Yorgos
Member
- Μηνύματα
- 10.793
- Likes
- 60.055
- Επόμενο Ταξίδι
- Cape Verde
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού τότε, τώρα, πάντα
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare
- Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική
- Photos
- Χαράρε: Ο Οβελίξ στη Ρώμη, η Βόρειος Κορέα και το σόι του Μουγκάμπε
- Photos 2
- The great Great Zimbabwe
- Photos 3
- Bulawayo, η έκπληξις και “είναι ασφαλές που περπατάμε εδώ;”
- Photos 4
- Τα “δεύτερα” αρχαία και το μούλιασμα
- Photos 5
- Οι καταρράκτες από πάνω κι από κάτω
- Photos 6
- Λίγη Ζάμπια, μια κόμπρα, ένα κάρι και τ' αγόρι μου
- Photos 7
- Το Chobe, η γιαγιά Ελένη κι ο αριθμός 128
- Photos 8
- Η πανίδα από ψηλά, ένας αντιπρόεδρας που δεν ξέρει να τρώει και η εναέρια εισαγωγή στο Okavango
- Photos 9
- Βρυχηθμοί, υαινοτσακωμοί, τσιμπήματα και καμπανάκια
- Photos 10
- Η μισή κιβωτός του Νώε και... ήρθε μια αράχνη
- Photos 11
- Τελευταίο σαφάρι, επιστροφή στο μαγευτικό Maun
- Photos 12
- Μια περίεργη πρωτεύουσα, προϊόντα για τρίχες και τα νησιά Bisagos με παγωτό Κέφαλου
- Photos 13
- Πολιτιστικό χωριό με Κενυάτες, βραχογραφίες με τρίτα πόδια, μια σκουπισμένη μπριζόλα και μπόλικα conditioner
- Photos 14
- Αποχαιρετισμός στη Μποτσουάνα από ένα ξεχασμένο αεροδρόμιο
- Επίλογος, συμπεράσματα και η αυθαίρετη βαθμολογία μου
- Η βαθμολογία που χρωστάω
Στην έξοδο από τη Χαράρε περάσαμε και από κάποιες υπαίθριες αγορές.
Οι υπαίθριες ευλογίες που λέγαμε.
Ατελείωτα balacning rocks στη διαδρομή.
Το Masvingo.
Μπαμπουίνοι στο πάρκινγκ του αρχαιολογικού χώρου.
Αυτό ειναι μεταγενέστερη πρόσθεση για αισθητικούς λόγους υποθέτω.
Πολλά παιδάκια, σχολική εκδρομή.
Και κάπου εκεί πάνω βρισκόταν το hill complex.
To μονοπάτι που οδηγεί προς το τείχος.
Πρώτη θέα.
Στη δεύτερη είχε κι αγελάδες.
Είσοδος.
Αυτός ήταν το σύμπλεγμα της μέσης τάξης.
Κι επιτέλους φτάσαμε στο Great Enclosure, ας το πούμε Μεγάλο Περίβολο.
Ολίγον τεχνικές -όπως συνηθίζεται σε αρχαιολογικούς χώρους- η περιγραφή, αλλά βοηθούσαν πολύ οι επιγραφές.
Προφίλ όπου διακρίνεται το πάχος του τείχους.
Θέα από το εσωτερικό.
Μια από τις κεντρικές εισόδους, υποθέτουμε πως τα στρογγυλά ήταν φυλάκια.
Δεν είναι ξεκάθαρο αν το συγκεκριμένο κτίσμα είναι σιταποθήκη ή είχε άλλη χρησιμότητα.
Εδώ βλέπουμε ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα. Πίσω του, η σιταποθήκη.
Μέρος της γοητείας της επίσκεψης είναι και ότι ήμασταν εντελώς μόνοι.
Απολαυστικό το περπάτημα ανάμεσα στα τείχη.
Στο βάθος το cultural village.
To τσίμπησα το αβγό με τα καρυκεύματα, δεν κρατήθηκα.
Ενδιαφέρουσες οι καλύβες, οι πληροφορίες γι αυτές και τα εκθέματα στο εσωτερικό τους, έπαιρνες μια καλή ιδέα της κοινωνικής δομής και της καθημερινότητας.
Πήραμε και το αρχαίο μονοπάτι για την άνω πόλη, όπου έμενε κι ο βασιλιάς.
Είσοδος και στα ενδότερα του βασιλιά.
Εντάξει, είχε ανάβαση η φάση και προφανώς -και δυστυχώς για το γόνατο του Νίκου- και κατάβαση. Ωραία θέα του τείχους πάντως από ψηλά.
Άλλη μια είσοδος.
Από ψηλά τα παιδάκια του σχολείου φαίνονταν σαν παπάκια που πάνε βόλτα με τη μαμά πάπια.
Δε χόρταινα να βλέπω το Great Enclosure.
Tώρα που το σκέφτομαι, πιο πολύ Kuelap θύμιζε.
Κι εδώ το ιερό που βρέθηκαν τα τοτέμ.
Η μαμά hyrax. Δυστυχώς όσο ήταν παραταγμένα τα hyraxaκια δεν πρόλαβα να τα φωτογραφήσω.
Αετός;
Η κατάβαση από το μοντένρο μονοπάτι ήταν πιο εύκολη, χώρια που τα φύλλα της jacaranda έδιναν μια αίσθηση ότι μόλις είχε περάσει ο βασιλιάς και τον είχαν ράνει.
Οι μπαμπουίνοι σχολίαζαν κι αυτοί τα του αρχαιολογικού χώρου.
Πολύ καλά παιδάκια.
Φύγαμε πλήρεις εικόνων και το ευχαριστήθηκε κι ο Νίκος.
Το παγωτό ήταν μάλλον αφρός ξυρίσματος που τον είχαν βάλει στην κατάψυξη. Στο Νίκο άρεσε πάντως.
Για εκεί που ήμασταν, στα προάστια μιας άγνωστης σε μένα πόλης της Ζιμπάμπουε, μια χαρά ήταν το κοτόπουλο τεριγιάκι.
Οι υπαίθριες ευλογίες που λέγαμε.
Ατελείωτα balacning rocks στη διαδρομή.
Το Masvingo.
Μπαμπουίνοι στο πάρκινγκ του αρχαιολογικού χώρου.
Αυτό ειναι μεταγενέστερη πρόσθεση για αισθητικούς λόγους υποθέτω.
Πολλά παιδάκια, σχολική εκδρομή.
Και κάπου εκεί πάνω βρισκόταν το hill complex.
To μονοπάτι που οδηγεί προς το τείχος.
Πρώτη θέα.
Στη δεύτερη είχε κι αγελάδες.
Είσοδος.
Αυτός ήταν το σύμπλεγμα της μέσης τάξης.
Κι επιτέλους φτάσαμε στο Great Enclosure, ας το πούμε Μεγάλο Περίβολο.
Ολίγον τεχνικές -όπως συνηθίζεται σε αρχαιολογικούς χώρους- η περιγραφή, αλλά βοηθούσαν πολύ οι επιγραφές.
Προφίλ όπου διακρίνεται το πάχος του τείχους.
Θέα από το εσωτερικό.
Μια από τις κεντρικές εισόδους, υποθέτουμε πως τα στρογγυλά ήταν φυλάκια.
Δεν είναι ξεκάθαρο αν το συγκεκριμένο κτίσμα είναι σιταποθήκη ή είχε άλλη χρησιμότητα.
Εδώ βλέπουμε ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα. Πίσω του, η σιταποθήκη.
Μέρος της γοητείας της επίσκεψης είναι και ότι ήμασταν εντελώς μόνοι.
Απολαυστικό το περπάτημα ανάμεσα στα τείχη.
Στο βάθος το cultural village.
To τσίμπησα το αβγό με τα καρυκεύματα, δεν κρατήθηκα.
Ενδιαφέρουσες οι καλύβες, οι πληροφορίες γι αυτές και τα εκθέματα στο εσωτερικό τους, έπαιρνες μια καλή ιδέα της κοινωνικής δομής και της καθημερινότητας.
Πήραμε και το αρχαίο μονοπάτι για την άνω πόλη, όπου έμενε κι ο βασιλιάς.
Είσοδος και στα ενδότερα του βασιλιά.
Εντάξει, είχε ανάβαση η φάση και προφανώς -και δυστυχώς για το γόνατο του Νίκου- και κατάβαση. Ωραία θέα του τείχους πάντως από ψηλά.
Άλλη μια είσοδος.
Από ψηλά τα παιδάκια του σχολείου φαίνονταν σαν παπάκια που πάνε βόλτα με τη μαμά πάπια.
Δε χόρταινα να βλέπω το Great Enclosure.
Tώρα που το σκέφτομαι, πιο πολύ Kuelap θύμιζε.
Κι εδώ το ιερό που βρέθηκαν τα τοτέμ.
Η μαμά hyrax. Δυστυχώς όσο ήταν παραταγμένα τα hyraxaκια δεν πρόλαβα να τα φωτογραφήσω.
Αετός;
Η κατάβαση από το μοντένρο μονοπάτι ήταν πιο εύκολη, χώρια που τα φύλλα της jacaranda έδιναν μια αίσθηση ότι μόλις είχε περάσει ο βασιλιάς και τον είχαν ράνει.
Οι μπαμπουίνοι σχολίαζαν κι αυτοί τα του αρχαιολογικού χώρου.
Πολύ καλά παιδάκια.
Φύγαμε πλήρεις εικόνων και το ευχαριστήθηκε κι ο Νίκος.
Το παγωτό ήταν μάλλον αφρός ξυρίσματος που τον είχαν βάλει στην κατάψυξη. Στο Νίκο άρεσε πάντως.
Για εκεί που ήμασταν, στα προάστια μιας άγνωστης σε μένα πόλης της Ζιμπάμπουε, μια χαρά ήταν το κοτόπουλο τεριγιάκι.
Last edited by a moderator:
