Ινδονησία Χάτι-Χάτι: Στην χώρα των ηφαιστείων

[interted]

Μέρα 30η: Μέρος 2ο

Έκανα μια στάση στο ξενοδοχείο όπου γνώρισα τον Τζέι, ένα Μαλαισιανό λέκτορα που ήρθε να μελετήσει την ψυχολογία των θεατών στους Ασιατικούς Αγώνες. Θα κάνουμε ωραίες συζητήσεις με τον Τζέι, που μοιάζει 40 χρονών αλλά είναι 55 και σοφός, όταν αρχίζουν οι αγώνες.

Κότα Τούα ονομάζεται πλέον η παλιά πόλη της Τζακάρτα, η άλλοτε Μπατάβια των Ολλανδών αποικιοκρατών. Πέρα από μια προσεγμένη κεντρική πλατεία είναι σχεδόν απογοητευτική: βουλωμένα κανάλια, ξεχαρβαλωμένες γέφυρες, εγκαταλειμμένα αρχιτεκτονικά αποικιακά μεγαλεία ανάμεσα από χαμόσπιτα και άχαρους ουρανοξύστες. Ένα ζευγάρι Γάλλων μου εξηγεί με χαρά στα Αγγλικά τον δρόμο για το Ναυτικό Μουσείο (Muesum Bahari) και τον Πύργο παρατήρησης (Watchtower). Είναι από τα λίγα αποικιακά κτίρια που συντηρούνται και παραμένουν ολόλευκα.

Από τον Πύργο βλέπεις το λιμάνι με τα ξύλινα ιστιοφόρα (πινίσι) στο παλιό λιμάνι. Θέλει αρκετή φαντασία για να δεις την αποικιακή πόλη πρότυπο, με τα κανάλια να την διεισδύουν σε παράλληλο σχηματισμό, χτισμένα με μαθηματική ακρίβεια. Ο Πύργος μαζί με το Ναυτικό Μουσείο πάντως αξίζουν κάθε μια από τις 5 χιλιάδες ρουπίες (0.30 Ευρώ) του εισιτηρίου. Μεγάλοι χώροι με μοντέρνες εκθέσεις της ναυτικής ιστορίας της Ινδονησίας. Εξηγήσεις στα Αγγλικά και αναπαραστάσεις των σημαντικών γεγονότων:

Το αντικείμενο του πόθου στην Ευρώπη στον 16ο αιώνα ονομαζόταν μοσχοκάρυδο. Η χρήση του ήταν ένδειξη στάτους και κάποιοι γιατροί ισχυρίζονταν ότι θεραπεύει “πάσα νόσο και μαλακία”, βοηθάει την στυτική λειτουργία, γιατρεύει ακόμα και τον Μαύρο Θάνατο. Παραδοσιακά έφτανε μέσω των αγορών της Κωνσταντινούπολης και της Βενετίας αλλά κανείς δεν ήξερε (ούτε καν ο Μάρκο Πόλο) από που ακριβώς προερχόταν. Οι πρωτοπόροι στον Αγώνα των Μπαχαρικών ήταν οι Πορτογάλοι, οι οποίοι ανακάλυψαν τις Μολούκες, την πηγή του μοσχοκάρυδου, το 1513. Στην Τζακάρτα όμως τους συνέτριψε ο Φαταχίλα, ο Σουλτάνος του πρώτου από τα Ισλαμικού κρατίδια της Ιάβα, τα οποία είχαν αρχίζει να εκτοπίζουν τα Ινδουστικά/Βουδιστικά.

Ο Σπάις Ρέις (Αγώνας των Μπαχαρικών) φούντωσε όταν μπήκαν στο παιχνίδι οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί. Αρχικά και οι 2 προσπάθησαν να ανακαλύψουν το Βορειοανατολικό πέρασμα, δηλαδή την Β. παράκαμψη της Ρωσίας. Όσοι δεν πάγωσαν, ανακάλυψαν ότι η θάλασσα του Καρά είναι παγωμένη όλο τον χρόνο. (Ενδιαφέρον είναι ότι μόλις πρόσφατα έχει ανοίξει μόνιμο κανάλι λόγω Παγκόσμιας Υπερθέρμανσης και πλέον εκτός από εμπόριο γίνονται και κρουαζιέρες Αλάσκα-Νορβηγία). Οι Άγγλοι είχαν επικεφαλής τον ηθικολόγο τζέντλεμαν Τζέημς Λάνκαστερ ενώ οι Ολλανδοί τον παρορμητικό Κορνέλις Ντε Χάουτμαν που εκτελούσε ιθαγενή μόλις τον έβλεπε – οι καημένοι οι Μαντουραίοι του στήσαν ολόκληρη υποδοχή με παραδοσιακές στολές και καράβια, η οποία εξελίχθηκε σε σφαγή. Ο Χάουτμαν έφαγε τελικά το κεφάλι του στα στενά της Μαλάκα βάζοντάς τα με την Μαλαχαγιάτι, την γυναίκα ναύαρχο του Σουλτανάτου του Ατσίν – σημερινό Ακέχ, Β. Σουμάτρα, όμως οι Ολλανδοί κερδίσανε τον πρώτο γύρο, μάλλον γιατί:

- Ο εξερευνητής Γιαν Χόυγκεν είχε γυρίσει από ταξίδια στην Ανατολή γράφοντας κάθε λογής λεπτομέρεια και κυρίως πως να αποφύγουνε τα στενά της Μαλάκα που φυλούσαν οι Πορτογάλοι και να χρησιμοποιήσουνε αυτά της Σούνδα.

- Ο Ολλανδός Γεράρδος Μερκάτορ είχε λύσει το πρόβλημα των χαρτών με την λεγόμενη προβολή ‘Μερκάτορ’, ιδανική για τους θαλασσοπόρους γιατί διατηρεί την κατεύθυνση. (αυτή που χρησιμοποιούσε το google maps μέχρι πολύ πρόσφατα)
(πηγή: Nathaniel’s Nutmeg – Giles Milton)

Στην επιστροφή κοιτούσα το καλάθι μιας γυναίκας που είχε απλώσει μεζέδες, αφού με είχε κόψει η λόρδα. Σε λίγο ένα μπουλούκι μαζεύτηκε να κοιτάει εμένα που κοιτούσα το καλάθι, με παρακινήσεις να δοκιμάσω. Προς έκπληξη όλων (και μετά κάποιο είδος απογοήτευσης, αφού δεν έγινε τίποτα) δοκίμασα... Η γυναίκα αφού σκέφτηκε να με κλέψει στα ρέστα, τελικά με λυπήθηκε και μου τα έδωσε.

Στην κεντρική πλατεία της παλιάς πόλης, που έχει πάρει το όνομα του φονέα των Πορτογάλων Φαταχίλα, ο κόσμος πλήθαινε. Βλέπετε είναι μεγάλοι οι εορτασμοί της Ημέρας Ανεξαρτησίας από την κυριαρχία των Ολλανδών (που τελικά κρατήσανε την Ινδονησία μέχρι το 1949 – όταν και χάσανε στον πόλεμο της απελευθέρωσης από τους Ινδονήσιους). Οι νέοι της Ινδονησίας χαίρονται και την νέα τους Δημοκρατία, που μπορεί να είναι φωνακλάδικη και γραφειοκρατική αλλά είναι δημοκρατία: ο τρέχων Πρόεδρος, Τζοκοουί, είναι ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος που δεν έχει σχέση με τα καθεστώτα Σουκάρνο και Σουχάρτο. Όσο νυχτώνει ροκ συγκροτήματα ανεβαίνουν στην κεντρική σκηνή, ο κόσμος πυκνώνει – η πλειοψηφία νέα ζευγαράκια πιασμένα χέρι-χέρι, καθαριστές μαζεύουν τα σκουπίδια των νεαρών με ελαφρύ μειδίαμα για τα καμώματα της νέας γενιάς, οι σέλφι δίνουν και παίρνουν και στο τέλος όλοι χτυπιούνται με γνωστά Ινδονησιακά ροκ τραγούδια.

Αποχαιρέτησα την μέρα με ρόφημα στο ατμοσφαιρικό Καφέ Μπατάβια, με την βλοσυρή φάτσα του Τσόρτσιλ να με κοιτάει από τον πίνακα. Ποιος ξέρει τι δολοπλοκίες έχουν γίνει εδώ μέσα... Αυτό που θα κρατήσω πάντως από την τελευταία βραδιά στην Τζακάρτα είναι η ωραία, σεβάσμια και θα έλεγα κάπως αθώα (δεν έχει ζήσει τις τρέλες του 20ου αιώνα), μορφωμένη και πολλά υποσχόμενη νεολαία της.

Η παλιά αποικιακή πόλη πρότυπο των Ολλανδών, λίγη γοητεία έχει απομείνει.

Το λιμάνι της Σόυνδα Κελάπα.

Το σήμα της Βε Ο Σε (Ολλανδικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών) παραμένει ακόμα πάντως.

Το κτήριο του Μουσείου Μπαχάρι.

Ο σχεδιασμός έγινε από μαθηματικούς του 17ου αιώνα.

Από τις σπηλιές του Σουλαουέζι.

Τα σκάφη των Σουλαουεζιανών.

Ιδού. Το "παν-φάρμακο" του 16ου αιώνα (θεραπεία ακόμα και για τα αέρια). Ο λόγος που ανταλλάχτηκε η μία από τις Μολούκες με την Νέα Υόρκη και ο κόσμος σήμερα μιλάει Αγγλικά. Το μοσχοκάρυδο.

Και το εντυπωσιακό φλούδι του (πηγή wikipedia commons)

Κουρκουμάς.

Οξυφοίνιξ.

Το δέλεαρ των Ανατολικών Ινδιών.

Έκανε τους Ευρωπαίους να εκκινήσουν τον Σπάις Ρέις (Αγώνας των Μπαχαρικών).

Οι ήρωες της ιστορίας μας με την σειρά που αναφέρθηκαν:

Μάρκο Πόλο.

Φαταχίλα.

Σερ Τζέημς Λάνκαστερ.

Κορνέλις Ντε Χάουτμαν, και οι ντόπιοι που θα σφάξει σε λίγο. (ντόπιος 1, ντόπιος 2)

Αλλά θα βρει τον μάστορά του από την Μαλαχαγιάτι στην Μαλάκα.

Ο πολυγραφότατος πρωτοπόρος εξερευνητής Γιαν Χόυγκεν.

Ενδιάμεση αυλή.

Ένας από τους λόγους πάντως της κακής κατάστασης των κτιρίων πρέπει να είναι και οι συχνοί σεισμοί.

Μια φωτό από την αντίστροφη μέτρηση για τους Ασιατικούς Αγώνες. Είναι το αντίστοιχο των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ασία και η τελετή έναρξης είναι αύριο.

Οι μεζέδες.

Νομίζατε ότι έχει μόνο Μπίνταν η Ινδονησία; Πάρτε τώρα μια Μπίνταν με γεύση λεμόνι. Μπίνταν Ράντλερ... (απάισια)

Μας περίμενε κόσμος στην πλατεία.

Καφέ Μπατάβια.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 32
• 33
• 34
• 35
• 36
• 37

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 34 of 37

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[giannoula]

ωωωω ενδιαφέρουσα ιστορία με προορισμό ο οποίος δεν νομίζω να έχει ξαναπαίξει εδώ (γι'αυτό δεν είμαι και εντελώς σίγουρη)!!!!

 

[interted]

Σωστά. Ο @hydronetta έχει γράψει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία για τις τελετές των Τοράγια στο Ν. Σουλαβέσι. Για το ΝΑ. Σουλαβέσι και τα νησάκια Γουακατόμπι, που βρήκα τους Μπατζάο, δεν γνωρίζω να υπάρχει κάτι. Έχει η Ινδονησία....

 

[interted]

Ας γυρίσουμε τον χρόνο 10 μήνες πριν. Μόλις είχα πάρει την απόφαση να πάω στην Ινδονησία. Ακουγόταν το κατάλληλο μέρος για το περιπετειώδες ταξίδι που ήθελα να κάνω μόνος μου μέσα στο 2018. Μάλιστα έσπευσα να βγάλω εισιτήρια με τη πρώτη προσφορά (με την Σαούντια, Λονδίνο – Τζακάρτα μέσω Τζέντα και μέσω Ριάντ στην επιστροφή) και να αγοράσω τον οδηγό του Λόνλι Πλάνετ.

Τζακάρτα, ωραία! Ακούγεται λογικό να ξεκινήσει κανείς από την πρωτεύουσα του κράτους. Αυτή πρέπει να είναι στο νησί της Ιάβας. Που αλλού να πάμε; Σε αυτό το σημείο, πριν προχωρήσετε, σας προκαλώ να φέρετε στο μυαλό σας (ή καλύτερα και να σχεδιάσετε σε ένα χαρτί) το σχήμα του κράτους της Ινδονησίας. Χοντρικά. Ιάβα, Σουμάτρα, τι άλλο; Και το Μπαλί πρέπει να είναι μέσα... το Βόρνεο; Ανήκει στην Ινδονησία; Τι άλλο; Ποιο είναι το μεγαλύτερο;

Θα είχε ενδιαφέρον να βάζαμε το ίδιο τεστ στους ίδιους του κατοίκους της χώρας! Η Τζακάρτα λοιπόν βρίσκεται στο δυτικό μέρος της Ιάβας. Το Καλιμαντάν ή Βόρνεο, χωρίζεται σε Ινδονησιακό και Μαλαισιανό (ε καλά υπάρχει και το κομμάτι του Μπρούνει). Το Σουλαβέσι μοιάζει με το γράμμα Κ, ή με ακροβάτη ή ..., ανάλογα με τα γούστα. Υπάρχει και αυτό το παράξενο ‘Ίριαν Τζάγια’, που είναι μέρος του νησιού Νέα Γουινέα, ή αλλιώς Παπούα. Και το πιο μεγάλο; Έ λοιπόν αν πάρουμε μόνο τα κομμάτια που ανήκουν στην Ινδονησία, είναι το Καλιμαντάν (αλλά αν πάρουμε σαν ακέραια νησιά είναι η Νέα Γουινέα!). Που στο π... έλαγο να πάω;

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι είμαι λίγο μαζοχιστής. Αυτό μάλλον (μαζί με την μανία με τα ντοκιμαντέρ του Μάικλ Πέιλιν) εξηγεί το γεγονός ότι αποφάσισα να κάνω όλη την διαδρομή μόνο με επίγεια μέσα (δηλ. χωρίς αεροπλάνο). Έτσι μια λογική διαδρομή για 30 μέρες θα ήταν: διάσχιση Ιάβας μέχρι το πιο ανατολικό σημείο, φέρι για το Μπαλί, το ίδιο για Λομπόκ κ.ο.κ. μέχρι το νησί Κομόντο που έχει δράκους (πρέπει να δείτε την αντίδραση της μάνας μου μόλις είπα δράκους). Μετά; Επανειλημμένα στο φόρουμ διάβασα παραλλαγές της συγκεκριμένης φράσης: “Ανατολικά του Κομόντο είναι τα ωραία”. Εν πάση περιπτώσει, βλέποντας και κάνοντας.

Αρχίσαμε να μαθαίνουμε και μερικά Ινδονησιακά:

Selamat Pagi

“Σ(ε)λαμάτ Πάγκι”, καλημέρα! Το ε άλλοι το προφέρουν, και άλλοι όχι. Επέλεξα το όχι.

Di mana kamar kecil?

“Ντι μάνα καμάρ κετσίλ?”, που είναι η τουαλέτα; Και αν την βρεις, λέει, το πιο πιθανό είναι να έιναι τούρκικη και χωρίς χαρτί, αλλά με το λεγόμενο bum gun (μετάφραση δική σας).

Όσο πλησίαζε ο καιρός άρχισα να βρίσκω, ή να μου στέλνει ο θείος μου ο οποίος ήταν ενήμερος για το ταξίδι μου, νέα αυτού του είδους:

https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/106529/exerragi-to-ifaisteio-agkoyngk-sto-mpali-tis-indonisias

http://gr.euronews.com/2018/06/01/k...n-indonhsia-logw-ekrhxhw-sto-hfaisteio-merapi

http://www.skai.gr/news/world/artic...oumenoi-meta-apo-nauagio-feri-stin-indonisia/

https://www.newsbomb.gr/kosmos/stor...s-nayagioy-feri-mpot-poy-sokaroyn-ton-planiti

αλλά και...

https://www.protothema.gr/world/art...sgeiosi-aeroskafous-horis-ton-brostino-troho/

Τελευταίους μήνες είχαν σφίξει πολύ τα πράγματα στην δουλειά.

Πέντε μέρες πριν την πτήση πάω για μπάσκετ και παθαίνω διάστρεμμα.

Τέσσερις μέρες πριν την πτήση προκύπτει ένα σοβαρό θέμα με τους σπιτονοικοκύρηδες για το να θα μπορέσω να κρατήσω το σπίτι αφού γυρίσω από διακοπές.

Αφού μπήκα στο αεροπλάνο όμως άρχισα περιέργως να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά.

 

[rena1988]

Κι άλλο κι αλλο......

 

[interted]

Μέρα 1η:

Σε μετάβαση


Το αρνάκι ταζίν στο Comptoir Libanais του 4ου τερματικού του Χήθροου ήταν πολύ γευστικό (και πιθανώς ένα από τα ακριβότερα γεύματα όλου του ταξιδιού). Η ανάλαφρη αίσθηση του να αφήνεις πίσω την Βρετανία του Μπρέξιτ, με έκανε να χαμογελώ με το εξώφυλλο του Εκόνομιστ, όπου η Μέι αδειάζει κουβάδες από μια βάρκα που βουλιάζει και τίτλο “Απλά ακόμη μια εβδομάδα στην Βρετανική πολιτική”. Σίγουρα όχι άλλη μια τέτοια εβδομάδα για μένα, αν και δεν είμαι σίγουρος για το κομμάτι του ναυαγίου. Το B777-300er της SAUDIA ήταν έτοιμο και η αποβίβαση έγινε με 25 λεπτάκια καθυστέρησης, στις 12:55μμ.

Η πτήση ήταν άνετη, το δωρεάν μενού της μέρας τυπωμένο σε καρτέλα, εν πτήση διασκέδαση με διακοπές για προσευχή στον Αλλάχ, και περίεργη λογοκρισία στις ταινίες – σε συγκεκριμένες λέξεις και σε αφαλούς (άραγε γιατί το κάνουν αυτό, κατι που δεν υποπτεύομαι; ). Οι ομορφιές ήταν έξω από τα παράθυρο, καθώς ένα μεγάλο μέρος από τα 4.753 χιλιόμετρα, πάνω από τα Ελληνικά νησιά, το δέλτα του Νείλου και τις ερήμους της Αιγύπτου, ήταν με καθαρό ουρανό. Μέχρι που φτάσαμε στην Ερυθρά θάλασσα και ο ουρανός γέμισε με σκόνη. Το ζόρι ήταν με τα κλάματα των μωρών που δυστυχώς θα συνεχιστούν και στο αεροδρόμιο της Τζέντα – όχι το καλύτερο αεροδρόμιο για να περιμένεις ανταπόκριση - αλλά δεν είναι ικανά να διαταράξουν το ζεν του ταξιδιώτη στην πρώτη μέρα του ταξιδιού του.

Αναμονή για τις 4 το πρωί για την πτήση Τζέντα-Τζακάρτα με πολλές βόλτες γύρω από τους μικρούς πυκνοκατοικημένους χώρους του αεροδρομίου και ύπνο κάνα 2ώρο.

Το Λιβανέζικο του Χήθρου T4

Η χαρά δεν κράτησε για πολύ, έκατσε ένας μετά από 2 λεπτά

Κοτόπουλο τυλυγμένο με αμπελόφυλλα... ممممممم

Νησάκια των Β. Σποράδων

Ευκολάκια...

Πάτμος, Αρκοί, Λειψοί;

Λέρος, Κάλυμνος;

Κως, Τουρκία, Νύσηρος;

Ρόδος

Η τελευταία εικόνα από Ελλάδα.... Η άκρη της Ρόδου, Κάρπαθος, Κάσος...

Δεν περίμενα η πρώτη μου εικόνα από Αίγυπτο να είναι τόσο πράσινη (το χρώμα χάθηκε κάπου στην φωτό)!

Κάπου στο δέλτα του Νείλου

Αίγυπτος, έρημος

 

[interted]

Καλό το μέγεθος των φωτογραφιών ή δυσκολεύει την ανάγνωση/παρατήρηση;

 

[giannismits]

Μια χαρά είναι. Δεν τη δυσκολεύει καθόλου. Είτε τις βάζεις ενδιάμεσα είτε μαζεμένες στο τέλος της περιγραφής είναι μια χαρά. Αν κι εγώ είμαι της σχολής, οι φωτογραφίες να μπαίνουν ενδιάμεσα στο κείμενο.
Τώρα που φτάνεις στο κυρίως θέμα μη τσιγκουνευτείς τις φωτό!

 

[Defkalion]

Ωωωωω ιστορία από @interted έχουμε καιρό να διαβάσουμε, δώσε πράμα!

 

[Yorgos]

Πολύ ωραίος προορισμός κι αφήγηση. Δώσε κι άλλα στο λαό, αγαπάμε Ινδονησία.

 

[interted]

Μέρα 2η

Σε αυτή την πτήση η SAUDIA απογοήτευσε. Το B777-200 του 2001 είχε σχισμένα καθίσματα, η εν πτήση διασκέδαση στην θέση μου δεν δούλευε και όταν ζήτησα μια κουβέρτα η αεροσυνοδός μου είπε ότι δεν φτάνουν για όλους. Φτάσαμε στην Τζακάρτα λίγο μετά τις 6 το βράδυ, έχοντας χάσει και 4 ώρες λόγω διαφοράς ζώνης ώρας. Η Ινδονησία (όπως και η Σαουδική Αραβία) δεν ακολουθούν την θερινή ώρα, επομένως το καλοκαίρι η διαφορά ώρας μεταξύ Αθήνας και Τζακάρτας μειώνεται, από τις πέντε ώρες που είναι κανονικά, σε τέσσερις (και παραδόξως η Ελλάδα έχει την ίδια ώρα με την Σαουδική Αραβία). Τι θερινή ώρα να ακολουθεί η Ινδονησία, που βρίσκεται πάνω στον Ισημερινό και ο ήλιος ανατέλλει στις 6 το πρωί και δύει στις 6 το βράδυ; Όλο τον χρόνο.

Ας αφήσουμε την γεωγραφία και να επικεντρωθούμε στα πρακτικά της μετάβασης από το το διεθνές αεροδρόμιο Σουκάρνο-Χάτα στο κέντρο της πόλης. Το αεροδρόμιο είναι ένα σύγχρονο παλατάκι και η πλοήγηση σε αυτό εύκολη. Πήρα το εσωτερικό δωρεάν τρένο (SKYTRAIN) από το Τερματικό 3 προς τον σταθμό των τρένων (Stasiun Kereta – Σταθμός Τρένων). Εντύπωση κάνει ο αριθμός των ένστολων που κατευθύνει τον κόσμο στο τρένο, δίνοντας στην εμπειρία μια επισημότητα. Από εκεί, πήρα το τρένο εξπρές (Airport air link) και σε λιγότερο από μια ώρα κατέβηκα στο σταθμό BNI City της Κεντρικής Τζακάρτα. Κόστος 70.000 Ινδονησιακές ρουπίες.

17.000 ρουπίες είναι περίπου 1 ευρώ.

Τώρα δεν ακούγεται τόσο άσχημο, έτσι; Από τον σταθμό το ξενοδοχείο ήταν στα 3 χιλιόμετρα, με κατεύθυνση την κεντρική πλατεία της πόλης και τον σταθμό τραίνων Γκαμπίρ (ο λόγος που το επέλεξα). Αποφάσισα να περπατήσω, αν και το κόστος ταξί θα ήταν πολύ μικρό, και έτσι να έχω την πλήρη εμπειρία των εξής:

- Ανισόπεδα πεζοδρόμια με κάθε λογής εμπόδια, που είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται κάποιος με ένα σάκο στον ώμο και διάστρεμμα στο πόδι.

- Αδιέξοδα στενά και ανύποπτες διασταυρώσεις.

- Αδύνατοι στην διάσχιση δρόμοι.

- Μηχανάκια, πολλά μηχανάκια.

Προς τιμή τους όλοι οι κάτοχοι των δίτροχων πάντως φορούσαν κράνος. ΟΚ, ίσως ήταν λίγο ευκολότερο από ότι ακούγεται τώρα - μαθημένα τα (Ελληνικά) βουνά από χιόνια.
Όλη η φάση πάντως σου δίνει την αίσθηση ενός χάους, ενός οργανωμένου χάους που με κάποιο μαγικό τρόπο δουλεύει. Αίσθηση που θα ενισχυθεί κάθε μέρα που περνάει.

Δίλημμα: Θα ήταν καλύτερα να έπαιρνα ταξί κατευθείαν από το τερματικό στο ξενοδοχείο; Δεν ξέρω, αλλά ακούω για τιμές 200.000 ρουπίες (συμπεριλαμβανομένων διοδίων) και με το ρίσκο να περάσεις 2 ώρες μέσα στην διαβόητη κίνηση των δρόμων της Τζακάρτα. Από την άλλη εγώ είχα να αλλάξω τρία διαφορετικά μέσα (skytrain – air link – πόδια/ταξί) και έκανα πάλι περίπου 2 ώρες.

Το ξενοδοχείο Konko Hostel έχει κρεβάτια τύπου κάψουλες, είναι καθαρό και με φιλικό Αγγλόφωνο προσωπικό. Οι Ινδονήσιοι είναι καλοί έμποροι: Όλοι γνωρίζουν τουλάχιστον τα βασικά Αγγλικά της αγοράς (μπαχάσα Ινγκρις παζάρ) και ξέρουν τι χρειάζεσαι πριν από εσένα. Ο ρεσεψιονίστ μου πρότεινε να δοκιμάσω Νάζι Γκορένγκ (τηγανιτό ρύζι) που είναι εμβληματικό πιάτο και το εθνικό τους φαγητό – πράγμα που έκανα. Από ένα μαγαζάκι στο δρόμο αγόρασα και Ινδονησιακή κάρτα ΣΙΜ, απαραίτητο για τζάνκια του διαδικτύου σαν κι εμένα, αλλά και γενικότερα θα έλεγα, γιατί το κόστος της περιαγωγής δεδομένων ήταν εξωφρενικό (που είσαι Περού; ). Μια Αφρικάνα τουρίστρια με συμβούλεψε να δοκιμάσω την κάρτα πριν φύγω από το μαγαζί, για να δω αν είναι ενεργοποιημένη και να αποφύγω επισκέψεις στην εταιρία κινητής το πρωί - τελικά ήταν. Έτσι κάπως, και χαζεύοντας τους τελευταίους μικροπωλητές που μαζεύαν τους πάγκους και τους ζαλικώνονταν, και τους αρουραίους που τρέχαν να κρυφτούν, γύρισα στην κάψουλα, έβαλα τις ωτοασπίδες, ρύθμισα στο ξυπνητήρι στις 7 και έσβησα τους διακόπτες.

Η εν πτήση διασκέδαση ήταν απενεργοποιημένη, υπολογίζω στις μισές θέσεις του αεροπλάνου. Κρύα, αφιλόξενη πτήση.

Εξαιρετική η πρώτη εντύπωση.

Οι στολές. Κάναν δουλειά αλλά με μια υποψία ότι απασχολούν περισσοτερο κόσμο από όσο χρειάζεται.

Καινουργιο και γυαλιστερό το τραίνο εξπρές.

Οι πρώτες εικόνες των δρόμων θύμισαν ότι φτάσαμε στην ΝΑ Ασία...

...αλλά και πράγματα που δεν ήθελα να θυμηθώ.

Νάζι Γκορένγκ, ασφαλώς. Η δεύτερη φωτογραφία είναι παραπλανητική - στην πραγματικότητα το έφαγα σε ένα κυριλέ, δυτικού τύπου, εστιατόριο.

Το ξενοδοχείο είναι κοντά στην Πρεσβεία των ΗΠΑ. Σεκούριτι πάντως όχι εμφανείς.

 

[katkats]

Οι πρώτες εικόνες των δρόμων θύμισαν ότι φτάσαμε στην ΝΑ Ασία...

Μόνο ένας πάνω στη διάβαση!! Στη Β. Ευρώπη πήγες;