Ιδέες για αποδράσεις του Σαββατοκύριακου στην Αρκαδία!

[Klair]

Απογευματινή πεζοπορία στο Παλαιοχώρι και στον Λούσιο ποταμό

Στις 26 Δεκεμβρίου του 2025 ξεκινήσαμε από τη Βυτίνα για να γνωρίσουμε μια ακόμα όμορφη πεζοπορική διαδρομή. Φτάνοντας στη Δημητσάνα, ήρθαμε αντιμέτωποι με το γνωστό κυκλοφοριακό κομφούζιο που πάντοτε λαμβάνει χώρα στο κέντρο του χωριού την περίοδο των γιορτών (Χριστουγέννων- Πρωτοχρονιάς- Πάσχα), αλλά και των χειμερινών Σαββατοκύριακων. Τρομάξαμε να ξεκολλήσουμε από την κίνηση ανθρώπων και οχημάτων, όλοι μαζί ένα σφιχτό κουβάρι, στον στενό δρόμο που διατρέχει το χωριό.

Στρίψαμε για το Παλαιοχώρι ανασαίνοντας ανακουφισμένοι, αφού πλέον είχαμε αφήσει πίσω μας τους χιλιάδες εκδρομείς που είχαν κάνει θεαματική και άξια συζητήσεων απόβαση σε όλα τα χωριά της Ορεινής Αρκαδίας τις γιορτινές αυτές ημέρες.

Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στο Δυτικό Μαίναλο και στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κλινίτσα, σε υψόμετρο 740 μέτρων. Απέχει, μόλις, 3,5 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα και στα δυτικά του χωριού κυλάει τα αφρισμένα νερά του ο Λούσιος ποταμός.

Η παλιά ονομασία του χωριού από την εποχή της Τουρκοκρατίας είναι Παλιοχώρι. Συμμετείχε πάντα στους αγώνες εναντίον των Τούρκων. Οι ντόπιοι το ονομάζουν και «περιβόλι της Δημητσάνας ή της Γορτυνίας» καθώς η εύφορη κοιλάδα του τροφοδοτούσε ολόκληρη την περιοχή. Ανάμεσα στα γεωργικά προϊόντα που καλλιεργούνταν στο χωριό, παρήγαγαν και μεγάλες ποσότητες πράσου και σέλινου, γι’ αυτό λέγεται ότι είχαν προσάψει στους κατοίκους του το προσωνύμιο «πρασάδες». Ακόμη και σήμερα, η περιοχή είναι γεμάτη οπωροφόρα δέντρα και λαχανικά χάρη στα πολλά νερά από τις πηγές του Άι Γιάννη που βρίσκονται ακριβώς πάνω από το χωριό.

Με λιγοστούς κατοίκους σήμερα, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλα τα χωριά της Γορτυνίας, εμφανίζεται ως αυτοτελές χωριό (Μαχαλάς) μεταξύ των ετών 1566-1574 με 170 κατοίκους. Οι Παλαιοχωρίτες ασχολούντο με αγροτικές εργασίες και μάλιστα διέθεταν πολλούς και μεγάλους αμπελώνες. Οι αμπελώνες έφθαναν μέχρι τη Μονή Φιλοσόφου. Οι πλαγιές του βουνού εκατέρωθεν του Λούσιου, εκεί που σήμερα υπάρχει δάσος, ήταν καλλιεργημένες με αμπέλια. Υπάρχουν ακόμα ληνοί και πατητήρια ερειπωμένα.

Πέρα από το κρασί, παρήγαγαν και τσίπουρο. Στο Παλαιοχώρι υπάρχει μακρά παράδοση στην παραγωγή του. Από πληροφορίες που έχουμε, από παλαιότερους Παλαιοχωρίτες, υπήρχε μόνιμη εγκατάσταση την οποία ονόμαζαν «καζαναριό». Με το πέρασμα των χρόνων και τη μετακίνηση του πληθυσμού στις πόλεις, αλλά και την εκρίζωση των αμπελώνων χάριν των επιδοτήσεων, τα αμπέλια εγκαταλείφθηκαν και μετατράπηκαν σε δασωμένες περιοχές. Μετά από όλα αυτά και την πολιτική που ακολουθήθηκε στον πρωτογενή τομέα, φυσικό ήταν να μειωθεί η παραγωγή κρασιού και τσίπουρου, αφού λίγοι παραμένουν να καλλιεργούν τα αμπέλια τους. Όμως, αυτοί οι λίγοι καλλιεργητές αμπελιών συνεχίζουν μέχρι σήμερα την παράδοση.

Η λειτουργία των καζανιών αρχίζει στις 15 με 20 Οκτωβρίου και διαρκεί μέχρι το τέλος του. Τις ημέρες αυτές το Παλαιοχώρι από τη μια άκρη μέχρι την άλλη μυρίζει τσίπουρο. Από το έτος 2000 καθιερώθηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο, στο τέλος του Οκτωβρίου ή στις αρχές του Νοεμβρίου, η Γιορτή του Τσίπουρου. Συνεχίζοντας την παράδοση και τιμώντας το χωριό τους, οι Παλαιοχωρίτες ασχολούνται μέχρι σήμερα με την απόσταξη των στεμφύλων και την παραγωγή του ποτού. Εκτός από τους παραπάνω λόγους, η γιορτή αποσκοπεί και στη δημιουργία ερεθισμάτων για την παραμονή, αλλά και την επιστροφή νέων στο χωριό και την ενασχόλησή τους με την πρωτογενή παραγωγή.

Μπαίνοντας στον οικισμό στρίψαμε δεξιά καταλήγοντας στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων και στον ιστορικό πλάτανο που κουβαλάει στα χοντρά κλαδιά του ιστορία 2.000 χρόνων. Δίπλα στις ρίζες του αφήσαμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε για να «προσκυνήσουμε» την αιωνιότητά του και να αφουγκραστούμε τους ψιθύρους των Κολοκοτρωναίων με τους προεστούς του χωριού που έπαιρναν τις αποφάσεις για τον ξεσηκωμό του Γένους.

Πιο κάτω από τον πλάτανο βρίσκεται η μικρή πηγή που ύδρευε το χωριό μέχρι το 1972. Πριν τα Ορλωφικά, τα σπίτια ήταν χτισμένα γύρω από αυτήν την πηγή και φυσικά γύρω από τον ιστορικό πλάτανο. Στη διάρκεια της Επανάστασης των Ορλώφ (1770) το Παλαιοχώρι ξεσηκώθηκε και για αντίποινα, μετά την αποτυχία του ξεσηκωμού, οι Τουρκαλβανοί το κατέστρεψαν ολοσχερώς. Το 1995 ο Ναός των Αγίων Αναργύρων αναστηλώθηκε πάνω στα ερείπια της κατεστραμμένης στα Ορλωφικά ομώνυμης εκκλησίας σε ανάμνηση εκείνης της καταστροφής. Μετά τηv Επαvάσταση τoυ 1821, τo χωριό συρρικvωμέvo, πλέov, επαvιδρύεται στη θέση πoυ βρίσκεται σήμερα.

Το φαράγγι του Λούσιου είναι από τα πιο όμορφα και ιστορικά μέρη στην Αρκαδία μέσα στο οποίο, εκτός από τα δεκαέξι πετρόχτιστα τοξωτά γεφύρια, υπάρχουν οι Μονές Φιλοσόφου, Προδρόμου, Αιμυαλών, αλλά και ερημητήρια, ασκηταριά και εγκαταλελειμμένοι μύλοι. Ο καλύτερος τρόπος να απολαύσει κανείς όλα αυτά είναι να προσεγγίσει τα διάφορα σημεία του φαραγγιού και το ποτάμι περπατώντας.

Από τον ιστορικό πλάτανο ξεκινάει ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι το οποίο ακολουθήσαμε.

Ο στόχος μας ήταν να φτάσουμε στο πέτρινο γεφύρι του Μαυρογιάννη (ή Κοντού). Η πεζοπορία δεν έχει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία πέραν ενός μικρού ανηφορικού τμήματος κατά την επιστροφή. Κινείται στην πλαγιά του βουνού και προσφέρει θέα προς το φαράγγι, τα αρκαδικά βουνά, αλλά και προς τη Δημητσάνα η οποία μοιάζει να αιωρείται πάνω από το κεφάλι σου.

Σε κάποια σημεία το μονοπάτι ήταν στρωμένο με πέτρες, είτε από κάποια γκρεμισμένη μάντρα είτε από την ίδια τη φύση.

Σκύβοντας κάτω από κλαδιά βελανιδιών, περπατήσαμε πάνω σε ένα παχύ χαλί από βελανίδια

και λίγο πριν πιάσουμε την κατηφόρα για το ποτάμι, γλιστρήσαμε στα πλάγια ενός μισογκρεμισμένου πέτρινου σπιτιού που κάποτε πρόσφερε πανοραμική θέα στους ενοίκους του προς το φαράγγι, τη Δημητσάνα και τις γύρω βουνοκορφές.

Ακούσαμε το βρυχηθμό των νερών. Το γεφύρι είχε στρώσει ένα καταπράσινο χαλί για να μάς υποδεχτεί στο πέτρινο σαλόνι του.

Σκύβοντας πάνω από την «κουπαστή» είδαμε τον Λούσιο να κυλάει αφρισμένος υπερπηδώντας τεράστιες κοτρώνες ξασπρισμένες από τη δύναμη της ροής.

Έχοντας ως μόνιμο σάουντρακ τα ορμητικά νερά του Λούσιου, το Γεφύρι του Μαυρογιάννη, φέρει το όνομα του ιδιοκτήτη ενός μύλου που βρισκόταν εκεί κοντά. Κατασκευασμένο το 1850 διεκπεραίωνε τον μουλαρόδρομο που ένωνε τη Δημητσάνα και το Παλαιοχώρι με τη Ζάτουνα και από εκεί με την περιοχή της Ηραίας.

Το φαράγγι, το ορμητικό ποτάμι και το πέτρινο γεφύρι! Αυτή είναι η αναλλοίωτη στον χρόνο εικόνα της Ορεινής Αρκαδίας.

Σκαρφαλώνοντας πάνω στα τεράστια αγκωνάρια, κάτω από το τόξο του γεφυριού, αφήσαμε το γάργαρο και αφρισμένο νερό να παρασύρει μαζί του κάθε έννοια και σκοτούρα.

Η πληθωρική φύση μάς αντάμειβε με τα φθινοπωρινά της χρώματα για την προσπάθεια που κάναμε να φτάσουμε μέχρις εδώ. Περπατώντας δίπλα στον ποταμό, νιώθαμε ένα μαζί της. Το καλοκαίρι έρχονται εδώ για βουτιές παρόλο που το ποτάμι είναι πολύ κρύο. Ο Παυσανίας θεωρούσε τον Λούσιο έναν από τους πιο παγωμένους ποταμούς στον τότε γνωστό κόσμο και λέγεται ότι η θερμοκρασία του παραμένει σταθερή όλες τις εποχές του χρόνου.

Η ανηφορική επιστροφή μάς έκανε να ιδρώσουμε παρόλη την ψύχρα και τη συννεφιά.

Επόμενος προορισμός μας ήταν το χωριό Μάρκος και η ταβέρνα το «Άλλοθι». Για να προσεγγίσουμε το χωριό υπήρχαν δύο επιλογές. Μέσω Δημητσάνας ή μέσω Μονής Φιλοσόφου. Μετά από μικρή σύσκεψη αποφασίσαμε να μην επιστρέψουμε στη Δημητσάνα μπλέκοντας πάλι στην αδιάκοπη κίνηση πεζών και αυτοκινήτων. Γνωρίζαμε πολύ καλά από προηγούμενη φορά ότι η δεύτερη επιλογή θα μάς χάριζε υπέροχες εικόνες γεμάτες με πλούσια βλάστηση ντυμένη στα χρώματα του φθινοπώρου, αλλά και ένα κομμάτι άσχημου δρόμου γεμάτο με λακκούβες και βαθιά νεροφαγώματα. Αυτήν τη διαδρομή είχαμε ακολουθήσει για πρώτη φορά στις 5 Νοεμβρίου του 2023 και μάλιστα, τότε, πριν το Γεφύρι της Μονόπορης, κάποιος είχε γράψει πάνω στο σκοροφαγωμένο οδόστρωμα αυτό το μήνυμα:

Τώρα, στο δεύτερο πέρασμά μας, ούτε το μήνυμα υπήρχε αλλά ούτε και ο δρόμος είχε βελτιωθεί. Αντιθέτως, τα νερά είχαν σκάψει ακόμα περισσότερο το ήδη κατεστραμμένο οδόστρωμα και οι «χαράδρες» ήταν πολύ μεγαλύτερες και βαθύτερες.

Οι αρμόδιοι, ακόμη σφυρίζουν αδιάφορα. Δεν το λέω εγώ αυτό, το σύνθημα το έλεγε:

Διασχίσαμε το Γεφύρι της Μονόπορης και πήραμε τον ανήφορο εν μέσω χοροπηδητών και τρανταγμάτων. Το τοπίο, όμως, καθηλωτικό!

Αντικρίζοντας από ψηλά την πορεία του φαραγγιού και τα δύο μοναστήρια να στέκονται αντικριστά πάνω από την άβυσσο σταματήσαμε και βγήκαμε από το αυτοκίνητο.

Αριστερά η Μονή Τιμίου Προδρόμου και δεξιά η Μονή Φιλοσόφου​

Η αυτόνομη ιστορία της σημερινής Γορτυνίας ξεκινάει με την ίδρυση της Μονής Φιλοσόφου, η οποία χαρακτηρίζεται και ως η «αρχόντισσα του φαραγγιού», επειδή δεσπόζει του ομορφότερου τμήματός του, στη δυτική πλευρά του Λούσιου ποταμού.

Στην απέναντι πλευρά, την ανατολική, η Μονή Προδρόμου είναι το «Μέγα Σπήλαιο» της Γορτυνίας. Χτισμένη καταμεσής ενός κάθετου βράχινου τείχους, ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση τον 12ο αιώνα από μοναχούς που ζούσαν σε κοντινά ασκητήρια και αποτέλεσε καταφύγιο και ιατρείο για τους Αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Αριστερά ο ναός του Αγίου Αθανασίου και δεξιά η Μονή Τιμίου Προδρόμου​

Όσες φορές κι αν αντικρίσω αυτό το τοπίο δεν πρόκειται να το χορτάσω ποτέ.

Μετά τη Μονή Φιλοσόφου ο δρόμος γίνεται καλύτερος και οδηγεί στο χωριό Μάρκος και έπειτα στη Ζάτουνα. Πριν, όμως, φτάσουμε εκεί τα απίθανα χρώματα του ουρανού και του ηλιοβασιλέματος μάς υποχρέωσαν σε μια ακόμα στάση.

Ο Μάρκος ή Μάρκου Αρκαδίας είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό στην περιοχή της Γορτυνίας, γνωστό για την άγρια φύση και την ηρεμία του, χτισμένο στους πρόποδες του όρους Μελικάγκουρο, νότια της Δημητσάνας. Παρά την κοντινή απόσταση από τα τουριστικά κέντρα, έχει λίγες υποδομές και λιγοστούς μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται, κυρίως, με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Εδώ, υπάρχει η ταβέρνα το «Άλλοθι» την οποία έχουμε τιμήσει αρκετές φορές για το καλό φαγητό της χωρίς ποτέ να χρειαστεί να κλείσουμε τραπέζι. Όμως φέτος, που βούλιαξε η Γορτυνία από τους επισκέπτες, φάγαμε πόρτα ακόμα και στο «Άλλοθι». Πού; Στο «Άλλοθι»! Απίστευτο!

Κατευνάσαμε την πείνα μας στην «Ταβέρνα Παναγόπουλος» στη Νυμφασία όπου και εκεί με δυσκολία βρήκαμε τραπέζι και επιστρέψαμε στη βάση μας, τη Βυτίνα, στους δρόμους της οποίας ο κόσμος ήταν πάρα, μα πάρα πολύς.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 49
• 50
• 51

First Προηγούμενη 51 of 51

Go to chapter

Go

[malysa]

Για το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, να προσθέσω και γω ότι είναι εντυπωσιακή η δουλειά που έχει γίνει! Τόσο τα διάφορα δωμάτια, όσο και ο περιβάλλον χώρος.

Εάν είστε χαλαροί ως προς τον χρόνο σας, αξίζει να καθίσετε να δείτε την παρουσίαση-video στην αίθουσα του βυρσοδεψείου!
Επιπλέον μπορείς να καθίσεις και για καφεδάκι (....τουλάχιστον το 2018 που πήγαμε εμείς).
Εμείς τη μέρα εκείνη, βρεθήκαμε και σε εργαστήριο υπαίθριο, που κατά το μεσημέρι στήθηκε με τα παιδιά του χωριού, για να ζυμώσουν και τηγανίσουν πιτούλες (εεε και από μία ώρα που είχαμε υπολογίσει εκεί, μας πήρε 2 ώρες με το τσιμπούσι )

Αποτελεί ένα από τα 9 μουσεία σε όλη τη χώρα, που έχει αναλάβει και δημιουργήσει ο Όμιλος Τράπεζας Πειραιώς .... ίσως και για αυτό είναι τόσο προσεγμένο !!!
Ας μου επιτραπεί μια παρένθεση:
Εξαιρετικά επίσης του Ομίλου (έχω επισκεφθεί), είναι και το Μουσείο Αργυροτεχνίας στα Γιάννενα (!!), όπως επίσης και το Μουσείο Ελιάς στην Σπάρτη (....όχι σαν το δικό μας μικρό Μουσείο Ελιάς στην Πύλαρο, που ανήκει στο κράτος και τα τελευταία χρόνια είναι κλειστό και έχει ερημώσει....sorry για το off-topic αλλά το ξαναθυμήθηκα !!.. )
(https://www.piop.gr/el/diktuo-mouseiwn.aspx)

 

[damasta]

μου ξυπνάς θύμισες και επιθυμίες.
Σε ηλικία 13-14 χρόνων 'εχω διανυκτερεύσει στο μοναστήρι Τιμίου Προδρόμου.
Ενήλικη πια μαζί με την δική μου οικογένεια πια, πεζοπορήσαμε το νότιο κομμάτι του φαραγγιού. Αυτό που ξεκινά από την Αρχαία Γόρτυνα έως το μοναστήρι.
Διακαής πόθος να περπατήσω μέχρι την μονή Φιλοσόφου.
Η φύση είναι απίστευτη σε αυτά τα μέρη.

Τι όμορφα που γράφεις και παρουσιάζεις τα μέρη που επισκέπτεσαι!!!!!

 

[Despinadmk]

@damasta Γενικά, τον τελευταίο καιρό είναι πολύ νοσταλγικες οι αποδράσεις της @Klair . Γράφεις και "εικονογραφείς" καταπληκτικά. Να περιμένουμε και συνέχεια;

 

[psilos3]

Εκπληκτικό οδοιπορικό και για μια ακόμη φορά πολύ ζωντανές εικόνες!
Μας κάνεις να θέλουμε να δούμε αυτά τα μέρη μια ώρα αρχύτερα.
Όχι τίποτ' αλλο, είναι και δύσκολο να φτάσεις ως εκεί απ' το βορρά, όμως μια εκδρομή στην ορεινή Αρκαδία τη χρωστάω στον εαυτό μου.
Να εισαι καλά να μας ταξιδεύεις.

 

[GTS]

Και να προσθέσω για τους μερακληδες ότι ο Λούσιος σε κάποια προσβάσιμα σημεία είναι υπέροχος ποταμός για μπάνιο το καλοκαίρι (το νερό πάγος).

 

[Thalassaki]

Αγαπημένος προορισμός για μικρές μονοήμερες ή διήμερες αποδράσεις η ορεινή Αρκαδία.
Ο τρόπος που εξιστορείς και οι καλλιτεχνικές φωτογραφίες σου δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τον καλύτερο ταξιδιωτικό οδηγό για να μην φανεί υπερβολή να αναφέρω ότι είναι μακράν καλύτερος!
Σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι τόσο όμορφα και απλόχερα τις ταξιδιωτικές σου εμπειρίες!Συνέχισε έτσι!

 

[Klair]

Παιδιά σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συμμετοχή και τα υπέροχα σχόλια. Θα υπάρξει συνέχεια στο ταξίδι. Δώστε μου λίγο χρόνο για ανασύνταξη. Αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι καθ' οδόν προς Αθήνα.

Επανέρχομαι λίαν συντόμως. Καλό δρόμο σε όσους ταξιδεύουν.

 

[Stavros1986]

Έδωσες έμπνευση για την επόμενη εξόρμηση! Καλούς δρόμους να ' χεις και να κάνεις πάντα τέτοια όμορφα ταξίδια.

 

[Klair]

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Η περιγραφή του οδικού ταξιδιού μας στην Αρκαδία από αλλού ξεκίνησε και αλλού θα αφηγηθεί και θα τελειώσει. Ξεκίνησε λοιπόν σαν “Ζωντανή Ταξιδιωτική Ανταπόκριση” με τον τίτλο: “Σαββατοκύριακο στην Αρκαδία”, αλλά τελικά θα αναπτυχθεί σαν “Ταξιδιωτική Ιστορία” με τίτλο: “Iδέες για αποδράσεις του Σαββατοκύριακου στην Αρκαδία”.

Το σχόλιο της @malysa ήταν η σπίθα που άναψε και γιγάντωσε τη φωτιά μέσα μου, η οποία ζέστανε το ταξιδιωτικό, συγγραφικό μου μεράκι και έτσι σκέφτηκα να μοιραστώ, μέσω αυτής πλέον της Ιστορίας, περισσότερες λεπτομέρειες, για αυτό το ταξίδι και ειδικότερα να αναπτύξω και να περιγράψω, όλα όσα είδαμε και μάθαμε στο Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης της Δημητσάνας. Θα ήταν κρίμα να μείνει στην αφάνεια, όλη αυτή η γνώση που προσφέρει το Μουσείο, για αυτές τις σημαντικές επαγγελματικές δραστηριότητες, που έγραψαν ιστορία και στιγμάτισαν μια ολόκληρη περιοχή, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων.

Το τελευταίο διάστημα θέλοντας να απαλύνω την ταξιδιωτική στέρηση που βιώνω, λόγω του ιού, έχω κάνει τρία απανωτά ταξίδια στην Πελοπόννησο. Έχω την τύχη να είμαι κάτοχος ενός σπιτιού, στο χωριό Δάρα Αρκαδίας και δεν εννοώ το παλιό, πέτρινο σπίτι του προπάππου μου, που έχω ανεβάσει στο post #2519 του Live from.

Tο σπίτι στο οποίο αναφέρομαι βρίσκεται 2 χιλιόμετρα πριν το χωριό και είναι χτισμένο στα κτήματα του Δαρέϊκου κάμπου. Είναι δηλαδή στην κυριολεξία, “το μικρό σπίτι στο λιβάδι”, αφού δεν έχει κανένα άλλο κτίσμα στην περιοχή, παρά μόνο λιβάδια, κτήματα με μηλιές και ροδακινιές και ένα μικρό ποτάμι, σε απόσταση το πολύ 300-400 μέτρων από το σπίτι. Θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα καλότυχο, που η οικογένειά μου έφτιαξε αυτό το σπίτι, το οποίο αποτελεί το μικρό μας “καταφύγιο”, όταν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε σύντομες ή και παρατεταμένες αποδράσεις από την Αθήνα. Ό,τι και να γίνει, πάντα θα υπάρχει αυτός ο μικρός “Παράδεισος” στο Δάρα, για να μας υποδεχτεί και να μας αποφορτίσει από την πίεση της καθημερινότητας.

Στο πρώτο ταξίδι στις 17/9/2020 αρκέστηκα στο να ανεβάσω λίγες φωτογραφίες στο Live from.

Στο δεύτερο ταξίδι στις 3/10/2020 κάνοντας εξόρμηση σε πολύ όμορφα μέρη του νομού Αχαΐας ανέβασα στο Live from περισσότερες φωτογραφίες, γράφοντας και μερικές πληροφορίες, κάτω από κάθε φωτογραφία. Έχω ένα προτέρημα ή μειονέκτημα, όπως το πάρει ο καθένας. Πολλές φορές δεν αρκούμαι σε “ξερές” φωτογραφίες, αλλά θέλω να γράφω και λίγα λόγια, για το μέρος που επισκέπτομαι, ειδικά όταν το ταξίδι είναι οδικό, αλλάζοντας πολλά μέρη κατά τη διάρκειά του. Σε εκείνη την ανάρτηση από την Αχαΐα, η @katkats πάρα πολύ σωστά, μου θύμισε ότι υπάρχει το θέμα “Ζωντανές Ταξιδιωτικές Ανταποκρίσεις”, όπου θα μπορούσα να βάζω περισσότερες φωτογραφίες και να γράφω αναλυτικότερες πληροφορίες για το ταξίδι. Έτσι προέκυψε αυτή η mini ιστορία εδώ:

https://www.travelstories.gr/community/threads/Απόδραση-στην-Αχαΐα.64381/#post-814203
Στο τρίτο ταξίδι στις 10/10/2020 ακολούθησα την ίδια συνταγή, αποτυπώνοντας την πρώτη μέρα με μια εκτενή ανάρτηση στο θέμα “Ζωντανές Ταξιδιωτικές Ανταποκρίσεις”. Αυτή η διαδικασία μου πήρε πολλές ώρες για να γίνει. Ξεκίνησα στη 1:00 μετά τα μεσάνυχτα και τελείωσα στις 7:00-7:30 το πρωί, για να είμαι εντός του πνεύματος του topic. Θα μου ήταν πανεύκολο να ανεβάσω 15-20 φωτογραφίες και να γράψω μικρές λεζάντες κάτω από αυτές. Δεν μου αρέσουν όμως τα εύκολα. Προτιμώ τις πιο ολοκληρωμένες αναρτήσεις, με αναλυτικές πληροφορίες για τους τόπους που επισκέπτομαι, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον αναγνώστη, να έχει μια όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένη εικόνα, για τους προορισμούς που περιγράφω.

Στη συνέχεια βλέποντας τη συμμετοχή και το ενδιαφέρον των μελών, πρότεινα στην @katkats να μεταφέρει το θέμα στις “Ταξιδιωτικές Ιστορίες”, γιατί θεώρησα ότι σαν Ιστορία “σηκώνει” καλύτερες αναλύσεις και περισσότερες πληροφορίες, απ΄ ότι σαν “Ζωντανή Ανταπόκριση”. Πόσα παραπάνω πράγματα να προλάβεις να αναφέρεις σε μια ζωντανή ανταπόκριση, όταν μάλιστα, σχεδόν όλη τη μέρα ταξιδεύεις, αλλάζοντας χωριά και περιοχές?

Έτσι λοιπόν το θέμα θα εξελιχθεί σε κανονική Iστορία, ώστε να μπορούν να προστεθούν με άνεση χρόνου, περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες, αλλά και επιπλέον προορισμοί από το προηγούμενο ταξίδι μου, στις 17/9/2020

Το ήδη αναρτημένο κεφάλαιο έχει επεξεργαστεί εκ νέου και έχει προστεθεί “άπειρο” νέο οπτικό και πληροφοριακό υλικό. Σας προτρέπω λοιπόν να το ξαναδιαβάσετε, διότι πλέον δεν έχει καμία σχέση με την αρχική αφήγηση, η οποία είχε κινηθεί σε λίγο πιο “αυστηρό” και πιο “διεκπεραιωτικό” στυλ, όπως άρμοζε άλλωστε σε μια ταξιδιωτική ανταπόκριση.

Ελπίζω να σας ικανοποιήσει αυτή η αλλαγή καθώς και η εξέλιξη της Ιστορίας και περιμένω σχόλια και εντυπώσεις.

 

[george.kloutsi]

Αν δεν εχετε πάει να πάτε και στο χωριο κάψια και να επισκεφθείτε το ομώνυμο σπήλαιο, έχει πανέμορφους σταλαγμίτες και υπολλείματα ανθρώπινης ζωής, νομίζω το έχω ξανασχολιάσει ένας φίλοςμ έχει πατρικο στη κώμη οπότε έχω κάνει πολλες διανυκτερεύσεις στη περιοχη και έχει απιστευτα μέρη

 

[katkats]

Πολύ χαρούμενη με κάνεις @Klair με την ιστορία σου γιατί κι εγώ το έχω ρίξει στο οδικό (όχι τόσο συχνά βέβαια γιατί από χρόνο πάσχουμε) και η Πελοπόννησος είναι η πρώτη σκέψη πάντα. Την Αρκαδία δε την ακούω χρόνια τώρα και ακόμα δεν την έχω επισκεφθεί. Οπότε ευχαριστώ!