Βοσνία-Ερζεγοβίνη Κροατία Μαυροβούνιο Δυτικά Βαλκάνια. Καλοκαιρινό Road Trip με πρόγραμμα αυτή τη φορά.

gelf

Member
Μηνύματα
659
Likes
12.775

Κεφάλαιο 19. Το ταξίδι Ζάγκρεμπ - Τρογκίρ. Εκβολές Κρκα. Σιμπένικ.

Μόλις επέστρεψα από την πρωινή βόλτα μου, ευτυχώς οι υπόλοιποι της παρέας ήταν έτοιμοι, ο ιδιοκτήτης είχε παραλάβει το διαμέρισμα και ξεκινήσαμε άμεσα για το Σπλιτ. Βγήκαμε γρήγορα από την πόλη και μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο Ε71. Σύμφωνα με τους χάρτες του google, το Σπλιτ απέχει 409km από το Ζάγκρεμπ και ο χρόνος που δίνεται για την κάλυψη της παραπάνω απόστασης είναι τέσσερις ώρες και τέσσερα λεπτά με αυτοκίνητο μέσω του οδικού άξονα Ε71. Όμως όπως ανέφερα και στο προηγούμενο κεφάλαιο, θέλαμε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα χιλιόμετρα στον αυτοκινητόδρομο Ε71 και όσο το δυνατόν περισσότερα χιλιόμετρα στον επαρχιακό παραλιακό δρόμο, ώστε να απολαύσουμε τις Δαλματικές ακτές. Με δεδομένο ότι την προηγούμενη ημέρα είχαμε βρεθεί στη χερσόνησο της Istria, οπότε είχαμε δει το βόρειο μέρος των Δαλματικών ακτών το ρεαλιστικότερο σημείο να βγούμε από τον αυτοκινητόδρομο Ε71, ήταν ο κόμβος του Ζαντάρ. Όπως με είχε πληροφορήσει φίλος, άριστος γνώστης της περιοχής, οι ακτές μεταξύ Ριέκας και Ζαντάρ, δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έτσι ύστερα από τέσσερις ημέρες, βγήκαμε πάλι από τον αυτοκινητόδρομο Ε71, στον κόμβο του Ζαντάρ, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά αντί για κατεύθυνση προς το κέντρο της πόλης, προχωρήσαμε προς την παραλία, συναντήσαμε τον παραλιακό επαρχιακό δρόμο Jadranska Magistrala και στρίψαμε αριστερά προς νότια-νοτιοανατολική κατεύθυνση.



Μέχρι την στιγμή που στρίψαμε στον παραλιακό επαρχιακό δρόμο προς Σιμπένικ, είχαμε διανύσει 290km, περίπου, από το Ζάγκρεμπ, σε δύο ώρες και τριάντα λεπτά.
Προχωρήσαμε κατά μήκος του παραλιακού επαρχιακού δρόμου Jadranska Magistrala,



δίπλα στο δρόμο συναντούσαμε κόσμο να δροσίζεται, κάτω από τα δέντρα, ή και σε προβλήτες οικισμών δίπλα στη θάλασσα,





θάλασσα πάντα προστατευμένη από τα απέναντι νησιά.



Συνεχίσαμε να προχωρούμε κατά μήκος του παραλιακού επαρχιακού δρόμου Jadranska Magistrala, παρατηρώντας τα απέναντι νησάκια



περάσαμε κόμβους προς παραλιακούς οικισμούς όπως προς τον οικισμό Sukošan, προς τον οικισμό Sveti Petar na Moru και στον τέταρτο οικισμό που συναντήσαμε, στον παραλιακό επαρχιακό δρόμο, τον οικισμό Sveti Filip i Jakov,



βγήκαμε στον κόμβο από την επαρχιακή οδό και μπήκαμε στον οικισμό για να ανεφοδιαστούμε σε super market, σε νερά τρόφιμα και μπίρες. Το μήκος της διαδρομής που είχαμε κάνει στον παραλιακό επαρχιακό δρόμο Jadranska Magistrala, από τη θέση που μπήκαμε σ' αυτόν έξω από το Ζαντάρ, έως τον κόμβο του Sveti Filip i Jakov ήταν 14 km και ο χρόνος ήταν δέκα πέντε λεπτά περίπου. Μπήκαμε στον οικισμό και παρκάραμε στην παραλία, ή μάλλον δίπλα στον αλιευτικό λιμενίσκο, ο οποίος έχει μετατραπεί σε λιμενικό καταφύγιο για πολυτελή σκάφη.



Όσο οι άλλοι ήταν στο super market, εγώ αφού είχα παρκάρει το αυτοκίνητο, έκανα μερικές βόλτες ώστε να πάρω μια πρώτη ιδέα από τους μικρούς παραλιακούς οικισμούς των Δαλματικών ακτών.







Μόλις βγήκαν οι υπόλοιποι της παρέας από το super market (Konzum-που συναντούσαμε σε όλη την Κροατία), μπήκαμε στο αυτοκίνητο, βγήκαμε στον επαρχιακό δρόμο



και προχωρήσαμε γρήγορα. Είχαμε να καλύψουμε αρκετά χιλιόμετρα επαρχιακού δρόμου. Ως το Σιμπένικ είχαμε να καλύψουμε 51km και ο απαιτούμενος χρόνος, σύμωνα με google maps, ήταν σαράντα πέντε λεπτά, μέσω του επαρχιακού δρόμου Jadranska Magistrala. Λίγα χιλιόμετρα μετά το Sveti Filip i Jakov, ο επαρχιακός δρόμος διασχίζει μια πολύ όμορφη διαδρομή, όπου δεξιά (δυτικά) είναι η θάλασσα και αριστερά (ανατολικά) είναι η λίμνη Vrana.

Προσεγγίζοντας το Σιμπένικ, βρεθήκαμε σε μια περιοχή, η οποία μας έκοψε την ανάσα με την ομορφιά της.



Ήταν ο χώρος κοντά στις εκβολές του ποταμού Κρκα και ήταν από τους ομορφότερους χώρους της διαδρομής στα Δυτικά Βαλκάνια.



Αφού βγάλαμε φωτογραφίες από το αυτοκίνητο, περάσαμε τη γέφυρα



απολαμβάνοντας τις ομορφιές του τοπίου, σταματήσαμε, κάναμε αναστροφή ξαναπεράσαμε τη γέφυρα από την αντίθετη κατεύθυνση, μπήκαμε σε έναν αγροτικό χωματόδρομο, παράλληλο του Κρκα, σταματήσαμε πάλι για να απολαύσουμε το τοπίο,







στη συνέχεια βγήκαμε πάλι στον επαρχιακό δρόμο, σταματήσαμε στο parking, απολαύσαμε το τοπίο και από αυτή την οπτική γωνία, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες,







υπήρχαν κάποιοι που πηδούσαν από τη γέφυρα με σχοινιά,



στο βάθος διακρινόταν το Σιμπένικ







και τελικά καθίσαμε σε ένα bar-restaurant, προκειμένου να απολαύσουμε τη θέα προς το ανάλυφο που δημιουργούσε ο Κρκα πριν από την εκβολή του και προς το Σιμπένικ.
Το Σιμπένικ είναι μια ιστορική πόλη στην Κροατία, στις κεντρικές Δαλματικές ακτές, στη θέση όπου ο ποταμός Krka εκβάλλει στην Αδριατική θάλασσα. Το Šibenik βρίσκεται στην κροατική ακτή περίπου 80km βόρεια του Σπλιτ. Καθώς βρίσκεται στον βαθύ κόλπο, τον οποίο σχηματίζει ο ποταμός Κρκα, είναι ένα από τα πιο προστατευμένα φυσικά λιμάνια της ακτής της Αδριατικής. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή της Δαλματίας και πρωτεύουσα της κομητείας Σίμπενικ-Κνιν. Η πόλη, σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2011 είχε πληθυσμό 34.302 κατοίκους, ενώ εντός των διοικητικών ορίων της ευρύτερης περιοχής της πόλης κατοικούν 46.332 άνθρωποι. Η πόλη του Σιμπένικ και η ευρύτερη περιοχή, διαθέτει κλασικό μεσογειακό κλίμα.
Σε αντίθεση με τις άλλες πόλεις κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής, που ιδρύθηκαν από Έλληνες, Ιλλύριους και Ρωμαίους, το Σιμπένικ ιδρύθηκε από Κροάτες.
Τον 11ο και το 12ο αιώνα, το Σιμπένικ άλλαζε συνεχώς κατοχή μεταξύ Βενετίας και Βυζαντίου, ενώ από το 13ο αιώνα έως το έτος 1797 ήταν υπό τη Βενετική Δημοκρατία, μετά την πτώση της οποίας περιήλθε στην κατοχή της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.
Στις 28-08-1895 το Σιμπένικ, έγινε η πρώτη πόλη στον κόσμο, με εφαρμογή του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Μετά τον Α παγκόσμιο πόλεμο, το Σιμπένικ πέρασε στην κατοχή της Ιταλίας, έως το έτος 1921, οπότε σύμφωνα με τη συνθήκη του Rapallo, πέρασε στα χέρια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Κατά τη διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου είχε καταληφθεί από τις δυνάμεις της φασιστικής Ιταλίας και στη συνέχεια της ναζιστικής Γερμανίας, αλλά στις 11-03-1944, οι παρτιζάνοι απελευθέρωσαν το Σιμπένικ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου 1991-1995, το Σιμπένικ δέχτηκε επιθέσεις, όμως τώρα πλέον δεν έχουν μείνει στοιχεία που να θυμίζουν τις καταστροφές. Οι βομβιστικές επιθέσεις είχαν καταστρέψει πολυάριθμα κτίρια και μνημεία, όπως το θόλο του καθεδρικού ναού του Saint James και το από το έτος 1870, κατασκευασμένο, κτίριο του θεάτρου. Πάντως από τότε, οι κατεστραμμένες περιοχές της πόλης έχουν αποκατασταθεί πλήρως.
Το Σιμπένικ είναι πόλη λιγότερο γνωστή στον τουριστικό τομέα από το Ντουμπρόβνικ και το Σπλιτ. Είναι όμως μια πόλη που έχει τη δική της προσωπικότητα. Εμείς σταματήσαμε για λίγο στο Σίμπενικ, αφού είχαμε καθυστερήσει αρκετά στον Κρκα, στην είσοδο της πόλης. Επίσης είχαμε αποφασίσει να δούμε και το Τρογκίρ εκείνη την ημέρα ώστε να αποφύγουμε να χάσουμε άλλη ημέρα για να επιστρέψουμε στο Τρογκίρ από το Σπλιτ. Έτσι ο χρόνος για το Σίμπενικ, είχε περιορισθεί αισθητά. Πάντως προφτάσαμε και είδαμε μερικά όμορφα πράγματα, ενώ η ατμόσφαιρα στο Σιμπένικ φαίνεται να είναι νεανική και ζωντανή. Δρόμοι που οδηγούν σε ελκυστικές πλατείες όπου τα σύγχρονα κτίρια εντάσσονται στην ωραία και κομψή αρχιτεκτονική των προηγούμενων αιώνων.
Τα κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιακώβου, καθώς και ο καθεδρικός ναός του Saint James (Sveti Jakov), κατασκευασμένος το έτος 1434, ο οποίος έχει ανακηρυχτεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco. Ο καθεδρικός ναός, είναι ένα σημαντικό αρχιτεκτονικό αναγεννησιακό κτίριο και βρίσκεται ακριβώς κατάντη των φρουρίων της πόλης στην παλιά περιοχή του Sibenik. Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε από ασβεστολιθική πέτρα και μάρμαρο από το νησί Brac της Κροατίας, όπως έχουν κατασκευαστεί και άλλα έργα στις πόλεις των δαλματικών ακτών, όπως στο Ζαντάρ και στο Σπλιτ.
Στην πόλη υπάρχουν τέσσερα φρούρια, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Μιχαήλ, του Αγίου Ιωάννη και της Βαρώνης, κάθε ένα από τα οποία διαθέτει εκπληκτική θέα προς την πόλη, προς τη θάλασσα και προς τα κοντινά νησιά. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να ανέβουμε σε κάποιο από τα φρούρια, λόγω έλλειψης χρόνου. Απλώς, περάσαμε κοντά με το αυτοκίνητο.



Από τον χάρτη της πόλης είχα παρατηρήσει ότι θα έχει ενδιαφέρον η διέλευση του ποταμού Krkaαπό την πόλη. Κατεβήκαμε με το αυτοκίνητο προς το ποτάμι. Όμως το πιο όμορφο σημείο ήταν αυτό που είχαμε σταματήσει προηγουμένως, στην είσοδο της πόλης.
Επισημαίνεται ότι σε απόσταση 18km, περίπου από την πόλη βρίσκεται ο εθνικός δρυμός Krka, ο οποίος καλύπτει έκταση 142 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με καταρράκτες, χλωρίδα, πανίδα και ιστορικά και αρχαιολογικά ευρήματα. Ανακηρύχτηκε ως εθνικός δρυμός το έτος 1985, για την προστασία του μεσαίου και κατώτερου τμήματος του ποταμού Krka. Με το καραβάκι, ο απαιτούμενος χρόνος διάβασης, είναι μισή ώρα, όπως μας είπαν, αλλά δυστυχώς δεν είχαμε τον απαιτούμενο χρόνο να πάμε, να δούμε στοιχειωδώς το πάρκο και να επιστρέψουμε. Έτσι μπήκαμε στο αυτοκίνητο, περάσαμε μέσα από το Σιμπένικ









και προχωρήσαμε, κατά μήκος του οδικού άξονα D8, προς το Τρογκίρ.
Όταν βγήκαμε από το Σιμπένικ και περάσαμε από τον επόμενο παραλιακό οικισμό τον Brodarica,



μετά το τέλος αυτού, βρεθήκαμε στο στόμιο λίμνης - λιμνοθάλασσας ή ακριβέστερα κόλπου με την ονομασία Μorinj. Ο κόλπος Μorinj, είναι πολύ βαθύς, ενώ το στόμιό του είναι πολύ στενό. Η γέφυρα διάβασης του κόλπου,



ήταν ίδιας τεχνοτροπίας με τη γέφυρα διάβασης του ποταμού Κρκα, την οποία είχαμε δει προηγουμένως πριν περάσουμε από το Σιμπένικ. Σταματήσαμε σε ένα parking δίπλα στη γέφυρα και βγήκαμε έξω να παρατηρήσουμε το όμορφο τοπίο.







Στο βάθος του κόλπου, πολύ καλά προστατευμένο από τη φύση, υπάρχει ένα λιμενικό καταφύγιο.



Αφού παρατηρήσαμε την περιοχή, ξεκουραστήκαμε και ξεμουδιάσαμε κάτω από τα δέντρα, οι καπνίζοντες κάπνισαν, ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο, για τη συνέχεια της διαδρομής.



Προχωρώντας κατά μήκος του οδικού άξονα D8, το πρώτο χωριό που συναντήσαμε, μετά τη γέφυρα και τη σύντομη στάση μας ήταν το Žaborić,



ευρισκόμενο μεταξύ των οικισμών Brodarica και Grebaštica, με σημαντικότερη οικονομική δραστηριότητα τον τουρισμό, όπως άλλωστε συμβαίνει με τους περισσότερους παραλιακούς οικισμούς των Δαλματικών ακτών.
Συνεχίσαμε να προχωρούμε κατά μήκος του οδικού άξονα D8, και μετά τον οικισμό Grebaštica, περνούσαμε από παραλιακούς οικισμούς ο οποίος διαδεχόταν ο ένας τον άλλο,





διακρίνοντας, πάντα, τα απέναντι νησάκια.



Αυτό το έντονο ανάγλυφο, είναι αυτό που δίνει την ομορφιά στις Δαλματικές ακτές. Επίσης παρατηρούσαμε, ότι όσο προχωρούσαμε προς νότο τόσο το τοπίο προσομοίαζε με το Ελληνικό.



Συνεχίσαμε να προχωράμε, απολαμβάνοντας τους παραλιακούς οικισμούς,



μπήκαμε για λίγο μέσα στον οικισμό Primošten,





ο οποίος διαθέτει ένα περιτοιχισμένο τμήμα σε μία χερσόνησο, βγήκαμε πάλι γρήγορα στον επαρχιακό δρόμο, για να μη χάσουμε χρόνο, συνεχίσαμε να προχωράμε, ο παραλιακός οδικός άξονας D8, είναι πολύ ενδιαφέρων, συναντήσαμε τη μαρίνα της Rogoznica,



για ένα πολύ μικρό τμήμα της διαδρομής, απομακρυνθήκαμε λίγο από την παραλία, αλλά γρήγορα ξαναβρεθήκαμε δίπλα στη θάλασσα, στον όμορφο μικρό οικισμό Marina,



όπου δημιουργείται φυσικός προστατευμένος λιμενίσκος, συνεχίσαμε παραλιακά,





και κάποια στιγμή αρχίσαμε να διακρίνουμε το Trogir, πρώτα από μακριά



και ύστερα από κοντά.



 
Last edited:

giannismits

Member
Μηνύματα
3.494
Likes
11.731
Επόμενο Ταξίδι
?
Δεν σε προλαβαινουμε. Εισαι ασταματητος. Η μια ιστορια μετα την αλλη. Μ'αρεσεις! Εχασα λιγο την μπαλα με το προγραμμα αλλα δεν εχει σημασια. Θα τα δω ολα στα κεφαλαια που ανεβαζεις. Προβλεπω ιστορια υπερπαραγωγη!
 

Klair

Member
Μηνύματα
2.260
Likes
26.537
Ταξίδι-Όνειρο
Υπερσιβηρικός

vasiliss

Member
Μηνύματα
921
Likes
8.361
Επόμενο Ταξίδι
Οδικό στην Ιταλία.
Ταξίδι-Όνειρο
Ρωσία -Ισλανδία - Περού
Είναι ωραίο να βλέπεις μέσα από την ιδιαίτερη ματιά, ενός τόσο έμπειρου ταξιδευτή, μέρη που έχεις επισκεφτεί και άλλα που θα ήθελες να επισκεφτείς στο μέλλον.
Αναμένω κι εγώ λοιπόν μία εξαιρετική - όπως πάντα - περιγραφή κι εξίσου εξαιρετικές φωτογραφίες.
 

gelf

Member
Μηνύματα
659
Likes
12.775
Κεφάλαιο 2. Το ταξίδι του πηγαιμού.

Μετά την απόφαση για το ταξίδι, έβγαλα ένα μήνα πριν από το ταξίδι, τα αεροπορικά εισιτήρια για Ποντγκόριτσα με μίλια και αμέσως μετά, πήρα τηλέφωνο στην Aegean και έκλεισα τις θέσεις. Και οι τέσσερις στην πρώτη σειρά.
Άρχισα να φτιάχνω ένα σκελετό προγράμματος, ο οποίος ήταν η βάση για το λεπτομερές πρόγραμμα, που αναφέρω στο προηγούμενο κεφάλαιο.
Με βάση, αυτό το σκελετό προγράμματος, έκλεισα μέσω booking, τη διανυκτέρευση στο Μόσταρ, σε ξενοδοχείο για την πρώτη νύχτα, είχα αφήσει τη δεύτερη διανυκτέρευση αόριστη γιατί δεν είχα αποφασίσει τον χώρο, έκλεισα σε διαμέρισμα στο Ζάγκρεμπ, ενώ από airbnb έκλεισα τις τρεις διανυκτερεύσεις στο Σπλιτ. Στο τέλος και τις δύο τελευταίες ημέρες πριν από το ταξίδι έκλεισα τη δεύτερη διανυκτέρευση στο Ζαντάρ σε διαμέρισμα δύο δωματίων και τη διανυκτέρευση στο Κότορ (μάλλον στη Dobrota).
Το μόνο που καθυστέρησα να κάνω, ήταν το κλείσιμο αυτοκινήτου. Το κατάλαβα μετά, όταν διάβασα τα προαπαιτούμενα της Aegean.
Το αυτοκίνητο, έπρεπε να το κλείσω, παράλληλα με τα αεροπορικά εισιτήρια.
Το ζήτημα αυτό το αμέλησα. Το ταξίδι ήταν Τετάρτη πρωί κι εγώ έκανα το αίτημα, ηλεκτρονικά, την προηγούμενη Παρασκευή το απόγευμα. Μου απάντησαν ότι αν το αίτημα γίνει αποδεκτό, θα αφαιρεθούν αυτόματα τα μίλια από το λογαριασμό μου. Έφτασε Δευτέρα απόγευμα και τα μίλια δεν είχαν αφαιρεθεί.
Τότε διάβασα τους όρους. Κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω το αίτημα τρεις εργάσιμες ημέρες, μέχρι να απαντηθεί το αίτημα. Εδώ πιάστηκα αδιάβαστος. Την Τρίτη 04-07-2017, παραμονή του ταξιδιού, άρχισα τα τηλέφωνα στη Hertz. Με παρέπεμψαν στη Hertz της Ποντγκόριτσα. Ευτυχώς εξέτασαν άμεσα το αίτημά μου και απάντησαν θετικά. Έτσι μειώθηκε κατά πολύ ο προϋπολογισμός του ταξιδιού. Επίσης είχα υποβάλλει και αίτημα αναβάθμισης κατηγορίας, λόγω χρυσής κάρτας miles & bonus. Όταν κλείνεις ενοικίαση αυτοκινήτου με μίλια έχεις δύο επιλογές: Αυτοκίνητο κυβισμού 1200, ή αυτοκίνητο κυβισμού 1400. Εγώ επέλεξα αυτοκίνητο κυβισμού 1400 και ζήτησα αναβάθμιση κατηγορίας, λόγω χρυσής κάρτας. Παράλειψή μου, όμως ήταν, ότι στα αιτήματα δεν συμπεριέλαβα αυτοκίνητο με κινητήρα diesel και εξοπλισμένο με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.

Έτσι έφτασε η Τετάρτη 5η Ιουλίου 2017, πριν από τις 5 το πρωί ξεκινήσαμε από το σπίτι μου και πριν από τις 06.30 πμ είχαμε φτάσει στο πάρκινγκ του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος. Όπως σε κάθε ταξίδι μου, έτσι και αυτό, ξεκίνησε από ένα λιγότερο από 2ωρο οδικό ταξίδι και από το lounge του αεροδρομίου. Συνήθως επιλέγω το lounge της Lufthansa, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες φτάνω καθυστερημένος στο αεροδρόμιο και πάω σε χώρα εκτός Σένγκεν, οπότε λόγω έλλειψης χρόνου, πάω στο lounge swissport, το οποίο είναι το μοναδικό από τα τρία υπάρχοντα, στη ζώνη Α του αεροδρομίου, για τους κατόχους χρυσών καρτών της Star Alliance.
Όπως είναι γνωστό, από το Δεκέμβρη του 2016, έχουν γίνει τροποποιήσεις στη χωροταξία του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, με κυριότερη το ότι ο έλεγχος γίνεται στην αρχή κάθε ζώνης. Αυτό είναι καλό γιατί ξενοιάζεις με τους ελέγχους, είναι όμως κακό στην περίπτωση που πετάς από τη ζώνη Α και θέλεις να πας στο lounge της Aegean ή της Lufthansa.
Είχαμε φτάσει έγκαιρα στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και προφανώς κατευθύνθηκα προς το lounge της Lufthansa. Απλώς πέρασα έλεγχο δύο φορές. Έναν έλεγχο στη ζώνη Β για να πάω στο lounge και έναν έλεγχο στη ζώνη Α. Ευτυχώς λόγω fast lane δεν υπάρχει καθυστέρηση, οπότε τελείωσα πολύ γρήγορα με τους ελέγχους.
Όταν έφτασε η ώρα επιβιβαστήκαμε στο ελικοφόρο αεροπλάνο,

1.jpg


το οποίο μου φάνηκε μικρότερο από αυτό με το οποίο είχα επιστρέψει προ τριμήνου από Νάπολη. Τουλάχιστον ήταν μικρότεροι οι χώροι αποθήκευσης. Και είχα δίκιο. Οι χειραποσκευές δεν χωρούσαν στα ντουλάπια.
Ευτυχώς που το αεροπλάνο ήταν σχετικά άδειο και βολέψαμε τις μεγαλύτερες (κανονικές) χειραποσκευές σε καθίσματα.
Όμως οι θέσεις 1A, 1B, 2C, 2D ήταν πάρα πολύ άνετες. Ιδίως οι θέσεις 2C, 2D, αφού ως γνωστό στα ελικοφόρα της (πρώην) ΟΑ, δεν υπάρχουν θέσεις 1C, 1D.
Από το ελικοφόρο αεροπλάνο, το οποίο πετάει σε χαμηλότερο ύψος, απόλαυσα τη θέα του ποταμού Φοίνικα και παραλιακών περιοχών της Δυτικής Αιγιαλείας και της Φωκίδας,

2.JPG


απόλαυσα τη θέα της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, από ψηλά,

3.JPG


απόλαυσα τη θέα της λίμνης Αμβρακίας,

4.JPG


απόλαυσα τη θέα της Πρέβεζας και του Άκτιου,

5.JPG


των παραλιακών περιοχών της Αλβανίας,

6.JPG


της λίμνης Σκόρδας

7.jpg


και τελικά το αεροπλάνο άρχισε να κατεβαίνει προς το αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα και εγώ άρχισα να απολαμβάνω τη θέα του ποταμού Μόρατσα.

8.jpg


Παρατηρώντας το γενικό γεωμορφολογικό ανάγλυφο, κατάλαβα ότι η θέση του αεροδρομίου της Ποντγκόριτσα, ήταν μονόδρομος για το Μαυροβούνιο. Ήταν η μόνη θέση, όπου στην οποία βρήκαν σχετικά επίπεδο έδαφος, για την κατασκευή του αεροδρομίου. Υπάρχει βέβαια κι ένα μικρό αεροδρόμιο στον κόλπο του Κότορ (Tivat Airport), το οποίο είναι πάρα πολύ μικρότερο από το μικρό αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα.
Όταν προσγειωθήκαμε, βγαίνοντας από το αεροπλάνο και κατεβαίνοντας τα ελάχιστα σκαλοπάτια, ώστε από το μικρό σκάφος να βρεθούμε στο φυσικό έδαφος, έζησα μια εμπειρία την οποία είχα πολλά χρόνια να ζήσω. Από το αεροπλάνο πήγαμε στο αεροδρόμιο με τα πόδια.

9.JPG


Πολύ μικρή απόσταση και πάρα πολύ βολικό για τους ταξιδιώτες. Όμως, από τότε που έχουν τεθεί τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια, τέτοια εμπειρία δεν είχα ζήσει. Βέβαια δεν υπήρχε και άλλο αεροπλάνο στο αεροδρόμιο, εκτός από το δικό μας.
Μπαίνουμε μέσα στο μικρό αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα

10.JPG


και κατευθύνομαι προς το γκισέ της Hertz.

11.JPG


Μετά τη διαδικασία και αφού οι ευγενικοί υπάλληλοι της Hertz με διαβεβαίωσαν ότι έγινε δεκτό και το αίτημα για αναβάθμιση κατηγορίας βγαίνουμε έξω από το αεροδρόμιο

12.JPG


και μου φέρνουν από το parking της Hertz, ένα ολοκαίνουργιο Ford Focus turbo 1600 κυβικών, το οποίο είχε κάνει μόνο1400km και προφανώς είχε την υπέροχη οσμή του καινούργιου αυτοκινήτου.
Από το αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα, ξεκίνησα να οδηγώ προς το κέντρο της πόλης.

13.JPG


14.JPG


Ποντγκόριτσα. Το όνομα της πόλης, όπως μου έχουν πει φίλοι μου σλαβόφωνοι, σημαίνει (στα σέρβικα) κάτω από τη γκόριτσα, όπου γκόριτσα είναι το μικρό βουνό. Όπως οδηγούσα, βλέπω το μικρό βουνό μπροστά μου.

15.JPG


Είχα πολύ μεγάλη περιέργεια. Στοιχεία ιδιαίτερα δεν είχα βρει. Τι πόλη, τι πρωτεύουσα μπορεί να είναι αυτή η Ποντγκόριτσα (και για τους γνώστες πρώην Τίτογκραντ);

Ποντγκόριτσα, φτάνω!
 
Last edited:

Sassenach77

Member
Μηνύματα
7.215
Likes
20.695
Επόμενο Ταξίδι
Τατζικιστάν
Ταξίδι-Όνειρο
Γη του Πυρός
Όταν προσγειωθήκαμε, βγαίνοντας από το αεροπλάνο και κατεβαίνοντας τα ελάχιστα σκαλοπάτια, ώστε από το μικρό σκάφος να βρεθούμε στο φυσικό έδαφος, έζησα μια εμπειρία την οποία είχα πολλά χρόνια να ζήσω. Από το αεροπλάνο πήγαμε στο αεροδρόμιο με τα πόδια.
Πως φαίνεται οτι δεν ταξιδεύεις με αεροπλάνο στα Ελληνικά νησιά :haha::haha::haha: :haha:
Να σαι καλά, με έκανες και γέλασα !!!
 

gelf

Member
Μηνύματα
659
Likes
12.775
@Sassenach77. Στα Ελληνικά νησιά είχα ταξιδέψει στο παρελθόν και τα έχω γυρίσει σχεδόν όλα. Είχα ταξιδέψει τότε που τα πλοία ήταν οργανωμένα και οικονομικά. Ταξίδευα πάντα εκτός σαιζόν και με αυτοκίνητο. Εντελώς απρογραμμάτιστα. Στο λιμάνι του Πειραιά αποφάσιζα σε ποια κατεύθυνση θα πήγαινα και μετά σε ποιο νησί θα κατέβαινα. Και όταν έφτανα στο νησί καθόμουν μερικές ημέρες και μετά συνέχιζα σε άλλο νησί, ανάλογα με το δρομολόγιο που με βόλευε. Τότε να έβλεπες γέλιο!
Με αεροπλάνο, στην Ελλάδα ταξιδεύω μόνο για δουλειές και στα αεροδρόμια που πάω έχουν λεωφορείο για τη μεταφορά από το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο (πχ Χανιά, Θεσσαλονίκη κλπ).
Σε νησιά, για διακοπές, πλέον δεν πάω. Η καθημερινή θάλασσα με καλύπτει.



Κεφάλαιο 3. Ποντγκόριτσα

Οδηγώντας, φτάνω στο κέντρο της πόλης και αφού ρώτησα κάποια περαστική, παρκάρω στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, σε ελεύθερο parking.

1.JPG


Προφανώς ήταν δημόσιος χώρος του Πανεπιστημίου (University park), όπως είδα στο χάρτη. Βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, περνάμε απέναντι τη μεγάλη λεωφόρο Bulevar Mihaila Lalića

2.JPG


κι αρχίζουμε τις βόλτες στην πόλη. Είχα μεγάλη απορία, το τι είναι ακριβώς αυτή η πόλη. Η ζέστη, την ώρα εκείνη, δεν ήταν αφόρητη. Μπορώ να γράψω, ότι είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά, για τα χειρότερα σε σχέση με τη θερμοκρασία.
Από τις πρώτες στιγμές, συνειδητοποιώ ότι η Ποντγκόριτσα είναι μια οργανωμένη πόλη, καθαρή με μεγάλους δρόμους, μεγάλα πεζοδρόμια και άριστο δίκτυο ποδηλατοδρόμων.

3.JPG


Ποντγκόριτσα. H πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μαυροβουνίου, με πληθυσμό 156.169 κατοίκους, σε μέσο υψόμετρο 48 μέτρων, στη συμβολή των ποταμών Μόρατσα και Ρίβνιτσα. Η πόλη και πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου αποτελεί σημαντικό οικονομικό, εμπορικό, διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας και έδρα Πανεπιστημίου. Όπως παρατήρησα αμέσως είναι πόλη με πολύ πράσινο.

4.JPG


Σύμφωνα με τα λίγα στοιχεία που είχα συλλέξει, οι κάτοικοι της πόλης και της ευρύτερης περιοχής, ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, καθώς και με το εμπόριο (κυρίως ξυλείας), το οποίο ανθεί, λόγω των πολλών οροσειρών οι οποίες περιβάλλουν την πόλη. Η πόλη είναι πλούσια σε αρχαιολογικά μνημεία και σε ορθόδοξους ναούς και μοναστήρια.
Όπως αναφέρθηκε στο προηγούμενο κεφάλαιο, το όνομα της πόλης, σημαίνει (στα σέρβικα) κάτω από τη γκόριτσα, όπου γκόριτσα είναι το μικρό βουνό και το οποίο είναι το όνομα του λόφου στο κέντρο της πόλης. Στους προ-ρωμαϊκούς και ρωμαϊκούς χρόνους το όνομά της πόλης ήταν Δόκλεια ή Διόκλεια, αφού από αυτή την περιοχή καταγόταν ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός. Η Σλαβική εκδοχή της λέξης αυτής είναι Duklja. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η πόλη ήταν γνωστή ως Ρίμπνιτσα, προφανώς από τον παραπόταμο του ποταμού Morača, ενώ από το έτος 1946 έως το έτος 1992 η πόλη ονομαζόταν Τίτογκραντ, για ευνόητους λόγους.
Σχετικά με τα ιστορικά στοιχεία, το έτος 1474, η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς και στη συνέχεια, αρκετούς αιώνες μετά, στο Συνέδριο στο Βερολίνο το έτος 1878, εντάχθηκε στο ανεξάρτητο Μαυροβούνιο. Το έτος 1918, μετά το τέλος του Α παγκοσμίου πολέμου, συντελέστηκε η ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία και ιδρύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη βομβαρδίστηκε πάνω από 70 φορές, κατά την διάρκεια του πολέμου, με αποτέλεσμα απώλειες πάνω από 4,100 νεκρούς. Η πόλη ελευθερώθηκε από τους Γιουγκοσλάβους, υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Τίτο, τον Δεκέμβριο του 1944. Τον Ιούλιο του 1946, η πόλη μετονομάστηκε Τίτογκραντ, προς τιμή του στρατάρχη και έγινε η πρωτεύουσα του Γιουγκοσλαβικού κρατιδίου της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου. Ακολούθησε μια περίοδος μεγάλης ακμής, που επικεντρώθηκε στην αύξηση του πληθυσμού της πόλης και στη δημιουργία πολλών βιομηχανικών εγκαταστάσεων σε αυτή. Η ακμή αυτή διακόπηκε την περίοδο της διάλυσης της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας την δεκαετία του 1990. Τον Απρίλιο του 1992, στην εποχή μετά τον Τίτο, κατά τη Γιουγκοσλαβική κρίση η πόλη μετονομάστηκε σε Ποντγκόριτσα. Στις αρχές του 21ου αιώνα, με το τέλος των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων, η πόλη άρχισε να ανοικοδομείται. Μετά από δημοψήφισμα που διεξήχθηκε το 2006 αποφασίστηκε το Μαυροβούνιο να αποσχιστεί από την Σερβία, ενώ πρωτεύουσα ορίστηκε επίσημα η πόλη Ποντγκόριτσα.

Συνεχίσαμε το περπάτημα στην πόλη. Πριν από την επίσκεψη, μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση, ότι ήταν μια υποβαθμισμένη πόλη.
Από τα πρώτα βήματά μου εκεί, κατάλαβα ότι όλα τα παραπάνω περί υποβαθμισμένης πόλης, καθώς και οι πληροφορίες που είχα για την πόλη ήταν λάθος.
Διασχίσαμε τη μεγάλη λεωφόρο Bulevar Džordža Vašingtona

5.JPG


και συνεχίσαμε να περπατάμε κατά μήκος της Bulevar Svetog Petra Cetinjskog, (κατ' ουσία προέκταση της Bulevar Mihaila Lalića, από όπου είχαμε ξεκινήσει τον περίπατο στην πόλη) με κατεύθυνση προς τον ποταμό Morača.

6.JPG


Περάσαμε από το Δημαρχείο της πόλης, αλλά το κτίριο που μας εντυπωσίασε ήταν η εκκλησία Saborni hram Hristovog Vaskrsenja.

7.JPG


Είναι μια σύγχρονη και εντυπωσιακή εκκλησία. Είναι από τις πιο μεγάλες Ορθόδοξες εκκλησίες. Το αρχιτεκτονικό της στυλ ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και έχει αρκετά μοντέρνα στοιχεία.

Συνεχίσαμε να περπατάμε κατά μήκος της Bulevar Svetog Petra Cetinjskog,

8.JPG


με κατεύθυνση προς τον ποταμό Morača, περάσαμε μπροστά από το κτίριο του Υπουργείου Εσωτερικών

9.JPG


και τελικά φτάσαμε στη γέφυρα Most Blaza Jovanovica,

10.JPG


διάβασης του ποταμού Morača, από όπου διακρίναμε το κτίριο του Υπουργείου Οικονομικών από την άλλη πλευρά του ποταμού

11.JPG


και τη Millenium Bridge,

12.JPG


ενώ προχωρώντας διακρίναμε και την Old Ribnica River Bridge.

13.JPG


Αυτό που μου έκανε εντύπωση κατά τη διάρκεια της διαδρομής στην κεντρική λεωφόρο Bulevar Svetog Petra Cetinjskog, ήταν τα μοντέρνα και καλόγουστα μπαρ, καφέ και restaurant και οι πολύ χαμηλές τιμές.
Όπως είναι γνωστό το Μαυροβούνιο έχει ως νόμισμα το ευρώ.

Αφού σταματήσαμε λίγο στη γέφυρα Most Blaza Jovanovica, ώστε να απολαύσουμε τη θέα προς τον ποταμό Morača και τη Millenium Bridge, προχωρήσαμε και παρατηρήσαμε την Old Ribnica River Bridge και τον παραπόταμο Ribnica.
Ο ποταμός Moraca River, είναι το ποτάμι που διασχίζει την Ποντγκόριτσα. Έχει πεντακάθαρα, κρυστάλλινα, τυρκουάζ νερά.

14.JPG


Είναι μια όαση δροσιάς τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Μάλιστα αρκετοί δροσίζονταν στα καθαρά νερά του ποταμού.

15.JPG


Ο ποταμός εκβάλλει στη λίμνη Skadar (Σκόρδας).

Η γέφυρα Millenium Bridge, είναι μια καλωδιακή γέφυρα διάβασης του ποταμού Morača, στην Ποντγκόριτσα, η οποία κατασκευάστηκε το έτος 2005 και από τότε έχει γίνει ένα από τα σύμβολα της πόλης. Η γέφυρα είναι μήκους 173 μέτρων.

16.JPG


Η παλιά γέφυρα του παραπόταμου Ribnica, η Old Ribnica River Bridge, στο κέντρο της πόλης, σηματοδοτεί την παλιά πόλη και είναι κατασκευασμένη για τη διάβαση του παραπόταμου Ribnica, λίγα μέτρα πριν την εκβολή του στον ποταμό Moraca. Είναι η παλαιότερη γέφυρα της πόλης, κατασκευάστηκε κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και ανακατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα με χρηματοδότηση από τον Adzi-pasa, γι αυτό λέγεται και γέφυρα Adzi-pasa.

17.JPG


Αυτή την εποχή ο παραπόταμος Ribnica δεν διέθετε νερό, ή μάλλον υπήρχε λίγο και στάσιμο σε μερικά κοιλώματα του εδάφους, όπως είδαμε στη συνέχεια της βόλτας μας. Πάντως η Old Ribnica River Bridge είναι πολύ όμορφη γέφυρα.

18.JPG


Αφού απολαύσαμε για αρκετή ώρα το θέαμα του ποταμού Moraca,

19.JPG


20.JPG


αυτή την όαση δροσιάς, μέσα στο κέντρο της πόλης, εκείνη τη ζεστή ημέρα, προχωρήσαμε προς το Kraljev park,

21.JPG


ένα από τα πολλά υπέροχα πάρκα της καταπράσινης πόλης - πρωτεύουσας του Μαυροβουνίου, στο οποίο δεσπόζει το Monument to King Nikola (τελευταίος βασιλιάς του Μαυροβουνίου).

22.JPG


Το πάρκο αυτό ιδρύθηκε το έτος 1910, για να σηματοδοτήσει τη στέψη του Νικολάου Α.
Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγο στο δροσερό πάρκο, ανάντη του παραπόταμου Ribnica του ποταμού Moraca, προχωρήσαμε κατά μήκος της λεωφόρου Kralja Nikole προς την παλιά πόλη, περάσαμε από τη γέφυρα διάβασης της λεωφόρου Kralja Nikole από τον παραπόταμο Ribnica, όπου είδαμε και ελάχιστο νερό

23.JPG


και αφού περάσαμε τη γέφυρα είδαμε μια κατατοπιστική πινακίδα με τα αξιοθέατα του κέντρου της πόλης

24.JPG


και προχωρήσαμε προς την παλιά πόλη, στην οποία δέσποζε ο Clock Tower, ο οποίος δυστυχώς την εποχή εκείνη που επισκεφτήκαμε την Ποντγκόριτσα ήταν σε εργασίες ανακατασκευής.

25.JPG


Ο Πύργος του Ρολογιού, Clock Tower, Podgorica, βρίσκεται στην παλιά πόλη (Σέρβικα: Sahat kula, Σάτου Κουλά, Τούρκικα: Saat Kulesi) της Ποντγκόριτσα στην πλατεία Bećir Beg Osmanagić, στη γειτονιά Stara Varoš. Είναι ένα από τα λίγα οθωμανικά μνημεία που επέζησαν από τον βομβαρδισμό της Ποντγκόριτσα στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Sahat Kula (Clock Tower) κατασκευάστηκε το έτος 1667, από τον Adži-paša Osmanagić, εξέχοντα πολίτη της Ποντγκόριτσα. Πρόκειται για ένα ανεξάρτητο πύργο ρολογιού 19 μέτρων. Ο σημερινός μηχανισμός ρολογιών πυργίσκων κατασκευάστηκε το 1890 από το χυτήριο Pietro Colbachini στο Bassano del Grappa της Ιταλίας, μετά την ενσωμάτωση της Ποντγκόριτσα στο Μαυροβούνιο (ο αρχικός μηχανισμός κατασκευάστηκε στην Αυστρία). Περίπου την ίδια εποχή, στην κορυφή του πύργου εγκαταστάθηκε μεταλλικός σταυρός που συμβολίζει τη μεταφορά της πόλης από τους Οθωμανούς στα χέρια των χριστιανών Μαυροβουνίων. Σήμερα, το Sahat kula είναι ένα σημαντικό πολιτιστικό μνημείο του Μαυροβουνίου, προστατευόμενο από το νόμο και όπως είδαμε είναι σε διαδικασία ανακατασκευής. Στην πλατεία που βρίσκεται ο Πύργος του Ρολογιού, βρίσκεται και το Natural History Museum of Montenegro, αφιερωμένο στη χλωρίδα την πανίδα και στα απολιθώματα του Μαυροβουνίου. Προχωρήσαμε προς το μουσείο.

26.JPG


Δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε το μουσείο, επειδή ήταν κλειστό.

27.JPG


Δεν βρήκαμε πληροφορίες, άλλωστε ήταν μεσημέρι και η θερμοκρασία είχε φτάσει στο υψηλότερο σημείο.
Περπατήσαμε στους στενούς και καμπυλωτούς δρόμους της παλιάς πόλης, μικρά απομεινάρια της οθωμανικής κυριαρχίας

28.JPG


29.JPG


30.JPG


με βασικό σημείο το διασωθέν τζαμί (Dzamija Osmanagica) της Ποντγκόριτσα.

31.JPG


Βγαίνοντας από την παλιά πόλη, παρατήρησα μια τοιχογραφία με το όνομα της γνωστής μας ομάδας της Ποντγκόριτσα, της Buducnost

32.JPG


και θυμήθηκα την ομάδα μπάσκετ της Buducnost, στην αιχμή της, ως αντίπαλο του Άρη.
Από την οδό Petra Prlje της παλιάς πόλης, βγήκαμε στη λεωφόρο Crnogorskih serdara, της σύγχρονης πόλης με το πράσινο και τους μεγάλους δρόμους με τις αλέες και τα πολύ μεγάλα πεζοδρόμια και προχωρώντας κατά μήκος της λεωφόρου φτάσαμε στη γέφυρα Union Bridges, γέφυρα διάβασης του ποταμού Moraca.

33.JPG


Στη γέφυρα σταματήσαμε για λίγο,

34.JPG


35.JPG


η ζέστη είχε αρχίσει να χτυπάει κόκκινο κι εγώ πρότεινα να προχωρήσουμε, ώστε να φτάσουμε σε έναν ίσκιο.
Πολύ κοντά στη γέφυρα Union Bridges, διάβασης του ποταμού Moraca, βρίσκεται το Park Petrovića, το μεγαλύτερο πάρκο του κέντρου της πόλης. Όπως προανέφερα η πόλη διαθέτει πολλά πάρκα. Είναι μια καταπράσινη και πολύ ανθρώπινη πόλη. Σταματήσαμε για λίγο στο πάρκο, δροσιστήκαμε και εγώ βρήκα την ευκαιρία να εξερευνήσω το εντυπωσιακό παλάτι Πέτροβιτς (House of Petrović-Summer House) και τους γύρω χώρους.

36.JPG


Σταματήσαμε για να ξεκουραστούμε σε κάποιο bar-restaurant, με εξαιρετικό περιβάλλον, όπου τόσο τα φαγητά, όσο και τα ποτά ήταν πολύ φτηνά,

37.JPG


ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος και αφού ήπιαμε από μια μπίρα ή από ένα αναψυκτικό, ανάλογα με την όρεξη του καθ' ενός, περάσαμε από το Hard Rock για κάποια αναμνηστικά, αφού το Hard Rock στη Ποντγκόριτσα μας φάνηκε μη ταιριαστό, ήταν μάλιστα το μόνο μπαρ με υψηλές τιμές, άλλωστε ήταν άδειο,

38.jpg


ήπιαμε κι εκεί ένα αναψυκτικό και προχωρήσαμε προς το σημείο στο οποίο είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητό μας, παρατηρώντας σύγχρονες περιοχές του κέντρου της πόλης.

39.JPG


40.JPG


Στη συνέχεια, περνώντας από ένα super market για τις απαραίτητες προμήθειες (νερά κλπ), φτάσαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το Μόσταρ με ενδιάμεση στάση στο Trebinje. Όπως έλεγε το πρόγραμμα, αλλά προφανώς με αρκετή καθυστέρηση. Η ώρα είχε φτάσει 14.30. Βέβαια η καθυστέρηση, ήταν μικρότερη από αυτή που είχα στο μυαλό μου.
Γενικά η εντύπωση από την Ποντγκόριτσα, την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, ήταν πολύ θετική και σε σχέση με αυτά που περίμενα να δω, ήταν πάρα πολύ θετική.
 

Attachments

  • 264,6 KB Προβολές: 0
Last edited:

gelf

Member
Μηνύματα
659
Likes
12.775
Κεφάλαιο 4. Το ταξίδι Ποντγκόριτσα - Μόσταρ

Για το πρώτο βράδυ του ταξιδιού, είχα κλείσει διανυκτέρευση στο Μόσταρ. Επίσης είχα αποφασίσει να πάμε στο Μόσταρ μέσω Τρέμπινιε, το οποίο είναι στο μέσο της διαδρομής, αφού απέχει 116km από την Ποντγκόριτσα και 115km από το Μόσταρ. Έτσι σύμφωνα με τον σχεδιασμό θα ακολουθούσαμε τον οδικό άξονα Ε762 έως το Νίκσιτς και στη συνέχεια τον Μ6 έως το Τρέμπινιε.
Ξεκινήσαμε από την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, οδηγούσα εγώ και ακολουθήσαμε τον Ε762,

1.jpg


2.jpg


με κατεύθυνση βόρεια-βορειοδυτική, στο δρόμο συναντήσαμε έργα υπό κατασκευή

3.jpg


και σκέφτηκα ότι άρχισα να δικαιώνομαι γιατί δεν πήρα το αυτοκίνητό μου και προτίμησα να νοικιάσω. Ακολουθήσαμε τον οδικό άξονα Ε762 έως τον περιφερειακό δρόμο του Νίκσιτς.
Το Νίκσιτς είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαυροβουνίου, με συνολικό πληθυσμό 56.970 κατοίκους. Η πόλη αποτελεί την πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση στη χώρα. Στο Νίκσιτς παρασκευάζεται η μπίρα Niksicko, μία από τις καλύτερες μπίρες των Βαλκανίων.
Προς στιγμή, σκέφτηκα να μπούμε μέσα στη πόλη, αλλά άλλαξα αμέσως άποψη, φοβούμενος την καθυστέρηση. Από το Νίκσιτς, ακολουθήσαμε τον οδικό άξονα Μ6, περάσαμε εύκολα τα σύνορα, αφού δεν υπήρχε άλλο αυτοκίνητο και μπήκαμε στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη. Μετά τα σύνορα, ύστερα από λίγη ώρα και αφού περάσαμε κάποιους ελιγμούς, συναντήσαμε τον ποταμό Trebišnjica.

4.jpg


Κάναμε μια μικρή στάση να απολαύσουμε το τοπίο. Για ένα διάστημα ο οδικός άξονας Μ6, είναι σχεδιασμένος δίπλα στον ποταμό Trebišnjica.

5.JPG


Σε μια θέση, όπου ο ποταμός είχε μεγαλύτερο πλάτος,

6.JPG


παρατηρήσαμε αρκετά αυτοκίνητα σταματημένα στην άκρη του δρόμου. Σταματήσαμε κι εμείς για να δούμε τι υπάρχει στη θέση αυτή.

7.JPG


Νόμιζα ότι οι άλλοι θα έχουν σταματήσει για μπάνιο στα καθαρά νερά του ποταμού, αλλά αυτοί απλώς ψάρευαν

8.JPG


9.JPG


Ύστερα από αυτή τη σύντομη στάση, ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε το ταξίδι μας κατά μήκος του οδικού άξονα Μ6 και ύστερα από λίγη ώρα και συγκεκριμένα κατά τις 16.00 μπήκαμε στο Τρέμπινιε.
Το Τρέμπινιε είναι ο νοτιότερος δήμος και πόλη στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Βρίσκεται στην Ανατολική Ερζεγοβίνη, και αποτελεί μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Η πόλη είναι όμορφη

10.JPG


και την διαρρέει ο ποταμός Trebišnjica.

11.JPG


Πολλοί χρησιμοποιούν την πόλη Τρέμπινιε, ως εναλλακτική λύση διαμονής για να επισκεφτούν το Ντουμπρόβνικ, αφού το κόστος ζωής στο Τρέμπινιε είναι υποπολλαπλάσιο αυτού του Ντουμπρόβνικ.
Σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2013, το Τρέμπινιε είχε πληθυσμό 31.433 κατοίκων.
Αυτά σκεφτόμουν , όταν οδηγώντας έμπαινα στο Τρέμπινιε και αφού κάναμε μια βόλτα στην πόλη με το αυτοκίνητο, πάρκαρα δίπλα στον ποταμό Trebišnjica και κοντά στην όμορφη πέτρινη γέφυρα Most Arslanagića.

12.JPG


Η πέτρινη γέφυρα Most Arslanagića κατασκευάστηκε το έτος 1574 και ανακατασκευάστηκε στη σημερινή του θέση και μορφή το έτος 1966.

13.JPG


Αποφασίσαμε να καθίσουμε σε ένα καφέ με πολύ παχύ ίσκιο, ώστε να πιούμε από μια μπίρα.

14.JPG


Πράγματι εκεί ήταν μια όαση στον καύσωνα. Από εκεί είχαμε άριστη θέα προς την πέτρινη γέφυρα Most Arslanagića,

15.JPG


αλλά και προς τις δραστηριότητες στον ποταμό Trebišnjica.

16.JPG


17.JPG


Αφού απολαύσαμε τις μπίρες μας, κάναμε μια μικρή βόλτα με τα πόδια στην πόλη, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε με κατεύθυνση προς το Μόσταρ. Βγήκαμε έξω από την πόλη

18.JPG


19.JPG


και συνεχίσαμε να κινούμαστε κατά μήκος του οδικού άξονα Μ6.

20.JPG


21.JPG


Στο δρόμο μας περάσαμε από διάφορους μικρούς οικισμούς και όταν βγήκαμε από τα όρια της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (μία από τις δύο πολιτικές οντότητες που αποτελούν το κράτος της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης), συναντήσαμε το Stolac, μια όμορφη μικρή πόλη της Ερζεγοβίνης, με πληθυσμό 14.900 περίπου κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή το έτους 2013).

22.jpg


23.jpg


Είχα διαβάσει ότι το Stolac είναι όμορφη πόλη, με ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά δυστυχώς ο χρόνος στα ταξίδια είναι αμείλικτος, οπότε συνεχίσαμε να κινούμαστε κατά μήκος του οδικού άξονα Μ6. Φτάνοντας στο Μόσταρ, συναντήσαμε εκτέλεση έργων σε μεγάλο μέρος της πόλης, για τα οποία οι πλοηγοί που χρησιμοποιούσαμε (here, maps.me, google maps), δεν ήταν ενημερωμένοι. Ακολουθήσαμε την παλιά μέθοδο, διαβάζοντας χάρτες από το google map, φτάσαμε μέσα από κάτι δαιδαλώδη στενά, στο ξενοδοχείο Shangri La Mansion, σε παράδρομο της λεωφόρου Maršala Tita. Και στη λεωφόρο Maršala Tita, εκτελούντο έργα σε μεγάλο τμήμα της διατομής της οδού. Βλέποντας τα δαιδαλώδη στενά, αλλά και τη μεγάλη κατά μήκος κλίση του παράδρομου της λεωφόρου Maršala Tita, για το ξενοδοχείο μας

24.JPG


και την ακόμη μεγαλύτερη κλίση για το parking του ξενοδοχείου, σκέφτηκα και πάλι ότι δικαιώθηκα γιατί δεν πήρα το αυτοκίνητό μου και προτίμησα να νοικιάσω από τη Hertz. Το ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο ταλαιπωρήθηκε, αλλά ήταν νοικιασμένο.
 
Last edited:

gelf

Member
Μηνύματα
659
Likes
12.775
Κεφάλαιο 5. Μόσταρ. Νυχτερινή περιπλάνηση.

Φτάσαμε στο Μόσταρ. Προφανώς η ώρα δεν ήταν ούτε 18.00, ούτε 18.30, όπως έγραφε το πρόγραμμα, το οποίο είχα μοιράσει μαζί με το πληροφοριακό υλικό. Όμως ήταν ικανοποιητική, αφού είχαμε αρκετό χρόνο για το Μόσταρ. Η ώρα ήταν 19.30. Τακτοποιηθήκαμε άμεσα στα δωμάτιά μας, στο ξενοδοχείο στο οποίο είχα κάνει κράτηση για μια διανυκτέρευση στο Μόσταρ και συγκεκριμένα στο ξενοδοχείο Shangri La Mansion, σε παράδρομο της λεωφόρου Maršala Tita. Ύστερα από ένα σύντομο ντους, ώστε να συνέλθουμε από τον καύσωνα της ημέρας και αλλαγή ρούχων, σε είκοσι περίπου λεπτά από την άφιξη στο ξενοδοχείο μας είμαστε πάλι έξω για να εξερευνήσουμε το Μόσταρ.
Το Mostar είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και είναι η πρωτεύουσα της Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2005, ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 127.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 55m και διασχίζεται από τον ποταμό Νερέτβα.
Το δυτικό τμήμα κατοικείται από Κροάτες και το ανατολικό από Βόσνιους. Από τους 127.000 περίπου κατοίκους της πόλης το 48,5% αποτελείται από Κροάτες, το 44% από Βόσνιους, ενώ το υπόλοιπο μικρό ποσοστό αποτελούν οι εναπομείναντες στην πόλη Σέρβοι. Μετά τον πόλεμο η Κροατική μειονότητα αυξάνεται, ενώ η Σέρβικη μειονότητα είναι πλέον αμελητέα. Οι κάτοικοι των δύο τμημάτων της πόλης δεν έχουν ούτε θέλουν ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ τους. Μάλιστα και στα δημόσια σχολεία διαχωρίζονται τελείως και τα προγράμματα σπουδών.
Η θέση της πόλης στις όχθες του ποταμού Νερέτβα, κάτω από το καταπράσινο βουνό Velez, μετέτρεψε το μικρό χωριό που είχε πρωτοαναφερθεί, το έτος 1474, σε ένα ακμάζον αποικιακό σταυροδρόμι και σε μια αρκετά μεγάλη πόλη για την εποχή.
Το όνομα της πόλης, οφείλεται στο κεντρικό αξιοθέατο τη γέφυρα Stari Most (παλιά γέφυρα) και τους δύο πύργους στις άκρες της (mostari-φύλακες της γέφυρας), ο ένας πύργος (Χελέμπιγια) στο βορειοανατολικό και ο άλλος (Τάρα) στο νοτιοδυτικό άκρο της γέφυρας.

1.jpg


Η γέφυρα είχε κατασκευαστεί επί οθωμανικής κατοχής τον 16ο αιώνα, οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το έτος 1557 και ολοκληρώθηκαν το έτος 1566, έμεινε όπως κατασκευάστηκε τότε, για 427 χρόνια, έως το έτος 1993.
Τα γεγονότα είναι γνωστά. Από το έτος 1945 έως το έτος 1991 η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ήταν ομόσπονδο κρατίδιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, υπό τη στιβαρή καθοδήγηση του στρατάρχη Τίτο (πέθανε το 1980). Το έτος 1991 η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γιουγκοσλαβία και μεταξύ των ετών 1992 και 1995 ξέσπασε εμφύλιος, μετά την προσπάθεια εθνοκάθαρσης από σέρβους και σερβοβόσνιους και στη συνέχεια όλοι πολεμούσαν εναντίον όλων, σέρβοι κατά μουσουλμάνων και κροατών, κροάτες κατά μουσουλμάνων και σέρβων, μουσουλμάνοι κατά σέρβων και κροατών, υπήρξε παρέμβαση του ΝΑΤΟ και τελικά εκεχειρία, αφήνοντας μια χώρα στις στάχτες. Μεταξύ των στοιχείων που καταστράφηκαν στον πόλεμο, ήταν και η γέφυρα σύμβολο του Mostar, η οποία καταστράφηκε από τους Κροάτες το έτος 1993 (συγκεκριμένα τις 09-11-1993) και ανακατασκευάστηκε με βάση τον αρχικό σχεδιασμό από το έτος 2001 έως το έτος 2004, μετά το τέλος των εχθροπραξιών Κροατών εναντίον Μουσουλμάνων. Η εκεχειρία μεταξύ Κροατών και Μουσουλμάνων επιτεύχθηκε το έτος 1994, ενώ Σέρβων και Μουσουλμάνων το έτος 1995. Από το έτος 2005, η γέφυρα αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco.
Τον 16ο αιώνα, όταν είχε κατασκευαστεί η γέφυρα ανοίγματος 28 μέτρων και ύψους 20 μέτρων, είχε θεωρηθεί θαύμα της μηχανικής. Όταν, μετά τον πόλεμο της Βοσνίας ανακατασκευάστηκε η γέφυρα, πολλά τμήματα ανασύρθηκαν από τον ποταμό από Ούγγρους δύτες, ενώ τα υπόλοιπα τμήματα μεταφέρθηκαν από λατομεία της περιοχής, του χωριού Ορτίγιες, δηλαδή από την περιοχή του αρχικού υλικού κατασκευής της γέφυρας. Κατά την ανακατασκευή τις γέφυρας, τα βάθρα ενισχύθηκαν με τσιμεντενέσεις, ενώ το κάθε τεμάχιο από πέτρα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του τοξωτού ανοίγματος, είχε εγκοπή, ώστε η συγκόλληση μεταξύ τους να ενισχυθεί με χυτό μολύβι. Για τη γέφυρα, την ιστορία της, την κατασκευή και την ανακατασκευή της υπάρχει μεγάλος όγκος στη βιβλιογραφία, όμως κατά τη διάρκεια του πολέμου εκτός από τη γέφυρα, έγιναν κι άλλες μεγάλες καταστροφές. Στο ιστορικό κέντρο της πόλης έγινε αποκατάσταση των ζημιών.
Αυτά και πολλά άλλα γνώριζα για το Μόσταρ, όταν ξεκινήσαμε για την πρώτη βόλτα στην πόλη. Το ξενοδοχείο μας ήταν πολύ κοντά στη Stari Most, την παλιά γέφυρα διάβασης του ποταμού Νερέτβα. Κατεβήκαμε τον απότομο παράδρομο της λεωφόρου Maršala Tita και συνεχίσαμε το κατέβασμα

2.JPG


έως τον κεντρικό πεζόδρομο του ανατολικού τομέα τον πεζόδρομο Kujundziluk.

3.JPG


Από εκεί έριξα μια ματιά προς τα πάνω παρατηρώντας το έντονο ανάγλυφο του εδάφους.

4.JPG


Περπατήσαμε λίγο, κατά μήκος της οδού Kujundziluk και στη συνέχεια επιστρέψαμε ώστε να προχωρήσουμε προς την παλιά γέφυρα. Προσεγγίζοντας την παλιά γέφυρα, περάσαμε από το Μουσείο της Παλαιάς Γέφυρας

5.JPG


και στη συνέχεια φτάσαμε στην επιβλητική παλιά γέφυρα.

6.JPG


Ανεβήκαμε στη γέφυρα

7.JPG


και από εκεί θαυμάσαμε τη θέα προς την παλιά πόλη και προς τον ποταμό Νερέτβα.

8.JPG


9.JPG


10.JPG


Ο ποταμός Νερέτβα, έχει μήκος 230km, το μεγαλύτερο μήκος ποταμού στην ανατολική λεκάνη της Αδριατικής και έχει εμβαδόν υδρολογικής λεκάνης 10.380 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχα ακούσει για τον ποταμό Νερέτβα. Ήμουν πάρα πολύ μικρός, τότε που είχα ακούσει τη φράση "πρίγκιπας του ποταμού Νερέτβα", φράση η οποία αφορούσε στον τότε ποδοσφαιριστή Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς κατάγεται από το Μόσταρ και θυμήθηκα ότι ήταν φανατικός οπαδός του στρατάρχη Τίτο. Αυτό το θυμήθηκα από το γεγονός σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα Παναχαϊκής-ΑΕΚ, όταν ένας ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής, γνωρίζοντας την αδυναμία του Μπάγιεβιτς, έβρισε τον Τίτο. Ο Μπάγιεβιτς τον έδειρε και αποβλήθηκε. Αυτή πρέπει να ήταν η μοναδική αποβολή, του κατά τα άλλα πάντα υποδειγματικού και σεμνού Μπάγιεβιτς.
Άφησα τις σκέψεις και συνέχισα να απολαμβάνω τη θέα.
Η περιοχή γύρω από την παλιά γέφυρα του Mostar, τόσο δυτικά, όσο και ανατολικά είναι πολύ γραφική.
Έριξα μια ακόμα ματιά προς νότο και συγκεκριμένα προς τη γέφυρα Lucki most.

11.JPG


Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Τότε συνειδητοποίησα ότι το Μόσταρ τη νύχτα είναι μαγικό. Οι εικόνες που θυμάμαι από το νυχτερινό Μόσταρ είναι από τις ομορφότερες του ταξιδιού.

12.JPG


Κάναμε μια μικρή βόλτα στην παλιά πόλη

13.JPG


14.JPG


και ξαναγυρίσαμε στην παλιά γέφυρα.

15.JPG


Το φεγγάρι, σχεδόν ολόγιομο, συμπλήρωνε το μαγικό σκηνικό.

16.JPG


Αφού παρατήρησα και το τμήμα του ποταμού και της παλιάς πόλης προς βορρά,

17.JPG


κατηφορίσαμε από την παλιά γέφυρα προς το δυτικό τομέα της παλιάς πόλης. Το ημίφως δημιουργούσε μαγικό σκηνικό,

18.JPG


ιδιαίτερα στις θέσεις του δυτικού τομέα της παλιάς πόλης, όπου υπάρχει οικισμός με πέτρινα κτίρια.

19.JPG


Συνεχίσαμε τη βόλτα μας στον δυτικό τομέα της παλιάς πόλης του Μόσταρ, το σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι μας φώτιζε

20.JPG


κι εμείς κάναμε βόλτα δίπλα στον παραπόταμο Radobolja του ποταμού Νερέτβα,

21.JPG


μέχρι που φτάσαμε στην Kriva Ćuprija (τοξωτή γέφυρα),

22.JPG


η οποία είναι η παλαιότερη μονότοξη γέφυρα στον παραπόταμο Radobolja και η οποία κατασκευάστηκε το έτος 1558. Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, η κατασκευή της γέφυρας Kriva Ćuprija, χρησιμοποιήθηκε ως πρόβα της μεγάλης, επίσης, μονότοξης γέφυρας του ποταμού Νερέτβα και σε απόσταση 30 μέτρων περίπου από αυτήν, της οποίας είναι και μικρογραφία. Ανεβήκαμε στη γέφυρα Kriva Ćuprija και φωτογραφίσαμε τον παραπόταμο καθώς και τα δίπλα σε αυτόν όμορφα κτίρια. Ο φωτισμός έδινε μαγικές εικόνες στο μυαλό μας.

23.JPG


Κάποια στιγμή, αποφασίσαμε να σταματήσουμε για φαγητό. Επιλέξαμε το εστιατόριο Hindin Han, επί της οδού Jusovina (προφανώς δυτικά της παλιάς γέφυρας). Η θέση του εστιατορίου ήταν ιδανική, δίπλα στον παραπόταμο Radobolja του ποταμού Νερέτβα και πολύ κοντά στον ποταμό. Το όλο υδατικό σύστημα δημιουργούσε ένα δροσερό περιβάλλον, αναγκαίo για την αντιμετώπιση του καύσωνα ο οποίος κυριαρχούσε εκείνη την εποχή σε όλα τα Βαλκάνια.
Το φαγητό στο εστιατόριο ήταν εξαιρετικό

24.jpg


και φτηνό, ενώ και οι μπίρες ήταν πάρα πολύ καλές. Στην αρχή ξεκινήσαμε με μπίρες Mostarsko,

25.jpg


αλλά συνεχίσαμε και με μπίρες Mostarsko και με μπίρες Sarajevsko.

26.jpg


Όπως είχα γράψει, αναλυτικά, στη σχετική ιστορία, για το ταξίδι μου στο χειμωνιάτικο, χιονισμένο και παγωμένο Sarajevo («Χιονίζει! Αρχίζουνε τα θαύματα.»), είχα επισκεφτεί το ζυθοποιείο της Sarajevsko και κυρίως τη Sarajevo Brewery, δηλαδή την μπυραρία του ζυθοποιείου το οποίο παράγει τη μπύρα Sarajevsko, και το οποίο διαθέτει μια εντυπωσιακή μπυραρία στο κέντρο του Sarajevo.
Όταν φύγαμε από το εξαιρετικό αυτό εστιατόριο, όπου μέσα στον καύσωνα αισθανόσουν δροσιά ακούγοντας τα νερά να τρέχουν, περάσαμε από ένα μπαρ, πάλι στον δυτικό τομέα για ένα ποτό και αρκετά μετά τα μεσάνυχτα, καταλήξαμε στο ξενοδοχείο.

27.JPG


Εγώ δεν πήγα για ύπνο. Ανέβηκα στην ταράτσα του ξενοδοχείου,

28.JPG


29.JPG


όπου απόλαυσα εικόνες του νυχτερινού Μόσταρ. Από εκεί, είχα θέα του Μόσταρ από ψηλά,

30.JPG


31.JPG


με το φεγγάρι σχεδόν ολόγιομο να είναι στην κατεύθυνση του σταυρού, ο οποίος δεσπόζει πάνω από το Μόσταρ.

32.JPG
 
Last edited:

Sassenach77

Member
Μηνύματα
7.215
Likes
20.695
Επόμενο Ταξίδι
Τατζικιστάν
Ταξίδι-Όνειρο
Γη του Πυρός
Όπως είχα γράψει, αναλυτικά, στη σχετική ιστορία, για το ταξίδι μου στο χειμωνιάτικο, χιονισμένο και παγωμένο Sarajevo («Χιονίζει! Αρχίζουνε τα θαύματα.»), είχα επισκεφτεί το ζυθοποιείο της Sarajevsko και κυρίως τη Sarajevo Brewery, δηλαδή την μπυραρία του ζυθοποιείου το οποίο παράγει τη μπύρα Sarajevsko, και το οποίο διαθέτει μια εντυπωσιακή μπυραρία στο κέντρο του Sarajevo.
Όλο φωτιές βάζεις εσύ :p

Πανέμορφο το Mostar!!!!
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
33.336
Μηνύματα
888.724
Μέλη
39.001
Νεότερο μέλος
Maria Kremm

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom