
• 10
• 11
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 9 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.