Τόνγκα Αυστραλία Βανουάτου Νέα Ζηλανδία Νέα Καληδονία Φίτζι Ωκεανία: Ν.Ζηλανδία - Φίτζι - Ν.Καληδονία - Wallis & Futuna - Τόνγκα - Βανουάτου -Αυστραλία

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
Περιεχόμενα
  1. Κεφάλαιο 1
  2. Προσδοκίες
  3. Σιγκαπούρη short stop
  4. 24 ώρες στο Auckland
  5. Και stopover (Nadi, Fiji) και layover (Νουμέα, Νέα Καληδονία)
  6. Wallis & Futuna (βασικά Wallis)
  7. Wallis & Futuna II
  8. Wallis & Futuna III
  9. Photos Wallis & Futuna
  10. Δεύτερο stopover στο Nadi
  11. Τόνγκα
  12. Photos Τόνγκα
  13. Τόνγκα ΙΙ
  14. Νέα Ζηλανδία
  15. Νέα Ζηλανδία - Βόρειο Νησί
  16. Photos New Zealand Βόρειο Νησί
  17. Tongariro trek
  18. Ουέλινγκτον
  19. Abel Tasman National Park
  20. Photos Wellington - Abel Tasman
  21. Νέα Ζηλανδία - Νότιο Νησί
  22. Photos New Zealand - Νότιο Νησί
  23. Παγετώνας Franz Josef
  24. Νέα Ζηλανδία - Νότιο Νησί ΙΙ
  25. Νέα Ζηλανδία - Νότιο Νησί ΙΙΙ
  26. Milford Sound
  27. Dunedin
  28. Photos New Zealand Νότιο Νησί ΙΙ
  29. Photos Franz Josef by krekouzas
  30. Αυστραλία (για μια μέρα κι από σπόντα)
  31. Βανουάτου
  32. Νήσος Tanna
  33. Νήσος Tanna II
  34. Photos Tanna by krekouzas
  35. Photos Tanna II
  36. Port Vila
  37. Νησί Efate
  38. Photos Efate
  39. Νησί Pentecost
  40. Photos Pentecost
  41. Νησί Pentecost II
  42. Pentecost by krekouzas
  43. Νησί Espiritu Santo
  44. Νησί Espiritu Santo II
  45. Τρεκ Espiritu Santo
  46. Νησί Espiritu Santo III
  47. Photos Espiritu Santo
  48. World War II tour
  49. Photos World War II tour
  50. Νησί Espiritu Santo IV
  51. Νησί Espiritu Santo V
  52. Photos Espiritu Santo III
  53. Νησί Espiritu Santo VI
  54. Αξιολόγηση Βανουάτου
  55. Επιστροφή στη Νέα Ζηλανδία
  56. Photos Hobbiton
  57. Αξιολόγηση Νέας Ζηλανδίας - Επίλογος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6: Wallis & Futuna (βασικά Wallis)
Zήτημα να κοιμήθηκα μια ώρα όλη κι όλη, οπότε ήμουν σαν κοτόπουλο, αλλά τέλος πάντων μετά από... μία εβδομάδα ταξιδιού είχα φτάσει στο Wallis, το ένα από τα δύο νησιά αυτής της υπερπόντιας κτήσης της Γαλλίας, που ήταν ένας από τους βασικούς μου προορισμούς για το ταξίδι στην Ωκεανία. Δυο λογάκια για να ξέρουμε για τι μιλάμε: Πρόκειται για ένα μικρό αρχιπέλαγος από νησάκια, τα οποία χωρίζονται σε δύο ομάδες με μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, καθεμιά εκ των οποίων παίρνει το όνομά της από το κατοικημένο κυρίως νησί της, ήτοι το Wallis και το Futuna. Με συνολικό πληθυσμό λιγότερους από 12.000 κατοίκους, εκ των οποίων περίπου τα 3/4 ζουν στο Wallis και τοποθεσία κάπου ανάμεσα στο Τουβαλού, τα Τόνγκα και το Τοκελάου, δεν είναι παράδοξο που πολλοί Γάλλοι αγνοούν την ύπαρξη του μικρού αρχιπελάγους. Αλλά κοι οι ίδιοι οι... γουαλοφουτιανοί μεταναστεύουν σε μεγάλους αριθμούς: μόνο στη Νέα Καληδονία ζουν διπλάσιοι απ' όσοι στο Wallis & Futuna, απ' όπου φεύγουν είτε για να σπουδάσουν (πολλές φορές και στην ηπειρωτική Γαλλία), είτε για καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες, είτε λόγω των συγκρούσεων ανάμεσα στις διαφορετικές φατρίες του Wallis, όπου δε λείπουν οι συγκρούσεις ανάμεσα σε αντιμαχόμενους βασιλιάδες, με τους οποίους η ηπειρωτική Γαλλία δε φαίνεται να πολυασχολείται κιόλας, αν και στην ορκωμοσία του τελευταίου βασιλιά (μετά από πολλά βίαια επεισόδια), έδωσε το παρόν και ο πρόεδρος Ολάντ, μπας και ησυχάσουν. Το πόσοι γουαλοφουτιανοί ζουν στη Νέα Καληδονία φάνηκε κι από το αεροδρόμιό της, όπου η κυρία που μου έκανε έλεγχο χειραποσκευών εξεπλάγη που ένας Έλληνας πηγαίνει στο Wallis, αφού πρώτα μου υπέδειξε πως τουλάχιστον 15 από τους εργαζομένους στο αεροδρόμιο είναι από κει.

Έφτασα λοιπόν στο ποθητό νησί, μου έβαλαν και μια ωραιότατη σφραγίδα στο διαβατήριο οι εμφανώς γαλλοφερμένοι ένοπλοι της gendarmerie κι εξήλθα του μικροσκοπικού και κοτετσοειδούς αεροδρομίου. Είχα κλείσει δωμάτιο στο μοναδικό κατάλυμα που μου απάντησε, του οποίου ο ιδιοκτήτης ήταν Γαλλοϊσπανός, οπότε η συνεννόηση είχε γίνει στα Ισπανικά του, γιατί από Αγγλικά τίποτις ο κύριος Μανουέλ, ο οποίος και θα με περίμενε στο αεροδρόμιο. Με δεδομένο ότι να οδηγώ δεν ξέρω (αλλά και να ήξερα, οι ενοικιάσεις οχημάτων είναι πανάκριβες) και συγκοινωνίες δε διαθέτει το νησί (πώς με εκνευρίζουν αυτά τα μέρη!), έκλεισα και με το Μανουέλ ξενάγηση και μεταφορές, αφού άλλη επιλογή online δε βρήκα. Ή τουλάχιστον δε βρήκα κάποιον που να μου απάντησε...

Ο Μανουέλ λοιπόν, ένας πενηντάρης κοντοχοντρούλης, με περίμενε μαζί με την ξεναγό μου, μια ψηλοχοντρούλα Γαλλίδα ονόματι Αντριάνα, που αποδείχθηκε πως ήταν μισή Ολλανδή και μισή Wallis, που παντρεύτηκε έναν Wallis που τον γνώριζε από το δημοτικό, τον ξαναπέτυχε σε ένα γάμο 15 χρόνια αργότερα στην Αυστραλία, όπου έζησαν και οι δύο τα παιδικά τους χρόνια. Ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία η Αντριάνα, συμπαθηθήκαμε αμέσως. Στο ερώτημα τι απ' όλα αισθάνεται η ίδια, η απάντηση της ήταν σαφής: Αυστραλή.

Φύγαμε με το ντάτσουν (εντάξει, pickup truck τα λένε, αλλά αν έχεις μεγαλώσει με τις κασέτες του Χάρι Κλιν με τους "ντατσουνιέρηδες", ντάτσουν τα λες) και φτάσαμε στο σπίτι. Τεράστιο το σπίτι με όμορφη μοντέρνα αρχιτεκτονική και ατελείωτους χώρους, το δωμάτιό μου ήταν περίπου 40 τετραγωνικά μέτρα με ένα πελώριο κρεβάτι και μια πρόστυχα μεγάλη ντουσιέρα. Ό,τι χρειαζόμουν μετά από τέτοιο αερο-μαραθώνιο. Είχα ζητήσει να ξεκινήσουμε το τουρ με την Αντριάνα 4 ώρες αργότερα ώστε να κοιμηθώ λίγο, αλλά φυσικά δεν κοιμήθηκα λεπτό, γενικώς δεν είμαι εύκολος στον ύπνο.

Πλύθηκα σαν άνθρωπος, συνδέθηκα στο αργό αλλά υπαρκτό ίντερνετ και στο τετράωρο έφυγα κεφάτος με την ακόμη πιο κεφάτη Αντριάνα. Σε κάποια σημεία υπήρχε άσφαλτος, σε κάποια χωματόδρομος, ενώ ήταν πολλοί οι ντόπιοι που περπατούσαν με ματσέτες στα χέρια ή που έκαναν αγροτικές εργασίες, με τα περιστασιακά τζιπ να κάνουν στην άκρη για να περάσουμε, αφού οι δρόμοι είνια πολύ στενοί κι έχουν καταληφθεί από την οργιώδη βλάστηση. Πρώτη μας στάση θα ήταν η φυσική λίμνη Lalo Lalo, με το εκπληκτικά στρογγυλό της σχήμα και το πανέμορφο χρώμα νερού, ένα πραγματικά φυσικό θαύμα. Εντυπωσιάστηκα, είπα στην Αντριάνα, δεν την περίμενα τόσο όμορφη. Τη λίμνη, όχι την Αντριάνα. Ακόμη πιο εντυπωσιακό από το απίθανο σχήμα της λίμνης είναι ότι είναι γεμάτη με σκουριασμένο πολεμικό εξοπλισμό που πέταξαν εκεί οι Αμερικανοί με τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Απ' ό,τι μου είπε μάλιστα η Αντριάνα έρχονται και πολύ σπάνια κάποιοι για να κάνουν καγιάκ στη λίμνη, αλλά η κατάβασή τους σε αυτήν είναι μια περίπλοκη και δαπανηρή διαδικασία.

Συνεχίσαμε περνώντας αμέτρητες εκκλησίες σε εντελώς άσχετα σημεία του νησιού, κάποιες από αυτές τις επισκεφθήκαμε κι ήταν απλές αλλά όμορφες, χτισμένες με ηφαιστειογενή πέτρα και διακοσμημένες με πολυνησιακά σκαλιστά, ενώ πολλοί από τους ντόπιους που προσπερνούσαμε και χαιρετούσε η Αντριάνα σε άψογα Γουαλιανά (ή αλλιώς Uvean) ήταν και παραδοσιακά ντυμένοι. Οι Wallisians είναι πολύ θρήσκοι, όπως υποδηλώνεται και από το σταυρό στη σημαία τους, και σε αυτή την κατηγορία, των βαθιά θρησκευόμενων Καθολικών, ανήκει και η Αντριάνα, η οποία ήταν ανοιχτό βιβλίο. Μου είπε πως στο νησί βασικά τρώνε χοιρινό, με τα γουρούνια να πάυουν να κυκλοφορύν ελέυθερα από την ώρα που ήρθαν οι ιεραπόστολοι στο νησί, που προσπάθησαν να μεταδώσουν και κάποιες βασικές ιδέες υγιεινής. Όπως και σε άλλα σημεία της Ωκεανίας, υπάρχει ένα εκπληκτικό μπάχαλο με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της γης: εκεί που πας να χτίσεις σε οικόπεδο του οποίου ο τίτλος είναι στα χέρια σου, εμφανίζεται κάποιος πέμπτος ξάδερφος της έκτης θείας του προπάππου της εγγονής του αδελφού σου και ξεκινάει μια δικαστική διαμάχη που δεν ξεκινάει ποτέ κι έχει τις ρίζες της στην απίστευτα ιδιότυπη κουλτούρα που έχουν οι Πολυνήσιοι με τη γη τους.

Οι μη Wallisien Γάλλοι κάτοικοι του νησιού δεν έχουν δικαίωμα κατοχής γης, το οποίο σημαίνει πως αν ένας Γάλλος παντρευτεί έναν/μία ντόπιο, η όποια περιουσία ανήκει στο δεύτερο, ο οποίος έχει "όμηρο" τον μη ντόπιο, όπως έχει συμβεί σχεδόν σε όλους τους μικτούς γάμους στο νησί. Την επομένη θα γνώριζα από κοντά μια τέτοια περίπτωση. Από τα περίεργα της υπόθεσης είναι πως οι κάτοικοι πολυνησιακής καταγωγής υπόκεινται στο εθιμοτυπικό δίκαιο κι όχι στους γαλλικούς νόμους, ακόμη κι αν διαπράξουν κάποιο αδίκημα στην ηπειρωτική Γαλλία, εφόσον έχουν γεννηθεί στο Wallis ή το Futuna. Η Αντριάνα μάλιστα μου ανέφερε και συγκεκριμένες περιπτώσεις, που μου θύμισαν ολίγον από το Pitcairn (για το οποίο κάποιος κύριος @taver έχει δεσμευθεί πως θα πάμε παρέα, αψηφώντας το τραγικό κόστος που απαιτείται).

Περάσαμε κι από το μοναδικό μπαρ του νησιού, το οποίο δυστυχώς έχει κλείσει. "Μα αν είναι μοναδικό γιατί να έχει κλείσει;", αναρωτήθηκα, δεν είναι ότι το έφαγε κι ο ανταγωνισμός. Η Αντριάνα μου εξήγησε πως τα έθιμα των Πολυνησίων είναι περίπλοκα σε ό,τι αφορά τις πληρωμές, επομένως οι θαμώνες πήγαιναν, έπιναν και μετά δεν πλήρωναν ή καθυστερούσαν μήνες να πληρώσουν, μετά υπήρχαν τσακωμοί για το πόσο είναι το τεφτέρι κλπ. "Ο άντρας μου είναι μηχανικός. Ε πολλές φορές επισκευάζει ένα αυτοκίνητο και μετά ο ιδιοκτήτης του λέει ότι θα τον πληρώσει όταν έχει χρήματα... Την προηγούμενη εβδομάδα κάποιος ήθελε να τον πληρώσει με μπανάνες και καρύδες...".

Περάσαμε από ένα μονστήρι με μοναχές Carmelitas (αγνοώ πώς λέγονται στα Ελληνικά... καρμελίτες; καραμελωμένες; καραμελίτσες; καραμελιανές; ), το οποίο περιέργως ήταν ανοιχτό, κι αυτό λόγω εργασιών. Η Αντριάνα ενθουσιάστηκε, διότι ποτέ δεν είχε μπει μέσα κι εκμεταλλευτήκαμε τη συγκυρία να γνωρίσουμε τις μοναχές, οι οποίες είναι από τη Σαμόα (άλλο νησιωτικό κράτος γνωστό για το έντονο χριστιανικό του αίσθημα). Οι αρχικές μοναχές ήταν τρεις όλες κι όλες, έχουν καταφέρει όμως να αυξήσουν τον αριθμό τους στις 15. Άλλωστε, όπως μου εξήγησε η Αντριάνα, το να είσαι μοναχή ή ιερέας σου δίνει υψηλό στάτους στην τοπική κοινωνία και πολλοί γονείς επιθυμούν οι κόρες τους να γίνουν μοναχές. Οι Σαμοανές ήταν χαμογελαστές και φυσικά παχουλοδροσάτες (πολλά από αυτά τα κράτη της Ωκεανίας είναι στο τοπ-20 των πιο παχύσσαρκων πληθυσμών του κόσμου για όσους, σαν κι εμένα, αρέσκονται να μαντεύουν τα τοπ-20 διαφόρων κατηγοριών σε online quizzes) και ενθουσιάστηκαν που με γνώρισαν, ενώ οι εργάτες που επισκεύαζαν τη στέγη, λόγος για τον οποίο ήταν ανοικτό το μοναστήρι, βομβάρδισαν την Αντριάνα για το γενεαλογικό της δέντρο. Το κλου πάντως ήταν η θέα από το μοναστήρι, που έβλεπε προς τον ωκεανό με διάφορα μικρά ακατοίκητα νησάκια να ξεπροβάλλουν. "Να, σε μερικά από αυτά θα πας αύριο με τον Πασκουάλ, που έχεις κανονίσει τουρ με καγιάκ", μου έδειξε η Αντριάνα. Ανυπομονούσα.

Κι ενώ περνούσαμε από μερικές απομονωμένες εκκλησίες εν μέσω τροπικής βλάστησης, πετύχαμε κι ένα παραδοσιακό umu, δηλαδή τον παραδοσιακό φούρνο εδάφους της Πολυνησίας, που χρησιμοποιείται ως τρόπος μαγειρέματος για εορτασμούς στην ευρύτερη περιοχή της Ωκεανίας. Καμιά εικοσαριά συγγενείς ήταν γύρω από το φούρνο κι ετοίμαζαν τη φωτιά. Κατεβήκαμε με την Αντριάνα που τους χαιρέτισε όλους ξεχωριστά και μας εξήγησαν τι γιόρταζαν (αν θυμάμαι καλά την είσοδο της κόρης στο πανεπιστήμιο στη Γαλλία). Το μαγείρεμα θα κρατούσε περίπου 7 ώρες, οπότε και θα ξεκινούσε το δείπνο, του οποίου το κυρίως πιάτο θα ήταν φυσικά γλυκοπατάτες με ατέλειωτο χοιρινό. Μας έδωσαν να δοκιμάσουμε λίγη γλυκοπατάτα, καρπούς από αρτόδεντρο και καλαμπόκι και συνεχίσαμε.

Η Αντριάνα άρχισε να μου λέει για την παράνοια των umu και για την απίστευτη σπατάλη σε διάφορες χριστιανικές γιορτές. Όταν φτάσαμε να δούμε και τον φαραωνικών διαστάσεων νέο ναό του νησιού, σε μια ονειρική παραλιακή τοποθεσία, μου εξήγησε πως όταν ήρθε ο νέος επίσκοπος, μαζεύτηκαν Wallisien από όλον τον κόσμο για τη χειροτόνησή του και σφάχτηκαν κυριολεκτικά εκατοντάδες γουρούνια, τα οποία δεν μπόρεσαν να φαγωθούν, μόνο και μόνο διότι όλοι ήθελαν να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους και, φυσικά, να κάνουν και φιγούρα στο γείτονα για το πόσα γουρούνια διέθεταν.

Περάσαμε από το παλάτι ενός εκ των βασιλιάδων κι αναρωτήθηκα πόσους βασιλιάδες έχει τέλος πάντων ένα τόσο μικρό νησί. "Α, πολλούς! Κάποιοι αμφισβητούν τη νομιμότητα του τρέχοντος και καμιά φορά έχουμε και συγκρούσεις", μου απάντησε με φυσικότητα η Αντριάνα. Μάλιστα, όλα αυτά συμβαίνουν σε έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θυμίζω. Πείνασα κι είπαμε να κάτσουμε κάπου να φάμε. Όλα κι όλα τα εστιατόρια στο νησί είναι πέντε κι όταν λέμε εστιατόρια μη φανταστείτε καμία σοβαρή εγκατάσταση: τραπεζάκια κάτω από μια πέργκολα κι ενδεχομένως κι ένα μπαρ από μπαμπού και φύλλα φοίνικα. Όχι ότι με χάλαγε βέβαια, κάτσαμε σε ένα από τα μόλις πέντε τραπέζια, λίγα μέτρα από το κύμα και χαλάρωσα, μέχρι που ήρθε ο τιμοκατάλογος και μου ξεριζώθηκαν τα μάτια. Το απίστευτο κόστος των πάντων στο νησί φυσικά και είχε αντίκτυπο και στο κόστος των γευμάτων. Επειδή πάντως το γεύμα περιλαμβανόταν στο έτσι κι αλλιώς πανάκριβο τουρ (που είχε το ίδιο κόστος -όπως και το δωμάτιό μου- είτε ήμασταν 1 είτε 4 άτομα, κοινώς αν ταξιδεύεις με παρέα σου έρχεται πολύ πιο οικονομικό το ταξιδάκι), έκατσα να το απολαύσω κι όντως ήταν εξαιρετικά νόστιμο: πολύ ωραίο φρέσκο ψάρι, καραβίδες πανέ και μια απρόσμενα καλή τιραμισού κόστισαν με ένα φυσικό χυμό κόστισαν 58 ευρώ. Στη συζήτηση, που συνεχίστηκε μεταξύ τυριού και αχλαδιού, ή τέλος πάντων μεταξύ τιραμισού και χυμού γκουάβα (πολύ διαφορεική από τη guayaba της Κούβας), έμαθα πως ο βασικός τρόπος για να φύγει λοιπόν κανείς από το νησί είναι είτε ο στρατός είτε οι σπουδές. Οι μισθού πάντως για τους κρατικούς υπαλλήλους της Γαλλίας είναι εξωφρενικοί, τόσο που αρνούμαι να τους πιστέψω: κατά την Αντριάνα η δασκάλα στο τοπικό σχολείο αμείβεται με 8500€/μήνα μαζί με τα επιδόματά της κι είναι ο λόγος για τον οποίο η ίδια έχει ξεκινήσει μελέτη ώστε να διοριστεί κι αυτή στο τοπικό σχολείο, άλλωστε πληροί και τη δυσκολότερη από τις προϋποθέσεις: Ομιλεί άπταιστα Umean. Oι αστυνομικοί, που σχεδόν όλοι έρχονται από τη Γαλλία, αμείβονται με 7000€ μηνιαίως, ο δε διευθυντής της τοπικής κλινικής έχει πενταψήφιο μισθό. Αυτά για όσους έχουν δουλειές που υπάγονται στην κεντρική διοίκηση της Γαλλίας, διότι ο μίνιμουμ μισθός στο νησί για απλές δουλειές δεν ξεπερνάει τα 1000€, έστω κι αν δεν υπάρχουν φόροι.

Είχε έρθει η ώρα να πάμε στο αρχαίο οχυρό Talietumu, το οποίο είχα διαβάσει πως έχτισαν οι Tonga περίπου το 1450, στη διάρκεια της μακράς περιόδου κατά την οποία είχαν το νησί υπό την εξουσία τους. Ο όρος που θα χρησιμοποιούσα για το συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο είναι underwhelming. Η έκτασή του δεν είναι μικρή, αλλά ουσιαστικά σώζεται μόνο μια πλατφόρμα από ηφαιστειογενείς πέτρες. Εντάξει, δεν είναι δύσκολο να φανταστείς πού βρισκόταν η είσοδος, η περίμετρος και τα τείχη, αλλά έλπιζα σε κάτι καλύτερο. Η Αντριάνα από αρχαιολογία δεν κατέχει και πολλά, άλλωστε από τους ελάχιστους τουρίστες που έρχονται στο νησί, λίγοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται να δουν τον αρχαιολογικό χώρο. Υπήρχε πάντως μια ενημερωτική πινακίδα με σχεδιαγράμματα, ενώ ο Μανουέλ, όταν του ανέφερα το ενδιαφέρον μου για την τοπική αρχαιολογία, ασχολήθηκε και τύπωσε μια πολυσέλιδη αρχαιολογική μελέτη που βρήκε online και μάλιστα στα Αγγλικά. Το τοπίο πάντως ήταν όμορφο και μου άρεσε που πατούσα ιστορικά χώματα, αλλά ναι, οι όποιες μου ελπίδες ότι θα έμοιαζε με εκείνο το Nan Madol στη Μικρονησία αποδείχτηκαν φρούδες.

Ο δρόμος μας μας έφερε από το σπίτι της Αντριάνα, που έτσι κι αλλιώς έπρεπε να πάρει κάτι από το σπίτι για τα παιδιά της, οπότε αφού την παρακάλεσα με άφησε να μπω μέσα και να το δω, παρά τους ενδοιασμούς της "επειδή το σπίτι είναι ακατάστατο". Επιεικής ο όρος θα έλεγα, κρανίου τόπος ήταν το σπίτι, αλλά είχε ενδιαφέρον να δω κι ένα σπίτι ντόπιων από μέσα, όπως και να γνωρίσω την οικογένειά της. Το σπίτι ήταν από αυτά τα κλασικά οικήματα της Ωκεανίας: μεγάλο, με ένα μακρύ διάδρομο να διαπερνάει όλο το σπίτι και στα αριστερά να έχει διαδοχικά δωμάτια. Έπιπλα εδώ κι εκεί, καμία διακόσμηση, ένας μεγάλος ατημέλητος κήπος στο κέντρο του οποίου υπήρχε ένα ξύλινο υπόστεγο, κάτω από το οποίο βρισκόταν... η κουζίνα, δηλαδή ο φούρνος, το πλυντήριο, ένα είδος πλυσταριού κλπ. Βλέποντας την απορία μου η Αντριάνα, μου διευκρίνισε ότι το συγκεκριμένο χώρο, παρότι δεν είχε τοίχους, προσφέρθηκαν να τον ενοικιάσουν κάποιοι γείτονες, με αντάλλαγμα ένα ικανό ενοίκιο. "Και τους εμπιστεύεσαι ότι θα σε πληρώσουν;", τη ρώτησα όλο δυσπιστία. "Ούτε σε αυτό τους εμπιστεύομαι, ούτε στο ότι θα φύγουν όταν τους το ζητήσουμε", μου απάντησε.

Γνώρισα και το σύζυγό της, που όχι απλά ήταν ο μόνος μη χοντρός Πολυνήσιος στο νησί, αλλά ήταν και πολύ ωραίος. "Αχ, το ξέρω, όλες με ζηλεύουν!", είπε η Αντριάνα. Τα δε παιδιά μου φάνηκαν πολύ εξωτικά, αλλά Αγγλικά δε μιλούσαν...

Συνεχίσαμε με το αυτοκίνητο, είχε πλάκα που όλοι με κοιτούσαν με περιέργεια. Ελάχιστοι οι τουρίστες που επισκέπτονται το νησί, αν και όχι τόσο όσο παλαιότερα, αλλά η Αντριάνα μου είπε πως πολλές τη ρωτούσαν αν "τα έχουμε" κι αν θα παρατήσει τον άντρα της για μένα. "Δεν είναι και συνηθισμένο να είσαι σε αυτοκίνητο με κάποιον που δεν είναι ο άντρας σου, πόσο μάλλον αν είναι αλλοδαπός και νέος". Καταλήξαμε σε ένα viewpoint με καταπληκτική θέα στα απέναντι μικρά νησάκια. Πλέον το reef που προστατεύει το νησί φαινόταν ξεκάθαρα: μια απέραντη γραμμή μερικές εκατοντάδες μέτρα από την ακτή, όπου έσπαγαν τα κύματα κι ως εκ τούτου οι ντόπιοι ανησυχούσαν λίγο λιγότερο για τις φυσικές καταστροφές, που πάντως δεν είναι ανήκουστες, τραβάνε κι αυτοί το ζόρι τους με τους τυφώνες. Παραδίπλα είχε ένα σπίτι με απίστευτη θέα, όπου έμενε ένας φίλος της Γάλλος, καμεραμάν που γύριζε ντοκιμαντέρ για το βυθό, ο οποίος πλήρωνε 800€/μήνα ενοίκιο. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήταν ένας ντόπιος που πλέον ζει στη Γαλλία, όπως χιλιάδες άλλοι.

Επιστρέφοντας στο κατάλυμα κάναμε στάση ώστε να σηκώσω χρήματα από ένα ΑΤΜ και με την ευκαιρία μπήκα σε ένα σούπερ μάρκετ για να προμηθευτώ κάποια τρόφιμα, να φρίξω με τις τιμές και να διαπιστώσω τη μανία των Πολυνησίων με το corn beef. Η Αντριάνα μάλιστα μου είπε πως το συγκεκριμένο -ολοκαίνουριο- σούπερ μάρκετ τελούσε υπό κατάληψη πριν λίγους μήνες που πρωτοάνοιξε, επειδή κάποιοι ντόπιοι διαμαρτύρονταν που η γαλλική εταιρεία δεν προσλάμβανε περισσότερους από αυτούς ως φύλακες. "Μα για να φυλάνε τι; Αφού δεν έχετε εγκληματικότητα", απόρησα. "Ε ναι, αλλά άνοιξε νέο κατάστημα, δε συμβαίνει συχνά, οπότε τελικά υποχρέωσαν τους ιδιοκτήτες να προσλάβουν και 5 φύλακες, με πολύ υψηλούς μισθούς". Μάλιστα... Ο ένας από αυτούς ήταν στην είσοδο κι έξυνε τη μύτη του.

Η επομένη ήταν Κυριακή και ρώτησα την Αντριάνα αν θα πάει στην εκκλησία. "Ε βέβαια, αν δεν πας σε κακολογούν!", μου είπε. Επειδή από τη Μικρονησία θυμάμαι πόσο φολκλόρ είναι οι λειτουργίες, τη ρώτησα αν θα μπορούσα να πάω μαζί της. Έτσι κι αλλιώς θα ερχόταν να με πάρει κάποια στιγμή για να με πάει στο τουρ με το καγιάκ, οπότε πρότεινα να περάσει να με πάρει νωρίτερα και να πάμε παρέα στην εκκλησία. Δέχτηκε με πολλή χαρά κι εγώ ενθουσιάστηκα.

Ο Μανουέλ μου πρότεινε ευγενικά αν θέλω να μου μαγειρέψει δείπνο για 38€. Αρνήθηκα πρώτον διότι ήμουν πτώμα κι ήθελα να πέσω για ύπνο επιτέλους, δεύτερον διότι έπρεπε να κάνω και κάποια οικονομία και τρίτον γιατί είχα προμηθευτεί αρκετά power bars για να βγάλω τα όποια λεπτά αϋπνίας μου απέμεναν. Κοιμήθηκα 7 ώρες, εξαιρετικά πολύ για τα δικά μου δεδομένα. Η επόμενη θα ήταν μια μέρα αξέχαστη και για τους σωστούς και για τους λάθος λόγους...

 

Attachments

Last edited by a moderator:

paefstra

Member
Μηνύματα
8.455
Likes
24.806
Απορια: Ποσα μιλια θελει ενα τετοιο ταξιδι (οχι οτι το σκεφτομαι). Αλλα απο περιεργεια.
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
Απορια: Ποσα μιλια θελει ενα τετοιο ταξιδι (οχι οτι το σκεφτομαι). Αλλα απο περιεργεια.
Με μίλια πήγα μόνο μέχρι τη Νέα Ζηλανδία, συν την επιστροφή προς Ισπανία. Α, και κάτι ψιλά της Air France που χρησιμοποίησα για μια πτήση της Air Calin ενδο...ωκεανικώς. Όλα τα υπόλοιπα πληρώθηκαν κανονικά.
 

Nikos1986

Member
Μηνύματα
579
Likes
1.619
Ονειρεμένο Ταξίδι
Αυστραλία - Καλιφόρνια
Τόγκα και Βανουάτου... Ξεκίνα από αυτά... :clap::clap::clap:
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Για να πω την αλήθεια, είχα σχετικά χαμηλές προσδοκίες, δυσανάλογα χαμηλές ανάλογα με το κόστος του εγχειρήματος. Το κυρίως κομμάτι, η Νέα Ζηλανδία, είχε απομυθοποιηθεί λόγω αρκετών αναφορών στο φόρουμ περί πολιτιστικά αδιάφορης χώρας αλλά και λόγω παντελούς έλλειψης αρχαιολογίας. Άσε που δεν το έχω και με τα road trips ταξίδι χωρίς ΚΤΕΛ, ωτοστόπ και μπιχλοτραίνο είναι μισό ταξίδι (βορειοανατολική Ινδία σου έρχομαι...). Το Βανουάτου μου προκαλούσε αρκετή ίντριγκα, ειδικά από την ώρα που επιβεβαιώθηκε πως θα είχαμε και ως guest star τον ιδανικό άνθρωπο για τέτοιες περιπέτειες, τον @Krekouzas, αλλά επειδή οι πληροφορίες για τη χώρα ήταν λίγες, είπα να μην ενθουσιαστώ. Γενικώς οι προσδοκίες ήταν οι εξής:

Σιγκαπούρη: Την είχα επισκεφθεί πριν από 20 χρόνια ενδελεχώς. Έτσι κι αλλιώς για λίγες ώρες θα πάω, να δω και το φίλο μου το Στέλιο που δουλεύει εκεί και να ξεσκάσω από τις ατελείωτες ώρες στα αεροπλάνα. Ε πόσο να έχει αλλάξει μια έτσι κι αλλιώς υπερσύγχρονη χώρα; Ίσως φάω όμως κάτι το εξαιρετικό. Αυτό που όντως με ενδιαφέρει να δω είναι το Gardens by the Bay κι εν τέλει να τα πω με το Στέλιο μετά από τόσα χρόνια που τα λέμε μόνο διαδικτυακώς.

Νέα Ζηλανδία: Δεν έχω αμφιβολία ότι τα τοπία θα είναι πανέμορφα, ανυπομονώ για τα τρεκ, σίγουρα θα είναι ενδιαφέρον να δω την ποιότητα ζωής, οι πόλεις φαίνονται λίγο αδιάφορες αλλά οτιδήποτε έχει να κάνει με Μαορί (π.χ. αντικείμενα στο Μουσείο του Όκλαντ) θα μου αρέσει. Με προβληματίζει πολύ που θα είμαστε σε χάι σίζον, συνήθως τις αποφεύγω, η χώρα πια έχει και πολύ περισσότερο τουρισμό από τότε που την είχα βάλει στο μάτι και φοβάμαι και μια κινέζικη επιδρομή με σελφοκόνταρα και ινσταφώτος. Το Βόρειο Νησί πιστεύω πως, παρότι όλοι λένε πως υστερεί σε σχέση με το νότιο σε φυσική ομορφιά, θα είναι μια ήσυχη έκπληξη γαλήνης κι ίσως έχει απομείνει κάτι από την κουλτούρα των Μαορί. Απ' το νότιο σίγουρα πιστεύω πως θα δω ωραία τοπία, αλλά η έλλειψη ανθρώπινου ενδιαφέροντος ή υπολειμμάτων ανθρώπινης ιστορίας ίσως να με κάνει να βαρεθώ λίγο στο τρίπτυχο φύση-φύση-φύση, ειδικά αν αυτό είναι διάλειμμα ανάμεσα σε μπόλικη (συν)οδήγηση, με την οποία δεν τα πηγαίνω καλά. Α, θα πέσουμε στα playoffs του ΝΒΑ όμως και θα είμαι με το Δευκαλίωνα που γουστάρει τέτοια σκηνικά.

Φίτζι: Έχω δυο στοπόβερ και μάλιστα στο Nadi της Viti Levu, δηλαδή το κεντρικό και -θεωρητικά- αδιάφορο νησί. Αλλά πόσο χάλια να είναι; Επειδή δεν ξέρω και τι να περιμένω, κάτω από τις προσδοκίες μου δε θα είναι . Στην τελική, ένα φανταστικό ινδικό θα το φάω, που μετά από τόσους μήνες στην Κούβα θα είναι όαση.

Νέα Καληδονία: Καλά, αυτό κι αν ήταν αναπάντεχο. Προέκυψε λόγω αλλαγής πτήσης της αεροπορικής και πάλι, οπότε θα περάσω ένα απόγευμα-βράδυ στην πρωτεύουσα Νουμέα. Το λαμβάνω ως ένα εξτραδάκι κι όχι ως "χώρα" που επισκέφθηκα, άλλωστε τα αξιοθέατά της είναι αλλού.

Wallis & Futuna: A, εδώ έχουμε απαιτήσεις! Ολόκληρο γύρω-γύρω έκανα για να φτάσω σε ένα από τα πιο μακρινά κομμάτια της... Ευρωπαϊκής Ένωσης! Έχω απαιτήσεις από τη φύση, την κουλτούρα, ναι και από τα αρχαία από ένα μέρος τόσο μακρινό, εξωτικό και είμαι απογοητευμένος που θα περιοριστώ στο Wallis, διότι οι πτήσεις για Futuna δε βολεύουν, ακόμη περισσότερο μετά την πατάτα που μου έκανε με την αλλαγή πτήσης η Air Calin. Αλλά ακριβώς επειδή κοστίζει και όσο κοστίζει, αναμένω να είναι μια πολύ όμορφη εμπειρία σε ένα μέρος που επισκέπτονται τόσο λίγοι, ένα άγνωστο διαμαντάκι. Ε, είναι λίγο ακριβά τα διαμάντια, αλλά διαμάντια είναι.

Τόνγκα: Το ξέρω, μένοντας μόνο στο κεντρικό νησί χάνω τα σημαντικότερα, αλλά αναμένω να δω όμορφα αρχαία (ειδικά από το Haamong Mau Trilithon έχω πολλές απαιτήσεις), ένα αντιτουριστικό μέρος, παραδοσιακές σχετικά κοινότητες και όμορφη φύση. Για τα εξώτερα νησιά θα ξανάρθουμε, δε χανόμαστε.

Βανουάτου: Αυτό μου πήρε το μυαλό! Είναι και αρκετά τα νησιά που θα επισκεφθούμε με τον Κρεκούζα, οπότε όσο κι αν κάποια είναι απογοήτευση, θέλω να πιστεύω πως τουλάχιστον σε δύο θα πάθουμε την πλάκα μας. Με τρελαίνει που θα πέσουμε πάνω στις ημερομηνίες για το naghol, ανυπομονώ για τα τουρ με τους κανίβαλους στο ανεξερεύνητο κι εντελώς τριτοκοσμικό Malekula, δε θα με χαλάσουν κι οι παραλιάρες στο Santo, αλλά το ηφαίστειο Yasur και τα παραδοσιακά χωριά είναι ίσως το χάιλάιτ όλου του ταξιδιού. Θα κάνω και χαβαλέ με τον @Krekouzas που θα τρομάζει τους ντόπιους, δε γίνεται καλύτερα.

Αυστραλία: Δεν είχα καμία απαίτηση, δεν ήξερα ότι θα ξαναβρισκόμουν εκεί.

Στα πλαίσια της προετοιμασίας να πω ότι ευτυχώς που είχα στα χέρια μου το παλαιότερο LP για την Ωκεανία, διότι το νεότερο για κάτι Wallis & Futuna και άλλα μικρά κρατίδια δεν έχει παρα δυο-τρεις παραγράφους, οποία απογοήτευσης. Γενικά πλέον γράφονται για κόσμο με περισσότερο χρήμα και λιγότερο χρόνο. Ο δε οδηγός τους για το Βανουάτου είναι... ακριβώς το κεφάλαιο του LP για την Ωκεανία, ούτε λέξη παραπάνω, ντροπή τους. Ευτυχώς βρήκα έναν ανεξάρτητο οδηγό που κάπως βοήθησε όσο κι αν ήταν κι αυτός παλιότερος (εν τέλει το πόσο updated είναι ένας οδηγός δε με αφορά και πολύ, ο όγκος των πληροφοριών είναι πολύ σημαντικότερος).

Όσο πλησίαζε πάντως το ταξίδι, όλο και περισσότερο θεωρούσα πως το χάιλάιτ θα ήταν... η Ισπανία και γενικώς το ό,τι θα ακολουθούσε μετά από το ταξίδι, συμπεριλαμβανομένης της διαμονής μου στην Ελλάδα για λίγες εβδομάδες. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν κατάφερα να ενθουσιαστώ. Εντάξει, όπως όλοι οι άνθρωποι που έχουν ταξιδέψει πολύ ενθουσιάζομαι δυσκολότερα πλέον, αλλά δεν είχα πεταλούδες στο στομάχι μου. Κατά βάθος περίμενα μάλλον ένα υπερτιμημένο -και σε χρήμα και σε προσδοκίες ταξίδι- το οποίο είναι καλό υπό μία έννοια, διότι κρατάς μικρό καλάθι. Από την άλλη με προβληματίζει που ξεκινώντας για ένα ταξίδι σε μέρη τόσο μακρινά δεν είχα καταφέρει να ενθουσιαστώ. Ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, που είμαι στην αναμονή για το επικείμενο ταξίδι στην Ιρλανδία, νιώθω πως πιο πολύ ενθουσιασμό που προκαλεί αυτή, παρά η προσμονή που είχα για την Ωκεανία. Περίεργο. Γερνάμε; Είδαμε πολλά και βαρεθήκαμε; Μας τελείωσαν τα αρχαία και ξενερώσαμε; Ή απλά ωριμάσαμε και δε μας εκπλήσσει τίποτε; Θα δείξει στα επόμενα ταξίδια, καλά να είμαστε να πάμε σε πολλά.

Λοιπόν, μην το μακρηγορούμε, ξεκινάμε!
 

Ntt

Member
Μηνύματα
432
Likes
984
Απλή αναζήτηση στο google για

" Σύμφωνα με τον Nick Squires και όπως γράφει σχετικά στην Travel Telegraph, ακόμη και το 2008 που επισκέφθηκε το νησί, οι ντόπιοι του έδιναν συμβουλές για ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος μαγειρέματος ενός ανθρώπου.

Γύρισες με γνώσεις μαγειρικής Γιώργο ?


"Όπως του εξήγησαν οι πρόγονοί τους, πρώτα έσκαβαν μια τρύπα στη γη, έβαζαν μέσα ζεστές πέτρες, έκοβαν το θύμα σε κομματάκια και μετά τα τοποθετούσαν στην κορυφή. Πρόσθεταν φασόλια, έβαζαν μερικές ακόμη ζεστές πέτρες και τα κάλυπταν όλα αυτά με φύλλα μπανάνας για να διατηρείται εντός ο ατμός. Ο χρόνος ψησίματος ήταν τρεις έως πέντε ώρες και ο αρχηγός του χωριού έτρωγε πάντα το κεφάλι."

Δες εδώ συνταγή.
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
Απλή αναζήτηση στο google για



" Σύμφωνα με τον Nick Squires και όπως γράφει σχετικά στην Travel Telegraph, ακόμη και το 2008 που επισκέφθηκε το νησί, οι ντόπιοι του έδιναν συμβουλές για ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος μαγειρέματος ενός ανθρώπου.

Γύρισες με γνώσεις μαγειρικής Γιώργο ?


"Όπως του εξήγησαν οι πρόγονοί τους, πρώτα έσκαβαν μια τρύπα στη γη, έβαζαν μέσα ζεστές πέτρες, έκοβαν το θύμα σε κομματάκια και μετά τα τοποθετούσαν στην κορυφή. Πρόσθεταν φασόλια, έβαζαν μερικές ακόμη ζεστές πέτρες και τα κάλυπταν όλα αυτά με φύλλα μπανάνας για να διατηρείται εντός ο ατμός. Ο χρόνος ψησίματος ήταν τρεις έως πέντε ώρες και ο αρχηγός του χωριού έτρωγε πάντα το κεφάλι."

Δες εδώ συνταγή.
Πάντως όταν πήγαμε στους κανίβαλους τον κρεκουζα τον γλυκοκοιταζανε...
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ short stop

Μετά από μια χαριτωμένη διαδρομή Αβάνα - Καράκας - Κωνσταντινούπολη - Αθήνα- Φρανκφούρτη - Σιγκαπούρη, η όποια στάση φαντάζει όαση. Ειδικά για το αεροδρόμιο της Σιγκαπούρης που θεωρείται κι από τα κορυφαία στον κόσμο, αυτό ισχύει διπλά. Μάλιστα είχε μόλις ανοίξει το νέο τέρμιναλ, αλλά η αλήθεια είναι πως αντί να μείνω μέσα στο αεροδρόμιο, μετά από 32,5 ώρες καθαρών πτήσεων και πάνω από 50 ώρες με τις συνδέσεις, το τελευταίο που ήθελα να δω ήταν οτιδήποτε σχετικό με αεροπλάνο, όπως ένα αεροδρόμιο. Οπότε είπα να δω ό,τι πιο άσχετο με ένα αεροδρόμιο, δηλαδή το Στέλιο.

Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν απίστευτα γρήγορος κι έτσι πήρα ταχύτατα ένα shuttle bus για την με το αντίτιμο των 6€ για το Sands Hotel. Αρκετές οι στάσεις του λεωφορείου, πολύ αγενής ο οδηγός που θύμιζε Γιάννη Ιωαννίδη μετά από αποκλεισμό της ΑΕΚ στο Κύπελλο από τον Άρη, αλλά το βασικό είναι ότι έφτασα, χαζεύοντας μάλιστα από το παράθυρο την πόλη: πεντακάθαρη, καταπράσινη και -όπως και πριν 20 χρόνια- άκρως αποστειρωμένη. Αν ήταν χυμός, θα ήταν μόνο με συντηρητικά. Αν ήταν πορνοστάρ, θα ήταν όλη πλαστική Ρωσίδα. Αν ήταν άνθρωπος, θα ήταν ελβετός λογιστής. Αν ήταν βιβλίο θα ήταν του Πάουλο Κοέλιο. Εντάξει, το πιάσατε.

Βρέθηκα λοιπόν με το Στέλιο, που έχει μετακομίσει στην πόλη/χώρα εδώ και περίπου 8 μήνες μετά από πάρα πολλά χρόνια στο Ντουμπάι. Εμφανίστηκε με την τσάντα από το λάπτοπ του, καθώς ερχόταν από συνέδριο. Είπαμε να τα πούμε περπατώντας, να ξεπιαστώ από την αεροπορική Οδύσσεια (αν και η αλήθεια είναι ότι ο συνδυασμός Turkish και Lufthansa ήταν εξαιρετικός με το ίντερνετ τους) και να μπορέσω να δω και δυο πράγματα.

Κατευθυνθήκαμε λοιπόν προς την παραλιακή, που ήταν γεμάτη με κόσμο, φυσικά Ασιάτες, ήμασταν από τους ελάχιστους δυτικούς. Καλή ήταν η θέα, αν και ολίγον αποστειρωμένη. Αποστειρωμένο είναι και το Ντουμπάι κατά την άποψή μου, οπότε ρώτησα το Στέλιο για το πού του φαίνεται καλύτερα, βγάζοντας το αποστειρόμετρο. "Η Σιγκαπούρη δε μου αρέσει τόσο όσο το Ντουμπάι, έχει λιγότερα να κάνεις. Είναι πιο ασιατική πόλη, λιγότερο δυτική απ' ό,τι το Ντουμπάι. Πληρώνομαι πολύ καλά, αλλά το κόστος ζωής είναι πολύ μεγάλο, προς το παρόν μένω με συγκατοίκους, υπάρχει λιγότερο στρες πάντως σε σχέση με το Ντουμπάι. Η ασιατική κουζίνα δε μου αρέσει και τόσο", μου έλεγε καθώς κατευθυνόμασταν προς την ταράτσα με το spa, απ' όπου υπάρχει πανοραμική θέα, αλλά δε μας άφησαν να μπούμε.

Δεν πειράζει, έστω κι έτσι πήρα μια ιδέα, άλλωστε ο βασικός στόχος ήταν να δω τους κήπους. Πολύς ο κόσμος που ήθελε να δει αυτό το σχετικά νέο αξιοθέατο που βασικά συνίσταται σε πελώριες μεταλλικές κατασκευές σε σχήμα τεράστιου διάτρητου βάζου, από το οποίο ξεπηδάνε τεχνητά και φυσικά φυτά, σε μια εικόνα που σε πρώτη φάση θυμίζει κάτι από το Avatar, Εντυπωσιακό το θέαμα, όπως και το ότι προσφέρεται δωρεάν, εκτός κι αν ανέβεις πάνω στα "βάζα" με κάποιο από τα ασανσέρ, πράγμα για το οποίο δεν είχαμε διάθεση, αφού αφενός υπήρχε ουρά κι αφετέρου ξεκινούσε το Ήχος και Φως.

Για να είμαι ειλικρινής κάτι τέτοιου είδους σόου τα βαριέμαι και κόβω τις φλέβες μου, πράγμα το οποίο δε συνέβη στη Σιγκαπούρη όμως, πρώτον διότι θα λέρωνα με τα αίματα κι ως γνωστόν είναι δρακόντειοι οι νόμοι για τέτοια παραπτώματα και δεύτερον επειδή το θέαμα ήταν όντως εντυπωσιακό. Πολύ ωραία μουσική, όμορφος φωτισμός κι αυτή η ένωση ανθρώπινων κατασκευών και φύσης έμοιαζε πολύ αρμονική καθώς τη θαυμάζαμε ξαπλωμένοι στο -πεντακάθαρο- κράσπεδο.

Επέμεινα να φύγουμε πριν τελειώσει το σόου και πλακώσουν τα πλήθη στο μετρό, το οποίο ήταν πεντακάθαρο, άνετο κι αποστειρωμένο. Δεν ξέρω τι έχει αυτή η χώρα, αλλά όσο "τέλεια καμωμένα" κι αν φαίνονται όλα, εμένα μου δίνει την αίσθηση πως βρίσκομαι στο εσωτερικό ενός τεράστιου προφυλακτικού. Συνεχίσαμε το catching up με το Στέλιο, μου άρεσε η συζήτηση για τη βολική δικτατορία της ευμάρειας κι αποχαιρετιστήκαμε όταν κατέβηκε, υποσχόμενοι ότι θα συντονιστούμε να πάμε μια ταξιδάρα μαζί όπως κάναμε παλιά, όταν εγώ ήμουν άφραγκος φοιτητής κι εκείνος ξεκινούσε την καριέρα του, προσαρμοζόμενος στη δική μου αφραγκία και κοιμόμασταν στις παραλίες της Ταϊλάνδης προσποιούμενοι ότι δε μας βίασαν τα κουνούπια.

Προσπάθησα να αναλύσω τι κάνει τη Σιγκαπούρη τόσο αποστειρωμένη. Ίσως είναι η απίστευτη τάξη όλων των καλοσχεδιασμένων project σε βαθμό εκνευρισμού, ίσως είναι η έλλειψη προσωπικότητας λόγω του ότι τα περισσότερα μαγαζιά ανήκουν σε αλυσίδες κι έτσι δίνουν μια αίσθηση institutionalised ομοιομορφίας. Δεν το ζηλεύω το Στέλιο που ζει εκεί, αλλά δε νομίζω να κακοπερνάει κιόλας.

Επέστρεψα στην ώρα μου για την πτήση, δεν είχα και πολλή όρεξη να πάω να επισκεφθώ το νέο "φαντασμαγορικό τέρμιναλ", ούτε καν να πάω σε κάποιο lounge, οπότε κατευθύνθηκα προς την πύλη μου όπου και κατανάλωσα ένα ολόκληρο snickers και συνειδητοποίησα πως εκείνο και το εισιτήριο των 6€ ήταν τα μόνα έξοδα που είχα κάνει σε αυτό το stopover. Αποστειρωμένοι εσείς; Τσίπης εγώ. Πάμε για Ώκλαντ...
 

danev

Member
Μηνύματα
517
Likes
243
Επόμενο Ταξίδι
Μαροκο.
Ονειρεμένο Ταξίδι
ΝΟΡΒΗΓΙΚΑ ΦΙΟΡΔ
Μου επιτρεπεις μια μικρη διακοπη , να σε ρωτησω σχετικα με τη Σιγκαπουρη.
-Αν απαιτουνται καποιες διατυπωσεις για την εισοδο στη χωρα (πχ Βιζα),
-Αν 9 ωρες κενο μεταξυ δυο πτησεων, επαρκει για μια απλη γρηγορη εξοδο, μεχρι το κεντρο και πισω.
 

Εκπομπές Travelstories

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
31.944
Μηνύματα
791.080
Μέλη
36.536
Νεότερο μέλος
C. M

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom