Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4: Χαράρε: Ο Οβελίξ στη Ρώμη, η Βόρειος Κορέα και το σόι του Μουγκάμπε

Γκουγκλάροντας απόφασίσαμε να πάμε για πρωινό στο... Hayatt. Έτσι, να φάμε ένα πρωινό του... επιπέδου μας ρε παιδί μου, άλλωστε μόνο είκοσι λεπτά με τα πόδια μακριά ήταν. Βλέποντας λοιπόν την πόλη για πρώτη φορά (στα σκοτάδια δε βλέπαμε τίποτε την προηγούμενη) διαπιστώσαμε πως διαθέτει φαρδύτατες λεωφόρους (προσωπικά είναι κάτι που ως πεζός απεχθάνομαι), τεράστια κτίρια που θύμιζαν ανατολική Ευρώπη, φανταστικά ανθισμένα μωβ jacaranda και πραγματικά άθλια πεζοδρόμια, τρεις φορές έπεσα παθαίνοντας παρά λίγο διάστρεμμα. Και το λέω εγώ που έχω συνηθίσει τα πεζοδρόμια της Αβάνας, θέλει πολλή προσοχή όταν περπατάς.

Παρότι στη Ζάμπια ήταν εξαιρετική η κάλυψη, διαπιστώσαμε πως οι esim της Vodafone που είχαμε πάρει υπολειτουργούσε στη Ζιμπάμπουε. Ήταν τόσο αργή που στην καλύτερη δούλευε μόνο το whatsapp (με χρονοκαθυστέρηση κιόλας), για το googlemaps ούτε λόγος. Αλλά τέλος πάντων φτάσαμε στο Hayatt και το πρωινό ήταν κυριολεκτικά εξαιρετικό, με τρομερή ποιότητα, τεράστια ποικιλία κι εξαιρετικό σέρβις. Ακόμη και πέρα από το ξενοδοχείο οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε (και σε κάποιο βαθμό και της Ζάμπια, δεν προλάβαμε να τους ζήσουμε και πολύ) με εξέπληξαν με το πόσο καλοσυνάτοι, χαμογελαστοί και χαλαροί ήταν, αν και χαρακτηριστικά αργοί. Έχοντας διαφορετική εμπειρία από τη Δυτικη Αφρική, όπου η επιθετικότητα ήταν σαφώς πιο έντονη, αυτό αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη, που μάλιστα στη Μποτσουάνα επιβεβαιώθηκε και σε μεγαλύτερο βαθμό. Ο Νίκος αναρωτήθηκε “μα γιατί δε μείναμε στο Hyatt; Μήπως να μείνουμε εδώ σήμερα;” και η απάντηση ήταν πως ο ίδιος είχε κλείσει το διαμέρισμα που μέναμε επειδή η βαθμολογία του ήταν πολύ καλή κι επειδή... με λυπήθηκε, γιατί το Hyatt Meikles είναι μεν ιστορικότατο ξενοδοχείο με ειδικό βάρος στην ιστορία της χώρας, αλλά κοστίζει και περίπου μια διακοσαπενηντάρα τη βραδιά. Εντυπωσιακότατο πάντως.

Μετά το πρωινό μας είπαμε να αναζητήσουμε μια φυσική sim γιατί χωρίς ίντερνετ ούτε ταξί δε θα μπορούσαμε να καλέσουμε. Μας ανέφεραν δυο εταιρείες, η μια ονόματι econet είχε γραφεία σε ένα... μεταβιομηχανικό εμπορικό κέντρο κάπου κοντά μας και παρά την παράλογη γραφειοκρατία (sim θέλαμε οι άνθρωποι, όχι να συμπληρώσουμε το E9) τα καταφέραμε χάρη και στην υπομονή του Νίκου, οπότε το κινητό του εμπλουτίστηκε και με μια sim που λειτουργούσε και μπορέσαμε να καλέσουμε ένα ταξί μέσω εφαρμογής. Στο μεταξύ μιας που το πετύχαμε στο δρόμο, έκανα και μια ερώτηση σε ένα γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων για το πόσα ζητούσαν για ενοικίαση αυτοκινήτου την επομένη μέχρι το Masvingo (την κοντινότερη πόλη στο Great Zombabwe δηλαδή) και έλαβα την εξαιρετική απάντηση πως αυτοκίνητα δε νοικιάζουν για εκεί αλλά θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει καλό αυτοκίνητο με οδηγό προς... 700$. Αχαχα, κρατήθηκα να μη γελάσω. Η εφαρμογή επέμενε πως θα βρίσκαμε οδηγό για 100$, οπότε την πιστέψαμε και ως μπακάπ θα είχαμε το ΚΤΕΛ που είδα πως κόστιζε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 40$/άτομο. Τη λες και ακριβή τη Ζιμπάμπουε.

Ο πρώτος στόχος ήταν το National Acre, αρκετά έξω από την πόλη. Από τα λιγόστά που είχα διαβάσει για το αξιοθέατο φαινόταν πως πρόκειται για κάποιου είδους μνημείο στους ήρωες της ανεξαρτησίας, που έγινε με βοήθεια της Βορείου Κορέας. Και μόνο η αναφορά στη λατρεμένη DPRK με έκανε να θέλω να πάω χωρίς να ψάξω πολλές λεπτομέρειες, χώρια που το ότι ήταν 20 λεπτά οδήγηση έξω από την πόλη ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε και ολίγον από τα προάστια. Το ταξί λοιπόν, με εναν οδηγό πάλι ονόματι Innocent (όλοι αθώοι σε αυτή τη χώρα πχια), πέρασε κι από το Εθνικό Στάδιο της πόλης, χωρητικότητας 60.000 θέσεων, που ήταν ένα από τα πολλά πρότζεκτ του Robert Mugabe για τον εκσυχρονισμό της χώρας μετά την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία. Για όσους ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ενδεχομένως να είναι γνωστό για τις καλτ εικόνες επεισοδίων των ποδοσφαιρικών ντέρμπι της χώρας ανάμεσα στην τοπική Dynamo και τους αντιπάλους της από το Bulawayo, που υποδηλώνουν και την έχθρα ανάμεσα στις δυο βασικές φυλές της χώρας: τους Shona και τους Ndebele. Για περισσότερα, είναι αρκετά διαφωτιστικό αυτό το βιντεάκι, που είναι και μεταγενέστερο του ταξιδιού:

Για όσους παρακολουθούν διεθνή πολιτική, είναι μάλλον πιο γνωστό για τις πολιτικές συγκεντρώσεις του Mugabe, του ανθρώπου που πρωταγωνίστησε τόσο στην ανεξαρτησία της χώρας όσο και στη δημιουργία μιας πολιτικής δυναστείας που κράτησε από το 1980 μέχρι το 2017, οπότε και έπεσε μέσω παρέμβασης του στρατού μετά από 37 χρόνια όχι τρομακτικά δημοκρατικής διακυβέρνησης, διαβόητης για τον απίστευτο πληθωρισμό που έφτασε μέχρι και το 79,600,000,000% (οι εικόνες με τους ανθρώπους να κουβαλούν καρότσια με χαρτονομίσματα για να αγοράσουν ένα καρβέλι ψωμί έκαναν το γύρο του κόσμου) αλλά και για την αφαίρεση γης από τους λευκούς κτηματίες το 2000 με φυλετικά κριτήρια. Περισσότερα για το αν ο Μουγκάμπε θα έπρεπε να θεωρείται ήρωας ή τύραννος, εδώ στο βιντεάκι του Al Jazeera: Robert Mugabe: Hero or villain?

Φτάσαμε στο χώρο, όπου υπάρχει κι ένα μουσείο... χωρίς εκθέματα. Κυριολεκτικά, είναι μια αίθουσα εντελώς άδεια. Αυτό δεν τους εμποδίζει πάντως να εισπράττουν 10$, παρότι το μνημείο που βρίσκεται λίγο παραπέρα θα έπρεπε να είναι δωρεάν σύμφωνα με τον πολύ παλιό οδηγό μου. Τελικώς, αφότου τσακώθηκα, διάβασα πως άλλαξε ο κανονισμός και το αντίτιμο το πληρώνεις ακόμη και για την πρόσβαση στο μνημείο, οπότε κακώς τσακώθηκα, είχαν δίκιο οι άνθρωποι κι ας μου έδωσαν μια χειρόγραφη μπακαλοχαρτέ απόδειξη. Τι ρόλο παίζουν αυτά, αυτό που παίζει ρόλο είναι πως μετά από δέκα λεπτά ανάβασης φτάσαμε στο λόφο του μνημείου, που όντως βορεοκορεάτιζε.

Η Εθνική Ακρόπολη των Ηρώων λοιπόν είναι ένα επιβλητικό μνημείο με πανοραμική θέα (αλλά όχι της Χαράρε, είναι μακριά από την πόλη), μπρούτζινα αγάλματα και φυσικά οβελίσκο και Αιώνια Φλόγα. Είναι αφιερωμένο σε όσους πολέμησαν για την ανεξαρτησία της χώρας και κατά της αποικιοκρατίας και -εδώ είναι η έκπληξη- όταν ανεβήκαμε τα σκαλιά του διαπιστώσαμε πως εκεί βρίσκεται και ο τάφος του Μουγκάμπε. Από τη μια λογικό γιατί ο ρόλος του στον αγώνα κατά της αποικιοκρατίας ήταν κομβικός, από την άλλη παραξενεύτηκα διότι θυμόμουν ότι τον είχαν θάψει στο χωριό του, αλλά ψάχνοντας το βράδυ στο διαδίκτυο διαπίστωσα πως υπάρχει μια διαμάχη για το κατά πόσον η οικογένειά του έχει το δικαίωμα να τηρεί τα λείψανά του στον τόπο γεννησής του ή αυτή η δικαιοδοσία ανήκει στο κράτος, που του ετοίμασε χώρο στο μνημείο. Όπως και να έχει, υπάρχει ένας τάφος στο όνομά του και μάλιστα σε δεσπόζον σημείο, πολύ μακριά από τους υπόλοιπους. Στους οποίους υπόλοιπους συγκαταλέγεται και της πρώτης συζύγου του, που απ' ό,τι διαβάζω δικαίως βρίσκεται εκεί, όπως και η αδερφή του, για την οποία υπέθεσα ότι μπήκε “με μέσον”, για να διαψευσθώ πάλι το βράδυ: φυλακίστηκε και αγωνίστηκε κι αυτή κατά της μειονοτικής λευκής κυβέρνησης της Ροδεσίας. Μπορεί το μνημείο να χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό όπλο του κόμματους ZANU του Μουγκάμπε, που επί 40 χρόνια έγραφε την ιστορία πολιτικοποιώντας την, αλλά κάποια merits έχουν και οι συγγενείς του Μουγκάμπε, δεν είναι ότι έβαλε όλο το σόι του αυθαίρετα ο Ρόμπερτ. Το βράδυ πάντως στις ειδήσεις είδαμε πως ο γιος του Μουγκάμπε συνελήφθη για διαφθορά και ναρκωτικά. “Μάλλον ξεκαθάρισμα της οικογένειας Μουγκάμπε κάνει ο νέος πρόεδρος”, μονολόγησε ο Νίκος.

Στο μνημείο φυσικά δεν υπήρχε απολύτως κανείς εκτός από μας, ούτε καν φύλακας δεν υπάρχει. Ε βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες -που άνετα θα μπορούσαν να είχαν παρθεί στη Βόρειο Κορέα- και πήραμε ξανά τηλέφωνο τον Αθώο να μας πάει στον επόμενο σταθμό μας, το βοτανικό κήπο, για τον οποίο είχα διαβάσει πως είναι παραμελημένος. Πληρώσαμε τα 2$ της εισόδου και γρήγορα διαπιστώσαμε πως είναι εντελώς παρατημένος, όχι απλά παραμελημένος. Φυσικά πάλι δεν υπήρχε κανείς άλλος επισκέπτης, στα κάγκελα της εισόδου κάποιος είχε απλώσει μια ωραιότατη μπουγάδα και οι όποιες εγκαταστάσεις ήταν εγκαταλελειμμένες, το οποίο είναι κρίμα γιατί κάποτε φαίνεται πως κάποιος είχε φροντίσει να αναπραστήσει όλα τα οικοσυστήματα της Αφρικής, αλλά τώρα ούτε τα μονοπάτια δεν ήταν καθαρισμένα κι ο μουντός καιρός μάλλον προσέθετε στην αίσθηση μελαγχολίας.

Ξαναπήραμε τον ίδιο ταξιτζή (που μάλλον δεν είχε και πολλή δουλειά, όποτε τον καλούσαμε ερχόταν) και πήγαμε (συμβουλευόμενοι την εφαρμογή για το κόστος) προς το μουσείο National Archives, που κατατάσσεται στα σημαντικότερα της πόλης. Για σημαντικό μουσείο πάντως φαινόταν ερείπιο απέξω κι είχε μια εσάνς γλυκιάς εϊτίλας μέσα, η οποία μετατράπηκε σε επεισόδιο από το “Ο Αστερίξ στη Ρώμη”. Το έχετε διαβάσει; Είναι εκείνο στο οποίο ο Αστερίξ και ο “δεν είμαι χοντρός, είμαι απλά εύσωμος” Οβελίξ μεταβαίνουν στη Ρώμη για να πάρουν κάποιο έγγραφο από τους Ρωμαίους, επισκέπτονται κάποια δημόσια υπηρεσία όπου τους στέλνουν από τον έναν όροφο στον άλλον κι από τον Άννα στον Καϊάφα και στο τέλος τους πλακώνει όλους στο ξύλο ο Οβελίξ και παίρνουν το έγγραφο. Ε αντίστοιχη γραφειοκρατία αντιμετωπίζει κανείς για να επισκεφθεί και το National Archives: σε χαιρετάνε στη ρεσεψιόν όπου υπογράφεις κάποιο βιβλίο επισκεπτών, μετά σε στέλνουν στον 1ο όροφο όπου ψάχνεις κάποιο γραφείο και κάποιες κοπέλες σε γραφείο 70ς σου δίνουν κάποιο χαρτάκι, που το πηγαίνεις στο υπόγειο όπου βρίσκονται οι ερευνητές και σου δίνουν μια άδεια για να την πας στη ρεσεψιόν να τη σφραγίσουν για να μπορέσεις να πληρώσεις και να σου φωνάξουν μια ξεναγό που πριν σου κάνει (υποχρεωτικά) ξενάγηση πρέπει κι αυτή να πάει να πάρει ένα άλλο χαρτί. Α ναι, οι φωτογραφίες απαγορεύονται κιόλας. Ε ρε Οβελίξ που τους χρειάζεται.

Η ξενάγηση κράτησε κάπου μια ώρα κι ο Νίκος έχασε γρήγορα το ενδιαφέρον του. Η αλήθεια είναι πως αν δεν είσαι κανένας ψυχάκιας-μουσειάκιας (παρών!) αυτό που σου μένει από το μουσείο είναι η θλιβερή μετριότητά του: πέντε σημαίες, δυο ομοιώματα βασιλιάδων που προέβαλαν μια κάποια αντίσταση τους Βρετανούς (τι να κάνουν κι αυτοί οι καψεροί με ασπίδες απέναντι σε τουφέκια) και κάποιοι αποικιοκράτες που έβαλαν τις βάσεις για την οργάνωση του κράτους, άντε και μια πεταχτή αναφορά στον αρχαιολογικό χώρο του Great Zimbabwe κι αυτάαααα. Δεν ήταν μόνο φτωχή η παρουσίαση, σου άφηνε και μια αίσθηση πως είναι φτωχή κι η ιστορία της χώρας, σε βαθμό που τους λυπήθηκα.

Πήγαμε (με τον Innocent φυσικά) σε ένα εμπορικό κέντρο να ψωνίσουμε 2-3 πράγματα για το πρωινό της επομένης και μετά ο Νίκος ζήτησε από τον οδηγό να μας πάει στο γκέτο που είχε δει από το αεροπλάνο κατά την προσγείωση και θύμιζε φαβέλα. “Βεβαίως!” μας είπε ο Innocent αλλά η γειτονιά που μας πήγε στα προάστια μόνο γκέτο δεν ήταν, για να μην πω ότι ήταν άνω του μέσου όρου. “Ρε αδερφέ, εκείνη τη φτωχογειτονιά που βλέπει κανείς από το αεροπλάνο θέλουμε να δούμε, είναι πολύ κοντά στο αεροδρόμιο” του είπε ο Νίκος, αλλά ο ντροπαλός Innocent μάλλον δεν πολυκατάλαβε.

Δε βαριέσαι. Μας άφησε στο διαμέρισμά μας, αφήσαμε τα ψώνια που είχαμε κάνει (εγώ είχα πάρει ένα σάντουιτς, μια μηλόπιτα μάλλον από γύψο και μια...mars αντί ρέστων, αφού δεν υπάρχουν νομίσματα στη χώρα κι ως εκ τούτου αντί για ρέστα σου δίνουν καραμέλες!) κι είπαμε να πάμε σε ένα εστιατόριο της προκοπής. Από αυτά που είδα στο google, έκανε για τον κρεατοφάγο και μπριζολολάτρη Νίκο το chop chop. Ωραίο μαγαζί, καθολου φτηνό, η δική μου T-Bone πολύ καλή παρότι δεν είμαι και πολύ του κρέατος, αλλά το rump steak του Νίκου ήταν αδιάφορο. Στα δε γλυκά καλούτσικο το κέικ σοκολάτας μου, ενώ ο Νίκος έδωσε τα ρεστα του και με παγωτάκι και με κρεμ μπρουλέ.

Περπατώντας στην επιστροφή μπήκαμε και στον καθεδρικό St Mary και αράξαμε στο μετριότατο διαμέρισμά μας. Καταλήξαμε πως η Χαράρε μάλλον ήταν κατώτερη της Λουσάκα και γενικώς το ταξίδι είχε ξεκινήσει με τη μπάλα χαμηλά. Έλπιζα την επομένη να άρεσε στο Νίκο -που δεν είναι και κανένας φανατικός αρχαιολάτρης- το Great Zimbabwe και κάτσαμε στο σαλόνι βλέποντας δυο βιντεάκια για το Bulawayo, “εκεί όπου κρύβονται οι πλούσιοι της Ζιμπάμπουε” κατά τη μαυρούλα γιουτούμπερ. Ήταν λίγο ατυχείς οι λήψεις της, αλλά όντως η πόλη φαινόταν να έχει καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Θα τη βλέπαμε κι αυτήν οσονούπω. Προς το παρόν πάντως το ταξίδι ήταν χαμηλής πτήσης, όπως το ανέμενα.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• 7
• …

  Go to chapter

  Go
• 33

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 5 of 33

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[KIKI]

Βασικά καλημέρα σας.
Πόσο χαιρομαι που ξεκίνησες ιστορια αγαπημένε μου συγγραφέα και ειδικά για δύο χώρες
που έχω επισκεφτεί. Περιμένω την συνέχεια ...

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο γύρος των αφρικανικών αεροδρομίων και το welcome taxi scare​

Η αναχώρηση ήταν βραδινή με την Ethiopian, που τελευταία πολλά χουνέρια μας κάνει: στη μια πτήση (με μίλια) για Βραζιλία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες (αλλά η Aegean μας έβαλε χωρίς επιβάρυνση με την Turkish), σε άλλη για Ιαπωνία μας άλλαξε πάλι τις ημερομηνίες και η κοπέλα μου έχασε ένα 24ωρο στο Τόκυο, έλπιζα τώρα να μην έχουμε ντράβαλα, πόσο μάλλον που πετούσα με πληρωμένο εισιτήριο. Στο τσεκ-ιν επικρατούσε μια άκρως... κουβανική κατάσταση.

Παρότι ήμουν στη σειρά των gold, αυτή προχωρούσε σημειωτόν αφού κάποιοι Αιθίοπες επιβάτες (πολλοί) μετέφεραν τεράστιους μπόγους προϊόντων, υποψιάζομαι ως ανθρωπιστική βοήθεια σε συγγενείς και φίλους. Η πτήση μου είχε μπόλικα σκέλη, αφού μετά την Addis Abeba θα πήγαινα στο Νταρ-Ες-Σαλάμ, από εκεί στο Ναϊρόμπι και κάποια... μέρα θα έφτανα και στην ποθητή Λουσάκα, όπου θα είχε ήδη περάσει τη μέρα του ο Νίκος. Με έζωσαν τα φίδια όταν η καλή τσεκινατζού μου γνωστοποίησε πως μπορεί να με τσεκάρει μόνο μέχρι την Τανζανία, παρότι και η επόμενη πτήση γινόταν με την Ethiopian. Η καταπληκτική εξήγηση που έλαβα ήταν ότι “οι άλλες πτήσεις γίνονται αύριο”. Ε αφού είναι εντεκάμησι το βράδυ OΛΕΣ οι πτήσεις αύριο δε θα γίνουν έτσι κι αλλιώς; Ρώτησα κι εγώ αφελώς αλλά δε σκιάχτηκε η κυριούλα και μου είπε στο Νταρ-Ες-Σαλάμ “να δω τι θα κάνω”. Επειδή και η κοπέλα μου με τον ανιψιό μου πριν λίγους μήνες έφαγα ένα τρίωρο (!) στην Αντίς Αμπέμπα για να τους δώσουν τις κάρτες επιβίβασης κι άλλη μια ώρα για να πάρουν το δωμάτιο ξενοδοχείου που δικαιούνταν, οπλίστηκα με υπομονή κι έλπιζα να φτάσω στη Λουσάκα κατά τα προβλεπόμενα, γιατί την επόμενη θα είχαμε πτήση για τη Ζιμπάμπουε.

Έπνιξα τον καημό μου στις σπανακόπιτες και τα lemon pies του lounge extra-shengen του Ελ-Βελ, όσο υπάρχει κι αυτό (το lounge, όχι το αεροδρόμιο!) και στο εξάωρο που είχα στο αγνώριστο αεροδρόμιο της Addis Abeba (ήταν πραγματικά κοτέτσι όταν επισκέφθηκα τη χώρα πριν 20+ χρόνια), μια καλή κυριούλα στο εκεί περίεργο lounge μου εκτύπωσε και τα υπόλοιπα boarding passes, αδυνατώντας να μου εξηγήσει αν στο Ναϊρόμπι θα αποβιβαζόμουν ή όχι (άλλα έλεγε το σύστημα κι άλλα το εισιτήριό μου, όλα λαμπρά). Σε κάποια φάση μάλιστα απεφάνθη πως “καλέ η πτήση σας τελικά δεν περνάει από Ναϊρόμπι!” οπότε μου γεννήθηκαν ακόμη περισσότερες απορίες, συν άλλη μια στο μπουφέ: σε χώρα με τέτοια κουζίνα (πεθαίνω για αιθιοπικό, από τις αγαπημένες μου κουζίνες) πώς γίνεται να τρώγονται μόνο οι λατρεμένες ιντζέρες; Τα υπόλοιπα ήταν για πέταμα κυριολεκτικά και να με ακούτε γιατί έχω φάει σε ΠΟΛΛΑ κρατικά εστιατόρια της Κούβας στη ζωή μου.

Λοιπόν στο Νταρ-Ες-Σαλάμ τελικώς έμαθα πως δε θα πετάξω μέσω Ναϊρόμπι, δικαίωμα για lounge αυτή τη φορά δεν είχα διότι παρότι η πτήση είχε κωδικό Ethiopian θα εκτελούταν από τη Zambian, αλλά τουλάχιστον τσίμπησα το wifi τους και πέρασα κάποιες ώρες χτυπώντας ένα τίμιο κάρι, που έκαναν περίπου 40 λεπτά να μου σερβίρουν σε ένα εστιατόριο του πανάδειου αεροδρομίου, έτσι για να μπαίνουμε σε αφρικανικούς ρυθμούς. Εντυπωσιακά καλά αεροδρόμια όλα απ' όσα πέρασα. Εμ έτσι είναι, 25 χρόνια πέρασαν από τις φοιτητικές μου περιπέτειες σε κάτι Αιθιοπίες (που κοιμόμασταν κάτω από τα λεωφορεία επειδή σταματούσαν όταν έδυε ο ήλιος... όπου κι αν βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή) και Τανζανίες που στη Ζανζιβάρη υπήρχαν μόονο καλύβες ως καταλύματα. Προχωράει ο κόσμος, κι ο τρίτος κόσμος μαζί.

Μικρό και παλιό το αεροπλανάκι της Zambian, αλλά τι ρόλο παίζουν αυτά όταν επιτέλους πάτησα τα ένδοξα ζαμπιανά χώματα; Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν ταχύτατος και κοιτώντας το ...e-simικό κινητό μου έλαβα μήνυμα από το Νίκο που έλεγε να κατεβάσω την εφαρμογή yango για μετακινήσεις, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να λάβω το απαραίτητο sms για την ενεργοποίηση της εφαρμογής. O Nίκος, που ήδη είχε ξαπλώσει στο ξενοδοχείο, μου είχε γράψει πως ένα ταξί θα έπρεπε να στοιχίσει γύρω στα 300 kwacha, δηλαδή 11-12€, αλλά οι καλοί ταξιτζήδες δεν έπεφταν κάτω από τα 30$. Ε ξαναμπήκα κι εγώ στο αεροδρόμιο, μπήκα σε ένα από τα ελάχιστα αλλά προσεγμένα μαγαζάκια, ζήτησα από μια κοπελίτσα να μου φωνάξει ένα yango από το δικό της κινητό, όπως κι έγινε. Το κακό είναι ότι ο οδηγός πάρκαρε, την κάλεσε για να μου υποδείξει πού είχε παρκάρει, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο της για να έρθει να με ειδοποιήσει, αλλά τελικώς βρέθηκα με τον οδηγό, ο οποίος κατά την εφαρμογή θα ερχόταν με ένα λευκό Volkswagen, εμφανίστηκε με ένα μαύρο Νissan και δεν ήταν και καθόλου ομιλητικός. Τίποτε από αυτά δε θα με απασχολούσε αν μέσα στα σκοτάδια δεν έκανε μια απότομη αναστροφή , πάρκαρε πάνω σε κάτι χόρτα (!!), βγήκε από το αμάξι μέσα στην ερημιά και πλησίασε ένα άλλο που ήταν εκεί στα σκοτάδια. “Θα με ληστέψουν” ήταν το καλύτερο σενάριο που διέβλεπα, οπότε έβγαλα τα περισσότερα χαρτονομίσματα από την τσέπη μου, τα έβαλα μέσα στο δεξί μου παπούτσι κάτω από την κάλτσα και ψηλαφώντας έπιασα μια σιδερόβεργα (γρύλος ήταν τελικά) πίσω μου, στο πορτ-μπαγκάζ. Έστειλα κι ένα μήνυμα στο Νίκο να ξέρει ότι κάποιος ταξιτζής με πήγε σε ένα χωράφι, αλλά η εικόνα ξεδιάλυνε γρήγορα: το άλλο αυτοκίνητο είχε χαλάσει κι ο δικός μου έβγαλε ένα καλώδιο από το δικό του και με κάποιο τρόπο του έδωσε ρεύμα, φυσικά χωρίς να με ενημερώσει για τίποτε. Τουλάχιστον ο άλλος οδηγός με ευχαρίστησε για την υπομονή μου. Ο δικός μου αμίλητος ξαναμπήκε στο αμάξι και ξανάβαλε μπρος . “Πού είστε;” μου έγραψε όλο αγωνία ο Νίκος, “στείλε την τοποθεσία σου”. Στη σωστή διαδρομή είμαστε πια, του απάντησα, “να, μόλις περάσαμε μια περιοχή ονόματι... Munali” και όντως σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο Best Western που είχε κλείσει ο Νίκος. Εκεί η οδηγάρα μου θυμήθηκε πως ξέρει Αγγλικά, ζητώντας να τον πληρώσω παραπάνω απ' όσα έλεγε η εφαρμογή διότι τα χαρτονομίσματα που του έδωσα ήταν μικρής αξίας. Ε πώς θα σου πλήρωνα 13$ με εκατονταδόλαρο ρε αδερφέ αφού δεν έχεις ρέστα; Υποχρεωτικά με δεκάρικο και άσους θα σε πλήρωνα, το ήξερες από την αρχή. Τέλος πάντων, του έδωσα μόνο ένα δολάριο παραπάνω κι έφυγε τσαντισμένος που δεν εκτίμησα τη στάση στα χορτάρια, την αγένεια, το λάθος αυτοκίνητο και την τελική παπάτζα. Περαστικά, πρώτη επαφή με τους Ζαμπιανούς αρνητική, πάμε παρακάτω.

Πήγα στη ρεσεψιόν, του είπα ότι ο φίλος μου ο Νίκος είναι στο 306, μου έδωσαν το κλειδί και πήγα, για να διαπιστώσω πως θυμόμουν λάθος, ο Νίκος ήταν σε άλλο δωμάτιο κι αυτά τα τζιμάνια δεν τσεκάρισαν καν τον ισχυρισμό μου και μου έδωσαν το 306, που ανήκε σε άλλους. Τελικώς λύθηκε η παρεξήγηση, μου έδωσαν κλειδί για το σωστό δωμάτιο, βρέθηκα με το Νίκο, που μου εκθείασε μια μπριζόλα που έφαγε, αναμενόμενα έθαψε την πόλη, αλλά θα της έδινε μια ευκαιρία την επομένη που θα πηγαίναμε βόλτα μαζί. Έκανα ένα ντουσάκι, διαπίστωσα πως το wifi του Best Western ήταν Worst Eastern κι έπεσα για ύπνο. Ήμουν σώος και αβλαβής και το ταξίδι θα ξεκινούσε την επόμενη, αυτό μετρούσε.

 

[KIKI]

Αμάν Χορχε τι οδύσσεια ειναι αυτή μέχρι να φθάσεις!
πω πω θυμήθηκα και το τελωνείο στην Κούβα "κουράστηκα" μαζι σου χαχαχα

Τώρα το θυμηθηκα.Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

 

[psilos3]

Το ότι θα γράφαμε και οι δύο ιστορία για παρόμοιους προορισμούς και μέρη στα οποία πάνω-κάτω συμπέσαμε και χρονικά, ούτε που το φανταζόμουν ποτέ!
Περιμένω να διαβάσω τη δική σου ερμηνεία για τα πιο «τουριστικά» του πράγματος σε Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Η Ζιμπάμπουε απαιτεί πλέον βίζα από πριν; Όταν πήγα έβγαλα επιτόπου στα σύνορα οδικά από Μποτσουάνα και από το ίδιο σημείο έφυγα.
Το 2018 έκανε 30 δολλάρια.
Τώρα πόσο σου κόστισε;

Όχι, μπορείς να βγάλεις κατά την άφιξη σου και κοστίζει ακόμα 30$, με την καλύτερη όμως λύση να είναι η Kaza Visa εφόσον έχεις βλέψεις να περάσεις και σε γειτονικές χώρες, δίνοντας σου με κόστος 50$ άπειρες συνοριακές διελεύσεις.

 

[varioAthens]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

 

[Yorgos]

Οσο διαβαζω την ταλαίπα σου τοσο περισσοτερο νομιζω οτι πρεπει να ταξιδεψετε μαζι με την @dim kyr

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[fotast]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

 

[Yorgos]

Χίλτον,e-simικό κινητό...Πως κατάντησε έτσι ο κόσμος.....

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

 

[fotast]

Δεν προλαβαίνω να σου απαντήσω , αρρώστησε ο μπάτλερ μου και πρεπει να πάω να ανοίξω την πόρτα.

Oh mon Dieu, quelle décadence!

 

[varioAthens]

Άσε στο υπολοιπο ταξίδι πηγα με τα νερά του συνταξιδιώτη μου, μέχρι και σε Χίλτον έμεινα. Ντρέπομαι να κυκλοφορησω αλλα θα επανέλθω στις εργοστασιακες ρυθμίσεις στο Πακιστάν.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Αφρικανικές πρωτεύουσες, όχι ο πρωτεύων λόγος για να πας στην Αφρική​

Το απόγευμα θα πετούσαμε για τη Χαράρε, οπότε είχα λίγες ώρες στη διάθεσή μου για να δω τι έχει να προσφέρει η Λουσάκα, που δεν περίμενα και πολλά για να είμαι ειλικρινής, θεωρούσα πως λίγες ωρίτσες θα ήταν αρκετές. Ο Νίκος την προηγούμενη είχε πάει στο cultural village, το οποίο βρήκε “μούφα” αλλά τουλάχιστον είχε απολαύσει μια “εξαιρετική” μπριζόλα στο ξενοδοχείο (spoiler: δεν την ξεπέρασε κανένα μέρος στο ταξίδι) κι ένα απρόσμενο pool party με ντόπιες με μπικίνι στην πισίνα του ξενοδοχείου.

Το πρωινό στο Best Western (βλέπετε σε τι μεταλλάχθηκα σε αυτό το ταξίδι ε; Εντάξει για να είμαι ειλικρινής η διαφορά τιμής με ένα απλά στοιχειώδες κατάλυμα ήταν ελάχιστη) ήταν αξιοπρεπές, Αφήσαμε τις βαλίτσες μας στο χαμογελαστό Τούρκο μάνατζερ (κατάρα τώρα να είσαι διευθυντής σε διεθνή αλυσίδα και να σε στέλνουν στη Λουσάκα), αλλά η εικόνα αυτού καθισμένου να μας μιλάει και πίσω του 4 μαύροι όρθιοι αμίλητοι σε στάση προσοχής μου έκανε κάπως. Ο Νίκος κατάφερε να ενεργοποιήσει την εφαρμογή ontime, που σε αντίθεση με τις υπόλοιπες δεν απαιτούσε ενεργοποίηση με sms και κάπως έτσι εμφανίστηκε μπροστά μας ένας οδηγός για να μας πάει στην αγορά της πόλης. Του ζητήσαμε να μας περιμένει για να μας πάει και στον επόμενο προορισμό μας κι όχι μόνο δέχθηκε με χαρά, αλλά μας συνόδευσε κιόλας.

Η πρώτη εικόνα της πόλης είναι ότι έχει σχετικά σύγχρονα κτίρια, η αγορά όμως θύμιζε έντονα Δυτική Αφρική: ξύλινοι πάγκοι, φτηνά προϊόντα απλωμένα πάνω στο δρόμο, παστωμένα ψάρια με μύγες να έχουν συνέδριο πάνω τους, έντονη δυσοσμία, ενώ το best seller της αγοράς ήταν ένα σκουληκάκι που πωλείται σε φοβερές ποσότητες, το οποίο και δοκίμασα και μπορώ με χαρά να δηλώσω πως η γεύση του περιγράφεται με έξι γράμματα: μπλιαχ. Αν μη τι άλλο πάντως η αγορά είχε χρώμα, οι άνθρωποι ήταν αρκετά χαμογελαστοί αν και η φωτογράφιση δεν άρεσε σε όλους. Η πόλη έχει αρκετή κίνηση αλλά είναι σχετικά καθαρή (έως αρκετά για υποσαχάρια πρωτεύουσα) κι εμείς κινηθήκαμε προς το Εθνικό Μουσείο.

Στην είσοδο μου τράβηξε την προσοχή η σημαία της χώρας, που είναι σα λάθος μοδίστρας: τα δύο τρίτα είναι ένα πράσινο κενό και σε μια γωνία έχει κάτι ρίγες σα να είναι τσόντα-μπάλωμα από άλλη σημαία κι ένα πουλί πάνω δεξιά, πάλι χωρίς συμμετρία. Εντάξει, τελικώς διάβασα πως το “απέραντο” πράσινο συμβολίζει τη βλάστηση της χώρας, ο ψαραετός τη δυνατότητα των κατοίκων να ξεπερνούν τις δυσκολίες και οι τρεις ρίγες του μπαλώματος τον ορυκτό της πλούτο (βασικά το χαλκό, 10η στον κόσμο και δεύτερη στην Αφρική μετά το Κονγκό) με το πορτοκαλί, το λαό της με τη μαύρη ρίγα και το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία να είναι προφανώς το κόκκινο.

Το Εθνικό Μουσείο είχε έναν αέρα ντεκαντάνς. Στην είσοδο ένα άγαλμα θύμιζε σάπιο ρόμποκοπ, ενώ και τα εκθέματα ήταν μετρίως μέτρια, ακόμη και για έναν μουσειάκια σαν και μένα. Ακόμη κι έτσι έμαθα πέντε πράγματα, όπως ότι ο Ζαμβέζης -που δίνει το όνομά του στη χώρα- στην τοπική γλώσσα σημαίνει “θεόσταλτος” και πως σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία της χώρας είναι “η Χώρα του Θεού”, είδαμε μερικές ασπίδες ιθαγενών, ορισμένες πραγματικά καλές φωτογραφίες με θέμα τη δουλεία, κάποια συμπαθητικά γλυπτά αλλά και μια τουλάχιστον δυσανάλογα μεγάλη αίθουσα που εξυμνούσε... το Μάο, αναφερόταν στις σινοζαμπιανές σχέσεις (η χώρα ήταν στο Κίνημα των Αδέσμευτων και είχε πολύ καλές σχέσεις με Γιουγκοσλαβία και Κίνα) και απέφευγε τις πολλές αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν. Εγώ που δεν τις αποφεύγω, κατάλαβα από αυτά που διάβασα πως τέλος πάντων μιλάμε για μια δημοκρατία, έστω με πολλούς αστερίσκους, με τον νυν πρόεδρο Χιτσιλέμα να επαναφέρει τη χώρα στο δημοκρατικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται η Ζάμπια μετά το 1991, μετά από αρκετά πισωγυρίσματα από την αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση που τον είχε κλείσει και μέσα. Κλασικά για την περιοχή βέβαια, η χώρα των περίπου 20 εκατομμύριων κατοίκων κι εξαπλάσιας έκτασης από την Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαφθοράς, πληθυσμιακή έκρηξη κι έντονο πληθωρισμό.

Είχε έρθει η ώρα να πάρει τη γαλακτομική δόση του ο Νίκος, που είναι εθισμένος στο γάλα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα σούπερ μάρκετ όπου μυηθήκαμε στα γαλακτοκομικά προϊόντα KEFALOS, μιας ζιμπαμπυανής εταιρείας που ιδρύθηκε στα 50ς από έναν Έλληνα στην τότε Ροδεσία και σήμερα είναι στα χέρια του εγγονού του. Ενδιαφέρον ήταν και το εμπορικό κέντρο όπου δοκίμασα για πρώτη φορά kombucha (για την kom-bucha είναι η γεύση αν με ρωτάτε) ένα τσαγοειδές αναψυκτικό/αφέψημα που δε θα το ξανάπινα ούτε μετά από οκταήμερη αναζήτηση νερού στη Σαχάρα. Αντίθετα, το γιαουρτάκι του Κέφαλου ήταν καλό.

Είχα διαβάσει πως στο αεροδρόμιο έπρεπε να είμαστε 3 ώρες νωρίτερα, αλλά είχε δίκιο ο Νίκος που έλεγε πως θα είναι παντελώς άδειο και μάλλον φτάσαμε πολύ νωρίς για την πτήση μας με την Emirates προς την πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε από την οποία είχα και πολλές απαιτήσεις. Προσγειωθήκαμε στη Χαράρε και περιμέναμε βασανιστικά να βγουν οι αποσκευές μας (δεν ξέρω γιατί έδωσα κι εγώ το σάκο μου, μάλλον επειδή από τα best western και τα Χίλτον είχα μπει στο σώμα άλλου), είδα και μια ομορφούλα στο αεροδρόμιο (η πρώτη στο ταξίδι) , περάσαμε εύκολα τον έλεγχο της βίζας (μια χαρά δούλεψε η ηλεκτρονική) και... μας υποδέχθηκε μια ομάδα από πολύ χαριτωμένα παιδάκια που τραγουδούσαν “welcome to Zimbabwe”. Άκυρο, δεν τραγουδούσαν για μας αλλά για μια τσέχικη ιεραποστολή που ερχόταν από πίσω μας. Το πόσο άσχετοι είμαστε (η όλη οργάνωση έγινε στο πόδι) φάνηκε από το ότι πήγαμε σε ένα ανταλλακτήριο να ρωτήσουμε τι ισοτιμία έχει το δολάριο και πήραμε τη φοβερή απάντηση “μα δολάρια χρησιμοποιούμε”.

Τελικώς πήραμε κάποιον Innocent για να μας πάει στο κατάλυμά μας, κάποιο R Executive Apartments. Oι δρόμοι ήταν θεοσκότεινοι, έλεγε κι ο Innocent στο Νίκο ότι είναι επικίνδυνο να κυκλοφορείς το βράδυ, το διαμέρισμα αποδείχθηκε πως ήταν κρυμμένο πίσω από συρματοπλέγματα, ε δεν ήθελε πολύ να την πάρει στραβά την πόλη. Το δε διαμέρισμα που είχε κλείσει ο Νίκος, παρότι είχε βαθμολογία 8.7 στο booking ήταν σκοτεινό, είχε μόνο ένα κρεβάτι, οι μισές πρίζες δε δούλευαν, ήταν ατημέλητο και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε τα... 75€. Δεν πεινούσαμε κι ο Νίκος δεν πείστηκε πως η πόλη είναι ασφαλής, οπότε μείναμε μέσα, έτσι κι αλλιώς μέσα στα σκοτάδια λίγα θα βλέπαμε. Προσπαθήσαμε να δούμε πώς θα πηγαίναμε τη μεθεπόμενη στο Great Zimbabwe. H ενοικίαση αυτοκινήτου έκανε... 250$ ημερησίως (γελάσαμε!), η αναγνωριστική κρούση στον Innocent μας απέφερε ένα ακόμη πιο αστείο 300ρι για μια απόσταση τεσσάρων ωρών, αλλά η εφαρμογή indrive πρότεινε ένα αισιόδοξο 100ρι. Θα το βλέπαμε την επόμενη, μαζί με τη Χαράρε από την οποία δεν είχαμε δει και τίποτε... αλλά μήπως έχει και να δεις κάτι; Ίδωμεν.