Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16: Πολιτιστικό χωριό με Κενυάτες, βραχογραφίες με τρίτα πόδια, μια σκουπισμένη μπριζόλα και μπόλικα conditioner
Ξυπνήσαμε νωρίς και περιλάβαμε το δυνατό χιλτονικό πρωινό. Παραγγείλαμε το ταξάκι μας μέσω του indrive για να μας παραλάβει ένα ντροπαλό παλικαράκι και να μας πάει με μόλις 6€ (σε ακριβή χώρα παρακαλώ) μια απόστααση 45 λεπτών μέχρι αυτό το Bahurutse Cultural Village που δεν είχαμε και πολύ καθαρή ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Στη διαδρομή περάσαμε από ένα νεκροταφείο Bahai (δεν το περίμενα στη Μποτσουάνα), είδαμε τακτοποιημένα σπίτια αλλά παρατηρήσαμε και ότι οι πλάγιοι δρόμοι είναι χωματόδρομοι. Τα πάντα πάντως φαίνονταν αξιοπρεπή.

Αρχικά προσπεράσαμε την είσοδο του χώρου, που ήταν στη μέση του πουθενά αλλά εν τέλει το βρήκε ο οδηγός, μιλώντας με ντόπιους που...δεν ήξεραν Αγγλικά. Ο χώρος έμοιαζε με κάποιο καμπ, στην είσοδο του οποίου βρίσκονταν κάτι τύποι ντυμένοι (ή γδυμένοι τέλος πάντων) παραδοσιακά, αλλά ταυτόχρονα φορώντας παπούτσια ΝΙΚΕ από κάτω και τελικώς μάθαμε πως η πολιτιστική παράσταση γίνεται μόνο κατόπιν κράτησης. Και πάνω που απογοητεύτηκα μας ρώτησαν αν είμαστε εμείς αυτοί που έκαναν την κράτηση. Όχι λέω... άρα θα έρθουν κάποιοι, μπορούμε να γίνουμε κολαούζο κι εμείς; Ναι, μου απάντησαν, θα έρθουν στις 9.30, το οποίο ήταν μια αφρικανικά σουρεαλιστική απάντηση, δεδομένου ότι ήταν ήδη 10 η ώρα.

Μας έστειλαν σε κάποια κυρία Bonga για να συνεννοηθούμε για την πληρωμή, λίγα μέτρα παραπάνω. Η κυρία Bonga αποδείχθηκε πως ήταν μια larger than life (and larger than most people) μάμα-Αφρικα μορφή που μας εξήγησε πως το κόστος είναι 500 pula, δηλαδή 33€ ανά άτομο (!) επειδή περιλαμβάνει και φαγητό, το οποίο δε μας ενδιέφερε μετά τις γουρουνιές στο Χίλτον, οπότε συμφωνήσαμε να πληρώσουμε τα μισά και να μη φάμε, που ακουγόταν καλό ντιλ. Επομένως έμενε να περιμένουμε τους μυστηριωδεις καλεσμένους για τους οποίους ρώτησα αν είναι ντόπιο, ξένοι, κάποιο σχολείο, τουριστικό γκρουπ, τι είναι ακριβώς; Η απάντηση που πήρα ήταν ενδεικτική του πώς μας βλέπουν: "Α, δεν ξέρω αν είναι ντόπιοι ή ξένοι, τουρίστες ή κάποιος σύλλογος, αλλά είναι elderly όπως εσείς!". Πολλά έχουν δει τα μάτια μου μ' αυτό μου φέρνει τρόμο, να με πουν και elderly, le ronca el mango που λένε και στην Κούβα. "Μήπως εννοείτε adults;" τη ρώτησα, μιας που τα Αγγλικά δεν ήταν και το φόρτε της περιοχής. "Yes, elderly adults" είπε η κυρα-Bonga και με αποτελείωσε!

Ε, περιμέναμε που περιμέναμε, ο Νίκος -κοινωνικότατος ων- έπιασε κουβέντα με μια γιαγιά που έμοιαζε να είναι η αρχηγός της όλης φάσης. Λοιπόν η γιαγιά περικαλώ είχε πάει στην Ελλάδα το... 1976 για 2 εβδομάδες περικαλώ, σε Ρόδο και Κρήτη. Επειδή βαρεθήκαμε στο χώρο εισιτηρίων πήγαμε και κάτσαμε στο χώρο επίδειξης και τελικώς δέησαν να έρθουν και οι πολυχρονεμένοι επισκέπτες με ένα βαν κατά τις... 11.15. Ούτε δυο ώρες καθυστερημένοι δεν έφτασαν οι θεούληδες, που αποδείχθηκε πως ήταν οκτώ... Κενυάτες, ανάμεσα τους και μια τρομερά υπέρβαρη γιαγιά πάνω σε ηλεκτρικό καροτσάκι, χαρά στο κουράγιο της. Oι υπόλοιποι ήταν ηλικίας 45-65, φίλοι και συγγενείς που έχουν ξαναταξιδέψει μαζί απ' ό,τι μου είπαν κι έκαναν ωραίο μπούγιο.

Με το που βγήκαν όλοι από το βανάκι λοιπόν έσκασε μύτη και η επιτροπή υποδοχής, μια ομάδα από μπόλικους ενήλικες και παιδάκια που δεν ξέρω από πού ξεφύτρωσαν, κάποιοι με γαλάζιες στολές, άλλοι ημίγυμνοι με κρόταλα δεμένα στους αστραγάλους τους, πολύ καλλίφωνοι και με τρομερό ρυθμό, που τραγουδούσαν και χόρευαν πάρα πολύ όμορφα. Οι Κενυάτες γούσταραν πολύ, μαζί τους κι εμείς και επανήλθαμε στο χώρο υποδοχής/σόου, όπου η γιαγιά-αρχηγός μας έκανε μια πολύ ωραία ομιλία δίπλα σε ένα τοτέμ μπαμπουίνου, εξηγώντας πως μέχρι πρόσφατα κάθε κοινότητα υιοθετούσε κι ένα ζώο ως προστάτη της κοινότητας και μας μίλησε λίγο για το πρότζεκτ, που σκοπό έχει τη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας της περιοχής, με έθιμα που χάνονται σε μια κοινωνία που αλλάζει ταχύτατα.

Ακολούθησαν οι χοροί των εφήβων, με ένα πιτσιρίκι να δίνει ρεσιτάλ και κάτσαμε κάτω από το υπόστεγο δίπλα σε μια άλλη γιαγιά (φαφούτα), όπου η γιαγιά-αρχηγός μας εξηγούσε στα καλά Αγγλικά της πώς η Μποτσουάνα στην οποία μεγάλωσε εξαφανίζεται, τις προσπάθειες διατήρησης των παραδόσεων και την έμπνευση που είχε μετά από ένα ταξίδι στην Αιθιοπία. Ακολούθησαν νέοι χοροί, επιβίβαση σε μια τριαξονική άμαξα για να πάμε να ταϊσουμε καλαμπόκι τα κατσίκια (το πολυτιμότερο αγαθό για τέτοιες κοινότητες κάποτε) κι επιστροφήσ το υπόστεγο όπου παρακολουθήσαμε μια αναπαράσταση προετοιμασίας γαμπρού και νύφης πριν τους παραδοσιακούς γάμους, το πώς οι θείες περνάνε το βράδυ έξω από την καλύβα που έχει παραχωρηθεί στο ζευγάρι για να ακούσουν αν έγινε σεξ (!), το τσεκάρισμα του σεντονιού την επόμενη μέρα για την επιβεβαίωση της παρθενίας της νύφης κι άλλα που έχουν αρκετές ομοιότητες και με την "παλιά" Ελλάδα, δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί οι άνθρωποι. Η γιαγιά μας μίλησε για τον τρόπο διαμοιρασμού της σοδειάς ανάμεσα στα μέλη της κάθε κοινωνίας, τις μεθόδους με τις οποίες καθυστερούσαν την ανάπτυξη των κοριτσιών ώστε να μη μεγαλώσουν υπερβολικά γρήγορα ("όχι όπως σήμερα που κάνουν έρωτα από τα 13!") κι είχε ενδιαφέρον και ο διάλογος με τους Κενυάτες για τις ομοιότητες και διαφορές των εθίμων ανάμεσα στις δυο χώρες. Στο τέλος είχαμε και την κλασική επίδειξη (και συμμετοχή) στο λιώσιμο σπόρων με τα μεγάλα αφρικανικά γουδοχέρια κι εμείς αποχωρήσαμε πριν το φαγητό, όπως είχαμε συμφωνήσει. Γενικώς απρόσμενα επιμορφωτική και διασκεδαστική επίσκεψη, πολύ λιγότερο τουριστίκ από ό,τι φοβόμουν.

Ο καημένος ο οδηγός μας περίμενε υπομονετικά και πήγαμε προς τις βραχογραφίες στο Manyana, παρόλο που το googlemaps τις έδειχνε κλειστές. Ο επιμένων νικά, ο γούγλης έκανε λάθος κι αποδείχθηκε πως ήταν ανοιχτότατα οπου η εισιτηριάρχης κυρία Sani φιλοτιμήθηκε να μας τις δείξει κιόλας. Πάλι καλά δηλαδή διότι δεν ήταν ευδιάκριτες, ήταν όμως ενδιαφέρουσες, σε μικρό χώρο και δεν έπαυαν να είναι 2.000 ετών. Σε κάποιες από αυτές εμφανίζονταν και κάποιοι προικισμένοι με τρίτο πόδι, είχε ενδιαφέρον ο παιχνιδιάρικος τρόπος που το προσέγγισε η Sani.

Φεύγοντας από τον αρχαιολογικό χώρο είδαμε ότι παραδίπλα γινόταν κάποια θρησκευτική τελετή σε μια υπαίθρια εκκλησία με τραγούδια και δεύτερες φωνές μάλιστα. Πλησιάσαμε, μας προσκάλεσαν να μπούμε στο χώρο και διαπιστώσαμε ότι γινόταν κάποιου είδους εξορκισμός σε μια κυρία που μου διευκρίνισαν πως είναι άρρωστη κι ως εκ τούτου "της δίνεται ευλογημένο νερό για να γίνει καλά". Της έφεραν λοιπόν ένα βαθύ πιάτο, ο παπάς της άδραξε το κεφάλι κι άρχισε να φωνάζει κάτι ακαταληπτα, μέχρι που απεφάνθη πως την έκανε καλά. Μακάρι να είναι καλά η γυναίκα, ελπίζω να πήγε και σε κάποιο γιατρό.

Επιστρέψαμε στο Gaborone, αφήσαμε ένα καλό φιλοδώρημα στο παλικαράκι που ήταν τόσο υπομονετικός μαζί μας και πήγαμε να φάμε στο The Pond, που φαινόταν και πολύ upmarket εστιατόριο να ούμε. Οι μόνοι πελάτες τέτοια ώρα ήταν πάντως κάτι κοπέλες ανά δυάδες που έπιναν το απερόλ τους (!) και μας κάρφωναν ξεκάθαρα... μάλλον πέσαμε στο ψωνιστάδικο της πρωτεύουσας, ε κάπου πρέπει να ψωνίζουν και οι διπλωμάτες φαντάζομαι. Ο Νίκος ζήτησε μια tomahawk επισταμένως χωρίς σάλτσα, του την έφεραν πνιγμένη στη σάλτσα κι αφού την απέσυραν την επέστρεψαν... σκουπισμένη. Καλούτσικη ήταν απεφάνθη ο ειδικός, εγώ πήρα κάτι συμπαθητικά tacos από κοτόπουλο και μια ΟΚ σούβλα.

Ήρθε η ώρα που φοβόμουν. Έπρεπε να πάω στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω. Δεν έχω χειρότερο, πόσο μάλλον όταν συνοδεύονται τα ψώνια από βιτνεοκλήση, ανάγνωση κάθε ετικέτας, κατανόηση του τι κάνει το κάθε τζελ, σαμπουάν, υγρό κλπ. Για την ιστορία, η μαύρη πριγκήπισσα των Αθηνών παρήγγειλε 8 προϊόντα που κόστισαν όλα μαζί 37 ευρώ, όταν στην Αθήνα κοστίζουν 12-15€/ένα κι είναι πολύ χαμηλότερης ποιότητας (και χωρίς απόδειξη, στην Κυψέλη, πού αλλού; ). Πρώτη φορά γύρισα με δώρο από ταξίδι, που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Και την πάτησα βέβαια, γιατί ήδη έχω παραγγελίες για Ρουάντα/Ουγκάντα "τώρα που έμαθες και τα προϊόντα αγάπη μου". Μπλέξαμε.

Ο Νίκος κλασικά πήρε γάλα και προϊόντα Kefalos και πήγαμε στο ξενοδοχείο να δούμε μπασκετάκι Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό, στο καπάκι Ελλάδα-Δανία 1-3, ξαναπήγα στο γυμναστήριο να κοροϊδέψω τον κόσμο και κυρίως τον εαυτό μου και κανονίσαμε για την επομένη late checkout και το δωρεάν shuttle για το αεροδρόμιο. Ήταν η τελευταία μας νύχτα στη Μποτσουάνα σε αυτό το ταξίδι κι ενδεχομένως γενικώς (γενικώς στη Μποτσουάνα, όχι στη ζωή μας).

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 27
• 28
• 29
• 30
• 31
• 33
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 29 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.