kalspiros
Member
- Μηνύματα
- 2.561
- Likes
- 4.047
- Επόμενο Ταξίδι
- remaining UK
- Ταξίδι-Όνειρο
- yeah, whatever...
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Trip to the under: μικρή γνωριμία με την μαγεία...
- Οι νύχτες της Ακκρά
- Πρωτεύουσα στο φως της ημέρας
- Κυριακή στην παραλία
- Μια βόλτα στα προάστια
- You choose life, Life choose you
- Obruni Vol1
- Obruni Vol2 - The Volta move
- Λαμπερή συλλογή
- Στερεογραφήματα (look closer)
- Ουόταα (το νερό στα Γκανέζικα)
- Obruni Vol3 - Obibini call (για κοιτα με στο χρώμα, λοιπόν...)
- Βραδιές θεάτρου στην Γκάνα?
- Ασκήσεις αντανακλαστικών
- Δαμάζοντας το Eastern Region
- Asafo ένα χωριό σαν όλα τ' άλλα
- Η πρεσβεία των αισθήσεων και των παραισθήσεων
- Η ιστορία του ενός σημείου
- Εικόνες απ' το βάζο vol1
- Εικόνες απ' το βάζο vol2
- Μια Volta στα νησιά
- Πεζός στους αιθέρες: Kakum
- Μια απαίσια ιστορία
- Αθήνα- Elmina έστω κι αυθημερόν
- Συνοπτικά, σύντομα.. πριν το αντίο...
- Μαύρο είναι το δέρμα (αποχαιρετώντας την Γκάνα)][media=youtube]0VgScmN66sM[/media
PLAY
Πάμε:
Νομίζω ότι τις καλές στιγμές δεν τις ζούμε αλλά τις θυμόμαστε. Όταν περνούσα από όλα εκείνα τα χωριά, όταν έβλεπα όλες τις εικόνες, τα δεχόμουν ως έχουν. Ακόμα και τα παιδάκια που σε χαιρετούσανε φωνάζοντας obruni. Σε χαροποιούν για λίγο και μετά προχωράς. Δεν έχεις όμως την συναίσθηση της στιγμής. Η στιγμή παίρνει μεγαλύτερη αξία με την θύμηση. Διογκώνεται και σε γεμίζει ακόμα πιο πολύ. Και ειδικότερα τώρα που επιστρέφω και θα ξανά βρεθώ στα Ελληνικά/ Κυπριακά δεδομένα. Θα θυμάμαι τους ανθρώπους και τις εθιστικές εικόνες. Την ζωή στο χωριό, τις λεκάνες στο κεφάλι, την αίσθηση ότι τίποτα δεν περιμένουν και είναι ικανοποιημένοι με αυτό. Αυτάρκεις. Ό,τι χρειάζονται είναι εδώ. Αυτή η χώρα, αυτή η ήπειρος μπορεί να σε αλλάξει με έναν τρόπο πρωτόγνωρο. Ένα ταξίδι που με έκανε να ξεχάσω την ύπαρξη του υπόλοιπου κόσμου όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό καθώς η αναπόφευκτη σύγκριση με γνώριμες εικόνες ήταν εκείνη που με οδήγησε σε τούτη την συμπάθεια για την Γκάνα. Τώρα μαζεύουμε τα κομμάτια μας και ξανά ορίζουμε το αύριο μας. Έχοντας κατά νου το αύριο και κάνοντας σήμερα εκτενές ταξίδι στο central region, με άλλη ματιά, κατάλαβα πόσο λίγα πράγματα σας έχω πει. Τώρα, που η πτήση της επιστροφή κατευθύνεται προς την ΑΚΚΡΑ... Θα ξανά έρθω.
Η Γκάνα δεν είναι ένας μοναδικός προορισμός. Ό,τι δούμε εδώ μπορούμε να το δούμε και σε άλλες 10 χώρες. Κάθε χώρα όμως στην Αφρική, έχει την φήμη της για τους ανθρώπους της και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την ζωή. Δεν έχουν να επιδείξουν κάποια ιδιαίτερη επέμβαση του ανθρώπινου παράγοντα, κάποιο μνημείο, μια γραφική συνοικία, ένα ποτάμι προορισμένο για βόλτες στις όχθες. Στην Αφρική αναζητάς τον άνθρωπο. Και μόλις τώρα, με αυτή την παραδοχή, μπαίνετε στην πραγματική Γκάνα, στο πρώτο σας βήμα στην υποσαχάρια Αφρική:
Αύριο φεύγετε για Γκάνα. Να ζήσετε την Accra αλλά κυρίως να ζήσετε την ζωή των ντόπιων. Να διαλέξετε ένα μεγάλο χωριό και να μείνετε εκεί για 5 μέρες και κάθε μέρα να κάνετε 5 φορές τον γύρο του χωριού. Να αφήσετε τους ντόπιους να σας γνωρίσουν, άλλωστε δείχνουν πάντα ενδιαφέρον για τους ξένους. Να είστε ευγενικοί, κοινωνικοί και να τους κάνετε να γελάνε! Δεν θα χρειαστεί τίποτα παραπάνω σας το εγγυώμαι! Όλο το χωριό θα σας αγαπήσει κι εσείς το ίδιο! Οι άνθρωποι είναι τόσο χαρούμενοι και φιλικοί, ανταποκριθείτε. Η ζωή τους είναι φτωχή. Αδιάφορο. Εμείς δεν ήρθαμε εδώ για τούτη την καταγραφή, ήρθαμε για την ζωή τους. Δεν ήρθαμε για να την κρίνουμε με τα δικά μέτρα. Αλλά ακόμα κι αν το ζύγι μας μετράει με αυτό τον τρόπο, πάλι οι εικόνες θα μας ανταμείψουν.
Το μαύρο είναι ένα δυσοίωνο χρώμα. Δύσκολο θα έλεγα. Η αρχική προσέγγιση ήταν αυτή. Για τις αρρώστιες, την βρώμα, την αντιπάθεια προς τον λευκό, την ζέστη. Τίποτα δεν είναι μαύρο. Μαύρο είναι το χρώμα μόνο στο δέρμα. Μαύρα τα βλέπεις ανάλογα με το «φίλτρο» που διαλέγεις να χρησιμοποιήσεις.
2 μήνες πέρασαν και τους περάσαμε μαζί. Απορούσα στην αρχή τι θα βγει από αυτό. Δεν ήταν μια ταξιδιωτική ιστορία που μάχεται με την λήθη ώσπου να εντοπίσει όλες τις λεπτομέρειες εκ των υστέρων. Ήταν μια καθημερινή καταγραφή, μακροπρόθεσμο δώρο για μένα, ελπίζω και για σας όταν επισκεφτείτε την χώρα με το καλό. Ευχαριστώ που με πείσατε να καταγράψω.
Next connection: Cairo, Next story: Rwanda (??)
Farewell Obrunies.....
Πάμε:
Νομίζω ότι τις καλές στιγμές δεν τις ζούμε αλλά τις θυμόμαστε. Όταν περνούσα από όλα εκείνα τα χωριά, όταν έβλεπα όλες τις εικόνες, τα δεχόμουν ως έχουν. Ακόμα και τα παιδάκια που σε χαιρετούσανε φωνάζοντας obruni. Σε χαροποιούν για λίγο και μετά προχωράς. Δεν έχεις όμως την συναίσθηση της στιγμής. Η στιγμή παίρνει μεγαλύτερη αξία με την θύμηση. Διογκώνεται και σε γεμίζει ακόμα πιο πολύ. Και ειδικότερα τώρα που επιστρέφω και θα ξανά βρεθώ στα Ελληνικά/ Κυπριακά δεδομένα. Θα θυμάμαι τους ανθρώπους και τις εθιστικές εικόνες. Την ζωή στο χωριό, τις λεκάνες στο κεφάλι, την αίσθηση ότι τίποτα δεν περιμένουν και είναι ικανοποιημένοι με αυτό. Αυτάρκεις. Ό,τι χρειάζονται είναι εδώ. Αυτή η χώρα, αυτή η ήπειρος μπορεί να σε αλλάξει με έναν τρόπο πρωτόγνωρο. Ένα ταξίδι που με έκανε να ξεχάσω την ύπαρξη του υπόλοιπου κόσμου όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό καθώς η αναπόφευκτη σύγκριση με γνώριμες εικόνες ήταν εκείνη που με οδήγησε σε τούτη την συμπάθεια για την Γκάνα. Τώρα μαζεύουμε τα κομμάτια μας και ξανά ορίζουμε το αύριο μας. Έχοντας κατά νου το αύριο και κάνοντας σήμερα εκτενές ταξίδι στο central region, με άλλη ματιά, κατάλαβα πόσο λίγα πράγματα σας έχω πει. Τώρα, που η πτήση της επιστροφή κατευθύνεται προς την ΑΚΚΡΑ... Θα ξανά έρθω.
Η Γκάνα δεν είναι ένας μοναδικός προορισμός. Ό,τι δούμε εδώ μπορούμε να το δούμε και σε άλλες 10 χώρες. Κάθε χώρα όμως στην Αφρική, έχει την φήμη της για τους ανθρώπους της και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την ζωή. Δεν έχουν να επιδείξουν κάποια ιδιαίτερη επέμβαση του ανθρώπινου παράγοντα, κάποιο μνημείο, μια γραφική συνοικία, ένα ποτάμι προορισμένο για βόλτες στις όχθες. Στην Αφρική αναζητάς τον άνθρωπο. Και μόλις τώρα, με αυτή την παραδοχή, μπαίνετε στην πραγματική Γκάνα, στο πρώτο σας βήμα στην υποσαχάρια Αφρική:
Αύριο φεύγετε για Γκάνα. Να ζήσετε την Accra αλλά κυρίως να ζήσετε την ζωή των ντόπιων. Να διαλέξετε ένα μεγάλο χωριό και να μείνετε εκεί για 5 μέρες και κάθε μέρα να κάνετε 5 φορές τον γύρο του χωριού. Να αφήσετε τους ντόπιους να σας γνωρίσουν, άλλωστε δείχνουν πάντα ενδιαφέρον για τους ξένους. Να είστε ευγενικοί, κοινωνικοί και να τους κάνετε να γελάνε! Δεν θα χρειαστεί τίποτα παραπάνω σας το εγγυώμαι! Όλο το χωριό θα σας αγαπήσει κι εσείς το ίδιο! Οι άνθρωποι είναι τόσο χαρούμενοι και φιλικοί, ανταποκριθείτε. Η ζωή τους είναι φτωχή. Αδιάφορο. Εμείς δεν ήρθαμε εδώ για τούτη την καταγραφή, ήρθαμε για την ζωή τους. Δεν ήρθαμε για να την κρίνουμε με τα δικά μέτρα. Αλλά ακόμα κι αν το ζύγι μας μετράει με αυτό τον τρόπο, πάλι οι εικόνες θα μας ανταμείψουν.
Το μαύρο είναι ένα δυσοίωνο χρώμα. Δύσκολο θα έλεγα. Η αρχική προσέγγιση ήταν αυτή. Για τις αρρώστιες, την βρώμα, την αντιπάθεια προς τον λευκό, την ζέστη. Τίποτα δεν είναι μαύρο. Μαύρο είναι το χρώμα μόνο στο δέρμα. Μαύρα τα βλέπεις ανάλογα με το «φίλτρο» που διαλέγεις να χρησιμοποιήσεις.
2 μήνες πέρασαν και τους περάσαμε μαζί. Απορούσα στην αρχή τι θα βγει από αυτό. Δεν ήταν μια ταξιδιωτική ιστορία που μάχεται με την λήθη ώσπου να εντοπίσει όλες τις λεπτομέρειες εκ των υστέρων. Ήταν μια καθημερινή καταγραφή, μακροπρόθεσμο δώρο για μένα, ελπίζω και για σας όταν επισκεφτείτε την χώρα με το καλό. Ευχαριστώ που με πείσατε να καταγράψω.
Next connection: Cairo, Next story: Rwanda (??)
Farewell Obrunies.....
