Βολιβία «Τα ορφανά πορεύονται κι οι χήρες κονομιόνται» - Βολιβία

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252

Το 787 Dreamliner της Avianca τροχοδρομεί αργά στο αεροδρόμιο Barajas της Μαδρίτης. Έχοντας αναπαυτικά καθίσει στην άνετη, πλήρως ανακλινόμενη, θέση που είχα κλείσει λίγους μήνες πριν στη business class της Κολομβιανής εταιρείας, παίρνω το πρώτο χάπι που θα με βοηθήσει να προσαρμοστώ καλύτερα στο υψόμετρο του τελικού μου προορισμού. Το να φεύγεις από τα λίγες εκατοντάδες μέτρα υψομέτρου της Ισπανικής πρωτεύουσας και να φτάνεις απότομα στα 4050μ. όπου βρίσκεται το El Alto, το θρυλικό αεροδρόμιο της Βολιβιανής de facto πρωτεύουσας, της γνωστής ως La Nuestra Senora de la Paz, δεν είναι κάτι που παίρνεις αψήφιστα, όσο νέος και σε καλή φυσική κατάσταση να βρίσκεσαι, όπως καλή ώρα…

Σε λίγη ώρα πετάμε πάνω από τις αχανείς εκτάσεις του Ατλαντικού ωκεανού και το μυαλό μου τρέχει στα τρία θρυλικά πλοία, που ορμώμενα από τις Ανδαλουσιανές ακτές, σάλπαραν το 1492 στο άγνωστο με προορισμό τις Ινδίες, από τη δυτική οδό που πίστευαν ότι θα βρουν προς τις ακτές της Ασίας. Δεν υπολόγισαν όμως μια άγνωστη ακόμα στους Ευρωπαίους ήπειρο, μια ήπειρο η ανακάλυψη της οποίας άλλαξε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας , μέσα από δάκρυα, αίμα, θάνατο, χρυσό και ασήμι. Ήδη η κατάκτηση του Μεξικού από τον Κορτές με είχε συναρπάσει ως ανάγνωσμα και πλέον κρατούσα στα χέρια μου την ιστορία της κατάκτησης της Αυτοκρατορίας των Ίνκας από τον Πιζάρο και τους γενναίους αλλά και αδίστακτους Ισπανούς κονκισταδόρες του, έστω και αν ο προορισμός μου δεν ήταν το Περού και τα περίφημα αρχαία του αλλά το Alto Peru, το Άνω Περού, πώς λέμε Άνω Ραχούλα της Λατινικής Αμερικής, τη Βολιβία.

Τη Βολιβία τη διάλεξα έναντι της 1ης επιλογής των περισσοτέρων, που είναι το Περού, διότι με συνάρπαζε η περιήγηση στις άγριες ερημιές του Αλτιπλάνο, η αυθεντικότητά της, ο σε μεγάλο ποσοστό ιθαγενής της πληθυσμός με τα χρώματα στις φορεσιές και τις ινδιάνικες φάτσες και δεν ήθελα να κάνω ένα πασάλειμμα ερχόμενος από Περού: πίστευα ότι η χώρα άξιζε (και αξίζει πολύ) να της αφιερώσεις αποκλειστικό χρόνο, σαν να είναι μία ιδιαίτερη γυναίκα που θα σου προσφέρει για λίγες μέρες κάτι πέρα από αυτά που έχεις ήδη βιώσει και έχεις δει.
DSC_0051.JPG


Που να ήξερα, χαζεύοντας από το παράθυρο τα ροζ σύννεφα να χρωματίζονται από ένα ατελείωτο ηλιοβασίλεμα πάνω από τον Ατλαντικό, ότι η χώρα αυτή θα σφηνωνόταν βαθιά στη καρδιά μου και θα ήταν ένας έρωτας πέρα από ότι έχω ζήσει μέχρι σήμερα: η Grande Dame της Νότιας Αμερικής, η αγαπημένη μου Βολιβία.


 

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252
La Paz – Μέρος Α’

Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου μπαίνουν από το παράθυρό μου. «Πού βρίσκομαι» αναρωτιέμαι στην ομίχλη του μυαλού μου, καθώς σηκώνομαι να κοιτάξω έξω. Μουντάδα, συννεφιά, ένας ουρανοξύστης και στο βάθος , ανάμεσα σε άλλα κτίρια βλέπω σπίτια, πολλά σπίτια να σκαρφαλώνουν ένα βουνό και να το καλύπτουν μέχρι την κορυφή. Νιώθω βαρύς ακόμα λόγω ώρας και του υψόμετρου, που δε με επηρέασε ευτυχώς πλην μίας ελαφριάς κόπωσης, πηγαίνω στη κουζίνα του διαμερίσματος που βρίσκεται στη κυριλέ συνοικία Sopocachi, μασουλάω μια μπανάνα και φτιάχνω το πρώτο μου τσάι από φύλλα κόκας σε φακελάκι, όπως το λίπτον που έχουμε εδώ. Για δες σκέφτηκα μειδιώντας, ήρθα στη Λατινική Αμερική να γίνω κοκάκιας. Ήταν όμως ώρα για τη πρώτη εξερεύνηση, δε κρατιόμουνα. Καλό ντύσιμο διότι τη ψυχρούλα του την είχε αν και κατακαλόκαιρο στο νότιο ημισφαίριο, μιλάμε για υψόμετρο όχι αστεία, που εκτεινόταν από 4050μ. έως περίπου τα 3000μ, δηλ. μέσος όρος 3500μ., οπότε τι ζεστασιά να έχει εδώ στη στρατόσφαιρα.

Κατηφορίζω προς τη κεντρική λεωφόρο που διασχίζει διαμήκως τη Λα Παζ, στο λεγόμενο Prado, κάνω μπόλικο συνάλλαγμα γιατί εκτός της πρωτεύουσας η ισοτιμία τείνει σε ισοτιμία Νταβέλη, καφές στο χέρι και οι πρώτες εικόνες αρχίζουν να με χτυπούν. Καροτσάκια με street food, οι απίθανες Βολιβιανές γυναίκες με τα πολύχρωμα παραδοσιακά φορέματα και φούστες σε 17 στρώσεις και τα περίφημα καπέλα τους, μια διαδήλωση έξω από το Πανεπιστήμιο, ένα γκράφιτι με τον Τσε. Γύρω μου, καθώς ανηφόριζα τη λεωφόρο, μοντέρνα, γκρίζα κτίρια, με αρχιτεκτονική μπετόν-αρμέ, μαγαζιά, κίνηση στο δρόμο και πολύς κόσμος. Τίποτα αξιοσημείωτο από αρχιτεκτονική κι ήταν και αυτή η βαριά συννεφιά που τα έκανε όλα ακόμα πιο γκρίζα. Μια σκέψη όμως με χτύπησε: για τέτοια κίνηση και τέτοια πόλη με πολυκοσμία, είχε σχετική ησυχία. Τα αυτοκίνητα δεν κόρναραν, οι άνθρωποι δε φώναζαν, όλοι πήγαιναν στις δουλειές τους ή τις διεκπεραίωναν με ηρεμία, ησυχία. Άκουγες βέβαια τις θορυβώδεις μηχανές από τα παλιά οχήματα στους δρόμους, αλλά η κόρνα λες και απουσίαζε και μάλιστα σε συνθήκες υπερβολικής κίνησης.
DSC_0061.jpg
DSC_0063.JPG

DSC_0064.JPG

Ανηφόριζα λοιπόν αργά, σταθερά και με τη γλώσσα έξω λόγω του υψομέτρου, αργά σαν τον Βασιλάκη τον Τσιάρτα προς τη παλιά Λα Παζ, όπου βρίσκονται τα λιγοστά τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Πρώτη στάση η εκκλησία του San Francisco, με μια μεγάλη πλατεία όπου βρίσκονταν δεκάδες μικροπωλητές, με κυρίαρχες τις απίθανες Βολιβιανές κυρίες που θα αναφέρω πολλές φορές ακόμα, αφού νομίζω τις ερωτεύτηκα με τις φορεσιές, τις ινδιάνικες φάτσες και την μεγάλη δύναμη και αντοχή τους να εργάζονται υπό αντίξοες συνθήκες, ακόμα και κουβαλώντας μωρά στη πλάτη μέσα σε πολύχρωμο μάρσιπο. Η εκκλησία είναι ανοικτή, με δωρεάν είσοδο, έχει παλιά κλασσική αποικιακή Ισπανική αρχιτεκτονική που λατρεύω και το εσωτερικό της είναι υπέροχο. Σκοτεινός ατμοσφαιρικός ναός, με παρεκκλήσια με τις μεγάλες κούκλες με μορφές Αγίων, του Χριστού και φυσικά της αγαπημένης στους Ισπανούς Παρθένου σε διάφορες μορφές που συναντάς στη Λατινική Αμερική. Ακριβώς δίπλα επίσκεψη στο όμορφο μοναστήρι του San Francisco (είναι ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης για όσους αναρωτιούνται). Ανεβαίνοντας στη ταράτσα, ω εκ του θαύματος, έσκασε μύτη ο θεός ήλιος να διώξει τη καταθλιπτική μουντάδα και να φωτίσει τα κόκκινα κτίρια που σκαρφάλωναν τα βουνά γύρω από τη πόλη. Είμαι όμως τόσο χαμηλά (μόνο στα 3500μ), διάφορα ψηλά κτίρια κρύβουν την τοπολογία της πόλης της Λα Παζ και ήδη το μυαλό μου ήταν στο πού θα ανέβω για να δω τη πόλη από ψηλά και τα βουνά που την περιτριγυρίζουν.
DSC_0104.JPG
IMG_20180112_134734_237.jpg

DSC_0084.JPG

Έχουμε όμως καιρό ακόμα για αυτό. Ακολουθεί μια βόλτα στις πλακόστρωτες γειτονιές πίσω από την εκκλησία, όπου βρίσκεται η οδός Sagarnaga και η γειτονιά των μαγισσών. Δεν είδα πουθενά μάγισσες σε σκουπόξυλα και με καζάνια αλλά περπάτησα σε ένα μικρό Μοναστηράκι, με αναρίθμητα καταστήματα που απευθύνονταν εμφανώς σε τουρίστες, που πωλούν ρούχα από μαλλί αλπάκα, κασκόλ, γάντια, σκουφιά, σουβενίρ με το κιλό, έργα τέχνης, ό,τι τέλος πάντων πωλείται σε ένα Μοναστηράκι. Στο δρόμο έκαναν την εμφάνισή τους τα αγαπημένα μου από τη Γουατεμάλα λεωφορεια, τα πολύχρωμα παλαιά λεωφορεία αμερικανικής κατασκευής (Dodge) που τα βρίσκεις διάσπαρτα όπως φαίνεται σε όλη την αμερικανική ήπειρο. Η πρώτη μέρα όμως σε τόσο υψόμετρο ήδη βάραινε τα πόδια μου και κάθισα στο αγαπημένο μου καφέ της πόλης, μέσα σε μία όμορφη στοά ακριβώς έξω από το Μουσείο της Κόκας. Εκεί, επιδόθηκα ξανά σε χρήση, εξαρτημένος πλέον, αυτή τη φορά όμως με κανονικά φύλλα στο ποτήρι σου. Bad Ass!
DSC_0098.JPG

DSC_0095.JPG
DSC_0096.JPG
DSC_0102.JPG

DSC_0103.JPG

Επόμενος προορισμός η πλατεία Murillo με τον Καθεδρικό, όχι μακριά από εκεί που κάθισα, όπου βρίσκονται και τα λιγοστά εναπομείναντα κτίρια αποικιακής αρχιτεκτονικής που δεν κατεδαφίστηκαν για να σηκωθούν μπετονένια θηρία. Εκεί βρισκόταν και αρχικά η πόλη της Nuestra Senora de la Paz, όπως είναι το πλήρες της όνομα, εκεί ήταν και η έδρα της Ισπανικής αποικιακής διακυβέρνησης, εκεί βρίσκεται και η έδρα της Βολιβιανής σήμερα: το Προεδρικό Μέγαρο, το Κογκρέσο, ο Καθεδρικός και διάφορα κυβερνητικά κτίρια τριγύρω. Η πλατεία, θέατρο ιστορικών στιγμών στην ιστορία της χώρας, τις περισσότερες φορές ταραχών, με κρέμασμα ακόμα και του Προέδρου από ένα στύλο φωτισμού από το εξαγριωμένο πλήθος, είναι πραγματικά ένα ιδανικό σημείο να κάτσεις να χαλαρώσεις και απλά να βλέπεις τον κόσμο να περνάει. Ο κόσμος, κυρίως ντόπιοι, απολαμβάνει το παγωτό του στα σκαλάκια (εθνικό σνακ όπως παρατήρησα, όλοι μα όλοι λατρεύουν το παγωτό), στα παγκάκια και περιβαλλόμενος από όμορφα κτίρια.
DSC_0118.JPG

Η μουντάδα είχε επιστρέψει, οι πρώτες ψιχάλες έκαναν την εμφάνισή τους, η κούραση επίσης. Το γεύμα μου, πρόχειρο σε ένα καφέ, ήταν πίτες γεμιστές με κινόα, το οποίο προέρχεται όπως έμαθα από τη Λατινική Αμερική, πριν φτάσει στα ράφια των δυτικών σουπερμάρκετ ως πανάκριβο superfood. Κακό δεν ήταν, το έσωσαν μάλλον τα πολλά λαχανικά και μπαχάρια και αφού πήρα την απαραίτητη, διατροφικά σωστή πρωτεΐνη με ειρηνικό τρόπο και όχι σφάζοντας γελάδια και κοτόπουλα που ζουν ανέμελα στα λιβάδια με τις κοτσίδες τους ξέπλεκες, επέστρεψα στο δωμάτιο μου και ξεράθηκα στον ύπνο.

 

Sassenach77

Member
Μηνύματα
5.923
Likes
15.155
Επόμενο Ταξίδι
Γαλλία, Ανδόρα
Ονειρεμένο Ταξίδι
Γη του Πυρός
και δεν ήθελα να κάνω ένα πασάλειμμα ερχόμενος από Περού: πίστευα ότι η χώρα άξιζε (και αξίζει πολύ) να της αφιερώσεις αποκλειστικό χρόνο
Νόμιζα ότι είμαι η μόνη που είχα αυτήν την άποψη....
Αναμένω την συνέχεια !
 

babaduma

Member
Μηνύματα
5.031
Likes
7.663
Επόμενο Ταξίδι
terra incognita
Ονειρεμένο Ταξίδι
α του Κενταύρου
@GTS Welcome back (στη συγγραφή ιστοριών) amigo. Θυμίζεις ευχάριστες αναμνήσεις από μια πόλη που ωραία δεν τη λες αλλά ασκεί μια περίεργη γοητεία και έλξη και σε κάνει να θες να της αφιερώσεις πολύ περισσότερο χρόνο απ'όσο είχες υπολογίσει αρχικά. Περιμένουμε την (σίγουρα όμορφη) συνέχεια από την περιήγηση σε μια χώρα που - παρά τις δύσκολες συνθήκες που συναντήσαμε (κατά καιρούς) όταν την επισκεφθήκαμε (χειμώνας) - μας άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις αλλά και ανεκπλήρωτες επιθυμίες (να δούμε μέρη που δεν προλάβαμε).
 

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252
Από τις αγαπημένες μου χώρες και τα καλύτερα μου ταξίδια @babaduma . Για αυτό ακριβώς αποφάσισα να βγω προσωρινά από τη σύνταξη ξανά στο κουρμπέτι χαχα, να γράψω πέντε αράδες για κάτι που αγαπώ και ελπίζω να παρακινήσω και άλλους να (τσακιστούν :D) να πάνε. Απίθανη χώρα και απίθανοι άνθρωποι.
 

babaduma

Member
Μηνύματα
5.031
Likes
7.663
Επόμενο Ταξίδι
terra incognita
Ονειρεμένο Ταξίδι
α του Κενταύρου
Από τις αγαπημένες μου χώρες και τα καλύτερα μου ταξίδια @babaduma . Για αυτό ακριβώς αποφάσισα να βγω προσωρινά από τη σύνταξη ξανά στο κουρμπέτι χαχα, να γράψω πέντε αράδες για κάτι που αγαπώ και ελπίζω να παρακινήσω και άλλους να (τσακιστούν :D) να πάνε. Απίθανη χώρα και απίθανοι άνθρωποι.
Ξέχασα να σε ρωτήσω: Το "περίεργο" ρολόι στην πλατεία το προσέξατε;
DSCF3755.JPG
 

KIKI

Member
Μηνύματα
2.384
Likes
3.721
Επόμενο Ταξίδι
Ιορδανία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Αφρική Ναμιμπια
Τι ωραία εκπληξη !!
Η επιστροφή του ασωτου . Πολυ χαιρομαι που μας ξαναγραφεις ιστοριες και ειδικά απο τετοιο προορισμό !
 

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252
Ξέχασα να σε ρωτήσω: Το "περίεργο" ρολόι στην πλατεία το προσέξατε;
View attachment 232784
Ομολογώ ότι το πρόσεξα τη 2η μέρα που πήγα και αφού διάβασα στον οδηγό για τη πλατεία και τα κτίρια της. Πραγματικά περίεργο.
 

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252
Τι ωραία εκπληξη !!
Η επιστροφή του ασωτου . Πολυ χαιρομαι που μας ξαναγραφεις ιστοριες και ειδικά απο τετοιο προορισμό !
Φιλιά πολλά Κική μου. Την αγάπησα τη χώρα, τα έχει όλα (και γαμάτο Πρόεδρο).
 

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252
Όταν κοιτάς από ψηλά

Λα Παζ άκουγα, Λα Παζ δεν έβλεπα. Όντας χωμένος χαμηλά στη πόλη, με τα κτίρια να καλύπτουν κυρίως και να αποκαλύπτουν από αμυδρά μόνο ανοίγματα τα τριγύρω βουνά με τα αναρίθμητα σπίτια που καλύπτουν κάθε εκατοστό τους, ήταν ώρα να ανέβω ψηλότερα. Ο Πρόεδρος της καρδιάς μας, ο Έβο ο Μοράλες, φρόντισε ώστε το ανέβασμα, αλλά και το κατέβασμα να γίνει μια ξεκούραστη διασκεδαστική εμπειρία: η πόλη απέκτησε ήδη 5 γραμμές τελεφερίκ, με εισιτήριο 3 bolivianos (37 σεντς του ευρώ) και αναμένονται άλλες 5 ώστε η Λα Παζ να αποκτήσει ένα πραγματικό πλήρες μέσο μαζικής μεταφοράς στις ιδιαίτερες μορφολογικές συνθήκες στις οποίες είναι χτισμένη. Ανηφορίζω λοιπόν αγκομαχώντας προς έναν σταθμό της κίτρινης γραμμής (οι γραμμές έχουν όλες χρώματα, όπως τα δικά μας μετρό), με προορισμό το El Alto, τη ψηλότερη γειτονιά της Λα Παζ, στα επιβλητικά 4050μ. Η Λα Παζ έχει την πρωτοτυπία να έχει τις φτωχογειτονιές της ψηλότερα και τις πιο καλές συνοικίες χαμηλότερα: ο λόγος είναι η υψομετρική διαφορά, που φτάνει τα 1000μ. (!!) από το ψηλότερο στο χαμηλότερο σημείο της πόλης. Επομένως, χαμηλότερα έχεις περισσότερο οξυγόνο, καλύτερη θερμοκρασία και ηπιότερες γενικά καιρικές συνθήκες.
DSC_0121.JPG

DSC_0124.JPG

Το τελεφερίκ, σύγχρονο και του κουτιού, αυστριακής κατασκευής, είναι όπως αυτό της Πάρνηθας για όποιον έχει πάει, βαγόνια πηγαίνουν και έρχονται συνεχώς και εσύ απλά πηδάς γρήγορα μέσα. Η θέα από ψηλά συγκλονιστική, παρόλη τη βαριά συννεφιά και τη μουντάδα. Τριγύρω βουνά με μυριάδες σπίτια ακόμα στα τούβλα, ασοβάτιστα, 2-3 ορόφων το πολύ, με τσίγκινες σκεπές. Τεράστιες σε μήκος σκάλες διέσχιζαν τις γειτονιές κατηφορίζοντας προς το Prado και τις χαμηλότερες συνοικίες, σκάλες που κατέβαιναν 500 και μέτρα σε ύψος, μήκους προφανώς πολλαπλάσιου, σκάλες που οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν κάποτε αποκλειστικά αλλά και ακόμα χρησιμοποιούν.
DSC_0127.JPG

DSC_0132.JPG


Από το El Alto, ένας ταξιτζής με μεταφέρει μερικές εκατοντάδες μέτρα παραπέρα σε σημείο με καλή θέα της πόλης. Εκεί είναι που μένεις πραγματικά άφωνος: τέτοια πόλη δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου, τέτοιο χάος, τέτοια γοητευτική αναρχία. Η Λα Παζ είναι πράγματι μια άσχημη αλλά πολύ γοητευτική κυρία, στην οποία υποκύπτεις όταν σου ξεδιπλώσει αργά τις χαρές της.
DSC_0135.JPG

Με τον καιρό που επικρατούσε όμως και τη βαριά συννεφιά, δε φαίνονταν καλά τα γύρω βουνά που λαχταρούσα τόσο πολύ να δω. Πώς ένας άνθρωπος των παραλιών έγινα λάτρης των βουνών, ένας θεός ξέρει, αν και κατά βάθος γνωρίζω. Μόνο το πάθος για εξερεύνηση παραμένει φαίνεται άσβεστο αλλά ήταν ώρα να διακόψω την ονειροπόληση και να κατηφορίσω στα χαμηλά της πόλης, πάντα με το τελεφερίκ. Στο τέλος της κίτρινης γραμμής είναι η πράσινη που κατεβαίνει ακόμα χαμηλότερα, πληρώνω εκ νέου το αντίτιμο εισόδου καθώς δεν ισχύει το ίδιο εισιτήριο για μετεπιβίβαση σε άλλη γραμμή και αρκούμαι να χαζεύω από το κάθισμά μου τα τούβλινα σπίτια, τα οποία δεν αλλάζουν ιδιαίτερα στα χαμηλά. Οι πλούσιες γειτονιές που είδα ήταν μόνο 2, με αυτό που λέμε βίλες και ψηλούς φράκτες, με λίγα συγκριτικά σπίτια. Η εντύπωση επομένως που αποκόμισα ήταν ότι η πόλη, έχει μια σχετική ομοιογένεια και δεν έχει ακραίες διαφορές και ανισότητες πλούτου. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια, αλλά έτσι ένιωσα. Χαρακτηριστική εικόνα στο Ελ Άλτο ήταν ένας κρεμασμένος σε στύλο της Βολιβιανής ΔΕΗ με αγιοβασιλίτικο καπέλο. Στην ερώτησή μου, ο ταρίφας μου είπε ότι όταν γίνεται σε μία γειτονιά ένας φόνος, κρεμάνε μια κούκλα που δείχνει ότι εκεί έγινε φόνος και ότι μπαίνεις πλέον με δική σου ευθύνη εκεί.
DSC_0140.JPG

Ήταν ώρα για εξερεύνηση στη γειτονιά γύρω από τη Plaza Murillo, τη παλιά Ισπανική συνοικία. Στάση στη calle Jaen με τα καλοδιατηρημένα και αναστηλωμένα αποικιακά κτίρια, ένα μικρό δείγμα του πως μπορούσε να είναι όλη η συνοικία εάν δε αφηνόταν στο έλεος της οικιστικής λαίλαπας. Περπατώντας όμως ανάμεσα στα γκρίζα και άσχημα μοντέρνα κτίρια του κέντρου, συναντάς παλιές εκκλησίες που επιβίωσαν, λίγες αποικιακές κατοικίες που έχουν αφεθεί γοητευτικά να καταρρεύσουν αβοήθητες, δίνοντας μια μικρή γεύση από το παρελθόν της πόλης.
DSC_0150.JPG

Σε μία από αυτές τις μπαρόκ εκκλησίες, αρκετός κόσμος είχε μαζευτεί και εκεί έκανα κι εγώ στάση να δω τι συμβαίνει. Η εκκλησία άνοιγε σε λίγα λεπτά, κυρίες με τη χαρακτηριστική τους φούστα αλλά ντυμένες σε πιο γήινα χρώματα αυτή τη φορά περίμεναν την έναρξη μίας βάπτισης. Φαντάστηκα ότι ήταν η ενδυμασία για τις πιο επίσημες περιστάσεις και τις γιορτές και ευχαριστήθηκα δεόντως να τις παρατηρώ και να τις φωτογραφίζω στα κρυφά, καθότι ντρέπομαι στα φανερά. Άλλες φορώντας το χαρακτηριστικό τους καπέλο ίσια, άλλες λίγο στραβά (ανάλογα αν είναι παντρεμένη ή όχι), οι cholitas έχουν και χαρακτηριστικές μακριές πλεξούδες στη πλάτη από τα κατάμαυρα μακριά τους μαλλιά. Από τα τόσα ταξίδια μου δε νομίζω να έχω δει αλλού τόσο φολκλόρ ενδυμασίες σε μεγάλη πόλη, που να φοριέται όμως και στη καθημερινή ζωή και όχι μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις ή για τουριστικούς λόγους.
DSC_0159.JPG
DSC_0163.JPG
DSC_0169.JPG
DSC_0171.JPG

Ο ουρανός άρχισε δειλά να ανοίγει, η συννεφιά έγινε ελαφρύτερη (αν μπορείς να πεις κάτι τέτοιο) και ξεκίνησα για ένα χαρακτηριστικό σημείο με θέα στη πόλη, το Mirador Killi Killi. Αυτή τη φορά ήσουν σε ένα πάρκο-ύψωμα στο κέντρο της πόλης και μπορούσες να θαυμάσεις την εκπληκτική αυτή πόλη με θέα 360 μοιρών. Το θέαμα πραγματικά απίθανο, όπου έφτανε το μάτι έβλεπες κτίρια να καταπίνουν αδηφάγα στα βουνά γύρω από τη πόλη. Φαινόταν και το Ολυμπιακό Στάδιο της Λα Παζ όπου η μικρή εθνική Βολιβίας έχει φιλοδωρήσει μεταξύ άλλων και την Αργεντινή με 6 γκολ, λόγω προφανώς του αδίστακτου υψόμετρου που είναι αδύνατον να συνηθίσεις μέσα σε μερικές μέρες και σκοτώνει τους αθλητές που έρχονται από χαμηλότερα.
DSC_0182.JPG
DSC_0191.JPG
IMG_20180114_030029_322.jpg

Η μέρα όμως έφτανε στο τέλος της, επιστροφή στο αγαπημένο καφέ Epoca για καύσιμα, σερφάρισμα στο Ίντερνετ και ξεκούραση. Το υψόμετρο το είχα συνηθίσει πλέον, αλλά οι ανηφοριές ήταν πάντοτε ένα θέμα. Ώρα να κατέβουμε σε πιο ανθρώπινα επίπεδα, να φύγουμε από τη Λα Παζ και να βρεθούμε στη συνταγματική πρωτεύουσα της Βολιβίας, την γλυκειά και όμορφη Σούκρε.
DSC_0198.JPG


 

GTS

Member
Μηνύματα
6.035
Likes
12.252
Στη ζαχαρένια πόλη

Ο ταξιτζής είναι άγγλος στην ώρα του, φορτώνω μπαγκάζια και βουρ για το αεροδρόμιο του Ελ Άλτο, στα 4050μ., εκεί που μεγάλα αεροπλάνα δε μπορούν να προσγειωθούν και να απογειωθούν ακριβώς λόγω της χαμηλής ατμοσφαιρικής πίεσης. Ανεβαίνοντας τους φιδογυριστούς δρόμους προς τις φτωχογειτονιές της Λα Παζ, γίνεται ορατό από το τζάμι μου το αντικείμενο του πόθου: ΒΟΥΝΑ! Φτάνοντας ψηλά, κάνουμε μια μικρή στάση όπου, επιτέλους, οι αιώνιες χιονοσκέπαστες, μεγαλειώδεις κορυφές των Άνδεων ξεπροβάλλουν γύρω από τη πόλη. Μυθικές κορυφές όπως το Illimani και το Huayna Potosi, που φτάνουν το δυσθεώρητο ύψος των 6500μ. λάμπουν στα μάτια μου, ενώ τρυπάνε τα σύννεφα και φτάνουν ψηλότερα από αυτά. Οι Άνδεις, η υψηλότερη οροσειρά του κόσμου μετά τα βουνά της κεντρικής Ασίας (Ιμαλάια, Καρακορουμ κτλ) και σίγουρα η μακρύτερη.
DSC00057.JPG

DSC00059.JPG

Καιρός για χάσιμο όμως δεν υπάρχει, τσεκ ιν για την εσωτερική πτήση της 1 ώρας με τις εθνικές αερογραμμές, τροχοδρόμηση, απογείωση και απόλαυση της κορυφής του Illimani πάνω από τα σύννεφα από το παράθυρο. Ήρθε η ώρα να κατέβουμε στα 2800μ., ύψος αστείο για το ταξίδι αυτό, συγκρίσιμο με την κορυφή του Ολύμπου στην Ελλάδα όμως.
DSC_0207.JPG

Παραλαβή από το βανάκι του ξενοδοχείου και τσεκ ιν σε ένα εκπληκτικό κατάλυμα, αληθινό κόσμημα (http://www.samaryhotel.com/en-us). Αρχοντικό σε αποικιακή αρχιτεκτονική, όπου στεγαζόταν το προξενείο της Βραζιλίας, ήταν μια μικρή νότα πολυτέλειας στη πόλη όπου το βιοτικό επίπεδο είναι γενικά ανεβασμένο και ο πληθυσμός πιο ανάμεικτος, σε σχέση το σχεδόν αποκλειστικά ιθαγενή πληθυσμό της Λα Παζ. Και όπως διαπίστωσα πολιτικά ετερογενής από τη πρωτεύουσα, αλλά σε αυτό θα επανέλθω αργότερα.

Η συννεφιά των δύο πρώτων ημερών με ακολούθησε και επιπλέον, ψιλόβρεχε. Δε με πάει καθόλου ο καιρός μέχρι τώρα σκέφτηκα, πάλι καλά που δε κάνει πολύ κρύο. Βγήκα λοιπόν αμέσως στη παλιά πόλη, καθώς το κατάλυμα είχε άριστη τοποθεσία κοντά στη κεντρική πλατεία και άρχισα να περιηγούμαι μέσα στη μουντάδα, σε μια πόλη με λευκά κτίρια και όχι τα κλασσικά αποικιακά με τα παστέλ χρώματα που αλλού συναντάς. Ήταν και Κυριακή, τα μαγαζιά κλειστά, λίγος κόσμος να κυκλοφορεί στους δρόμους, γενικά ήταν σαν μια μελαγχολική βροχερή ημέρα ελληνικού Νοέμβρη.
DSC_0241.JPG

Ξεστρατίζοντας από τη κεντρική πλατεία, πέφτω πάνω στη Δημοτική αγορά που ήταν ανοιχτή και αποφασίζω να χαθώ μέσα της. Τους πάγκους με τα εξωτικά φρούτα που μύριζαν υπέροχα, διαδέχτηκαν πάγκοι με λαχανικά, κρέατα με μυαλά, στομάχια και κομμένα κεφάλια βοοειδών. Στο 1ο όροφο βρισκόντουσαν πάγκοι με φαγητό όπου έτρωγαν δεκάδες ντόπιοι, αλλά πέραν του χαριτωμένου θεάματος δε θα ρίσκαρα επουδενί μια ωραία γαστρεντερίτιδα στην αρχή του ταξιδιού, οπότε κατέβηκα πάλι στο ισόγειο, όπου έπεσα πάνω στους πάγκους με τους φρέσκους χυμούς. Διάλεξα ένα πάγκο με μια χαριτωμένη γιαγιά και παράγγειλα ένα χυμό maracuja, δηλ. από φρούτα του πάθους. Ευτελές τίμημα για 2 μεγάλα ποτήρια χυμό, χάζι στο κόσμο που καθόταν τριγύρω και έξοδος από την αγορά, όπου με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη.
DSC_0261.JPG
DSC_0263.JPG

Ο ήλιος έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή του, φωτίζοντας αχνά μέσα από τα σύννεφα το λευκό των κτιρίων. Επιτέλους η πόλη πήρε λίγο τα πάνω της: λευκές εκκλησίες, υπέροχα αρχοντικά με εξώστες που θυμίζουν Ανδαλουσία. Η βόλτα μου με πάει βόρεια στη Plaza Libertad με τον οβελίσκο και το όμορφο Teatro Gran Mariscal. Λίγο παραπέρα το πάρκο Σιμόν Μπολιβάρ και το επιβλητικό κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Βολιβίας. Καθώς είχε πλησιάσει απόγευμα, πήρα το δρόμο της επιστροφής. Είχα δει τόσο λίγο την πόλη, ο χρόνος ήταν λιγοστός, αλλά θα είχα και την αυριανή ημέρα. Ήταν ώρα να ξεκουραστώ λίγο, να αλλάξω και να ανηφορίσω προς τη Recoletaγια να δω το ηλιοβασίλεμα με θέα όλη τη πόλη.
DSC_0272.JPG
DSC_0283.JPG
DSC_0292.JPG
DSC_0293.JPG

Βγαίνοντας από το δωμάτιο, βλέπω την απότομη ανηφόρα που θα με έφερνε στη πλατεία Recoleta με το ομώνυμο μοναστήρι, σημείο συνάντησης το σούρουπο για ντόπιους και τουρίστες καθώς προσφέρει υπέροχη θέα στη λευκή πόλη που βρίσκεται στα πόδια της. Είχε ήδη σταματήσει να βρέχει από το μεσημέρι, συννεφιά υπήρχε, αλλά το σούρουπο έδινε ένα γλυκό χρώμα στην υπέροχη αποικιακή πλατεία, στην οποία έφτασα σχεδόν στα 4, αφού τέτοια ανηφόρα ακόμα και στο αστείο για Βολιβία ύψος των 2800μ. ήταν πρόσκληση στην εντατική. Το θέαμα όμως με αποζημίωσε πλήρως: υπέροχος χώρος, κεραμοσκεπές, τα κλασσικά λευκά κτίρια και εκκλησίες, ένα όμορφο συντριβάνι στη μέση και μια υπέροχη αψιδωτή στοά στην άκρη της, όπου απολάμβανες τη θέα προς τη πόλη. Κερασάκι στη λευκή τούρτα ένα συγκρότημα που έπαιζε με κιθάρες υπέροχες λάτιν μελωδίες. Η στιγμή ήταν μαγική, τα φώτα στη πλατεία άναψαν, ο ήλιος έπεφτε και επιτέλους αφέθηκα στη μαγεία της Σούκρε και γενικά του ταξιδιού: ήταν η στιγμή νομίζω που με χαλάρωσε για το υπόλοιπο ταξίδι, σίγουρα μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις που έχω ταξιδεύοντας.
DSC_0304.JPG
DSC_0313.JPG
IMG_20180115_065258_130.jpg

 

giannoula

Member
Μηνύματα
1.289
Likes
2.343
Επόμενο Ταξίδι
who knows???
πολλά like για την ιστορία αλλά και για τα τραγούδια που ανέβασες!!! Επιτέλους τεμπελόσκυλο αποφάσισες να γράψεις ιστορία; αν και ξεστράτισες από τος παραλίες σε συγχωρώ διότι πρόκειται για ενδιαφέρουσα χώρα...
 

Εκπομπές Travelstories

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
32.377
Μηνύματα
815.166
Μέλη
37.121
Νεότερο μέλος
charouli47

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom